Knal Majsner

Doni vivon por vivo

Inhaltsverzeichnis

Doni vivon por vivo

Glosaro

Kolofono

Doni vivon por vivo

Estis malsato, kio repelis la viron en lian denaskan landon, kaj estis soifo, kio pelis lin tra tiu arbaro.

La neĝo kaptis la lumon de la luno kaj ĵetis ĝin en la la arbaron, ĉirkaŭis la arbarojn per fantomeca helo. Estis tiel malvarme, ke la spiro frostiĝus en la barbo. Sed la viro, kiu ĉaŝante iris tra la arbaro, jam ne spiris ekde jardekoj, kaj la malvarmo de lia interno treege superis la malvarmon de la frua nokto. Ie super la pintoj de arboj malaperis la lastaj radioj de suno. Nun estis tempo de ĉasado kaj morto.

La postodoro de sango pendis en la aero kaj pelis lin antaŭen preter arboj kaj arbustoj, ĝis li trovis la renversitan kaleŝon, kiu kuŝis transverse sur arbara vojo. La timono estis disrompita, du radoj dispeciĝintaj. Unu pasaĝero, viro kun longa nigra barbo, kuŝis en la difektiĝinta pordeto kun tordita kolo. La alia estis virino, kiu ankoraŭ mallaŭte ĝemis.

Estis la odoro de la sango, kiu alkondukis la viron ĉi tien, kaj ĝi nun estis tiel forta, ke li ŝanceliĝis pro avido. Roto da lupoj jam svarmis ĉirkaŭ la veturilo kiel maro plena de malhela malbono. La vaporantaj intestoj en la disŝiritaj korpoj de la ĉevaloj indikis, ke la buĉado ĵus komenciĝis. Sen hezito li daŭrigis sian kuradon, kaj la lupoj cedis lin, sin premis kontraŭ la neĝo kaj vidigis la dentojn. Li ne atentis ilin, sed surgenuiĝis apud la etendita korpo de la viro. Unu brakon du lupoj rapide fortrenis sur la neĝo, pri la alia okupiĝis tri pliaj el ili, kaj sub la dika peltomantelo la haŭto ankoraŭ estis varma.

La viro sin klinis antaŭen, dum ero da sekundo lia vizaĝo ŝanĝiĝis al rabobesta vizaĝaĉo, kaj liaj kojnodentoj penetris en la gorĝon de la mortinto. Li trinkis soife kaj samtempe provis plenĝui ĉiun guton. Homa sango estis por li delikataĵo, kaj li ŝatis la okazon.

Eltrinkinte la korpon, li ĉirkaŭrigardis. La virina korpo, intertempe fortrenita de la lupoj, nun kuŝis ekster la kaleŝo, kaj li atingis ĝin per malmultaj paŝoj. La lupoj metis la orelojn plate al la kapo kaj graŭlis. Per manmovo li prenis la plej grandan lupon kaj ĵetegis ĝin flanken, osto klakaĉe rompiĝis, la besto restis hurletante kuŝanta. La aliaj lupoj kurbiĝis al la neĝa grundo kaj observis per siaj okuloj ĉion, kion li faris. Grumbla graŭlado avertis la viron. Ili ne volis senbatale fordoni la predon.

Lerta mordo en la kolon ĉesigis la suferadon de la jam de juna virino. Ŝiaj okuloj nun senvive rigardis ĉielen, de kie ne venis savo por ŝi. Ĉi-foje li trinkis malrapide, ĝue, la unua avido estis satigita, kaj dum bonfartiga momento li komprenis, ke la varma sango plenigis lin mem per varmo. Sed li sciis, ke ĉi tiu sento ne estos daŭra. Li levis la kapon kaj rigardis al la lupoj, kiuj malrapide proksimiĝis. La povra resto de la viando apartenu al la ĉasistoj, kiuj predis ĝin.

Per la mano li forviŝis la sangon de la buŝo, tiam haltis meze de la manmovo. Apud la kaleŝo staris knabeto kaj observis lin. Malhela pelta mantelo ĉirkaŭkovris la figuron, sub kapuĉo elstaris kelkaj blondaj bukletoj. Kaj jes, la knabeto ridetis. Apenaŭ videble, sed tio jes estis rideto.

Dum momento la sangokovrita viro staris senmove. Surprizita ĉe freŝa faro – kaj nedecidema, kion li faru. Tiam li vidis el la okulanguloj, kiel grupeto da lupoj disiĝis de la roto kaj ŝteliris al la knabo kun kapoj premitaj al la grundo.

