Enhavo

Danko

Atentigo

Amrum, perlo de la Norda Maro

Kolerulinoj kaj ruzuloj

Belaj Ferioj

Varmegaj noktoj kaj duonaj veroj

Aflikto kaj neatendita renkontiĝo

Glosaro

La aŭtoro

Kolofono

Danko

Mi kore dankas la aŭtorinon Sissi Kaipurgay, kiu afable permesis al mi traduki ŝian libron en Esperanton kaj senpage publikigi ĝin ĉe www.esperanto-sh.de.

La originala germanlingva eldono estas havebla ekzemple ĉe Amazon (www.amazon.de/Armum-Kerle-Liebe-schwul-ebook/dp/B00COQEZIQ).

Michael Lennartz

Atentigo

La rakonto estas dediĉita nur al adoltaj personoj, ĉar ĝi enhavas klaran prezentadon de seksumaj agoj. Se vi malŝatas tian prezentadon, tiam nepre ne legu la libron.

Amrum, perlo de la Norda Maro

La sunradioj blindigis min desupre kaj demalsupre. Mi ombras miajn okulojn per la mano, por ke mi povu rigardi la brilegan surfacon de la maro. La vido estas belega. Mevoj kriaĉas kaj ekzercas plonĝflugon por kapti la panpecojn, kiujn kelkaj pasaĝeroj ĵetas al ili. Mi observas la scenon kaj sentas profundan kontenton en mi. Tiu senfineco vastigas ankaŭ mian koron. Mi ŝategas tiun vidon al la horizonto.

Mia nomo estas Lutz Schlachtermann, kaj mi estas referendario[1] ĉe la Ludwig-Frahm-lernejo en Hamburg[2]. Ĝis la kvara klaso la karaj infanoj estas elteneblaj, tamen la instruado kelkfoje estas tre peniga. Iam ŝajnas al mi, ke mi prezentas teatraĵon antaŭ nekontenta publiko. La ferioj sur Amrum devis reŝargi miajn vivopilojn kaj doni al mi forton por transvivi la tagojn ĝis la aŭtunaj lernejaj ferioj.

Laŭ mia supozo krom mi nur familioj kaj paroj troviĝas sur la ŝipo. Mi sentas solecon, sed mi kutimiĝis je tio jam delonge. Estante viro, kiu ne amas virinojn, mi estas ĉie eksterulo. Mi ne propagandas mian samseksemon, sed ankaŭ ne kaŝas ĝin. Kiu malkaŝe demandas min, ricevas malkaŝan respondon. Bone, ne pri ĉio, sed mi provas kontentigi la scivolon de fremduloj plej honeste.

Sur la horizonto malrapide klariĝas la silueto de Amrum. Mi estas unuafoje ĉi tie kaj streĉe rigardas ĝin. Streko, sur kiu kreskas alumeto, certe la lumturo. La tremetanta lumo malhelpas la ekkonon de detaloj. Mi kliniĝas super la balustradon kaj ekskuiĝas, kiam apud mi surprize eksonas raŭka voĉo.

»Saluton, dolĉulo. Ĉu estas la unua fojo por vi?«

Turninte la kapon, mi vidas grandmaman blondulinon, kiu sin apogas al la balustrado apud mi kaj maĉas gumon. Ŝi rigardas min el sub longaj palpebroj, tute klara amindumo.

»Jes, mi ankoraŭ ne estis ĉi tie«, mi respondas, ne montrante iun senton.

»Domaĝe. Kvankam – mi certe rimarkus vin«. La blondulino ridetas kaj taks-rigarde esploras min.

Kion ŝi vidas, tio – laŭ mia opinio – ne pravigas ŝian eldiron. Mi estas malgranda je nur unu metro kaj sepdek sep kaj havas senpretendan eksteraĵon. Miaj haroj estas nek blondaj nek brunaj kaj ĉiam senordaj, kaj miaj okuloj havas akvobluan koloron. Ĉar mi laboras per la kapo, mi ne estas fortmuskolulo. Do kion tiu virino vidas en mi?

»Mi opinias, ke vi estas tre alloga«, diras la grandmamulino.

Mi ĵetas bravan rigardon en ŝian dekoltaĵon malkaŝe prezentatan al mi. Ĉapet-pleno de duobla D[3] salutas, sed ne kaptas mian intereson. Mi iomete frost-suferas malgraŭ la varma aero.

»Dankon«, mi rediras embarasite.

»Vere.« Ŝi faras rozruĝan aervezikon per la maĉgumo, kaj ridas, kiam ĝi kreviĝas.

»Vi flatas min. Vi estas ankaŭ tre … nu«, mi pripensas, kiun laŭdon mi faru al ŝi. »… bela.«

La blondulino subridas. »Ŝajne vi estas sekse tre retenema, aŭ – diru, ĉu vi eble ne estas virinema?«

La damo estas aplomba. Ŝi devus demandi, kial mi ne inklinas al ŝi, sed evidente tiu ideo estas nepensebla por ŝi.

»Ĉar vi demandas min: Ne. Mi ŝatas virojn«, mi konfesas.

»Domaĝe.« Ŝi taksas min maĉante kaj rikanas. »Perdo por la tuto da damaro.«

»Pri tio mi havas alian opinion.« Denove mi ne montras senton.

La blondulino friponece frapas mian dorson. »Mi pensas, ke vi estas tute en ordo. Kie vi loĝas sur Amrum?«

Kun oblikve klinita kapo ŝi scivole rigardas min.

»En iu malgranda pensiono en Wittdün[4]. Onidire ĝi troviĝas malproksime de tiu knajpo.«

»Ho, ĉe onklino Elvira«, laŭte vokas la fraŭlino kun la duobla-D-ĉapetoj kaj ridas. »Tute klara afero.«

»Kial?« Mi turnas min al ŝi.

La blondulino surhavas striktan ĵins-pantalonon. Ŝia ĉemizo apenaŭ estis tio, ĉar ĝi estis tro malgranda. Speco de ŝalo kovras nur la plej kovrendajn korpopartojn, do la mamojn. Ne pli.

»Onklino Elvira estas konata, ĉar ŝi loĝigas nur la plej voluptajn virĉevalojn«, ŝi klarigas al mi.

»Tre ridige. Evidente mi estas misloĝigita«, mi diras kun malgaja rideto.

»Ho viro, estiĝu pli gaja!« La blondulino duonfermas la okulojn kaj turnas sin. Trans la ŝultron ŝi vokas »Ni revidos nin sur la insulo!« kaj malaperas inter la aliaj pasaĝeroj.

Mi plene elspiras kaj turnas min al la bela vido. Intertempe Amrum estas klare ekkonebla. Mi rigardas la pligrandiĝantajn domojn kaj suĉas la freŝan aeron en mian pulmon. Ferioj, du semajnoj da legado kaj malstreĉiĝo. Promenadi, bone manĝi kaj aerumi la menson.

Per la aŭtobuso mi veturas de la albordiĝejo al la knajpo Blua Muso[5], de kie mi trovas la ĝustan vojon laŭ malnete desegnita mapo. Tirante mian kofron, mi iras laŭ mallarĝa flankostrato komenciĝanta tuj apud la knajpo kaj enspiras la odoron de pinoj. Post nemultaj metroj mi turnas min maldekstren kaj jam staras antaŭ la pensiono. Longa konstruaĵo je frisa stilo kun aĝo de eble preskaŭ cent jaroj staras antaŭ mi. La ĝardeno efikas intence sovaĝiĝinta. En la bedoj antaŭ la domo floras multspecaj kaj multkoloraj plantoj, arboj ombras la fenestrojn. Mi malkovras strandfotelon, kiun mi tuj enmemorigas kiel sidilon por noktaj observadoj al steloj.

Malrapide mi iras al la dompordo, kiu estas malfermata, antaŭ ol mi atingas ĝin. Malgranda virino kun grizaj bukloj kaj brila rideto aperas kaj sekigas la manojn per la antaŭtuko.

»Ĉu vi estas Lutz Schlachtermann?«, ŝi vokas al mi.

»Jes, mi estas.« Mi ridetas al la damo.

»Bonvenon.«

Mi estas premata al patrina brusto kaj tuj poste ŝovata en malhelan koridoron.

»Mi estas Elvira. Via ĉambro estas supre, iru laŭ la ŝtuparo, mi tuj venos.«

La saluto iomete agacas min, sed samtempe plaĉas al mi. Mia amiko Lars eksplicite rekomendis al mi ĉi tiun pensionon. Paroj enamiĝis, kaj ankaŭ Lars konatiĝis ĉi tie al sia granda amo. Ĉu tio estas ankaŭ mia celo? Jes, mi havas esperon, sed kompreneble estas sensence ligi tiun esperon al ĉi tiu domo. Malrapide mi supreniras la ŝtupojn kaj fine staras sur longa koridoro kun unusola fenestro, kiu enlasas malabundan lumon.

Elvira spiregante aperas malantaŭ mi kaj malfermas pordon sur la dekstra flanko. »Tio estas via ĉambro. Vespermanĝo je la sesa, matenmanĝo inter la oka kaj la deka horoj. Mi kutime laboras en la kuirejo, iru laŭ la nazo, se vi havas demandojn.«

La virineto karesas mian brakon kaj iras reen al la ŝtuparo. Tie ŝi haltas kaj rezonas mallontempe.

»La dompordo estas ĉiam malfermita«, ŝi diras. »Estas via afero, ĉu vi ŝlosas vian ĉambron, la ŝlosilo estas en la seruro. Ni ne estas timemaj, kaj ŝteloj okazas tre malofte.«

»Jes, dankon.«

Ŝi singarde iras malsupren.

Ŝi devas esti preskaŭ sepdekjara, mi konjektas tion laŭ la grizo de ŝiaj haroj kaj la sulkoj de ŝia vizaĝo. Tamen ŝi havas freŝan konduton, kiu ŝajnigas pli junan aĝon.

Mi rulas la kofron en la ĉambron. Tiom da rozoj, ke ili preskaŭ sufokas min. Je la dua rigardo mi rimarkas larĝan liton, seĝon, skribotablon. Sur la muro pendas granda spegulo, apud ĝi staras ŝranko. Pordo tuj apud la fenestro supozeble kondukas al la banĉambro. Mi malpakas mian kofron kaj vidas tra la fenestro al la ĝardeno kaj la strato. La vespermanĝo estos servita nur post duonhoro, tial mi sidiĝas sur la seĝo por kviete ĝui la vidon.

Mi aŭdas la bruon de proksimiĝanta motorciklo. La muĝado de la peza motoro disŝiras la silenton, kaj tuj poste mi vidas, ke nigre vestita viro bremsas la monstron antaŭ la parcelo. Senpere la bruo formortas, la viro deseliĝas. Tipa motorciklisto en leda vestaro kun sunokulvitroj kaj plenbarbo klinas sin super la maŝinon kaj malligas la selsakojn. Li surŝultrigas ilin kaj iras kun ili al la domo. Mi puŝe moviĝas reen, kiam li levas la kapon kaj esplore rigardas la fasadon. Ĉu li povas vidi min?

Atente mi kaŝrigardas tra la fenestro, sed la viro jam estas en la domo. Mi aŭdas pezajn paŝojn sur la ŝtuparo, tiam la helan voĉon de Elvira. Bonŝance la muroj ne estas tiel maldikaj, ke mi komprenus unuopajn vortojn. Pordo klakas, ŝtupoj knaras, silento ekestas.

Kia viro, certe membro de motorciklista klubo. La penso igas min rikani. Kiel ano de Hells Angels[6] li ne aspektas, tamen kiel aŭdaculo. Desupre mi admiras la motorciklon kaj imagas al mi, kiel mi tenas ĝin inter la femuroj. Mi havas stirpermesilon por motorcikloj, sed ĝis nun aŭdacis veturigi nur malpezajn maŝinojn. Tiu aĵo iel stimulas min.

Precize je la sesa horo mi eliras el mia ĉambro malsupren en la koridoron. Laŭ la nazo mi orientiĝas maldekstren kaj post kelkaj metroj trovas la kuirejon. Elvira staras ĉe la forno, sur benko en la angulo sidas vetertaŭzita ulo, kies malvarma pipo pendas el la buŝo.

»Ah, Lutz«, vokas mia gastigantino, turnas sin kaj rigardas min. »Ĉu vi komplezas al mi kaj portas la telerojn en la salonon?«

»Moin«[7], mi salutas la viron respondantan per kapklino, prenas teleraron kaj sekvas Elvira-n, kiu portas supujon tra la koridoro.

Ŝi malfermas pordon kaj metas la vazon sur grandan manĝotablon. Ankaŭ ĉi tie rozoj regas la ĉambron. Mi disdonas la kvar telerojn kaj helpas alporti manĝilaron kaj glasojn. Dum tio aperas mezaĝaj geedzoj, kiuj prezentas sin kiel Fritz kaj Wilma. La motorciklisto eniras kiel la lasta, nun vestita per ĵins-pantalono kaj blanka T-ĉemizo.

»Saluton, mi estas Roman«, li diras en la rondon kaj sidiĝas ĉe la tablo.

De proksimo li aspektas eĉ pli aŭdaca ol mi imagis tion. Liaj okuloj estas tre malhelaj, kaj la hararo atingas la ŝultrojn. Ĉiam denove li viŝas ilin per deca gesto el la vizaĝo, kvazaŭ li aktore ekzercis tion. La plenbarbo estas zorge tondita, tiel ke mi povas bone vidi liajn lipojn. Bela buŝo. Ĝenerale la ulo estas tre alloga. Lia rekta nazo kaj la kavetaj vangoj efikas preskaŭ kiel tiuj de aristokrato. Sed mi ekrevas kaj tial prefere dediĉas min al la manĝaĵo.

»Certe vi iros en la Bluan Muson ĉi-vespere, ĉu?« komencas Fritz la interparoladon.

»Certe. Ĉu eble ekzistas alia knajpo, kie mi povas estigi kontakton al la delikata virinaro?« Roman rikanas.

»Tion mi ne scias. Mi kaj mia edzino frue ekdormos. Pro nia aĝo ni ne plu kondutas afekte.« Fritz ridas kaj rigardas al sia edzino.

»Ankaŭ mi ne bezonas tion«, mi aŭdigas min.

»Aĥ.« Roman moke rigardas min. »Ĉu ankaŭ vi estas tro aĝa?«

»Mi volas refreŝiĝi«, mi digne klarigas.

»Kia aventuremo.« Li ridas. »Do frue enlitiĝu. Mortu junaĝe, kaj kiel kadavro vi aspektos bela.«

»Klarigu tion al mi.« Mi ridetas afable, kvankam kolero ekbolas en mi.

»Tute simple. Dormu dum via tuta vivo, kaj fine vi mortos pro enuo«, Roman klarigas kaj malsevere apogas la dorson al la seĝo.

»Ĉu vi opinias, ke dumnokta amaĵado estas tiel ekscita, ke mi neniam volos morti?« Mallaŭte mi ridas.

»Tion mi ne diris«, grumblas Roman.

»Nu do, mi akompanos vin en la Bluan Muson, kaj ni ĝuos sovaĝan vivon«, mi spontanee diras.

»Prave, juna viro«, konsentas Wilma.

Ankaŭ Fritz kapjesas kaj palpebrumas al mi. Mi tuj sentas nodon en la stomako pro la penso, ke mi pasigos tempon kun Roman. La ulo konfuzas min – kaj plaĉas al mi. Nu jes, estas ĉefe lia eksteraĵo, kiu allogas min, malpli lia karaktero.

»Do post du horoj ni renkontiĝos ĉi tie.« Roman leviĝas.

Ĝis la ekiro mi pasigas la tempon per legado. Tamen mi apenaŭ koncentriĝas pri la libro, ĉiam denove pensante pri tiu ulo. Li estas la tipa amaĵanto, kiu certe havas dek virinojn je ĉiu mano. Tiajn ulojn mi ne ŝatas, sed Roman jam okupis mian pensadon.

Ekironte mi staras antaŭ la spegulo kaj prijuĝas mian aspekton. La ĵins-pantalono estas nova, kaj mia T-ĉemizo pura. Mi glitigas miajn fingrojn tra la hararo, kio estas senefika. Ĝi ne estas orde frizebla. Mi prenas mian jakon kaj kuras malsupren.

Roman venas post kelkaj minutoj, dum kiuj mi malkviete iradis tien kaj reen en la koridoro. Ĝuste, li ne rajtas veni ĝustatempe, tio kontraŭdirus lian sinimagon. Denove ledaĵoj vestas lin, kaj, irante malsupren sur la lastaj ŝtupoj, li rikanas al mi .

»Ĉu ekscitita?«

»Treege.« Mi ruligas la okulojn kaj sekvas lin el la domo.

La malmultajn metrojn al la Blua Muso ni iras silente. Estas ankoraŭ hela tago, kaj klientoj ne estas videblaj antaŭ la knajpo. Roman puŝe malfermas la pordon kaj iras en la bufedejon. Diversaj zigzage flugantaj voĉoj akceptas nin, preskaŭ ĉiuj sidlokoj estas okupitaj. Li iras al la bufedo kaj ŝovas sin sur bufedseĝon. Mi sidiĝas apud li kaj ĉirkaŭrigardas. Gejunulojn kaj plurajn mezaĝulojn mi vidas.

»Via klientaro ne prezentas sin ĉi tie«, mi diras kaj maldece rikanas al li.

»Havu paciencon.« Li mansignas al la bufedisto, rigardas al mi kaj levas la brovojn. »La vespero estas ankoraŭ juna.«

Ni mendas bieron kaj trinkas ĝin silente, ĉirkaŭrigardante la ĉeestantojn. Fine Roman suspirante turnas sin al mi. »Kaj? Kion vi faras en la vera vivo?«

»Mi studas lernejan instruadon, aktuale plenumante referendariecon. Kaj vi?«

»Akcesoraĵoj por motorcikloj. Mi ŝanĝis mian hobion al profesio.« Li rikanas larĝe.

»Jes.« Mi kapjesas, indikante komprenon.

Roman trinkas kaj esplore observas min.

»Ĉu tio estas kontentiga okupiĝo? Certe vi estas ia amuzisto por la infanoj, laŭ mia rememoro pri la lernotempo.«

Ni sidas tiel proksime unu de la alia, ke mi perceptas lian odoron. Li odoras virece, lede, kiel acerba postraza likvaĵo. Mi profunde enspiras.

»Kompreneble, mi estas solamuzisto.« Mi ekridas. »Ili estas aspergataj per klerigado kaj revas pri la ĉefa paŭzo.«

»Do tamen pena laboro.«

»Tia ĝi vere estas, tial mi volas senstreĉiĝi ĉi tie«, mi respondas kun multpromesa rigardo.

»Mi jam komprenis«, ridetas Roman.

La ulo estiĝas simpatia al mi. Mi eltrinkas mian glason kaj mendas novan bieron, Roman faras same.

Trinkinte plengorĝon da freŝa pilzena biero, mi sentas manon sur mia ŝultro.

»Ĉu tio estas mia samseksema amiko de sur la pramo?«, subite trumpetas voĉo bedaŭrinde tre konata de mi.

»Ĉu samseksema?« Roman gapas al mi, kaj mi skue forviŝas la manon de sur mia ŝultro, turnonte min al la blondulino.