Per longa salto li trapasis la distancon kaj starigis sin ŝirme antaŭ la etulon. La lupoj levis la kapojn, atendante sin movis ŝancele tien kaj reen kaj fine retiriĝis. Li turniĝis kaj ekkaŭris. Grandaj bluaj okuloj de infano alrigardis lin sen ia signo de timo.

»Ĉu vi scias …«, li tusetis, »… ĉu vi scias, kio estas mi?«

La knabo kapjesis. »Vampirulo«, diris li kviete, kvazaŭ tio estus tutnormala en la mondo.

Absurda espero vekiĝis en la viro, kaj li etendis la manon por tuŝi la vangon de la etulo, levis ĝian mentonon. Eble li nun … fine … trovis estaĵon, kiu estis kiel li. Eble li ne estis la lasta. Liaj fingroj sentis molan, varman haŭton. Seniluziiĝinte li mallevis la manon. En la knabo batis koro, cirkulis sango.

»Kiel vi nomiĝas?«

»Vanja. Kaj vi?«

La senzorgeco de la etulo konfuzis lin. »Mi jam delonge ne havas nomon.« Li faris neklaran manmovon. »Nomu min Peter. Iam tio estis mia nomo … mi kredas. Tiuj du geviroj … ĉu ili estas viaj gepatroj?«

»Miaj gepatroj mortis antaŭ tri monatoj. La nigra variolo mortigis ilin. Tial onklo Alexander venigis min al si.« La knabo rigardis trans al la mutilitaj kadavroj, de kiuj plu manĝis la lupoj. »Miaj guvernistino kaj instruisto akompanis min. Estas longa vojo de Moskvo al Sankt-Peterburgo.«

»Ĉu de Moskvo?« ripetis la viro, provante sekvi liajn saltantajn klarigojn.

»Mia onklo tie havas bienon. Miaj gepatroj sendis min al li, ĉar la variolo ne atingis tien.«

La vampirulo jese movis la kapon kaj forviŝis lastan guton da sango de la buŝo. »Via onklo Alexander, ĉu li posedas segejon?« Li konis la bienon kaj la segejon, kie li volonte ĉirkaŭvagis kaj observis la homojn, foje ĉasis foririntan porkidon.

»Jes, okdek verstojn for de Sankt-Peterburgo. Ĉu vi konas lin?«

»Mi akompanos vin al li«, li respondis elturniĝe kaj levis lin sur siajn brakojn. »Jam ne estas malproksime.«

Ili iris laŭ la vojo al la granda segejo, kiu antaŭe estis la celo de la kaleŝo.

La nokta arbaro ne estis sensona. La maĉado de lupoj, la disrompiĝo de ostoj perdiĝis inter la arboj kaj arbustoj, sed jen vekiĝis birdo el duondormo kaj pepis, ĝis ĝi retrovis kvieton. Iu malgranda besto pro malprudento klakigis branĉeton. Neĝo falis en malgrandaj nuboj de sur la arboj, kiam la vento tuŝis ilin.

Unuopa lupo sekvis ilin dum mallonga tempo, tiam ĝi rezignis. La odoro de la sango retiris ĝin al la kamaradoj.

Peter rememoris la regionon. Iam — ĉu antaŭ cent, ĉu antaŭ ducent jaroj — li vivis en malproksima distanco de la nuna segejo kun siaj gepatroj en kabano. Lia patro estis karbisto, kaj tio estis ankaŭ li. Ili metis lingopecojn unu sur la alian, fermis la karbigan stokon per branĉoj de abioj kaj subbruligis ĝin. La pretan lignokarbon ili vendis al ferfandejo en proksima urbo.

Revenante vespere hejmen post ĉasado de leporoj, iam li trovis lokon de buĉado en la malgranda loĝĉambro de sia familio. Vidante la elsuĉitajn kadavroj de siaj gepatroj, li vomis kaj preskaŭ svenis.

Tiam ili atakis lin. La gvidanto de la vampiruloj ne hezitis, premis liajn brakojn al la korpo kaj puŝis siajn dentojn en la kolon de Peter. Sed — ial — Peter ne mortis sed ŝanĝiĝis. Li neniam komprenis, kial la ĉefa vampirulo elektis lin. Li ne simple mortis, sed perdis sian homecon. Lia koro ĉesis bati, la sango ĉesis cirkuladi. Lia tuta strebado ekde nun estis sango. Ĝi difinis lian vivon, lian noktan ĉasadon.

Same, kiel li perdis siajn gepatrojn pro la vampiruloj, li perdis sian klanon. La homoj ne plu estis sendefendaj viktimoj, oferoj al la dio de sango. Ili rebatis, atakis, persekutis la sangavidulojn. Nokte ili sekrete serĉis kaj sekvis la vampirulojn, dum la tago revenis kaj puŝis lignostangetojn tra iliaj koroj, iujn ili katenis kaj pendigis ilin al fostoj, kie la vampiruloj forbruliĝis de la matenaj sunradioj.