»Vere multan dankon. Ĉu vi volas afiŝi tion sur la enireja pordo?«, mi kolere faŭkas al ŝi.

»Pardonon mi petas.« Ŝi subridas kaj tenas manon antaŭ la buŝon. »Mi ne sciis, ke tio estas sekreto.«

»Tio ne estas sekreto. Jam ne!«, mi diras kaj turnas min, montrante al ŝi la dorson.

»Kiel nomiĝas via amiko?« La blondulino starigas sin apud min kaj ekzamenas Roman-on, kiu direktas sian atenton al ŝi.

»Mi nomiĝas Roman kaj ne estas samseksema«, li informas ŝin.

»Tre sprita respondo«, grumblas mi.

»Bela nomo. Mi estas Susanne«, klarigas la blondulino al ni.

»Bonvenon, Susanne. Ĉu vi ferias ĉi tie?«, daŭrigas Roman la interparolon.

Mi dediĉas la atenton al mia biero kaj nur duone aŭskultas. Ilia amludado estas neeltenebla, kaj mi kontentiĝe elspiras, kiam Roman tuŝetas min kaj flustras al mi: »Mi foriros. Ĝis morgaŭ.«

Senvorte mi kapjesas kaj rezonas pri la aŭditaĵo. Tiu Susanne estas bufedistino ĉi tie, sed ĉi-vespere ŝi havas ferion. Laŭ mia takso ŝi ofte amaĵas kun gasto. Tio estas nekutima konduto por virino, sed ja ekzistas ulinoj, kiuj ne malŝatas ununoktan samlitiĝon. Mi mem preferas longtempajn rilatojn, sed ĝis nun havis neniujn. Ekde jaroj mi estas sola kaj de tempo al tempo ekiris por havigi al mi seksumon. Ĉiufoje tio estis nesatiga, tamen mi bezonas tion.

Eltrinkinte la bieron, mi forlasas la Bluan Muson kaj reiras al la pensiono. Suprenirante laŭ la ŝtuparo mi aŭdas la unusencajn sonojn, kiuj venas el la ĉambro de Roman.

En la lito mi tiras la kovrilon sur la orelojn, sed la voluptaj krioj de Susanne estas tro laŭtaj. Ŝi krias kaj petas Roman-on forte fiki ŝin. Mi tre esperas, ke la ulo plenumas ŝian petegon, por ke mi fine povu dormi. Pasas plia kvaronhoro, ĝis la bruado neniiĝas. Mi malstreĉiĝas kaj subaŭskultas, aŭdas klakon de pordo, tiam paŝojn sur la ŝtuparo. Tiu Susanne do ne dormas ĉe mia najbaro. Tio trankviligas min.

Mi viŝas la ŝviton de la frunto kaj pripensas, ĉu mi rapide duŝu. Bonŝance tiu Susanne ne kontraŭdiris, kiam mi ĵus petis ŝin foriri. Mi ne ŝatas trovi fremdajn virinojn matene en mia lito. Kaj mi konfesas, ke ŝia ĉirkaŭbrusta mezuro iel sufokas min. Ial mi preferas platajn mamojn. Susanne estis disponebla, tial mi prenis ŝin kun mi.

La seksumo ne estis … elstara. Mia peniso volis ripozi, tiun fenomenon mi observas jam de kelka tempo kun zorgo. Ĉu mi maljuniĝas? Oscedante mi tiras la litkovrilon sur la kapon. Hodiaŭ mi ne plu rezonos pri perturboj de erektiĝo, tio estas certa.

La sekva mateno salutas min per blua ĉielo kaj brilanta suno. Mi disetendas mian tutan korpon kaj ekpensas pri mia najbaro. Do tiu estas samseksema, kiu supozus tion! Mi ne kredas, ke oni povas rekoni tion laŭ la nazpinto. Tamen mi kredis, ke mi rimarkus, se iu ulo ŝatas ulojn. Lutz ŝajnas tute normala, almenaŭ al mi.

En la salono sidas nur Fritz kaj Wilma, kiam mi aperas tie proksimume je la naŭa horo. Mi falmove sidiĝas sur seĝo, kaj tuj Elvira venas, enverŝas kafon por mi kaj afable ridetas.

»Via vespero estis plena sukceso, mi aŭdis«, ŝi diras palpebrumante.

»Jes, ankaŭ mi aŭdis tion«, vokas Fritz rikanante.

»Mi petas pardonon.« Mi mienas pente. »Mi volis malhelpi neniun dormi.«

»Ne zorgu, ni ĉiuj estis junaj.« Elvira ridas.

Verdire mi ne povas imagi tion pri ŝi. Ŝi aspektas, kvazaŭ ŝi ĉiam estis tiu rava, maljuna damo. Stulta penso, mi scias.

»Kie estas Lutz?« Mi alidirektigas la babiladon.

»Li volis promeni al la strando«, respondas Wilma.

Mi estas iomete disreviĝinta, ĉar mi esperis, ke mi entreprenos ion kun li. Laŭ mia impreso la hieraŭa vespero pasis bonhumore kaj harmonie ĝis la tempo, kiam Susanne alvenis.

»Irante sur la lignotabula vojo, vi renkontos lin«, diras Elvira kaj denove palpebrumas al mi.

Ĉu ŝia okulo estas malsaneta?

Kolerulinoj kaj ruzuloj

Mi portas sur la ŝultro sakon, en kiun mi metis bankalsonon kaj diversajn utilajn aĵojn, kaj iras sur lignotabula vojo direkte al la strando. La tabuloj eligas strange kavecan brueton, krom tio mi aŭdas nur la flustradon de la vento en arboj. Pinoj borderas la vojon. Estas varme, odoras kvazaŭ en ŝvitbano. Pinoleo varmigita de la suno. Mi profunde enspiras kaj ĝuas la silenton.

Post kelka tempo multkolora kaj multforma aro da tendoj aperas je la dekstra flanko. Ne, la vivo sur sabla grundo ne estas mia prefero. Mi ŝatas dormi en sensabla lito kaj iri nur tri paŝojn al la necesejo. Post la tendumejo la vojo supreniĝas super valo inter la duno kaj tiam tra arbareto. Mi ĉirkaŭrigardas, ĉu mi povas malkovri Lutz-on ie. Mi ne volas iri sola dum la tuta tago. Mallonge antaŭ la kresto de la dunoj, malantaŭ kiu devas troviĝi la strando, mi ekvidas ian multkoloraĵon dekstre de mi en platkavaĵo. Mi saltas de sur la ligna vojeto kaj vadas tra profunda sablo. Pene mi grimpas laŭ alta dunmuro kaj gapas en la malantaŭan valon. Lutz kuŝas nude sur granda tuko. Liaj okuloj estas malfermitaj, kaj li surhavas ŝtopaŭdilojn, konjekteble li aŭskultas muzikon. Tial mi havas okazon ekzameni lin. Ne estas laŭ mia kutimo gapi al senvestuloj, sed ĉi-kaze mi estas scivola.

Li estas svelta, tamen lia korpo ne aspektas kiel tiu de malfortulo. La plata ventro vidigas muskolaron kun ses volbaĵetoj. Sur lia brusto mankas haroj, kaj pli profunde li kredeble zorge tondis ilin. Lia peniso ripozas malrigide sur femuro, efikante eĉ en tiu stato impone. La vido vekas nekutimajn sentojn en mi. Mi opinias lin - seksalloga. Maltrankviliga penso, kiun mi rapide estingas.

Por ne ektimigi lin, mi glitas reen kaj iras kun laŭta ĝemado kaj vastajn paŝojn, kiuj estigas sablolavangon, trans la dun-kreston. Lutz time leviĝas kaj tuj kurbiĝas. Per ambaŭ manoj li kovras sian pubon kaj surprizite gapas al mi.

»Hej, kion vi faras ĉi tie?«, li demandas.

»Mi serĉas vin, volis iomete babili kaj tiel«, mi respondas senkulpe ridetante kaj ĵetas mian sakon en la sablon.

»Nu bone.« Lutz turnas sin sur la flankon, kaj prezentas al mi sian malgrandan postaĵon. Li prenas sian bankalsonon kaj vestas ĝin. Mi ne povas pretervidi lian skrotgemojn. La ulo vere estas tre …

»Pri kio vi volas paroli?« Lutz returnis sin kaj sidas nun kun falditaj gamboj, ĉirkaŭ kiuj li volvis siajn brakojn. Liaj haroj estas tute malordaj, ŝajne tio estas ilia ĉiama stato. Mi prenas kuŝtukon el mia sako, sternas ĝin en distanco de unu metro de Lutz kaj faligas min sur ĝin.

»Pri io kaj tio«, mi respondas, serĉante mian bankalsonon. En la ĵins-pantalono mi duoble sentas la varmon kaj tial malvestas ĝin, poste la kalsonon kaj la T-ĉemizon. Surmetante la bankalsonon, mi rigardas al Lutz, kiu deturnis la vizaĝon.

»Ho, ĉu mi estas tiel malbela?«, mi mokas bonhumore.

»Ne«, li diras mallaŭte, turnas la kapon kaj seriozmiene rigardas al mi. »Mi ne volas, ke vi pensas, ke mi intence voluptigas min per via vido.«

»Ĉu pro via samseksemeco? Forgesu tion. Mi tolerus, se vi intence voluptiĝus pro mi, sub la kondiĉo, ke vi ne tuŝas min.«

»Bone.« Lutz ridetas heziteme.

»Simple forgesu la aferon. Mi neniam supozus, ke vi estas tia, se Susanne ne perfidus tion.« Mi palpebrumas al li kaj surmetas miajn sunvitrojn.

»Mi estas tia«, diretas Lutz, kaj mi rimarkas, ke mi uzis stultan vortumon.

»Pardonu. Mi malĝuste esprimis tion. Mi ne malakceptas samseksemulojn, ankaŭ mia ĉefo apartenas al tiu grupo, kaj …«, mi ĉesas, aŭskultinte miajn proprajn vortojn.

Ial mi povas diri ion ajn, ĉiam mi elbuŝigas sensencaĵon.

»Prefere ni nuligu la temon«, mi diras malimpete kaj ĵetas rigardon al la libro kuŝanta apud Lutz sur la sablo.

»Ĉu vi legas John-on Irving?«

»Mi provas, sed la libro ne kaptas mian atenton.« Li ridetas embarasite. »Konjekteble ĝi estas tro pretendema por mi.«

»Ne estu tiom modesta, sinjoro instruisto«, mi mokas kaj prenas la libron.

Post duonhoro mi formetas ĝin. La suno lacigis min, miaj palpebroj volas fermiĝi. Mi rulas min sur la ventron kaj ekdormas.

»Hej, kio estas tio?«, mi grumbletas, malrapide eldormiĝante.

Io malvarmega gutas sur mian dorson, tiam mi sentas molajn fingrojn, kiuj disŝmiras tiun »ion« sur mia haŭto. Mi ne malhelpas Lutz-on, eĉ sentas agrablecon pro lia zorgemo. Certe, uloj ne ŝmiras ion reciproke sur siajn korpojn, sed ĉi-kaze mi volas indulgi lin.

»Tamen vi havos sunbrulumon«, diras Lutz kun aŭdebla bedaŭro.

»Pri tio vi ne kulpas.« Mi turnas min sur la dorson kaj rigardas alten al li.

»Mi devus veki vin pli frue.« Li grimacigas la buŝon kaj removiĝas al sia tuko.

»Do jes, vi kulpas pri tio«, mi diras, rektigas mian korpon, prenas la T-ĉemizon kaj surmetas ĝin. »Eble sinjoro Irving kulpas, kiu endormigis min.«

»Bone, ni kulpigu lin.« Lutz ridas mallaŭte kaj serĉas en sia dorsosako. »Mi ekiros, mi estas malsata«, li diras, ĵetinte rigardon sur sian brakhorloĝon.

»Ĉu mi rajtas akompani vin?« mi demandas, prenas mian pantalonon kaj tiras ĝin sur miajn gambojn. »Ankaŭ mi estas malsata.«

»Kompreneble.« Lutz kunrulas sian kuŝtukon kaj ŝtopas ĝin en sian sakon. »Mi iros al Wittdün. Onidire tie ekzistas rapidmanĝejo de fiŝoj.«

»Tio sonas bone«, flustras mi.

Post duonhoro mi konstatas, ke la vojo al Wittdün estas sufiĉe longa. Mi povas vidi la domojn, sed ni ankoraŭ ne atingis la promenejon. Lutz iras apud mi, kvazaŭ la vojo ne elsuĉus liajn fortojn, kvankam li estas pli malgranda ol mi.

Fine ni havas firman, ŝtonan vojon sub la piedoj kaj sidiĝas sur benko por surmeti niajn ŝuojn. Nun ni iras pli rapide kaj atingas la sopiritan manĝejon post dek minutoj.

Manĝinte du fiŝbulkojn, ni transloĝiĝas en kafejon kaj malsekigas la manĝon per kafo. Lutz sidas senstreĉe kontraŭ mi en fotelo kaj diris nenion dum almenaŭ duonhoro. Bonfartige.

»Supozeble oni ofte demandis tion, sed de kiam vi scias, ke vi amas virojn?« Mi rigardas al li trans la randon de la taso.

»Jam ĉiam.« Li ridetas kaj malkaŝe direktas siajn okulojn al mi. »Mi sciis tion dekomence. Kaj vi? De kiam vi scias, ke vi amas virinojn?«

»Tuŝite«, mi diras mallaŭte kaj sentas min treege bone.

Kun Lutz ĉio estas simpla. Li ne fibabilas kaj estas saĝa. Mi pagas niajn kafojn kaj eliras post li el la kafejo. Kun kvazaŭ interkonsentita silento ni reiras al la pensiono.

»Ĉi-vespere mi denove iros en la Bluan Muson, ĉu ankaŭ vi iros tien?« mi demandas, kiam ni supreniras al la ĉambroj.

»Mi ne scias.« Lutz haltas antaŭ sia pordo, lia mieno indikas neniun decidon.

»Mi preferas, ke mi ne iros sola«, mi opinias.

»Bone«, diras mia najbaro post nelonga paŭzo. »Mi iros kun vi.«

Ankaŭ ĉi-foje ĉiuj tabloj estas okupitaj, kiam ni alvenas en la Blua Muso. Lutz direktas sin al la bufedo, kaj mi grimpas apud li sur bufedseĝon.

»Du bierojn«, mi vokas al la bufedisto tra la bruego, turnas min al mia najbaro kaj klinas min antaŭen.

»Diru, ĉu vi iam serĉas iun por unu nokto?«

»Ho jes«. Lutz ridetas melankolie, kaj mi sentas animan pikon.

Certe estas kompato. Tiel proksime al li mi povas flari lian odoron. Konjekte li ĵus duŝis sin. Mi identigas sapon kaj postrazan akvon.

»Kaj – ĉu ĉi tie estas iu, kiun vi konsideras?«, mi daŭrigas la enketon.

»Ne, kredeble ne«, li respondas sen ĉirkaŭrigardo. »Verdire«, li rigardas rekte en miajn okulojn, »… mi ne serĉas. Aŭ io okazas, aŭ ne.«

»Jes.« Mi ne povas eviti la bluon de liajn okuloj.

Ili estas hele bluaj kaj kadritaj de malhelaj okulharoj. Belaj estas liaj okuloj – kia estas ĉio je li. Ho, kiu ĵus pensis tion? Mi viŝas mian vizaĝon per la mano kaj turnas min al la bufedo. La bufedisto ŝovas du glasojn al ni, mi pagas, donas glason al Lutz kaj toste levas la glason al li.

»Je la bonŝanco«, mi diras pro subita ideo.

»Bone, je la bonŝanco.« Lutz ridetas kaj trinkas.

Barbo de ŝaŭmo postrestas, post kiam li demetis la glason. Mi obervas, kiel li viŝas la buŝon per mandorso, kaj por daŭro de momento aperas la deziro leki la ŝaŭmon per mia lango. Ideo, kvazaŭ mi submetiĝis al narkotaĵo, sed mian lastan kanabcigaredon mi fumigis antaŭ kelkaj tagoj. Eble tio estas memorfulmo.

»Saluton, mi estas Mine«, sonas voĉo malantaŭ mi.

Mi turniĝas sur la bufedseĝon kaj malkovras brunharulinon, kiu bonhumore rikanas al mi. Ŝi tuj plaĉas al mi, pli bone ol Susanne. Unu el la kaŭzoj estas, ke ŝia bluzo ne estas tiel abunde plena.

»Mi laboras ĉi tie en la kuirejo. Ĉu vi volas mendi manĝaĵon?«, ŝi demandas kun ĉarmega rideto.

»Ne, dankon«, respondas Lutz kaj mi samtempe.

»Ho, ĉu vi estas la ĥoro de maljunaj viroj el Niebüll[8], kiu faras ekskurson al la insulo?« ridas Mine.

»Ne, Mi estas Roman, kaj tiu estas Lutz. Li estas samseksema«, mi diras kaj tuj rimarkis mian stultaĵon. Malantaŭ mi Lutz estiĝas tute rigida. Mine ĵetas rigardon trans mian ŝultron, kvazaŭ ŝi volus observi verdan rinoceron. Apud mi glaso estas akrasone metata sur la bufedon, tiam Lutz staras apud mi kaj kolere elspiras. »Ĉu mi tuj skribu tion sur mian frunton?«

Li kapsalutas direkte al Mine kaj trude ŝovas sin tra la gastoj al la elirejo.

»Kial li estas ĉagrenita?« Mine montras senhelpan mienon, kaj mi faras plian stultaĵon kaj levas la ŝultrojn, indikante senscion. Plej volonte mi kurus post Lutz-on kaj petus pardonon.

»Mi ne scias«, mi mensogas kaj metas brakon ĉirkaŭ ŝian ŝultron. »Kaj vi … kiam via laboro finiĝos?«

Tiu fiulo. Ĵus mi ekŝatis lin, tiam li faras tiun parolon. Kvazaŭ mi estus loĝanto de Marso. Plena de kolero mi iras al la pensiono kaj ŝteliras en mian ĉambron. Estas jam post la dudek-tria horo, certe ĉiuj jam dormas.

Kun libro mi komforte kuŝas en la lito kaj provas forgesi la okazintaĵon. Leginte dum unu horo kaj sentante dormemon, mi aŭdas paŝojn sur la koridoro. Virino ridetas, eble estas tiu Mine. La horloĝo indikas preskaŭ duonhoron post noktomezo, mia najbaro tre persistis. Pordo klakas, kaj post nemultaj minutoj komenciĝas la bruo anoncanta baldaŭan seksumon.

Mine estas preskaŭ tiel laŭta kiel ŝia kolegino. Ŝia ĝemado klare penetras tra la muro, kaj mi estas nevolonta atestanto de la amoarto de mia najbaro.

»Ho jes«, mi aŭdas ŝin, »mordu min.«

Mi ne volas imagi al mi, sur kiun lokon ŝi deziras la mordon.

»Jes, tio estas voluptiga«, daŭrigas Mine.

Jes, tion mi povas imagi al mi. Mi ankaŭ lasus mordi min de Roman, prefere en la postaĵon, kaj poste …

»Nun fiku min«, blekas Mine.

Ho jes, ankaŭ tio akordas al miaj deziroj. Mi estiĝas rigida, kaj mia mano glitas malsupren, kiam mia sensiva orelo perceptas klakadon sur la ŝtuparo. Mia mano haltas, kaj mi subaŭskultas streĉite. La sekva brueto memoras min pri la renkontiĝo de du koleraj katoj.

»Kion vi faras ĉi tie?« La voĉo de Susanne estas ĉagrenita ŝuŝado.

»Tion vi ja vidas, do malaperu!« Tio sonas kiel Mine.

»Ne, vi malaperos, Roman estas mia.«

»Ĉu do? Mi ne vidas etikedon«, kraĉospiras Mine, kies helan voĉon mi rekonas.

»Miaj damoj, eliru«, krias Roman. Mi saltas el la lito kaj fende malfermas mian pordon.

»Eliru! Tuj! Ambaŭ!« ripetas mia najbaro, je tiu momento elirante kun du spiregantaj virinoj el sia ĉambro.

Li surhavas nur mallongan kalsonon, la inoj estas plene vestitaj. Nu bone, Mine ne tute plene, sed ekstere estas varme. Roman prenis ĉiun kontraŭulinon je manartiko kaj puŝas la virinojn direkte al la ŝtuparo.

»Eliru ambaŭ kaj neniam revenu«, li diris sible.

»Mian mamzonon«, plorbojas Mine.

»Ho jes.« Roman lasas la virinojn, mallonge malaperas en sia ĉambro kaj tiam ĵetas al Mine blankan aĵon sekvatan de T-ĉemizo. »Nun forlasu la domon«. Lia voĉo havas avertan sonon, dum lia rigardo migras al mi.

La ŝtuparo klakas proteste sub la koleraj paŝoj de la damoj, tiam estas silento. Roman suspiras.

»Mi bedaŭras tion«, li flustras.

»Bone.« Mi volas fermi la pordon, sed li paŝas al mi kaj metas piedon sur la sojlon.

»Estis bedaŭrinda okazaĵo. Mi estis mallerta. Bonvolu, ĉu ni povas plu esti amikoj?«

La rigardo de Roman estas tre serioza, kaj mi mallaŭte ĝemas.

»Ĉio estas en ordo. Mi volas dormi nun«, mi diras mallaŭte.

»Bone. Do bonan nokton.« Roman ridetas, tiam malaperas en sia ĉambro.

Je la sekva mateno ĉio ŝajnas al mi kiel sonĝo. Nur la vizaĝoj de Fritz kaj Wilma ĉe la matenmanĝa tablo pruvas, ke la dramo vere okazis.

»Virinoj povas konduti kiel aprinoj«, diras Fritz kaj larĝmiene rikanas.

»Kelkfoje junaj knabinoj estas vere frenezaj«, suspiras Elvira, enirante tra la pordo.

»Ankaŭ mi estis tia. En mia junaĝo«, konfesas Wilma ruĝiĝante.

Mi rikanas kaj vidas al Roman, kiu senemocie maĉas sian bulkon. Lia rigardo renkontas mian, kaj dum momento la stomako ŝajnas malleviĝi ĝis la genuoj. Tiuj malhelaj okuloj estas katenantaj. Mi volas droni en ili kaj neniam maldroni.

»Ĉu kafon, kara Lutz?«

Elvira ridetas al mi kaj tenas la kruĉon antaŭ mian nazon. Aŭtomate mi kapjesas kaj fine demetas la rigardon for de mia najbaro. Roman estas aliseksema, mi ne havas ŝancon kaj esperu nenion.

»Je tagmezo Lars kaj Hannes venos«, mencias Elvira incidente, enverŝante kafon al mi. »Ambaŭ restos kelkajn tagojn.«

»Bona novaĵo«, mi diras raŭke kaj kraĉotusetas por liberigi la gorĝon. »Mi ĝojas.«

»Jes, knabo, mi ankaŭ.« Elvira karese tuŝas mian kapon kaj eliras.

Mi pasigas la tempon ĝis la tagmezo en strandfotelo. La alvenon de miaj plej karaj amikoj mi ne volas maltrafi. Post kelkaj minutoj Roman kuniĝas al mi.

»Ĉu estas libera loko?« li demandas kaj ridetas afable.

»Kompreneble.« Mi moviĝas flanken kaj rigardas ŝajne plena de intereso en mian libron.

Roman glitas apud min, kaj la literoj antaŭ miaj okuloj malklariĝas. Mi plu perceptas nur lin. Liaj haroj tuŝetas mian ŝultron, scivole li rigardas mian libron.

»Kion vi legas?«

»Nu …« Mi delonge forgesis la titolon kaj devas sciiĝi helpe de la kovrilo. »La libron Deutschstunde«[9].

»Tio sonas interese.« Roman ridas, kaj mi sentas lian spiron sur mia vango.

»Mi ne volas plu ĝeni vin«, diras mia najbaro kaj malfermas la alportitan insulan gazeton.

Mi kuŝas sur mia tuko kaj kun fermitaj okuloj enspiras lian odoron. La revo venas neeviteble, same la erektiĝo. Roman nuda super mi, liaj malhelaj okuloj amoplene direktitaj al mi. Mi kunpremas la lipojn, por ke ĝemado ne eliru.

»Vi, aŭskultu: La urba administrado de Wittdün decidis fari la insulon pli alloga por junaj homoj. Inter alie oni planas establi dumsezonan diskludejon kaj klubon por samseksemuloj«, voĉlegas Roman.

»Kion?« Mi rektiĝas kaj rigardas malsupren al Roman, kiu larĝmiene rikanas kaj apenaŭ povas subpremi ridon. »Vi estas idioto. Mi pensis, ke la afero estas finita de post hieraŭ.«

»Hej, ĝi estas finita. Pardonu. Mi volis vigligi vin. Vi mienas tiel … malgaje«, li subridas.

»Stultulo.« Mi glitas antaŭen kaj vidas al la domo.

De ĉi tie mi povas vidi la fenestrojn de la salono. Ĉu estas Elvira, kiu staras malantaŭ la vitro kaj gapas ĉi tien? La ombro malaperas, antaŭ ol mi povas konstati tion. Mi suspiras kaj leviĝas. La suno radias senĝene el blua ĉielo. Devas esti jam tagmezo, kaj rigardo al la horloĝo konfirmas mian konjekton. Sur la strato mi malkovras nigran grandlimuzinon haltantan antaŭ la parcelo. Eliĝas granda blondharulo, je la alia flanko brunharulo.

»Lars«, mi diras mallaŭte kaj sentas, ke ondo da malŝarĝiĝo trakuras min.

Mi kuras renkonte al ili kaj ĉirkaŭbrakumas la blondharulon, poste Hannes-on. Estas bonfartige senti sin inter amikoj. La malamikaĵoj de Roman trafis min pli forte ol mi pensis.

»Saluton, Lutz, ĉu ĉio estas en ordo?« demandas min Hannes kaj metas brakon ĉirkaŭ mian ŝultron, dum ni reiras al la domo.

»Jes, estas nur …«, mi diras, jam Roman staras antaŭ ni kaj perokule esploras miajn amikojn el duone fermitaj okuloj.

»Mi estas Lars«, diras Lars kaj etendas la manon.

»Roman«, respondas mia najbaro kaj prenas ĝin.

Ambaŭ taksas sin, kvazaŭ ili estus rivaloj, tiam Roman turnas sin al Hannes, kiu same etendas sian manon. Dum tio li ne lasas min, sed tiras min pli proksimen al si. Mirigite mi vidas, ke Roman kunpremas la dentojn kaj ridetas obstine.

»Ĉu vi estas la ulo, kiu laboras ĉe Dämon?«, demandas Lars kaj sulkigas la frunton.

»Vi opinias David-on, kaj jes, mi laboras ĉe li.« Roman kapjesas kaj esplore rigardas Lars-on. »Ankaŭ vin mi konas iel. Vi estas amiko de Winston, ĉu?«

La mondo estas malgranda, ĉefe tiam, kiam oni veturadas tien kaj reen inter Amrum kaj Hamburg.

»Iel ni ĉiuj estas interamikiĝintaj«, konstatas Lars. »Nur pri vi mi ankoraŭ ne havas imagon.«

»Li ne estas samseksema«. mi diras kun okulumo al Roman, kiu ĉagrenite movas la brovojn.

Tio do estis la responda bato, kaj ĉu vi komprenas, ke mi sentas min tre bone?

»Hm«, faras Lars kaj rikanas kaŝite, prenante kaj firme ĉirkaŭkaptante la manon de Hannes.

Mi povas vidi tion kaj ankaŭ la egalajn ringojn, kiuj po unu brilas sur ambaŭ manoj. Sopiro inundas mian koron, kaj mi devas gluti. La feliĉo, kiun ili reciproke kunhavigas, estas nepretervidebla.

»Ĉu ni rajtas preteriri? Mi volonte salutus Elvira-n«, fine Lars rompas la silentadon.

Senvorte Roman paŝas flanken, kaj mi eliĝas el la ĉirkaŭbrakumo de Hannes. Lars iras kun sia edzo al la domo. Estas bildo, kiu brulas en mia koro. Bedaŭrinde mi ne ĉeestis la edziĝon, sed tiuj du apartenas unu al la alia tiel, kiel butero kaj pano. Nu, tio estas stulta komparo. Do – kiel Hamburg kaj la Michel[10]. Aŭ Amrum kaj la lumturo aŭ – eĉ pli trafe – la Blua Muso. Jes, tio akordas.

»Frenezuleto«, grumblas Roman, iras al la strandfotelo kaj malaperas en ĝi.

Mi ridetas rezoneme kaj post momento sekvas la paron. Elvira gvidis ilin en la salonon kaj estas alportonta manĝeton. Nekredeble, tiu virino estas genio.

»Lutz, sidiĝu ĉe ili. Kie estas Roman?«, ŝi vokas kaj rapidas el la ĉambro.

»Post kelka tempo ankaŭ David kaj Winston venos«, diras Hannes mallaŭte kaj zorgoplene rigardas min. »Kio estas?«

»Mi – mi estas tute – konfuzita«, mi balbutas, venkita de tiom da inklino.

Lars ridetas al mi. La ulo estas longa kiel arbo alta, kaj kiam li ridetas, tiam la suno leviĝas kaj oni havas la senton, kvazaŭ li baptus onin. Mi envias Hannes-on, samtempe malenviante ilin pro ilia feliĉo. Nur – ankaŭ mi sopiras al feliĉo.

»Ĉu temas pri tiu Roman?« Hannes prenas mian manon.

»Ne, tiu estas nur – aliseksema«, mi diras mallaŭte.

»Ho jes«, opinias Lars kaj denove rikanas tiel ĉioscia, ke mi plej volonte …

»La supo, infanoj«, vokas Elvira kaj metas grandegan supujon sur la tablon.

»Dankon, Elvira«, diras Lars per sia basa voĉo kaj tiel ruĝigas la mastrumantinon.

»Bonvolu, Lars«, diretas Elvira kaj rapide eliras.

Mi estas ege feliĉa, ĉar miaj amikoj estas ĉirkaŭ mi. Ni manĝas, kaj iam ankaŭ Roman aliĝas al ni, silente aŭskultante nin kaj perkulere malplenigante sian teleron.

La posttagmezon ni pasigas en la ĝardeno. Lars starigis pliajn seĝojn kaj tablon, tiel ke ni sidas ĉirkaŭ la strandfotelo kaj babiladas.

Antaŭ vesperiĝo plia grandlimuzino ekparkumas sur la sabla strio antaŭ la parcelo, kaj granda figuro ŝovas sin de sur la sidilo. Malgranda blondharulo eliĝas je la alia flanko kaj kuras ĉirkaŭ la aŭtomobilon. Ambaŭ mallonge kverelas pro la vojaĝaj pakaĵoj, tiam ili unuanime paŝas laŭ la vojo al la domo. La pli granda tiras la kofron kaj samtempe surŝultrigis sakon.

Tiuj devas esti Winston kaj David. Mi konas ilin laŭvide el la Sugar Shack, kiun mi nur malofte vizitas. La grandulo faligas la pakaĵojn antaŭ la pordon, prenas la manon de la blondharulo kaj iras renkonte al ni.

»David!« Roman salte leviĝas kaj kuras al la viro.

Mi observas, kiel li parolas kun David kaj mallonge kapsalutas la blondharulon. Kio estiĝos el tio? La trio ridas, tiam daŭrigas sian vojon.

»Lars, Hannes«, diras la grandulo kaj salutas miajn amikojn, antaŭ ol li fiksas min per siaj nekredeble bluaj okuloj. »Kiu estas vi?«

»Hej.« La blondharulo pikas sian kubuton al li en la flankon. »Estu pli afabla.«

»Upse.« David ridante montras siajn belajn dentojn. »Bonvolu pardoni. Mi estas David, kaj kiu estas vi?«

»Lutz«, mi diras, leviĝas kaj etendas al li la manon.

»Bone.« La grandulo premegas mian manon. »Mi ĝojas.«

»Ne kontuzu lian manon«, diras lia amiko. »Mi estas Winston.«

»Saluton.« Mi respondas lian rideton, masaĝante miajn dolorantajn fingrojn.

Mia mano ne plu doloras, kiam ni kolektiĝas por iri al la Blua Muso. Kiel Winston eltenas la kunvivadon kun tiu impetulo? Ĉar en la grandulo estas tiom da forto, li devus ĉiam kaj ĉiam ĝismorte premi la malfeliĉulon, kuŝante sur li. Aŭ ĉu Winston estas supre?

Mi ridetas pri mi mem, ĉar mi havas tiujn pensojn. Estas tempo prosperigi mian propran amvivon. La spegulo en mia ĉambro montras al mi belaspektan viron, kiu hodiaŭ tre zorgi preparis sian tualeton. La hararo havas ordan formon, la ĵins-pantalono bonege sidas. Dum kelka tempo mi turniĝas ĉirkaŭen kaj reen, antaŭ ol mi prenas mian jakon kaj iras malsupren.

La aliaj jam atendas en la saloneto. Ili salte leviĝas de sur la seĝoj, kiam mi venas trans la angulon.

»Ho, ĉu la damo jam trovis la vojon?«, mokas Lars.

»Tre sprite«, mi grumblas.

»Vi aspektas admirinda«, diras Winston al mi, dum ni iras tra la ĝardeno.

»Dankon. Ĉu vi hazarde volas disiĝi de David kaj havi min kiel kunulon?« mi demandas gaje rikanante.

»Nenial. David-on mi pene perlaboris, mi volas teni lin ĉe mi«, ridas la blondharulo kaj prenas la manon de la grandulo iranta apud li.

Mi iras kun Roman malantaŭ du paroj tenantaj sin ĉe la manoj. Bonŝance mi ne devas longe elteni tiun vidon, la vojo estas tro mallonga. Tamen en mia stomako estiĝas bulo, kaj la sopiro al iom da amo aŭ nur al simpla amaĵo premas mian gorĝon.

En la Blua Muso ni havas bonŝancon kaj tial tablon, kiu ĵus liberiĝis. Lars mendas por ni ĉiuj, kaj post nelonge la kelnero alportas ses bierojn, krom tio pleton kun ses malgrandaj glasoj plenigitaj per travidebla likvaĵo.

»Ho ne, bonvole ne tion, Lars«, ĝemegas Hannes.

»Kial?« Lars mienas senkulpe kaj ridetas en la rondon. »Insula bapto. Ĉiu prenas glason kaj trinkas ĝin per unu verŝo. Malnova moro.«

Mi agas same kiel la aliaj kaj verŝas la likvaĵon en mian gorĝon. Fajro. Stertorante mi ĉirkaŭprenas mian gorĝon kaj baraktas por spiri. Iu frapas al mi la dorson, glaso estas metata en mian manon. Rapide mi trinkas grandan plenbuŝon da biero kaj rimarkas, ke mi iom post iom reperceptas la mondon.

»Kio – estas tio«, mi grakas kun larmoj en la okuloj.

»Strandhafer«[11]. Hannes spiregas. »Fia ideo. Plej supozeble Lars mem inventis tiun mortigilon.«

»Stultaĵo. Tio estas moro de la insulo, kredu min, sinjorino.« Lars ridas kaj kisas Hannes-on sur la vangon.

»Do, mi digestus plian«, deklaras Roman netuŝite.

»Frenezuleto«, mi flustras aŭdeble nur de mi mem.

Post du bieroj kaj multaj vortoj mi urĝe devas iri al la necesejo. Mi preme iras tra la gastoj ĉie dense starantaj. Mallonge antaŭ la koridoro, ĉe kies ekstremo troviĝas mia celo, mi hazarde kunpuŝiĝas kun viro ĵus eniranta tra la pordo.

»Upse, pardonu«, mi grumblas kaj daŭrigas mian vojon.

Je la reiro mi trovas la ulon sur la sama loko kiel antaŭe. Konjekteble li atendis min. Ni perokule ekzamenas nin reciproke, kaj per unu rigardo estas klare, ke ni havas la samajn vidpunktojn. Estas tiu intereso, kiu subite ekestas.

»Hej, mi estas Jan«, diras la viro kaj ridetas al mi.

»Mi estas Lutz«, mi respondas, puŝiĝante kontraŭ li de gasto, kiu volas eliri.

»Ĉu vi havas feriojn, aŭ loĝas ĉi tie?« demandas Jan.

»Feriojn«, mi diras kaj perkape montras al miaj amikoj. »Mi estas ĉi tie kun kelkaj amikoj.«

»Ho jes.« Jan karese tuŝglitigas siajn fingrojn sur mia brako.

»Do – mi nun pluiras«, mi diras, jam ne pluirante.

»Vi plaĉas al mi.« Jan vidas en miajn okulojn.

»Vi – ankaŭ al mi«, mi flustras kaj sentas, kiel lia tuŝo kaŭzas ekscitan tikleton en mi.

»En aliaj kazoj mi ne kondutas tiel altrudiĝeme, sed ĉi tie oni nur malofte havas okazon renkonti samideanon. Do mi estas rekta: Ĉu vi volas samliti kun mi?«

La demando de Jan surprizas min, samtempe mi ĝojas, ke ni malfaras enuan prepariĝon.

Mi trovas, ke li estas alloga. Li havas belajn bluajn okulojn kaj estas same granda kiel mi. Lia figuro estas svelta, lia buŝo invitas al kisado.

»Ne estas laŭ mia kutimo, tuj samliti kun fremdulo …«, mi respondas rikanante, »… sed ĉe vi mi emas fari escepton.«

»Tio sonas multpromese.« Jan ridas, kaj kiam mi estas puŝata sekvafoje kaj kontraŭ li, li ĉirkaŭprenas min en siajn brakojn.

Ni tenere kisas nin. La kemio harmonias, mi ŝatas lian odoron kaj ankaŭ lian guston.

»Mi laboras kiel kelnero en Wittdün. Mi preferas, ke neniu sciu, ke mi ŝatas virojn. Ĉu ni povas iri al vi?«, petas Jan mallaŭte.

»Bone. Mi informas la aliajn.« Mi deiĝas de li kaj ŝovas min tra la gastoj, ĝis mi atingas miajn amikojn. Roman levas la kapon kaj indikas scivolon per la levo de siaj brovoj.