Estis denove nura hazardo, ke Peter transvivis. Venante hejmen en la domon, kie la klano dormis dumtage, li trovis iliajn forbrulintajn korpojn. Nun li estis tute sola en la mondo, ĉar li, la lasta el la klano, ne sciis, kiel li kreu vampirulon. Tiun sekreton la estro ne malkaŝis al li.

Eble en malproksimaj landoj ankoraŭ vivis siaspeculoj, sed li ne volis forlasi sian hejmlandon nek riski la nekonatajn danĝerojn de longa vojo. Dum longaj jaroj li serĉis ne nur fontojn de sango, sed ankaŭ aliajn vampirulojn.

»Ĉu vi dormas?«, li demandis la knabeton.

»Ne.« La etulo kovris la okulojn de la viro per la manojn kaj ridis glugle. »Mi aŭskultas vian pensojn.«

»Ili devas timigi vin.«

»Ĉu vi forgesis, kio mia patrino estis?«

Dum jaroj li vagis tra la arbaroj inter Mosko, Kievo kaj Sankt-Peterburgo. Li havis tempon. Senfinon da tempo. Li vivis per la sango de homoj, kvankam li ne malakceptis tiun de bestoj. Bovoj aŭ porkoj, eĉ de tempo al tempo lupoj aŭ cervoj donis forton kaj kontentiĝon. La plej grandan ĝuon donis homa sango, kaj liaj fortegoj ebligis, ke li ne nur suĉis sangon, sed ankaŭ deŝiris brakojn aŭ kapon, se la viktimo ĉagrenis lin, tro longe baraktis, antaŭ ol ĝi sin subigis sub la neeviteblan sorton.

Neniu el liaj fifaroj kontentigis por longa tempo, nek penetris ĝis la fundoj de lia … nu jes, animon li ne plu havis.

Nenie li trovis alian sangosuĉantojn. Peter restis sola dum la ĉasado en la nokto, dum la serĉado de dumtaga kaŝejo, dum vagado tra arbaroj. Li estis sola, li estis la lasta.

Fine lin naŭzis la propra agado. Li rememoris, ke li iam estis homo, estaĵo kun sentoj, kiu ne timis sed ĝuis la helecon kaj varmon de la suno, estaĵo, kiu ne timis tiujn, kiuj aspektis kiel li, sed laboris, promenis, amis dum heleco de tago. Li estis sata de kruelaĵoj kaj buĉado.

Li miris. Ĉu estaĵo, kiu estas senmorta, sopiras al morto? Pro nura soleco?

La neĝo sub liaj botoj grincis.

Li devis nur fermi la okulojn, kaj jam la abomenaĵoj faritaj de li flame kaj en malhelaj koloroj leviĝis antaŭ li. Pro ili li finos sian estadon en la plej profunda abismo de la inferno. Pri tio li ne dubis. Estos nek pento nek pardono.

Ili alvenis ĉe la domo de la segejestro, kaj la viro movis la pordomartelon. Domservisto malfermis la pordon kaj rigardis lin. Peter ne povis eniri la domon, sen ke oni petis lian eniron, kaj la viro ne mienis, kvazaŭ li farus tion. Do Peter etendis siajn brakojn, en kiuj kunruliĝis Vanja.

»Li estas la nevo de sinjoro Alexander. Liaj akompanantoj, guvernistino kaj instruisto, mortis pro akcidento. Lupoj«, li klarigis.

Malantaŭ la domservisto aperis pliaj personoj. Virino en ruĝa robo kun granda dekoltaĵo ŝovis ĉiujn aliajn flanken.

»Vanja, kolombeto«, ŝi vokis laŭte kaj akre.

La servisto akceptis la knabon de la viro. La virino rigardis kaj kapsalutis lin, kaj la pordo fermiĝis. Ili malfidis lin. Homoj sentis, ke li estas aliulo, kaj evitis lin.

Li iris ĉirkaŭ la domon kaj ekstaris apud hele lumigita fenestro. Estis antaŭ noktomezo, kaj en la domo regis vigla agado. Sur la korto estis malvarmo kaj morto, kaj la ĉambroj donacis varmon kaj sekurecon.

Ili ridis, trinkis kaj drinkis, manĝis kaj sin reciproke manĝigis, kaj la ruĝroba virino sidis ĉe klaviceno[1]. Estis senzorga, gajeta sceno, kiu prezentiĝis al li en la mola, flagranta brilado de la kandeloj. Spektaklo de feliĉo. Io, kion li neniam travivis nek travivos. Profunda sopiro lin kaptis kaj kroĉis al la fenestro, neniigis lian kutiman prudenton. Vidante la gajulojn kaj la varmon de la kameno, li forgesis sian ĉirkaŭaĵon.