»Mi foriras«, mi diras koncize.

»Do bonan nokton«, diras Roman.

»Havu ĝojon«, vokas Lars kaj palpebrumas al mi.

Mi ruĝiĝas, kaj la rigardo de Roman estiĝas akrega. Rapide mi turniĝas kaj serĉas revojon. Jan ridetas al mi kaj iras al la elirejo.

»Kiom longe vi restos?«, li demandas, dum ni iras unu apud la alia al la pensiono.

»Du semajnojn, la unua jam komenciĝis.«

»Tio estas mallonga tempo.« Jan kaptas mian manon.

»Jes, estas«, mi suspiras.

La vento mallaŭte susuras en la folioj, kaj stelplena ĉielo klara kiel vitro sterniĝas super niaj kapoj. Nokto kreita speciale por amantoj, sed Jan kaj mi estas malproksimaj de tiu stato. Mi estas volupta kaj malsata pri teneraĵoj.

»Estas klare, ke ĉi tie vi estas gasto«, opinias Jan, kiam ni direktiĝas al la domo de Elvira.

»Kial?« Mi malfermas la dompordon kaj lasas lin eniri, scivole rigardante lin.

»Eĉ mi jam aŭdis, ke ĉi tiu virino gastigas la plej ekscitajn ulojn«, diras Jan kaj ĉirkaŭrigardas.

»Nura mensogo.« Mi ridas kaj iras la unua supren laŭ la ŝtuparo.

En mia ĉambro mi zorgas unue pri malheligita lumo. Tiam mi staras kun pendantaj brakoj. Mi ne estas majstro de tentado, kaj je la lastaj fojoj tio okazis starante, plej ofte en la fundoĉambro[12]. Nur tre malofte mi prenis virojn hejmen al mi, mi ne ŝatas tion.

»Mi ne scias, ĉu ni simple senvestiĝu kaj enlitiĝu?«, demandas Jan, kiu staras same stulteta kiel mi.

»Jes, bona ideo«, mi konsentas kaj rapide demetas miajn vestojn sen vidi al li.

Mi glitas sub la kovrilon, tuj poste Jan sekvas. Ni ĉirkaŭbrakumas nin reciproke kaj karesas nin dum kelka tempo, ĝis la volupto ekflamas. Mi kisas lin kaj provas mense malstreĉiĝi, dediĉi min nur al ekscito, sed la bildo de Roman ĉiam denove intervenas en mia kapo. Tamen, eble estas ĝuste tiu enkapa filmprezentado, kiu havigas al mi malmolegan erektiĝon.

»Hoho«, flustras Jan kaj ĉirkaŭas mian penison per sia mano.

Mi pripalpas lian kaj trovas same malmolan pecon. Mi eligas subridon, kiun mi ne povas subpremi.

»Via ne estas malbona«, mi flustras kaj malrapide masaĝas lian longaĵon, rekonkerante lian buŝon.

Jan ĝemegas kaj antaŭenigas sian langon. Mi faligas min en la kison, fermas la okulojn kaj pensas je Roman. Estas lia buŝo, kiun mi sentas, kaj lia pugno, kiu lerte frotas mian penison. Ĝemante pro volupto, mi movas mian pelvon, por ke Roman fiku min pli forte. La pugno fermiĝas pli forte kaj pelas min rapidege pli alten. Mi ekanhelas kaj estiĝas pli malmola. La ekscito estas en ĉiu muskolo, mia koro bategas. Mi volas fine kulmini kaj deĵeti tiun neelteneblan ŝarĝon.

Post kiam Lutz malaperis, mi estas tute konfuzita. Laŭ la rimarko de Lars li enlitigis al si viron, ĉi tie, sur Amrum. Mi malenvius tion al li, sed mi ne povas. Kial mi ne povas tion? Mi verŝas la bieron en min kaj ekiras mallongtempe post Lutz. Per »Mi estas laca« mi adiaŭas el la rondo, kiu certe ne sentos mian mankon.

Sur la vojo eksteren mi renkontas Susanne-on, kiu superŝutas min per malŝata rigardo. Ŝi faru ion ajn, tio estas egala al mi. Miaj pensoj estas aliloke.

Ĉu Lutz vere seksumas kun fremdulo? Mi ne taksis lin tia, kvankam ni konas nin nur dum mallonga tempo. Ŝajnis al mi, ke li celas seriozan interrilaton.

Bone, tion ankaŭ mi celas, nur – mi ne ŝatas, ke matene virino kuŝas apud mi kaj babiladas. Mi eĉ ne ŝatas tion, kiam ŝi faras tion nokte, ĉu antaŭ, ĉu post la seksumo. Je la lasta tempo mi ne ŝatis eĉ seksumon.

Mi haltas ĉe arbusto. Ĉielo plena de steloj brilas super mi, dum mi eligas mian penison kaj urinas. Ĉu iu povas utilige esplori tion per satelitaj fotoj? Roman Hagedorn urinis en la somero de la du-mil-dek-tria jaro sur Amrum. Almenaŭ tion mi postlasos al la mondo krom la urinaĵo kaj kelkaj poŝtukoj da spermo.

Daŭrigante la vojon, mi pripensas, ĉu mi fidoplene transdonu miajn genojn al spermobanko. Eble iam samseksema kinostelulino volos infanon, kaj tiam miaj genoj pluvivus en ŝiaj posteuloj.

Ĉu entute mi volas infanojn? Mi atingis la pensionon kaj ĝojas, ke la dompordo ne estas fermita. La ŝlosiltruo estus granda defio, post kiam mi verŝis kvar glasojn da Strandhafer kaj plurajn da biero en min. Pri kio mi meditis? Ho jes, pri infanoj. Ne, proprajn mi ne volas, miaj genevoj estas tute sufiĉaj por mi. Mi havas tri fratinojn, kiuj provas nepre kreskigi la nombron de naskoj. Intertempe mi havas dek posteulojn el tiu linio kaj malsufiĉon da mono por transvivi naskiĝtagojn kaj aliajn festotagojn.

Ho, ĉi-nokte la ŝtuparo estas tre kruta, pene mi supreniras laŭ la ŝtupoj. Subite ĉiuj pensoj en mi estas silentaj, kaj mi formoviĝas etpaŝe sur la piedfingroj. Ĝembruado, kiu tremigas la murojn. Tio estas mia imago. Mi rapidas antaŭen, tute sensone kaj streĉe aŭskultante. Tiam mi denove aŭdas la sonon. Tio devas deveni de Lutz, mi konas lian helan voĉon.

Starante rigide sur la koridoro, mi subaŭskultas la ekstazan leviĝon de mia najbaro en la ĉielon. Mia tuta interno konvulsias. Mi volas surfrapi la pordon, ŝire malfermi ĝin kaj elpeli la viron, kiu faras tion kun Lutz. Li ne rajtas ĝemadi tie en la ĉambro, kaj mi – mi staras ĉi tie kaj suferas pro erektiĝo. Rapide mi plu iras, iras en mian ĉambron kaj fermas la pordon malantaŭ mi.

Mia pantalono streĉiĝas tiom, kiom delonge tio ne okazis. Mi apogas min kontraŭ la lignon kaj metas la manon en la pantalonon, prenas la nekutiman solidaĵon kaj malrapide frotas min. Estas bonfartige, sed la ŝtofo ĝenas. Mi malfermas la zipon kaj ŝovas la pantalonon malsupren, brave rekomencas kaj masturbas min, la dorson apogintan kontraŭ la pordo kaj masaĝante miajn testikojn per unu mano. Estas volupte kaj liberige. Mi ĝemas same laŭte kiel la najbaroj kaj post kelkaj minutoj atingas faciligan prosperon ŝprucantan sur mian T-ĉemizon. Anhelante mi gapas sur la makulojn kaj plu frotas mian penison, ĝis la lasta tremeto formortis. Tiam la pensado ŝaltiĝas kaj kun tio ankaŭ la honto.

Kiel mi povis …?

Pordo klakas, mi aŭdas paŝojn, kiuj moviĝas al la ŝtuparo, kaj mia aŭdosenso tuj fiksiĝas al la brueto venanta de ekstere. Ŝtupoj knaras. Do la amanto de Lutz foriris. Ondo da malŝtreĉiĝo trairas min. Mi ŝancele iras al la banĉambro kaj supraĵe purigas min, antaŭ ol mi iras en la liton kaj subiĝas sub feliĉiga forgesado.

Belaj Ferioj

La feliĉiga forgesado ŝanĝiĝis al postebria malbonfarto. Mi aperas kun obtuze frapanta kapdoloro ĉe la matenmanĝa tablo kaj konstatas, ke mi havos multajn societanojn en la venontaj tagoj. Nur la dueco kun Lutz estas forpasinta. Ĉu tio ĝenas min?

»Roman? Ĉu kafon?« Onklino Elvira ridetas, kaj mi kapjesas, kio malbonŝance plifortigas miajn kapdolorojn. Konjekteble mi mienaĉas, ĉar mia mastrino sulkigas la frunton kaj kompate rigardas min.

»Ho, malfeliĉulo, mi tuj alportos tablojdon«, diras la roz-feino, forŝvebas, kaj kvin okulparoj gapas al mi.

»Ĉu vi neniam vidis postebriulon?«, mi grumblas kaj rigardas mian teleron.

»Ho jes, vere …«, ridas Lars, »sed vi estas vera modelo.«

»Sprite, tre sprite.« Dankante mi prenas la glason kun perlanta aspirino el la mano de la alveninta Elvira.

Haltante spiradon, mi glutas la kontraŭvenenon kaj manĝetas kun gorĝopremo duonon da bulko. Ĉar ankaŭ kafo ne helpas min forigi la nebulon el mia kapo, mi reiras en la liton.

Post la sekva vekiĝo mi fartas pli bone. Mi ĝue etendas mian korpon kaj subite komprenas: Mi estas ĵaluza. Ĵaluza pro la seksumo, kiun Lutz havis hieraŭ, sed ne mi. Feliĉe mi iras en la banĉambron.

La salono estas senhoma, kiam mi iras malsupren. Elvira-n mi trovas en la kuirejo, evidente ŝi loĝas tie. Krucenigmo kuŝas antaŭ ŝi sur la tablo, kaj ŝi havas okulvitrojn sur la nazo.

»Ĉu vi fartas pli bone, knabo?« Ŝi levas la rigardon al mi.

»Jes, dankon.« Mi ridetas kaj vere fartas bone. Mi estas tre gaja, ĉar mi fine eltrovis la kaŭzon de mia hieraŭa konduto.

»Jen staras kruĉo da kafo«, diras Elvira, montras per la dikfingro trans la ŝultron kaj reirigas la rigardon al la krucenigmo. »Sento kun tri literoj, la unua estas ›a‹. Kio estas tio?«, ŝi diretas.

»Amo«, mi divenas, verŝante kafon en tason.

»Jes, tio konvenas. Mi ne divenus tion.« Elvira skribaĉas kaj subridas.

Ĉu povas esti, ke ŝi volas diri ion al mi? Mi suĉas la kafon kaj rigardas el la fenestro, antaŭ kiu la mastro staras kaj fumas pipon. La viro parolas ŝajne neniam, vere mi aŭdis eĉ ne unu vorton de li.

»Kie estas la aliaj?« mi demandas mensforeste.

»La knaboj estas sur la strando.« Elvira suspiras kaj leviĝas, ordigante la antaŭtukon. »Ili baldaŭ revenos, ne estas longa tempo ĝis la vespermanĝo.«

Jes, mi dumdormis la tutan tagon, sed ja estas ferio. Do ne ĉagreniĝi. La Strandhafer-on mi evitos estonte. Trinkante duan tason da kafo, mi aŭdas bruon el la koridoro. La laŭta voĉo de Lars supersonas la aliajn.

»Nu, ĉu vi eldormis?«, demandas Lutz, subite starante en la kadro de la pordo.

»Dankon.« Mi ridetas al li. »Jes, mi fartas multe pli bone.«

Mi ĝojas, ĉar li zorgas pri mi. Tute klare, ni estiĝis amikoj. Jen la kaŭzo.

Je tiu vespero neniu iras en la Bluan Muson. La vetero estas bela, kaj la ĝardeno invitas al ripozado. Mi aliĝas al la viroj, kiuj sidas komforte en kaj ĉirkaŭ la strandfotelo. Winston rakontas travivaĵojn el sia praktikejo, kaj ankaŭ Lars kontribuas anekdotojn al la babilado. Mi rimarkas, ke Lutz nur malofte partoprenas la parolojn, sed ankaŭ mi ne estas tre parolema. Mi povus silente kuŝi en la strandfotelo kaj observi la ĉielon iom post iom malheliĝantan.

Unuaj steloj ekbrilas, rapide proksimiĝantaj paŝoj subite estas aŭdeblaj. Lutz salte leviĝas, ĵetas »Bonan nokton« en la rondon kaj kuras al la domo. En la krepusko mi ekkonas viron, kiu estas salutata de Lutz kaj ŝovata tra la pordo en la pensionon. Fulmo trakuras min, malvarmega mano kaptas mian koron. Tiu devas esti la viro de hieraŭ.

»Konjekteble la bona Lutz fine havigis al si seksuman vivon«, mokas Lars.

»Vere, Lars, ĉu vi povas esti iom malpli malica?« Hannes puŝetas sian edzon, kiu ridante ĉirkaŭprenas lin.

»Pardonu min, mi ĉiam forgesas vian kompateman animon.« Lars premas kison sur lian vangon, kaj mi – mi suspiras.

Bonvolu ne miskompreni min, mi suspiras ankaŭ kiam mi spektas romantikan filmon.

»Mi opinias, ke oni trotaksas seksumadon«, estas la parolo de Winston.

»Nu jes«, diras David ridante kaj ĉirkaŭvolvas brakon ĉirkaŭ la ŝultron de la blondharulo. »Pri tio mi memorigos vin poste.«

»Ankaŭ mi iras dormi«, mi diras kaj ekleviĝas. Ne volante esti la kvina rado de ĉaro.

Jam sur la ŝtuparo mi povas aŭdi la ĝemadon, ĉi-foje ne tiom laŭta. Nu jes, estas tre mallaŭte, kaj mi devas streĉi la orelojn por aŭdi ion. Eĉ kiam mi apogas min al la pordo kaj premas la orelon kontraŭ la ligno, la sonoj apenaŭ penetras al mi.

Kion ili faras tie interne? Ĉu Lutz estas anuse fikata? Ĉu ili nur palpe seksumas? Aŭ ĉu li fikas la ulon? Mi surgenuiĝas rigardonte tra la ŝlosiltruo, kiam la dompordo bruetas kaj voĉoj proksimiĝas. Rapide mi leviĝas kaj malaperas en mia ĉambron.

Mia scivolo estas vekita. Malkviete mi aŭskultas, sed povas aŭdi nenion krom okaza knarado de lito el la apuda ĉambro. Ĝis nun mia seksuma vivo turniĝis ĉirkaŭ virinoj, nun mi nepre volas scii, kion faras la alia flanko. Ĉi tie ne estas aliro al la interreto, sed mi havas klapkomputilon kun nefiksloke retkonekta bastoneto, kiu ebligas al mi retumadon por pluraj horoj.

Rapide mi trovas ĉi-rilatajn retpaĝojn. Ŝajne samseksemaj viroj ne estas tiel prudaj kiel virinoj, ili montras sin malĉastaj kaj senpage ĉe … ĉio. Ĉe vere ĉio. Mi devas gluti, spektante filmon, en kiu viro alian … ne, mi musklake fermas tion. Fekaĵoj ne havas valoran staton en mia seksuma vivo, nek havos.

Daŭras kelkan tempon, ĝis mi trovas plurajn plaĉajn filmtranĉaĵojn. Vere estas sufiĉe belaspekta vido, kiam du viroj sin kisas. Rigide mi gapas al la ekrano, kiam apudĉambre pordo klakas kaj paŝoj malproksimiĝas. La amanto de Lutz foriras.

Mi perceptas tion nur marĝene, ĉar mi estas fiksita de la paro, kiu masturbas unu la alian. La peniso de unu el la viroj plaĉas al mi. Mi rimarkas, ke mia ekscitiĝo kreskas, kaj malfermas la zipon de mia pantalono. Sen demeti la rigardon de la ekrano, mi enigas la manon en mian kalsonon kaj pripalpas mian penison. Fine mi surgenuiĝas – mi komforte sidis kun krucitaj gamboj sur mia lito – kaj deŝovas la pantalonon malsupren por pli bone atingi mian plej bonan pecon.

Kun iomete malfermita buŝo spektante paron, kiu reciproke buŝseksumas je sesdek-naŭ-pozicio, mi masaĝas min ĝis kulmino. Nur kiam la volupto neniiĝas, mi komprenas, kion mi ĵus faris. Konjekteble la mara aero funkciigis ĉe mi samsekseman genon. Alimaniere mi ne povas klarigi, kial tiuj uloj tiom ekscitis min.

Estas bonfartige, iom tuŝi kaj kisi Jan-on. Ni interkonsentis, ke ni renkontiĝu iam kaj tiam, nur dum la tempo, kiam mi estos ĉi tie. Estas bona interkonsento, kvankam mia sopiro estas direktita al alia persono. Post kiam Jan foriris, miaj pensoj reflugas al Roman. Ĉu li jam dormas? Mi aŭskultas, sed el la apuda ĉambro ne eliĝas sono.

Je la sekva tago Lars proponas dum la matenmanĝo, ke ni faru promenadon laŭ la strando ĝis Norddorf[13]. La suno brilas kaj invitas, ke oni pasigu la tagon ĉe la akvo.

»Tio estas deviga programero«, klarigas Lars rikanante, »same kiel la Muso kaj vizito sur la lumturo.«

»Sed tio estas tre longa vojo, ĉu ne?« Winston sulkigas la frunton.

»Pa! Ĉirkaŭ dek du kilometroj, tio certe estos plenumebla.« Lars ridas kaj prenas la kafkruĉon.

»Vi menciu, ke vi plenumas tiun marŝon prefere nuda«, diras Hannes kun okulumo.

»Ho jes, pardonu, tion mi tute forgesis.« Ridetante Lars verŝas kafon en sian tason. »Do, ĉu vi ĉiuj partoprenos?« Li levas la kapon, kaj ni ĉiuj kapjesas. Ŝajne estos ekscite iri nuda sur la strando. Do vere, mi ne estas afliktita, kiam iuj rigardaĉas mian korpon. Virinoj havas en tia situacio alian percepton, mi kredas. Mi ne scias, kial estas tiel, sed mi ne devas scii ĉion. Min pli interesas, kial Roman tiel strange alrigardas min.

»Bone, do mi petos provizon da nutraĵoj de Elvira, kaj ni renkontiĝos post duonhoro antaŭ la domo.«

Mi ensakigas sunŝirman ŝmiraĵon, kuŝtukon kaj aliajn utilaĵojn, surdorsigas la dorsosakon kaj aliĝas al la aliaj, kiuj staras antaŭ la pensiono kaj ricevas siajn manĝopakaĵojn de Elvira. Mi metas mian pakaĵon en la sakon kaj sekvas miajn amikojn laŭ la strato. Kvazaŭ tio estus memkomprenebla, mi kun Roman formas la postgardon.

Sur la lignotabula vojo ni devas kolektiĝi pli proksimen, ĝi estas nur ĉirkaŭ unu metron larĝa. Silente ni iras, ĉirkaŭite de odoro de pinpingloj kaj facila venteto. Sur la nivelo de la tendaro Lars haltas kaj tiel devigas la kolonon same halti. Mi alrigardas Roman-on kaj pripensas, kial li hodiaŭ aspektas alimaniera. Mankas – barbo.

»Vi razis vin«, mi diras mirigite.

»Hm, jes.« Li rikanas kaj frotas sian mentonon. »Mi volis ŝanĝiĝi.«

Sen la brasik-simila hararo Roman aspektas eĉ pli bela, liaj plenaj lipoj pli avantaĝaj por la vizaĝo, la tuta persono pli vireca. Bonhumore li levas la malhelajn brovojn.

»Kio estas? Ĉu mi nun aspektas kiel marsano, aŭ kial vi gapas?«

»Ne. Vi aspektas – belega.« Mi ridetas kaj forturnas la rigardon.

Kian stultaĵon mi parolas? Neniu viro diras al alia viro, ke li aspektas belega. Tiel parolaĉas virinoj. Aŭ mi.

»Dankon.« Roman ridas, kaj la kolono denove ekiras. »Ĝi jukis, kaj verdire estis tro penige ĉiutage flegi ĝin.«

»Tion mi komprenas«, mi respondas kaj pensas pri la nervoziga proceduro de razado, kiun mi bonŝance ne devas fari tro ofte.

Mia harkreskado ne estas tre forta. Krom sur la kapo mi havas harojn nur en la akselkavoj kaj – kompreneble – sur la pubo. Nur ĉiun duan tagon mi devas razi min. Ke mi razas mian pubon – ne, tio ne estas la nuna temo.

»Mi ŝatas tiun odoron de pinoleo«, diras mia najbaro.

»Jes, kvazaŭ en ŝvitbanejo.«

»Ĉu vi ofte iras en ŝvitbanejon?« Scivole li rigardas min.

»Ne, mia sangocirkulado ne ŝatas temperaturojn, kiuj proksimiĝas al bolpunkto,« mi klarigas embarasite.

»Bolpunkto!« Roman ridas.

»Oni hejtas la fornon al ducent gradoj, ĉu vi ne scias tion?«, mi demandas.

»Ho ne, tion mi vere ne sciis. Mi kredis, ke estas nur okdek gradoj.«

»Jes, oni neniam ĉesas lerni«, mi mokas.

Intertempe ni atingis la strandon. Mi observas la sablan areon kaj ŝirmas miajn okulojn per la mano. Krom ni nur malmultaj homoj estas videblaj. Plurkilometre la areo etendiĝas, interrompite nur de unuopaj plataj dunoj.

»Dezerto«, grumblas Roman.

Mi havus la saman imagon, se ne estus tie Norda Maro, kies borderon ni atingas post ĉirkaŭ unu kilometro. Lars ekstaras kaj demetas la T-ĉemizon trans la kapon. Ni sekvas lian ekzemplon, kaj mi kaŝe observas Roman-on. Mi jam vidis lin nudan sur la dunkavo, tamen mi estas scivola.

Lia brusto estas larĝa kaj senhara, ekde la umbiliko malhela strio etendiĝas malsupren kaj finiĝas en bukla nesto, el kiu estiĝas pompa peniso. Ĝi pendas, kompreneble. Mi ekhavas poetan senton. Iel Roman, nun senbarba, memorigas min pri tiu aktoro el »Matrix«[14]. Mi ne scias la nomon.

»Ŝmiru vin per sunŝirma kremo, homoj«, ordonas Hannes, jam ŝmirante la dorson de Lars.

Mi prenas mian ŝmiraĵon el la dorsosako kaj ŝtopas miajn vestaĵojn en ĝin. Grandaree mi disŝmiras la kremon sur mi kaj turnas min al Winston kun la peto, ke li apliku ĝin sur mia dorso. Dum tio David zorgas pri Roman. Post kiam ni ĉiuj brilas kiel grasa lardo, Lars signalas la ekiron.

Mi iras en la malantaŭo de la grupo kaj kviete admiras la dorson de Roman. Mallarĝaj koksoj kaj firmaj sidvangoj estas sekvataj de klarstrukturaj femuroj, kiujn tegas haretaro. Li vidas trans la ŝultron kaj indikas al mi, ke mi antaŭeniru al li.

»Diru al mi«, li komencas heziteme, »kiu estis tiu ulo, kiu hieraŭ …«

»Tiu estas Jan. Li laboras en Wittdün«, mi klarigas al li, kvankam tio ne koncernas lin.

»Ho jes«, diras Roman.

Dum la resto de la vojo ni silentas. Tion nur viroj povas: kelkhore silenti sen fifarti. Post pli ol kvarhora perpieda marŝado ni atingas Norddorf-on. Sen la paŭzo, kiun ni faris por manĝi niajn sandviĉojn, ni estus pli rapidaj, sed rapideco ne gravas.

Surmetinte niajn vestaĵojn, ni promenas tra la piedira strato de la urbo kaj reveturas per la aŭtobuso al Wittdün. Miaj gamboj estas lacaj, kaj ankaŭ la aliaj dormetas dum la veturado.

La tagoj kun miaj amikoj pasas rapidege, post unu semajno la forvojaĝo estas proksima. Je ĉiu tago ni kune entreprenis ion, kaj preskaŭ ĉiunokte Jan venis al mi. Mi ne povus farti pli bone, escepte se mia malfeliĉa revado pri Roman fine malaperus. Tiu ne konatiĝis al plia virino post la katastrofo kun Susanne kaj Mine. Almenaŭ mi ne rimarkis tion.

»Amiko, mi deziras al vi pliajn belajn tagojn«, diras Lars je la adiaŭo kaj ĉirkaŭbrakumas min tiel firme, ke mi devas haltigi mian spiron.

»Gardu vin«, flustras Hannes al mi en la orelon, mallonge premante min al sia brusto.

Winston kaj David skuas mian manon. La grandulo rikanas kaj impertinente hirtigas mian hararon.

»Gardu vin«, deziras ankaŭ li.

»Espereble ni iam revidos nin en Hamburg«, diras Winston, ridetas al mi kaj prenas la manon de David.

Ili iras al sia grandlimuzino, Lars kaj Hannes sekvas. Mi suspiras kaj pensas pri la restantaj tri ferioj.

»Ĉu vi ŝatas iri kun mi al la strando?« Roman staras apud mi kaj atende rigardas min.

»Jes«, mi diras, demetas la rigardon de la nigra aŭtomobilo kaj ridetas supren al li.

»Bone, mi prenos miajn vestaĵojn.« Roman kapjesas kaj turnas sin.

Mi sekvas lin en la domon, sen ke mia ĝojo estas tute satigita.

»Diru, Elvira, kial vi ludonas nur tiom malmultajn ĉambrojn?« Mi staras en la kuirejo kaj observas, kiel ŝi senŝeligas terpomojn. Lutz ankoraŭ ne revenis, kaj mi trapasas enuan tempon. Elvira levas la kapon kaj mallaŭte ridas.

»Roman, knabo, mi estas preskaŭ sepdekjara. Ĉu vi kredas, ke mi plenigas la domon per homoj, kvankam mi ne devas fari tion?«, ŝi demandas ĝojmiene.

»Ho, ĉu sepdek? Mi pensis, ke vi ne havas pli ol … kvindek jarojn«, mi dorlotas ŝin.

»Frenezuleto«, diras Elvira per tono, kiu harmonius al »amato«.

»Roman, mi estas preta«, vokas Lutz el la koridoro.

Elvira levas la brovojn kaj okulumas al mi. »Li estas preta. Do ek«, ŝi diras dusence.

Estis nekutima situacio iri kun Lutz sur la lignotabula vojo, post kiam ni ne estis solaj dum tagoj. Mi silentas. Kion mi ŝatus diri, tio ne akordus. Subite estas tre malfacile paroli pri iu ajn temo, se oni ne volas babili pri la vetero. En la lastaj tagoj mi plurfoje serĉis en interreto filmojn kun samseksemuloj. Ke mi masturbis min je la seksumaj scenoj, tio ne estas mencienda. Intertempe mi estas preskaŭ sobra. Fremdaj penisoj ekscitas min, kaj? La vido al mia same ekscitas min, sed tiu al fremdaj penisoj estas – pli ekscita.

»Ni grimpu trans la kontraŭflankan dunon«, mi diras, kiam ni alvenas al la loko, kie mi trovis Lutz-on je la antaŭa okazo.

»Mi pensis, ke vi volas iri al la strando«, li rediras mirigite, sed sekvas min de la tabula vojo en profundan sablon.

Mi vadas alten laŭ kruta dunmuro kaj glitas valen sur la alia flanko. Ĉi tie la vento, kiu hodiaŭ blovas tre malvarmete und forte, apenaŭ estas sentebla. Tuj tavolo de ŝvito tegas mian haŭton. Mi ŝiras la T-ĉemizon trans la kapon kaj demetas la pantalonojn, klinas min al mia sako kaj elprenas la kuŝtukon.

»Ĉi tie la suno bolos nin.« Lutz ridas kaj ĵetas sian dorsosakon en la sablon.

»Eble«, mi rediras, sternante la tukon kaj faligante min sur ĝin.

Mi fermas la okulojn kaj ĝuas la sunradiojn. Apud mi susuras vestaĵoj, tiam io peza falas apud mi en la sablon.

En la pasintaj tagoj mi ne renkontis Lutz-on, kiam li estis sola, kvankam mi devas diri al li multon. Mi estas malbonhumora kaj ĉagrenita. Iel mi devas fine paroli al li.

»Diru«, mi komencas, turnas min sur la flankon kaj alrigardas lin, »kion vi faras kun tiu Jan, se mi rajtas demandi?«

Mia tono estas fia, mi scias. Mi ne povas ŝanĝi tion, tio estas tute laŭ mia intenco. Lutz kuŝas en distanco de duonmetro sur la dorso, interplektinte la brakojn sub la kapo. Li ridetas kaj ne malfermas la okulojn, respondante: »Ne.«

»Kio ›ne‹?« mi demandas malcertiĝinte.

»Ne, tion vi ne rajtas demandi.«

»Ho, tio estis tute retorika. Mi demandis vin kaj volas respondon«, mi grumblas kaj leviĝas sur la kubutojn.

»Tute ne estas via afero, kion mi faras kun Jan«, diras Lutz, fine turniĝante la vizaĝon al mi.

»Ĉu estas tiel?«

»Jes. Ja mi ne volas scii, kion vi faras kun Susanne kaj Mine.«

»Sed mi rakontus tion al vi«, mi asertas kuraĝe.

»Tio tute ne interesas min.« Lutz ridetas, kaj tio kolerigas min.

»Ĉu vi fikas lin? Ĉu li vin? Ĉu vi reciproke buŝfikas vin? Diru!« Mi grumblas tra kunpremitaj dentoj.

»Ĉu vi estas freneza? Mi rakontos al vi certe nenion de mia intima vivo«, diras Lutz tiel malaprobe, ke miaj gardiloj fandiĝas.

La duonan metron mi transiĝas per unu salto kaj ĵetas min sur la malgrandan viron. Unu manon mi ŝovas en lian bankalsonon, per la alia mi fikstenas liajn brakojn. Li estas surprizita kaj rigardas min el timigite vastiĝintaj okuloj. Neniu sono venas el lia gorĝo, kiam mi palpe tuŝas lian penison kaj liberigas ĝin el la pantalono. Scivole mi rigardas malsupren, glitigas la fingron sur la brilanta glano kaj masaĝas la malrapide rigidiĝantan longaĵon.

Efektive ĉio estas tute alimaniera ol mi imagis tion. La velura haŭto estigas voluptan senton, kaj la ŝvelado elvokas ĉe mi ekscitan piketadon. Sango migras en miajn malsuprajn regionojn kaj mi sentas, ke mia peniso rigidiĝas. Gapante la rigidaĵon de Lutz, mi masaĝas ĝin tiel longe, ĝis raŭka ĝemado deturnas min. Erarigite mi rigardas en lian vizaĝo, sur kiu speguliĝas lia volupto.

»Vi ŝatas tion, ĉu ne? Ĉu vi faras tion ankaŭ kun tiu Jan?«, mi demandas raŭkvoĉe.

»Lasu min«, krakas Lutz kaj ekdefendas sin.

Senutile. Mi fikstenas lin kvazaŭ per feraj katenoj kaj movigas lian longaĵon tra mia pugno. La bluaj okuloj de Lutz malheliĝis, li spiras prempulme kaj kunmordas la dentojn. Kolera aspektas li, tamen lia volupto kreskas. Mi sentas tion pro liaj plirigidiĝantaj muskoloj, la streĉo, kiu kaptas lian tutan korpon.

Tiu transsaltas al mi, ankaŭ mia spirado plirapidiĝas. Mia okulo trafas Lutz-on, kiu abrupte forturnas la kapon. Mia rigardo migras malsupren kaj fiksiĝas sur la penispinto, el kiu perlas helaj gutoj. Tra mia pugno iradas pulsoj, kaj post momento verŝo da spermo pafiĝas super la maldika ventro de Lutz.

»Ho jes«, mi ĝemas ravite.

La vido estas tiel voluptiga, ke mi apenaŭ povas reteni min. Mi frotadas, ĝis nenio plu elfluas, formetas la manon kaj observas dum plia momento, antaŭ ol mi ŝovas la manon en mian propran kalsonon.

»Lutz«, mi flustras, malfiksas liajn brakojn kaj metas la nazon al lia kolo, »mi estas voluptega.«

Mi karesas mian penison kaj aŭskultas streĉite. Krom liaj rapidaj spiroj mi aŭdas nenion.

»Lutz«, mi reflustras en lian orelon, »bonvolu, ĉu vi al mi …?«

»Diru, ĉu vi tute freneziĝis?«, siblas mia najbaro, lia kapo fulme turniĝas. »Ĉu vi kredas, ke vi povas fitrakti min, nur ĉar mi estas samseksema? Foriru kun via peniso, mi certe ne tuŝos vin.«

Li ruliĝas flanken kaj surgenuiĝas. Sen rigardi min, li surmetas siajn T-ĉemizon kaj ĵins-pantalonon, ne atentante, ke tuj granda makulo de la ventro malsekigas la supran vestaĵon. Rigardo plena de malamo trafas min, tiam li prenas la dorsosakon kaj siajn ŝuojn kaj kuras alten laŭ la duno.

Estante tro konfuzita, mi ne masturbis min en la duna valo. Mia erektiĝo estis nuliĝinta post la malapero de Lutz. Rememoriĝante mi ne povas kompreni, kiel tiu afero povis okazi. Mi volas nur, ke tiu Jan forestu.

Dum la revojo al la pensiono mi havas tempon por pripensi ĉion. Mi ne volas, ke iu alia ol mi tuŝas Lutz-on. Tiel simpla estas la solvo. Ne, kompreneble tio ne estas solvo, tamen konfeso. Mi ne scias, kion faro per ĝi. Post mia ĵusa agado Lutz tutcerte pretervidos min.

Iel mi devas atingi lin, kaj mi devas zorgi, ke tiu Jan ne plu … Sed kiel? Ja mi ne povas gardostari sur la koridoro, ĉu? Kaj kiel mi povas motivi, ke li ne plu renkontiĝu kun tiu ulo? Ĉu mi proponu min mem kiel anstataŭanton? Evidente li ne estas interesita pri mi.

Mi atingas la pensionen kun konfuzo, kiun mi devas ordigi en la senlaŭteco de mia ĉambro, en la kapo. Malpakinte mian sakon, mi kuŝigas min sur la liton kaj aranĝas la puzlerojn. Mi ŝatas Lutz-on kiel amikon, li estas saĝa, gaja kaj sekse alloga. Ne, tio ne funkcias.

Denove. Mi ne volas, ke tiu Jan kunestas kun Lutz. Por atingi tion, Jan devas malaperi. Murdo estas ebla, sed multekosta. Mankas al mi la kontaktoj por taskigi profesian murdiston. Akcidento estas konsiderinda, sed mia motorciklo povus suferi pro damaĝo, kaj same mi. Mia lasta ideo estas fortimigo.

Ĉu fortimigo? Momenton. Tiu Jan laboras en Wittdün kaj nur nokte ŝteliras ĉi tien. Tio aspektas kiel vera molulo, kiu ankoraŭ ne konfesis sian samsekseman inklinon. Do se mi minacas al li, ke mi diskonatigos tion?

Plena de vigleco mi risorte saltas de sur la lito kaj glitas en miajn ŝuojn, surmetas la ledjakon, prenas kaskon kaj kontaktoŝlosilon kaj jam duone malsupreniris laŭ la ŝtuparo, kiam malantaŭ mi malfermiĝas pordo.

»Roman?«, mi aŭdas vokon de Lutz.

»Jes?«

»Ĉu vi kunportis mian kuŝtukon?«

»Sed jes, kuŝas en mia ĉambro.«

»Bone, dankon.«

La pordo klake fermiĝas, mi iras plu. Ĉu tio estas propono pri paco? Irante mi surmetas la kaskon kaj sidiĝas sur la motorciklo. La murmurado de la motoro kvietigas miajn nervojn kaj, kiel ĉiam, estigas profundan senton de feliĉo en mi. Iam kaj tiam veturado sur mia »damo« estas pli bona ol orgasmo. Ambaŭ sentoj kune estus frenezigaj.

En Wittdün mi komprenas, ke mi ne scias, kie tiu Jan loĝas. Estas granda bonŝanco, ke je la unua provo mi renkontas en la hotelo »Malgaja Maristo« (ial ajn mi devas pensi je la edzo de Elvira) Jan-on, kiu staras malantaŭ la bufedo en la koktelejo.

»Moin«, mi salutas konvene al la regiono kaj ŝovas min sur la bufedseĝon.

»Moin.« Jan ridetas al mi. »Kion vi volas trinki?«

»Rezignon«, mi respondas larĝe rikanante. »Mi deziras, ke vi rezignas Lutz-on, restas distance for de li. Ĉu tio estas klara?«

Jan glutas, kaj mi uzas momenton da silento por detale pritaksi la ulon. Li ne estas malbela, estante viro, tamen ne laŭ mia gusto. La hararo estas tro orda kaj … la penso haltas. Pri kio mi estas meditanta?

»Kion signifas tio?« fine demandas Jan.

»Tute simple. Vi kaj Lutz, vi ne plu renkontiĝos. Aŭ la tuta insulo ekscios, ke vi estas samseksema.«

»Bone«, li konsentas post momento.

Mi preskaŭ bedaŭras lin, sed mi ne estas kompleza pilgrimanto. Suspirante mi glitas de sur la malmola seĝo kaj frapetas la bufedon per la plata mano. »Mi esperas, ke tiuj estis klare kompreneblaj vortoj. Fartu bone.«

»Dankon«, diras la povrulo.

Forlasonte la bufedejon, mi subite rememoras ion tre gravan. Mi returnas min. Jan rigardas min, anticipante plian finovaĵon.

»Kaj kompreneble«, mi subdiras kaj klinas min super la bufedon, »eĉ ne unu vorton pri nia interparolo, aŭ morgaŭ la tuta insulo ekscios …«

»Mi komprenis tion«, rediras Jan, kaj mi kapjesas kontente.

»Vera saĝulo«, mi diretas forirante.

Dum la reveturo mi havas senton de ekzaltiĝo en la ventro, kiu estas superata nur de la vibrado de la maŝino inter miaj femuroj. Lutz estas libera – nu jes, tiu Jan estas for. Nun mia vojo estas nebarita. Se mi nur scius, kien.

Mi parkumas mian motorciklon antaŭ la pensiono kaj kuras direkte al la domo, demetante la kaskon. Aŭtomate mi glitigas la fingrojn tra la hararo, kiu estas ŝvita malgraŭ la mallonga veturo, kaj sentas malsaton. Estas frua posttagmezo, mia unua stacio estas la kuirejo.

»Nu, knabo, ĉu vi finfaris ĉion?« Elvira interrompas sian solvadon de krucenigmo.

»Nu jes«, mi diras frapite kaj turnas la rigardon esperplene al la kuirforno.

»Vi povas manĝi teleron da fabosupo. Estas simpla plado, mi kuiris nur por mi kaj mia edzo.« Mia gastigantino ridetas friponete kaj redirektas sian atenton al la krucenigmo. »Krimo celanta al la nefaro de certaj agoj«, ŝi flustras penseme. »Unua letero estas ›ĉ‹, la lasta ›ĝ‹.«

»Ĉantaĝ’«, mi subdiras kaj subite ne plu estas malsata.

»Dankon, tio trafas«, vokas Elvira kaj skribas, dum mi eliras el la kuirejo.

Dum la vespermanĝo, ĝis kiu mi meditis en mia ĉambro, mi renkontas Lutz-on. Silentante ni glutas la bongustan pladon de Elvira, poste mi malaperas en la strandfotelon. Lutz dediĉis nenian rigardon al mi, almenaŭ ne videblan. Kia ĝeno.

Varmegaj noktoj kaj duonaj veroj

Bonŝance Jan venos ĉi-vespere. Tio estas la unusola penso, kiu vivtenas min. Mi jam kutimiĝis, ke ni iomete karesante samlitas nokte. Tiu plezuro kaj iom da masturbado. Ni ne aspiras plion, kaj tio estas bona. Mi bezonas nur teneron kaj proksimecon. Bone, ankaŭ la malstreĉiĝon per fremda mano, sed tion – tion mi jam havis hodiaŭ.

Mia tuta korpo ankoraŭ piketas, kiam mi pensas je la mano de Roman kaj liajn malmolajn muskolojn, per kiuj li faris min sendefenda. Ĝuste tio ege voluptigis min. Kuŝi sub li senhelpe kaj dependi de liaj peloj. Bone, tio estis ankaŭ humiliga, kaj mi vere ne bezonis tiun sperton. Sufiĉas, ke mi daŭre pensas je li. Nun mi havas plian bildon, kiun mi aldonas al miaj fantaziaĵoj por memmasturbado. Mi havas katalogon da tiuj, sur la unua paĝo min alrigardas la okuloj de Roman.

Mi kuŝas sur la lito kaj gapas al la vekhorloĝo. Interne mi estas kvazaŭ mortinta, samtempe mi estas ekzaltiĝinta. La sceno el la dunvalo persekutas min kaj okazadas denove kaj denove antaŭ mia interna okulo. Kial Roman kaptis min? Kial li masturbis min? Ĉu li freneziĝis? Mia poŝtelefono vibras, estas la dudeka kaj duono, je la deka Jan devos veni.

›Mi ne venos hodiaŭ. Nek morgaŭ. Belajn feriojn. Jan.‹

Tiun mesaĝon mi devas digesti. Jan ne venos. La espero de karesado kaj kisoj estas neniiĝinta. Kial? Bone, estis interkonsento, kaj eble li renkontis iun, kiu pli plaĉis al li. Pene mi regas la elreviĝon, dum la krepusko komenciĝas.

Mi leviĝas de sur la lito kaj prenas mian jakon. Freŝa aero klarigos ĉion. Mi malsupreniras laŭ la ŝtuparo, dum mallonga tempo staras sendecide antaŭ la dompordo, poste turnas min al la strandfotelo. Nur kiam mi volas enfaligi min, mi rimarkas, ke ĝi jam estas okupita. Mia movo finiĝas sur malmola korpo, kies odoro tuj kondukas min sur la ĝustan spuron.

»Roman, kion vi faras ĉi tie?« mi diretas kaj glitas de sur li.

»Sidaĉi.«

»Ĉu jam ekde la vespermanĝo?« mi demandas mirigite.

»Jes.«

»Kaj – kiel vi sidas?«

»Komforte, sed enue.«

»Ho jes.«

»Mi meditis«, flustras Roman.

»Tio okazas en la plej noblaj familioj«, mi mokas.

»Mi bedaŭras tion.«

»Kion?«

»Tio, kio okazis hodiaŭ matene.«

»Ĉu vi aludas vian atakon?«

»Jes.«

»Ne, mi ne povas simple forgesi tion.« Mi sentas, ke larmoj fluas en miajn okulojn.

»Bonvolu, Lutz, mi ne volis domaĝi vin.«

»Sed vi jes domaĝis min«, mi rediras amare.

Silento. La ĉielo de Amrum sterniĝas super ni kaj prezentas sin kun plej bela pompo. Steloj, kien ajn oni vidas. Rave. Se ne estus tiu ulo, kiu odoras kiel florejo kaj magie allogas min, kvazaŭ mi estus abelo serĉanta mielon.

»Mi ne volis tion«, subdiras Roman, kaj mi sentas manon, kiu tenere estas metita sur mian ŝultron.

»Lasu tion.«

Mi forskuas lin kiel altrudiĝeman insekton, kaj denove regas silento.

»Lutz, mi nun iras dormi. Mi bedaŭras la okazintaĵojn, ĉu bone?« Roman ekleviĝas el la strandfotelo kaj restas sidanta sur la rando. Mi povas vidi lian silueton en la lunlumo.

»Ĉu bone?«, li demandas denove.

»Ne«, mi diras, »neniam estos bone.«

Li ĝemas kaj ekstaras, tiam mi vidas lian ombron irantan al la domo, kaj mia koro rompiĝas. Preskaŭ mi povas aŭdi, ke koropecoj falas sur la grundon. Mallaŭte spiregante mi apogas min reen.

Malvarmiĝas. Fine mi grimpas el la strandfotelo kaj ŝancele iras kun rigidaj membroj al la pensiono. La kruta ŝtuparo nun estas defio, kiun mi povas venki nur tirante min je la balustrado. Tiam mi staras antaŭ mia ĉambro, kaj jen penso ekaperas en mia kapo. Roman havas problemon pro Jan. Ĉu li?

Pelate de subita kolero, mi iras la malmultajn paŝojn al la sekva pordo kaj puŝe malfermas ĝin. Roman genuas sur la lito, la pantalono pendas sur la genukavoj. Klapkomputilo flagras antaŭ li, kaj mi povas ĵus vidi, kiel ulo enbuŝigas penison, antaŭ ol Roman klapfermas la aparaton kaj honte suprentiras la kalsonon.

»Vi …«, mi flustras. Pliajn vortojn mi ne eligas, estante ŝokita.

Li tenas la kapon mallevita, tiel ke la haroj kovras la vizaĝon kiel kurteno.

»Ĉu vi spektas pornografiaĵojn de samseksemuloj?«, mi demandas, kaj mia voĉo malkaŝas teruron.

»Nu kaj?« Roman ŝovas sin sur la litorandon, metas la piedojn sur la plankon kaj rigardas min kun esprimo, kiun mi nomus spita.

»Tion mi ne kredas.« Konfuzite mi vidas de li al la klapkomputilo.

»Do ne kredu tion. Kio pelis vin, ke vi tiel enrompas ĉi tien?« demandas Roman kaj ekatakas.

Mi rememoras, kial mi estas ĉi tie.

»Vi … kaŭzis, ke Jan ne plu venas, ĉu?« Mi observas lian reagon, kaj la iometo da kulpo, kiu vuale ekkovras la mienon de Roman, estas sufiĉa pruvo por mi.

Arda malamo bolas en mi. Kial tiu fiulo ne malenvias al mi tiun etan kares-inklinon, kiun mi kunhavigas kun Jan? Ĉu mi ne meritas iom da amo? Mi volas elkrii ĉi ĉion, sed mia gorĝo estas fermita. Singulto leviĝas en mi. Mi staras ankoraŭ en la malfermita pordo, miaj manoj kramfe pugniĝas.

»Lutz, bonvolu, mi volis nur …«, flustras Roman, ekstaras kaj demetas la pantalonojn per helpo de siaj piedoj, tiam iras direkte al mi, surhavante nur kalsonojn. »Mi ne volas, ke tiu Jan tuŝas vin.«

»Vi … fiulo«, mi elpremas el inter la dentoj.

»Jes, tio estas mi.« Li atingis min, liaj manoj kaptas dekstre kaj maldekstre miajn suprajn brakojn.

Mia spiro rapidiĝas. Mi gapas en la malhelajn okulojn de Roman kaj volas mordi lin, bati lin kaj samtempe mi volas, ke li fikas min. Mi volas kisi lin, ĉie leki kaj suĉi lian penison, sed antaŭe boksi lin en la ventron kaj damaĝi lian mentonon. Mi volas …

»Mi volas kisi vin«, flustras Roman kaj tuj plenumas tion.

Lia kiso estas malmola kaj mallonga. Antaŭ ol mi kutimiĝis je la sento, ĝi jam forpasis. Mi fermis la okulojn, tio okazis tute aŭtomate. Rigidkorpe mi atendas, ke lia buŝo revenas. Daŭras momenton, tiam li denove kuŝas sur miaj lipoj. Ĉi-foje mole kaj deloge. Lango puŝetas en miajn buŝangulojn kaj tiam ŝovas sin inter miajn lipojn. Vere, Roman povas elstare kisi. Mi volas ĉirkaŭbrakumi lian kolon, sed li tenas miajn brakojn, kvazaŭ li timus, ke mi forpuŝas lin.

»Roman«, mi flustras ĉe lia buŝo, »mi malamas vin.«

»Faru tion, sed kisu plu«, li diretas, kaj fine miaj brakoj estas liberaj. Mi metas unu brakon ĉirkaŭ lian nukon, per la alia mi ĉirkaŭas lian talion kaj tiras lin al mi. La varmego de lia korpo ĉirkaŭvualas min. Mi sentas lian erektiĝon, kiu premiĝas kontraŭ mia ventro. Roman ĉirkaŭbrakumas min, li konkeras min per sia lango, ĝis ni ambaŭ estas tute senspiraj. Eta fajrero da racio ekflagras, kaj mi sukcesas liberiĝi el liaj brakoj.

Ni rigardas nin kiel du malamikoj, tiam mi iras unu paŝon reen kaj eliĝas el la danĝera zono. La vido al Roman estas tro alloga, mi devas rapide foriri.

»Mi malamas vin«, mi diretas, tiam turniĝas kaj impetas al mia ĉambro, en kiu mi baras min.

Kutime mi ne riglas la ĉambron nokte, ĉi-foje mi faras tion. Mi fidas nek min nek Roman-on. Evidente la ulo estas frenezeta. Spektas virojn kaj masturbas sin. Tute forgesante, ke li estas aliseksema.

Je la sekva mateno la mondo estas aspektas pli bona, mi nur pentas mian retiriĝon en la pasinta nokto. Kial mi ne utiligis la ŝancon, ke Roman estas tiel evidente volupta pri mi? Post vekiĝo miaj motivoj ne plu estas klaraj al mi, kvankam mi suspektas, ke la motivo estis kolero. Mi etendas min laŭlonge sur la lito kaj pripensas, ke povas esti tute egale al mi, kial Roman subite ŝatas penisojn. Se tio estas fakto, kial mi ne utiligu ĝin?

»Moin, Roman«, mi diras, enirante en la salonon.

Ni estas la unusolaj gastoj, nur post nia forveturo Elvira denove ludonos ĉambrojn.

»Hallo«, li rediras, ne levante la kapon.

»Ĉu ni ree iru al la strando post la matenmanĝo?«

»Ĉu vi opinias …?« Senkrede li alrigardas min.

»Jes! La vetero estas bela, kaj mi volas legi ion.« Senpretende ridetante, mi prenas bulkon.

»Ĉu tio signifas, ke vi … pardonas min? Aŭ ĉu mi miskomprenas vin?«, demandas Roman necerte.

»Ni simple viŝu kaj forgesu la aferon, ĉu?«

»Jes, tio estas en ordo«, li diras.

Mi aŭdas, ke li trankviliĝinte elspiras. Nun li eĉ ridetas hezite. Mi respondas lian rideton, kaj mia koro vastiĝas. Tiu viro estas tiel alloga, ke oni devas aresti lin, nome en mian dormoĉambron. Mankatenoj estus bonvenaj, por ke mi kvietigu lin, kaj lian korpon mi …

»Ĉu kafon, mia knabo?«, demandas Elvira ĉe mia orelo.

Mi ekskuiĝas, ne aŭdinte ŝian proksimiĝon, kaj kapjesas aŭtomate.

»Estas bone, ke vi nun akordas«, ŝi diras elirante el la salono.

Tiu virino evidente ĉie havas siajn antenojn. Mi rigardas al Roman kaj ĝemas interne. Se estus vero, ke li konvertiĝis al la alia flanko, tiam mi havus ŝancon. Sed mi supozas, ke tio estas portempa skizoideco[15], kiu iam neniiĝos.

Konjekteble tio estas sekvo de la salhava aero, aŭ Elvira miksas ion en la kafon. Verdire mi ne opinias ŝin kapabla por tio.

Lutz estas bonhumora kaj okaze zumas, dum ni iras unu apud la alia sur la lignotabula vojo. Mi ne fidas la pacon, io ne estas en ordo.

Alveninte al ›nia‹ duno, ni transgrimpas ĝin. Mi sternas mian kuŝtukon kaj demetas ĵins-pantalonon kaj T-ĉemizon. Kun kontenta suspiro mi suriĝas sur la bukloŝtofaĵon kaj kuŝigas min sur la dorson. La suno brulas, tial mi metas la malsupran brakon ŝirme sur la okulojn.

Mi aŭdas la venton kaj la susuradon de vestaĵoj. Bloveto, kiam io sterniĝas apud min. Peza korpo falas en la sablon. Regas silento. Ĉiela silento, kiu estas ĝenata nur per okaza infankriado, kiam sur la apuda tabulvojo preteriras homoj.

Post kelka tempo la varmego ĝenas min, kaj mi turnas min sur la flankon. Lutz kuŝas en distanco de nur centimetroj sur la dorso. Li estas – nuda. Diablo, kion li intencas? Mi levas mian torson kaj apogas la kubuton sur la tukon. Senvole mi devas algapi lin.

Liaj haroj estas hirtaj kiel ĉiam, la okuloj fermitaj. Rideto sur liaj lipoj. Mia rigardo migras laŭ liaj svelta kolo kaj brusto malsupren, pasas la umbilikon kaj haltas sur lia pubo. Tie ĉio nun estas senhara. Mi devas gluti kaj ne povas ne algapi la penison, kiu malrapide pleniĝas per sango. Ĉu tion kaŭzas mia rigardo, aŭ ĉu li revas ion voluptan?

»Ĉu mi plaĉas al vi?« La voĉo de Lutz vekas min el mia meditado.

Embarasite mi rigardas en liajn okulojn kaj kapjesas mute. Lia ridetado plilarĝiĝas.

»Ĉu vi volas montri al mi, kion vi havas?«

»Lutz, kio estas ĉi tio?« mi demandas ŝancelvoĉe.

»Mi ne scias. Eble ni kuŝos nudaj kaj algapos nin. Eble mi fikos vin perbuŝe. Ni vidos.« Nun ankaŭ li duone leviĝas kaj okule esploras min. Estas treege ekscita sento, demeti mian kalsonon sub liaj okuloj. Mia peniso estas jam preskaŭ rigida kaj baskulas. La rideto de Lutz cedas voluptiĝon. Li etendas la manon kaj tuŝas mian ventron. Malrapide la fingroj glitas pli malsupren kaj trans mian glandon, tiam laŭ la tuta longo. Ĝemo premiĝas el mia gorĝo, kaj la ekscito pulsas en miaj sangotuboj.

»Kion vi volas? Ĉu fikon per la mano aŭ prefere per la buŝo?«, diras Lutz tiel malvarmeta, kvazaŭ li proponus al mi bulkon.

La ekscitiĝo kunfalas kiel domo el ludkartoj. Kial li estas tiel fia al mi? Ĉu tio estas la kutima tono inter samseksemuloj, kiam temas pri seksumado? Mia peniso ŝrumpiĝas, kaj Lutz alrigardas mian vizaĝon.

»Ho, ĉu mi demandu pli tenere, aŭ kial vi rezignas nun?«

»Estus … bonvolu ne esti tiel malvarmsanga«, mi petas raŭke.

»Do ĉu vi bezonas tenerecon? Do eble tiel …?« diretas Lutz kaj klinas sin al mi. Li metas siajn lipojn mole sur miajn kaj flustras: »Ĉu vi deziras sur via peniso miajn lipojn aŭ nur mian manon?«

Tiel estas pli bone, kaj la kiso, kiun li donas al mi, bonfartigas min. La volupto revenas, kaj Lutz masaĝas mian longaĵon, dum ni kisas nin pli kaj pli pasie. Lia demando intertempe senvaloriĝis, ĉar mi metas brakon ĉirkaŭ lian kolon kaj ne povas lasi lian buŝon. Estas tro bone. Mia korpo streĉiĝas, kaj la pugno de Lutz plirapidiĝas. Mi ĝemas en lian buŝon kaj levas la pelvon, atendante la kulminon.

Kvankam mi atendis ĝin, la orgasmo kvazaŭ krevigas min. Mi kroĉiĝas ĉirkaŭ la nuko de Lutz, kaj miaj okuloj fermiĝas, dum li eligas la spermon el mi. Lia pugno nur haltas, kiam mi elĉerpite falas sur la dorson kaj kramfe plenigas mian pulmon per aero.

»Kia inundo«, li diras, pentrante cirklojn per la fingro sur mia ventro kaj disŝmirante la laktecan likvaĵon.

»Dankon«, mi flustras kaj metas mian manon ĉirkaŭ lian postkranion por tiri lin al miaj lipoj.

Por momento lia vizaĝo esprimas sopiron, tiam li denove regas sin. Eble mi eraris. Mi kisas lin amoplene kaj persiste, ĝis mi ekmemoras, ke li ankoraŭ ne ricevis plenumiĝon.

»Kaj kiel vi volas tion? Ĉu per mia mano, ĉu per mia buŝo?«, mi demandas mallaŭte ĉe liaj lipoj.

Lutz rigidiĝas kaj levas la kapon. Lia rigardo estas nekredema, tiam li mallaŭte ridas. »Vi parolas frenezaĵon. Ne asertu, ke vi volas perbuŝe fiki min.«

»Mi ne proponus, se mi ne volus. Do, ĉu?« La koro batas ĝis mia kolo, ĉar mi ne estas tute certa, ĉu mi vere povas tion.

»Do, mi elektas vian pugnon. Pri la alternativo ni interkonsentiĝos aliloke kaj alitempe.« Li kaptas mian manon ankoraŭ kuŝantan malantaŭ lia nuko kaj gvidas ĝin malsupren, metas ĝin sur siajn testikojn kaj tiel petas min senvorte, karesi lin tie. La pripalpado de la glataj testikoj donas bonan senton. Mi knedas kaj premas, tiam mi alternas al la malmola peniso, kiu varmege pulsas en mia mano. Lutz falas sur la dorson kaj mi klinas min super lin, kisas liajn lipojn, firmamane masaĝante lin. Li ĝemas ravite kaj respondas miajn kisojn per sovaĝa ardo. Mi povas apenaŭ kredi, ke ĉi tio estas seksumo. Se jes, tiam mi volas eterne karesi nur lin.

La ĝemado de Lutz estiĝas tiel laŭta, ke mi devas obtuzigi ĝin per mia buŝo por ne allogi spektantojn. Liaj koksoj nun faras klarajn fikmovojn, kaj lia peniso pumpmovojn. Varma spermo fluas laŭ miaj fingroj kaj frapas sur lian ventron. Plej volonte mi nun trinkus ĝin, stranga emo kaj ekscita imago.

Malrapide mi plu movas mian pugnon, ĝis la korpo de Lutz malstreĉiĝas kaj li metas siajn brakojn ĉirkaŭ min kun ĝemo de bonfarto. Mi alpremiĝas al li kaj ĝuas, ke ni kvazaŭ kungluas niajn ventrojn. Estas klare, ke ĉe mi io estas difekta, sed mi esperas, ke restos tia. Jam delonge seksumo ne donis al mi tiel bonan senton, kaj tio estis nur masturbado. Kio estus, se mi fikus Lutz-on aŭ li min?

»Mi estas malsata«, diretas Lutz post kelka tempo.

Unu apud la alia ni kuŝas man-en-mane sur la dorso. La varmega suno sekigis la postsignojn de nia ekscito, kaj en mi denove vekiĝas volupto. Ĉu mi faru maldecan proponon? Ne, prefere ne. Tio estas tro freŝa, ol ke ĝi povus elteni ŝarĝojn.

»Mi ŝatus manĝi bulkon kun fiŝo«, mi diras kaj rigardas al li.

»Bona ideo.« Lutz ridetas, lasas mian manon kaj leviĝas. Ni surmetas niajn vestaĵojn kaj tiam migras al Wittdün, kaj tute memkompreneble niaj manoj trovas sin. Mi povus iri kun li eterne. En mi estas daŭra, feliĉa zumado, kiu tute plenigas min.

Post la manĝeto ni aĉetas promen-kafojn kaj iras kun niaj kartonaj glasoj laŭ la strato reen al la pensiono. La suno brilas per plena forto, kaj nin preterveturas biciklantoj kaj migrantoj. Estas tago, kiun mi plej volonte travivus ree kaj ree. Mi estas certa, ke poste ni denove seksumos, ne sciante, el kio tiu certeco fontas. Mi faros ĉion por ĉi-nokte samliti kun Lutz.

Reveninte ĉe onklinon Elvira, ni iras ĉiu en sian ĉambron. Mi duŝas min kaj nude kuŝigas min sur la liton. La sceno el la dunvalo ĉiam denove aperas en mia kapo, kaj baldaŭ mi havas pompe rigidan penison. Ĉu mi rapide la klapkomputilon …? Mi ne devas fari decidon, ĉar Lutz ŝtelmove eniras kaj larĝe ridetas, ekvidante mian erektiĝon.

»Mi volis proponi al vi bicikladon«, li diras moke. »Sed laŭvide vi havas alian planon.«

»Ni volonte povas bicikli. Mi rapide ĝisfine faras tion, kaj tiam …«

»Frenezuleto«, diretas Lutz kaj demetas siajn vestaĵojn.

Dum li venas al mi, li peniso kreskas kaj rigide elstaras, kiam li atingas min. Mi lekas miajn lipojn, tiam mi glitas al la litorando kaj metas miajn fingrojn ĉirkaŭ la malmolaĵon de Lutz. Nur mallongan momenton mi hezitas, tiam mi fermas la okulojn kaj disfaldas mian buŝon sur la brilan glandon. La gusto estas nekutima, kaj la sento sub mia lango estas glata.

Fervore mi eksperimentas kaj boras en la fendon sur la pinto, antaŭ ol mi prenas la penison pli profunden. La ĝemado de Lutz kuraĝigas min. Kun kreskanta entuziasmo mi suĉas kaj lekas helpe de mia mano, ĉar la peniso do estas tro granda por mia buŝo.

Mano glitas en mian hararon kaj tenere karesas mian kapon. Mia rigardo trafas la bluajn okulojn de Lutz, kiuj observas min vualitaj pro volupteco. Lia buŝo ridetas, kaj mia koro volas krevige salti el mia brusto. Estas mi, kiu donacas al li tiun ekscitiĝon. Plifortigante mian penadon, mi ĉirkaŭas liajn testikojn per la libera mano kaj masaĝas ilin, pli kaj pli rapide suĉante laŭ la longaĵo. La mano kroĉiĝas en mian hararon kaj tiras ĝin, samtempe mi sentas la estiĝon de pumpado. Mi kaptas la postaĵon de Lutz kaj ne lasas ĝin, ĝis li ŝprucas sian varman voluptaĵon en mian buŝon. Avide mi glutas ĉion kaj purige lekas ĝin. Nur tiam mi permesas, ke li forŝtelas de mi sian penison.

»Ho, Roman«, ĝemas Lutz kaj falas apud mi sur la matracon, »vi ne estus …«

»Sed mi volis.« Mi tiras lin al mi, ĝis lia dorso apogas sin kontraŭ mia brusto. Tiel ni kuŝas kelkan tempon kaj meditas, fine Lutz turnas sin kaj perbuŝe havigas al mi la fikon de mia vivo.

Mi vere finas la tagon en lia lito. Post mallonga vizito en la Blua Muso ni ambaŭ estas tiel voluptaj, ke ni reiras en la pensionon. Ĉi-foje ni havas tempon por intensa antaŭludo, dum kiu mi fine povas detale esplori kaj karesi lian bruston kaj aliajn bongustajn korpopartojn. Lutz tre plaĉas al mi. Lia korpo estas tre alloga, kaj lia haŭto silke mola. Mi amas liajn sonojn, kiam la volupto regas lin.

Same Lutz esploras min kaj trovas sentemajn lokojn, kiujn eĉ mi ne konis. Ĉesante ni trovas nin unu super la alia sur la lito. Mi sur li, kuŝante inter liaj femuroj. Mi kisas lin, kaj li prenas niajn longaĵojn kaj masturbas nin ĝis ekstazo.

Kuŝante en malhelo kaj tenante lin en la brakoj, mi scias, ke ĉi tio neniam finiĝu. Mi volas teni Lutz-on en mia tuta vivo, en mia lito kaj plej volonte tute apud mi. Unu demando estas, kiel mi diras tion al li. Alia demando estas, ĉu ankaŭ li volas tion.

Aflikto kaj neatendita renkontiĝo

»Roman, mi devas ekiri.«

Kiu diras tion? Mi malfermas la okulojn kaj rigardas en tiujn de Lutz.

»Mia pramo iros post duonhoro. Ni devas adiaŭi«, li diras mallaŭte.

Ĉu adiaŭi? Mia cerbo ankoraŭ estas dormema. Mi duone leviĝas kaj gapas al la hirtharulo, al kiu mi donacis koron kaj penison. Kial adiaŭi?

»Fartu bone«, diretas Lutz, kiu sidas sur la litorando kaj aspektas, kvazaŭ li tuj ekiros. Jam li estas tute vestita, kion mi juĝas kiel indikon, kvankam mi povus rapide ŝanĝi tion.

»Eble ni ial revidos nin en Hamburg.« Li kliniĝas antaŭen kaj blovetas kison sur miajn lipojn.

Antaŭ ol mi vortumas kompletan frazon, li prenas sian kofron kaj eliras el la ĉambro. Mian koron la ulo same kunprenis, kaj krome mian animon. Mi refalas sur la litotukon, kaj plorĝemeto leviĝas en mian gorĝon. Soleco inundas min kaj sendas min en valon da malĝojo.

Ĉu esti honeste? Plej volonte mi ĵetus min sur Roman-on kaj petegus lin ŝati min. Je la komenco tio sufiĉus. Poste eble estiĝus amo. Mia koro rompiĝas, ĉar mi devas postlasi lin ĉi tie.

Adiaŭante Elvira premas min al sia mola brusto kaj diretas »Estos, estos«, kion mi ne komprenas kaj ne volas kompreni. Tiu virino estas sorĉistino, kaj estas tempo, ke mi reiras en la normalan vivon. Tiu malbenita insulo tute konfuzas min.

Taksio veturigas min al la albordiĝejo, tiam mi staras sur la ferdeko de la pramo kaj vidas, kiel la insulo malgrandiĝas. Mia koro doloras, sovaĝe saltetas en mia brusto, fingromontras al Amrum kaj faras reirigajn gestojn. Stulta organo. Mi ignoras ĝin kaj forturnas la okulojn, rigardas antaŭen, al la firma tero. Ĉio estiĝos bona, diris Elvira.

Bedaŭrinde onklino Elvira ŝajne ne pravas. La aflikto ĉiutage pligrandiĝas anstataŭ forfandi. Ĉu tio estas ebla? Mi ne volas prelegi pri doloroj, tio ne estas mia fako. Estas tiel, ke Roman estas ĉie, sed ne ĉeestas. Stulta stato, kiu kaŭzas sovaĝajn revojn kaj varmegan sopiron.

Antaŭ unu semajno mi revenis de Amrum, kaj mia stato estas necerta. Mi ne povas koncentriĝi kaj inklinas al la kutimaj simptomoj: senapetiteco kaj sendormeco. Kelkiu ĝojus perdi kelkajn funtojn, sed tiujn mi ne havas. Ĉe mi tuj vidiĝas la ostoj, kio ne tre alloga vido.

Estas Hannes, kiu ŝiras min el mia malvigleco kaj puŝas min al nova agemo. Mi vizitas lin kaj Lars-on por babili kaj per tio malpliigi mian aflikton. Estas vendredo vespere, kaj mi estas tute elĉerpita de laborplena semajno. En la salono sur la larĝa sofo Hannes tenas min en la brako kaj donas al mi iom da ŝirmiteco, dum Lars sidas kontraŭ ni senĝene sur fotelo.

»Do, mi ne havis la impreson, ke Roman estas aliseksema«, li diretas.

»Oni ne povas vidi tion«, diras Hannes kaj karesas miajn harojn.

»Mi tuj ĵaluziĝos, vidante, ke vi karesas unu la alian.« Lars rigardas ĉagrenite, kaj Hannes iomete desidiĝas de mi. Lars ridas: »Estis ŝerco.«, sed Hannes tenas la distancon.

»Kial vi ne iras al li kaj konfesas, kion vi sentas por li?«, demandas Hannes mallaŭte.

»Ha ha, kvazaŭ tio estus tiel facila«, mi diretas malfeliĉe.

»Jes, kvazaŭ tio estus tiel facila«, grumblas Lars kaj ĵetas signifoplenan rigardon al Hannes.

»He, kiu venis kaj konfesis sian seksemon?«, tiu laŭtiĝas.

»Vi, mia karulo, venis kaj subiĝis sub mi.« Lars ridetas.

»Diru, ĉu vi volas ataketi min?« Hannes salte leviĝas kaj apogas la manojn en la koksojn.

»Ne. Hannes, ja mi nur ŝercas.« La mieno de Lars time grimaciĝas.

Estas la unua fojo, ke mi vidas malfortecon ĉe mia amiko. Hannes vere regas lin, timiga konstato.

»Ĉesu ŝerci, aŭ mi mankigos al vi amon«, grumblas Hannes kaj residiĝas.

Ni silentas por kelka tempo, tiam li ĝemetas: »Iru al li kaj estu kuraĝa. Eble Roman amas vin kaj ne havas kuraĝon montri tion al vi. Imagu, ke pro timo pri tiu paŝo vi irus unu preter la alia. Vi neniam plu sentus ĝojon en via vivo.«

Iel prave. Oni povas mokridi pri mi, ne pli, tamen – la timo restas.

»Lutz, iru al li. Ĉu mi prenu vin je la mano kaj gvidu vin tien?«, demandas Lars.

»Ne, mi faros tion«, mi grumblas.

»Nun aŭskultu, mia eta Lutz.« Lars klinas sin antaŭen kaj fiksas min per sia magia rigardo. »Vi havos unu semajnon por ordigi la aferon. En kazo de malsukceso mi intervenos kaj finzorgos. Kredu min, mi raciigis jam aliajn ulojn.«

»Mi timtremas«, mi diretas ribeleme.

»Lars ne faras nurajn promesojn«, diras Hannes, kaptas mian manon kaj energie premas ĝin. »Mi volonte ekirus anstataŭ vi.«

Irante hejmen, mi havas ultimaton en la poŝo kaj timon en la koro.

La sekva tago, sabato, komenciĝas plena de atendoj. Mi dormis malbone kaj estas tiel ekscitita, ke mi rezignas kafon. Roman laboras en vendejo de motorcikloj, kaj mi planas iri tien. Tio estas sen insidoj kaj ebligas forfuĝon. Mi neniam estis tie, sed certe vestoteniloj donos ŝirmon por garde akompani mian vunditan animon al la elirejo.

Mallonge antaŭ la dek-kvina horo mi ekiras. Antaŭe mi zorgis pri la loĝeja mastrumado kaj vazlavado kaj donis al mi kelkajn gutojn da valeriano. Tamen mi estas tute konfuzita, kiam mi parkumas mian aŭton en la Spalding-strato antaŭ la vendejo. Mia malbela Golf-aŭto ne harmonias kun la vico de belaj motorcikloj jam okupantaj la tutan trotuaron. Ankaŭ la maŝino de Roman parkumas en tiu vico, mi tuj rimarkas ĝin. Kaj nun?

Mi paŝas tra la enireja pordo kaj troviĝas en krepuskluma, grandega salono. La supozitaj vestoteniloj staras en ĝia antaŭa parto, en la malantaŭa estas stokejo de reŝanĝaj pecoj kaj akcesoraĵoj, almenaŭ tion asertas ŝildo. Ĉie mi vidas klientojn, nenie Roman-on.

»Ho ne, jen la malgranda Lutz«, eksonas malalta voĉo malantaŭ mi.

»Saluton, David«, mi diras, malrapide turnante min.

La grandegulo rikanas kaj perokule esploras min.

»Kion mi povas fari por vi?«, li demandas inside. »Ĉu ledan surtuton, ĉu kaskon? Ĉu krome motorciklon?«

»Mi … mi volonte Roman-on …«, mi stertoras.

»Ne, tiun mi ne povas vendi al vi, malgraŭ ĉiu komplezo. Ja li estas tiel menstordita, de kiam li revenis de Amrum. Ĉu vi havas konjekton, kio okazis al li?«, demandas David gajokule.

»Ne, mi scias nenion.«

»Hm«, faras David kaj denove perokule esploras min.

»Do, ĉu mi povas paroli kun li, aŭ estas problemo?«, mi demandas ĉagrenite, ĉar la ekzamenado daŭras tro longe.

»Kompreneble, etulo, restu kvieta.« David plu rikanas kaj foriras.

Post kelka tempo mi vidas Roman-on irantan renkonte al mi. Li aspektas vere malbona. La malhelaj ringoj ĉirkaŭ la okuloj estas novaj, kaj ankaŭ la amara trajto ĉirkaŭ lia buŝo antaŭe ne ekzistis. Antaŭe – do ĝi ne estis videbla sur Amrum.

»’ tagon, Lutz.« Roman tiras la buŝon al karikaturo de rideto. »Kion mi povas fari por vi?«

Ami min. Kisi min. Mi havas multajn ideojn, sed neniu estas publikigebla.

»Mi – mi bezonas ledjakon«, mi improvizas.

Bone, mi ĉiam volis havi tian, sed ne tiel rapide. Roman kapjesas kaj iras al vestotenilo, mallonge ekzamenas min, kaj eltiras jakon. Nigra ledo kun simpla zipo, kiu pasas diagonale sur la antaŭa parto.

»Ĉu vi veturigas motorciklon?«, li demandas afable.

»Ne, mi ne. Mia amiko havas maŝinon. Mi volonte veturos kun li, kaj …« La resto de la mensogo restas nedirita.

»Via … amiko?« Roman longigas la vortojn.

»Jes, mia amiko«, mi flustras kaj scias en tiu momento, ke mi kolapsigis la situacion.

»Provu la jakon. Mi estas tie …«, Roman montras per la mentono ien en la internon de la vendejo. »… se vi bezonas helpon.«

»Dankon«, mi diras kaj prenas la jakon.

Kvankam tio estas nur teatraĵo, mi vestas la jakon kaj mirigite konstatas, ke ĝi perfekte sidas. Eĉ estas belaspekta sur mi. Mi aĉetos ĝin kaj esperas, ke mi iam trovos kunulon, kiu veturos kun mi per sia motorciklo.

»Kaj? Kia estas la jako?« Roman reaperis, liaj okuloj iomete brilas.

»Tiu estas bonega, mi aĉetas ĝin«, mi diras serioze entuziasmigita.

»Jes, ĝi estas belaspekta sur vi.« Li kapjesas kaj mallonge viŝas sian vizaĝon.

Mi povas vidi tion en la spegulo, antaŭ kiu mi staras. Kiel fartas Roman, ĉu li estas malsana?

»Ĉu vi – fartas bone?«, mi demandas mallaŭte, demetante la jakon de sur la ŝultroj.

»Ho jes, bone, vere tre bone«, diretas Roman kaj prenas la jakon. »Venu kun mi al la kaso.«

Mi iras post li al la longa vendotablo, malantaŭ kiu ankaŭ David staras apud morte pala viro. Roman skanas la etikedon, kaj mi donas al li mian kontokarton, kiun li prenas per pintaj fingroj. Mi tajpas mian person-identigan nombron en la legilon kaj atendas, ĝis pepo anoncas, ke mia konto estas debetita. Dum la tuta tempo ni ne diras eĉ unu vorton, Roman faldas la jakon kaj metas ĝin en paperan sakon.

Tiam li rigardas min, kaj lia buŝo grimaciĝas je minaca rideto. »Mi nun devus deziri al vi ĉion bonan, sed sciu, mi ne povas tion. La diablo vin forportu, vi fiulo!«

Liaj vortoj trafas min kiel ponarda piko en la bruston. Mia koro misbatas, kaj mi forgesas ĉion, sentas nur fuĝemon, kiun mi tuj realigas. Mi fulme turniĝas kaj irante serĉkaptas la aŭtoŝlosilojn, forkuregas tra la pordo, kiu estas malfermata de kliento, kaj jam sidas en mia aŭto. La motoro muĝegas proteste, tiam mi impete ekveturas kaj rapidegas laŭ la strato. Nur ĉe la sekva stratkruciĝo mi trankviliĝas kaj malpliigas la rapidecon. Alveninte hejmen, mi memoras, ke la jako kuŝas ankoraŭ en la vendejo. Domaĝe, sed mi ne reiros tien. Neniam.

Tiu eta fiulo vere lasis sian jakon. Mi postrigardas lin forfuĝantan el la vendejo, kaj perceptas insidan senton de kontentiĝo.

»Roman, la kliento prenu la varon kun si, kiun li pagis«, vokas David al mi.

»Ĉu tio estas mia problemo?« Mia animo rikanas, kvankam ĝi preferus plori.

»Malbenita ulo!« Mi estas prenita je la kolumo kaj troviĝas rekte antaŭ la vizaĝo de David, kiu iomete levis min alten al si.

»Vi veturos al la etulo kaj havigos al li la jakon.«

»Neniam.«

»Bone, do mi ŝnuros kaj liveros vin tien kune kun la jako. Vi povas resti tie, ĉar mi ne volos plu vidi vin ĉi tie, se vi ne finordigos la aferon«, siblas mia ĉefo.

Mi scias, kiam mi devas obei David-on sen kontraŭvortoj. Li estas krevonta.

»Bone, mi faros«, mi cedas.

»Estas pli bone por vi«, grumblas David.

Mi frotas mian kolon kaj pripensas, ĉu mi preparu mian kolumon per eksplodaĵo.

Estas post la naŭa vespere, kiam mi fine eliras el la vendejo. Kun la papersako sub la brako mi iras al mia maŝino kaj stivas la posedaĵon de Lutz en la selsakon, antaŭ ol mi surmetas la kaskon, surseliĝas kaj startigas la motoron. La vibrado de mia damo trankviligas min, tamen mia koro batas tro rapide, kiam mi ekparkumas antaŭ la domo, en kiu loĝas Lutz.

Dum la tuta semajno mi preterveturis ĉi tie ĉiutage kaj esperis ekvidi lin. Kiujn sensencaĵojn faras amantoj! Mi prenas la papersakon el la motorcikla selsako kaj iras al la domo. »Schlachtermann« mi legas sur la ŝildo kaj premas la koncernan butonon. La pordomalfermilo zumas, sen ke la interparolilo ekfunkcias. Unua barilo estas venkita.

Saltante du ŝtupojn per unu paŝo, mi kuras alten laŭ la ŝtuparo kaj trovas jam en la unua etaĝo malfermitan pordon.

»Mi tuj venos«, vokas Lutz.

Starante sur la piedomato, mi haltas kaj atendas.

»Ĉu dek du eŭrojn?« demandas Lutz kaj venas renkonte al mi, vidante en la malfermitan monujon, kiun li tenas per la mano.

»La varo jam estas pagita«, mi diras cinike, kaj fine li vidas min.

Lia buŝo restas malfermita, kaj la monujo falas el liaj manoj. Moneroj rulas sur la plankotabuloj. Ankaŭ mi devas gapi al li. Kompreneble Lutz estas bela, sed nun li aspektas nekontraŭstareble rava. La haroj estas ankoraŭ malsekaj kaj hirte destaras de la kapo. Konjekteble li razis sin, kio tuj direktas miajn pensojn al lia nuda sekso. Ĉu ankaŭ tie li ĵus …? La bluaj okuloj estas vaste malfermitaj kaj akcentitaj de malhelaj okulharoj. Liaj lipoj tremetas, kaj mi scias, kiel ili gustas. Senvole mi rigidiĝas, kaj la kolero ekbolas en mi.

»Jen, via jako«, mi grumblas kaj proponas al li la sakon.

»Ho«, diretas Lutz kaj faras paŝon al mi, surtretas la monujon, glitas antaŭen kaj flanken kaj haltas rekte antaŭ mi kaj tiam en miaj brakoj, kiujn mi instinkte etendis.

La papersako falas sur la plankon, mia rigardo sur liajn lipojn. Ekzistas nenio, kio povus haltigi min. Mi premas mian buŝon sur tiujn molajn kusenetojn kaj trude puŝas mian langon en la varman kavaĵon. Lutz sufoke ĝemas kaj volvas brakon ĉirkaŭ mian kolon, sed mi alvenis al la fino kaj forpuŝas lin. Per la mandorso mi viŝas mian buŝon kaj malestime rikanas.

»Tio estas memoraĵo, se via amanto ne povas kisi«, mi mokas.

Mi turniĝas sur la kalkanumo kaj malsupreniris jam unu ŝtupon, kiam Lutz vokas: »Atendu!«

Kial mi tujtuje haltas? Certe pro tiu stulta espero.

»Roman, atendu.« Lutz staras en la pordokadro, larmoj pendas en liaj okulharoj. »Ĉu vi ne volas scii, kiu estas la motorciklisto, kun kiu mi …?«

»Ne«, mi kraĉas al li kaj turniĝas, kiam li diras malantaŭ mi: »Vi.«

La tempo pasas malrapidiĝinte. Vi? Ĉu mi estas la motorciklisto? Tute malrapide moviĝas mia korpo kaj plenumas turniĝon de cent okdek gradoj. Miaj gamboj estas neagemaj, kaj preskaŭ mi falas, kiam mi volas impeti laŭ inversa direkto. Mispaŝante mi alvenas antaŭ Lutz, kiu rigardas min malĝoje.

»Mi estas tiu malbenita …«, mi flustras raŭke.

»Jes, vi. Mi tuj enamiĝis al vi. Mi ne plu povas, estas tiel dolorige«, diretas Lutz, kaj larmo rulas sur lia vango.

Senspiraj minutoj, dum kiuj mia spirito laboras, kaj mia korpo ankoraŭ ne reagas. Mia koro furiozas kaj saltas energie kontraŭ miaj ripoj, kaj mia stomako anoncas la alflugon de svarmo da papilioj. Bone, miaj organoj ribelas, kaj mia peniso – ankaŭ.

»Lutz«, mi ĝemas kaj kaptas la larmon per fingro.

La sekvan mi prenas per la lango kaj tenere kisas la okulojn de Lutz, tiam mi tiregas lin al mia brusto kaj kisadas lin. Ĉiun centimetron de lia bela vizaĝo mi kovras per kisoj, antaŭ ol mi konkeras lian buŝon. Ankoraŭ starante sur la sojlo, mi estas surgenuiĝonta kaj enbuŝigonta lian penison, se ne …

»La picportisto«, diras Lutz raŭke.

Ke la pordosonorilon mi ne aŭdis, ne estas miraklo, ĉar en miaj oreloj estas muĝado. Lutz tiras min en la loĝejon, kie mi preskaŭ misglitas sur kelkaj moneroj kaj nur pene trovas firman staron kun la dorso sur la muro. Lutz klinas sin kaj kolektas la monerojn, metas ilin en la monujon kaj ĝustatempe staras rekte por preni la kartonskatolojn de la picportisto kaj doni al li monbileton. Tiam la pordo klakfermiĝas, kaj fine ni estas solaj.

»Ĉu vi nun mokridas pri mi?«, mallaŭte demandas Lutz.

Necerteco estas legebla sur lia vizaĝo. Li tenas la du skatolojn antaŭ si kiel ŝirmŝildon, nur la aromo de salamo kaj fromaĝo ĝenas la kompozicion.

»Ne, ja mi ĵus kisis vin«, diras mi kaj malrapide moviĝas al li.

»Jes, tion vi faris.« Lutz ridetas, sed ne estas konvinkita.

Mi forprenas de li la aĉajn skatolojn kaj faligas ilin planken. Per ambaŭ manoj mi ĉirkaŭkaptas lian vizaĝon kaj provas rideti.

»Ankaŭ mi enamiĝis, vi stultuleto«, mi flustras.

»Ĉu?«, rediras Lutz ironie. »Kial vi diris nenion?«

»Jes, nu«, mi diras aĉe, »vi forpuŝis min kvazaŭ – fikendulon. Ĉu vi rememoras?«

»Fikendulon?« Lutz ŝovas min kaj mi estas tiel surprizita, ke mi forte puŝiĝas kontraŭ la muro. »Fikendulon? Ĉi tie neniu fikis iun. Kaj sciu: Tio restos tiel.«

Li mienas malbonule, tiam ekkuras kaj jam pasis duonon de la koridoro, ĝis mi reagas. Ĉe la pordo de la dormoĉambro estiĝas lukto, kiun mi decidas kun triumfa spirego por mi. La pordo forpuŝiĝas, kaj Lutz cedas. Mi okulserĉas la liton kaj decidas, ke ĉi tiu stulta instruisto komprenas nur unu dialekton: la korpolingvon.

»Ni nun ŝanĝos ion«, mi deklaras decidvoĉe.

»Ho!« Lutz ridas fie. »Ĉu vi volas aliloki la meblojn?«

»Eble poste«, mi diras facilanime kaj forĵetas la ŝuojn de sur la piedoj. »Post kiam vi kuŝos sub mi kaj plorbojete vokos mian nomon.«

»Tio ne okazos«, respondas Lutz, kaj iom post iom li agacas min.

Mi demetas jakon kaj ĉemizon sekvatajn de la kalsono. Kun alte levita sekso mi kviete aliras al Lutz, kiu kun pugnigitaj manoj staras tro proksime al la lito.

»Do«, mi diras kaj fingropuŝas lian bruston, »vi nun tuj senvestiĝos kaj kuŝiĝos tie.« Mi almontras al la lito. »Se ne, tiam …«

»Jes, kio tiam?« siblas Lutz kaj – tion mi fine devas konfesi – mi simple ne scias kion alian fari.

Mi ĉirkaŭvolvas lin per brako, konkeras lian buŝon, per la libera mano forŝiras al li la vestaĵojn de la korpo. Ie disŝiriĝas ŝtofo, tiam mi preskaŭ nudigis lin. Mi puŝetas lin sur la liton, sur kiu lia flugeto finiĝas kiel tiu de malsana skarabo. Kun triumfa rideto mi prenas la tubojn de lia pantalono kaj forte ektiras. La ŝtofo falas, kaj Lutz troviĝas en la stato, kiu estis mia celo: nuda kaj kompleza.

Bone, tiu komplezeco ankoraŭ ne estas realo.

»Malaperu«, grumblas Lutz, sed tiu vorto sonas malpli malamikece, kaj kiam mi tute kuŝigas min sur lin, lia rezisto forvaporiĝas.

Li metas la brakojn ĉirkaŭ mian kolon kaj proponas al mi siajn lipojn, kiujn mi vundige kisadas kaj flustradas la tri vortojn, kiuj komplezigas lin. Mi sentas, kiel mia peniso glitas en lian fendon, kaj subite estas mi, kiu estas tute malcertiĝinta. Prudente mi premas min antaŭen kaj sentas reziston.

»Lutz, mi volonte eniĝus en vin«, mi flustras. »Mi amas vin.«

Li ĝemas mallaŭte, kaj kiam mi turnas la kapon, liaj okuloj brilas al mi.

»Ĉu vi volas fiki min?« li demandas ironie.

»Ho, ne, bonvolu, tio sonas tiel – sename«, mi diras kaj ŝtelas kison.

»Romantikulo«, flustras Lutz kaj montras per la mentono al la noktoŝranketo. »En la tirkeston envidu.«

Mi devas forlasi mian lokon por obei lian peton. En la tirkesto mi trovas kondomojn kaj premtubeton kaj tuj surmetas gumaĵon, sur kiun mi ŝmiras malavare la ĝelon, kaj iom da ĝi faras makulaĵetojn sur la planko. Lutz ridas mallaŭte kaj etendas la manojn al mi.

»Venu«, li diras, »mi ne povas plu atendi.«

La besto, kiun mi ĵus devis venki, sonas tre malsovaĝe. Mi reiras sur mian antaŭan lokon, kaj Lutz metas la manon sur mian vangon. Li tiris la gambojn al la ventro kaj tiel prezentas al mi sian postaĵon. Mi vidas la malvastan truon kaj subite ne plu scias, ĉu mi vere povas ĉi tion. Mi serĉas la okulojn de Lutz kaj vidas nur sopiron kaj amon. Tio estas la findecido, krome li nun prenas mian penison kaj direktas ĝin en la ĝustan pozicion.

»Prenu min finfine«, li diretas, kaj miaj koksoj antaŭeniĝas.

Li estas tiel malvasta, kaj mi devas kunpremi la dentojn por ne tuj elĵeti la spermon. Mia peniso estas premata kaj tiel ekscite masaĝita, ke mi atingas preskaŭ la ĉielon, antaŭ ol mi tute enŝovis min en Lutz-on. Tiam mi sukcesas kaj rigardas al li en la okulojn. Nun ni estas interligitaj, tion mi sentas kaj vidas, ke ankaŭ li sentas tion. Lia rigardo ripozas sur mi, kaj tenera rideto mienas ĉirkaŭ liaj lipoj, kio faras min humila. Tiu viro nun apartenas al mi, tute kaj tuttute.

»Fine fiku min, Roman«, ĝemas Lutz, kaj ĉi-foje mi ne kontraŭdiras, sed simple faras.

Mi kaptas liajn postaĵvangojn kaj donas al li puŝon post puŝo, rigardante lin, dum kio la ŝvito fluas de sur miaj tempioj. La trajtoj de Lutz grimaciĝas, liaj lipoj tremetas, kaj pli malsupre vibras lia peniso. Mi apenaŭ plu povas, kiam li finfine elĝemas kaj etendas sian korpon. Spermo ŝprucas sur lian ventron. La vido estas tiel voluptiga, ke mi devas gapi kaj samtempe uzas mian longaĵon por sekvi lin en la ĉielon. Puŝe moviĝante kaj pumpante en lin mi falas antaŭen kaj tuŝas lian vizaĝon, forflugante kaj strebante al saviĝo. Tiam mi surteriĝas kaj karese premetas mian vangon al Lutz.

»Mi – amas – vin«, mi spiras en lian orelon.

Li subridas. »Kiam vi volas aliloki la meblojn?«

»Sufiĉe kisinte vin«, mi deklaras plena de konvinko.

»Bone, komencu«, diras Lutz.

Bubo. Mi kisadas liajn lipojn, ĝis ili vundiĝas, kaj poste ĉion, kio ankoraŭ ne estas vunda. Li havas grandan plenumendan areon, kvankam li estas tiel mallarĝa, sed iam li ektremas kaj elŝprucas siblan sonon.

»Kio estas?« Mi levas la kapon.

»Tie mi estas tikliĝema.«

Mi ekzamenas la lokon. Jes, estas lia kokso, kaj serioze, mi volas enmordi ĝin, tiel bongusta ĝi aspektas.

»Mi amas vin«, mi klarigas al la peco de tikliĝema haŭto.

»Roman?«

»Jes?«

»Vi estiĝas stultete ridinda.«

Lutz pravas. Mi serpentmoviĝas alten, kie mi denove traktas liajn vundajn lipojn.

»Vi devas teni min ĉe vi«, mi anoncas aplombe.

»Jes, bone, sed kial?« Lutz ridas mallaŭte.

»Ĉar mi amas vin«, mi diras, kaj nun li ne plu ridas.

Li rigardas min, rideto briligas lian vizaĝon, tiam li ĉirkaŭbrakumas min.

»Ĉu vi scias?« li flustras.

»Ne?« mi reflustras.

»Mi kredas vin«, flustras Lutz.

Tio estas mia enirbileto en la ĉielon.

Ĝis hodiaŭ mi ne redonis ĝin. Mi amas Lutz-on, kaj li min. Ofte li sidas malantaŭ mi sur mia motorciklo, kaj ni veturas vagante tra la lando. Kaj la jako, nu jes, ĝi havas certan valoron en nia rilato.

F I N O

Glosaro

1. referendario – ŝtata oficisto, en Germanio inter alie estonta instruisto.↩

2. Ludwig Frahm – Heinrich Friedrich Ludwig Frahm (1856 - 1936) estis instruisto kaj platdiĉa verkisto. La lernejo nomita laŭ li troviĝas en Hamburg-Poppenbüttel.↩

3. referendario – ŝtata oficisto, en Germanio inter alie estonta instruisto.↩

4. Wittdün – havenurbo en la sudo de Amrum, ĉirkaŭ sepcent loĝantoj, la esperantigo de la (Amrum-)frisa nomo estas »blanka duno«.↩

5. Blua Muso – reale ekzistanta kaj fama restoracio ĉe la rando de la urbeto Wittdün sur Amrum, en la germana lingvo oni nomas ĝin »Blaue Maus« (rigardu la ŝildon).↩

6. Hells Angels – klubo de motorciklistoj veturantaj »Harley-Davidson«-motorcikloj, la esperantigo de la angla nomo estas »anĝeloj de la infero«.↩

7. »Moin« aŭ »Moin moin« – kutima tuttaga saluto en norda Germanio.↩

8. Niebüll – urbo en Ŝlesvig-Holstinio, ĉirkaŭ dek mil loĝantoj, proksima al la bordo de la Norda Maro, la esperantigo de la (»Mooring«-)frisa nomo estas »nova loko / urbo«.↩

9. Deutschstunde – La romano Deutschstunde de Siegfried Lenz (nask. 1926) aperis en 1968. Ĝi analizas devigon kaj kulpon en la tempo de la nacisocialisma regado en Germanio. La esperantigo de la germana nomo estas »lecionoj pri la germana lingvo / literaturo«.↩

10. Michel – estas la popola nomo de la ĉefa protestantisma preĝejo Sankt Michaelis (ĉefanĝelo Sankta Mikaelo) en Hamburg.↩

11. Strandhafer – Tiu alkoholaĵo vere ekzistas.↩

12. fundoĉambro – malantaŭa ĉambro kun malhela lumo aranĝita por seksumaj kontaktoj en tiucela restoracio aŭ kunvenejo, angle: »Darkroom«.↩

13. Norddorf – vilaĝo en la nordo de la insulo Amrum, ĉirkaŭ sescent loĝantoj, la esperantigo de la germana nomo estas »norda vilaĝo«.↩

14. Matrix – scienc-fikcia filmo el la jaro 1999; originala angla nomo: The Matrix, la esperantigo de la angla nomo estas »La matrico«.↩

15. skizoida – havanta damaĝon de personeco, kiu vidiĝas per retiriĝo for de sociaj kontaktoj kaj troa ŝato de fantaziaĵoj, unuopula konduto kaj manko de esprimo de sentoj kaj ĝojo; nomo de la malsano: skizoideco (germane: Schizoide Persönlichkeitsstörung; angle: Schizoid personality disorder).↩

La aŭtoro

Sissi Kaipurgay estas aŭtorino de pluraj libroj pri samseksemaj viroj. Ŝi vivas en Hamburg (norda Germanio).

Kolofono

Titolo

Insulo viroj amo

Originala titolo

Amrum, Kerle, Liebe 1 - Lutz ist schwul

Aŭtorino

Sissi Kaipurgay

Titolbildo

Michael Lennartz, uzante bildon de www.openclipart.org (presquesage) sub permesilo »Public Domain / publika proprieto«

Traduko el la germana originalo, elektronikaj aranĝo kaj publikigo

Michael Lennartz

Versio

1a versio de Januaro 2014

2a versio de Majo 2017

Originala (kaj la unusola rajtigita!) elŝutejo de la traduko

www.majkel.de / www.esperanto-sh.de

Noto

Ĉiujn piednotojn aldonis la tradukinto.