Li ne aŭdis, ke iuj kaŝiris tra la neĝo al li, ke iu levis klabon kaj puŝfaligis ĝin kontraŭ lian kapon.

Reveninte el la senkonscieco, li sidis rekte apogita al puto de la bieno. Lia torso estis katenita al ĝi per fera ĉeno. El malproksimo li aŭdis ekscititajn voĉojn.

»Ni devas mortigi lin. Li estas unu el tiuj. Sangoavidulo, murdinto. Mi vidis lin antaŭ kelkaj tagoj, kiam li observis la domojn. Eble li volis rabi ies filinon. Certe li atakis la kaleŝon de la knabeto kaj mortigis liajn akompanantojn.«

»Jes, li estas malsankta monstro, ni devas palisumi lin, tion oni povas legi en la libroj.«

»Vi tute ne povas legi.«

»Ni palisumu lin. Mi ne devas scipovi legadon por ekkoni, ke li estas monstro.«

»Ni palisumu!«, sonis kruelaj paroloj tra la nokto.

Kvieta voĉo interrompis la kriaĉadon. »Kial li venigis Vanja-n al ni, post kiam li mortigis liajn akompanantojn?«

»Artifiko, insido, por akiri nian fidon.«

»Segejestro, ni palisumu la monstron. Se li disfalos al polvo, tiam vi vidos, ke ni pravas.«

»Kaj se ne?«, demandis la trankvila voĉo. »Tiam ni scios, ke li estas senkulpa, sed tamen li estos mortinta per palisumado. Ĉu vi, Gregor, volas fari murdon? Aŭ vi, Valtari?«

La laboristoj silentis.

»Kion vi proponas, segejestro?«

»Ni lasas lin ĉi tie. Estante vampirulo, li estos mortigita de la suno komence de la morgaŭa tago. Estante homlupo, li hurlos kaj ŝanĝos sian korpon sub la lumo de la luno. Estante homo, li viva morgaŭ matene salutos nin. Se li ne mortos pro frosto.«

Ili flustris, tiam Peter aŭdis, ke ili foriris. Li rigardis al la steloj briletantaj sur la velura nokta ĉielo. La decido estis farita, lia sorto determinita. Eble li povus disŝiri la ĉenojn, se li pene streĉus sin. Sed li estis laca, malŝatis la solecon. La infero ne povis esti pli terura ol la vivo, kiun li trapasis.

»Ĉu vi suferas pro malvarmo?« Vanja staris apud li. Peter ne rimarkis lian alvenon. La knabo tenis dikan ŝafofelon en la mano. Kiel la knabo venis ĉi tien? Kial li ne estis en la domo, en varma loko?

Surprizite Peter rigardis lin. »Ne, infaneto, mi ne sentas froston. Sed vi iru hejmen, antaŭ ol vi suferos pro malvarmumo.«

Li kapneis. »Ne, mi ne volas. En la domo ne plaĉas al mi.«

Antaŭ ol Peter povis diri ion, Vanja volvis la felon ĉirkaŭ si kaj sidiĝis sur lia sino. »Ili havas malvarmajn korojn. Ĉiuj ĉi tie. Mi ne volas resti ĉi tie. Ili ne amas min, tion mi sentas. Tio ne estas mia hejmo. Mia hejmo estas ĉe miaj gepatroj. Mi sentegas ilian foreston.« Li faris diklipon. »Ĉu mi helpu vin liberiĝi?«

»Ne, mi vivis sufiĉe longe, Vanja. Mia tempo venis.«

»De kie oni scias, ke la tempo venis?« La knabeto karese alpremetis sin.

La viro ne respondis. Li havis siajn proprajn demandojn. »Kial vi ne timas min? Vi scias, kio estas mi, vi vidis, kion mi faris«, li demandis.

»Mia patrino estis vampirulino.« Li levis la kapon kaj rigardis al li. »Longe antaŭ ol ŝi konatiĝis kun mia patro. Ŝi rakontis tion al mi.«

»Kiel … kiel …«, li balbutis konsternite. Unu el la malmultaj aferoj, kiujn li tutcerte sciis, estis, ke vampirulinoj ne povas naski idojn.

»Ŝi elsaviĝis. Pura koro povas reŝanĝi vampirulon al homo. Ŝi trovis iun, kiu faris tion. Mia patro tre amis ŝin. Libervole kaj sen peti rekompencon, pro nura amo, kiel tion postulas la moroj.«

Peter sentis sin kvazaŭ en duonsveno.

»Mi sentas ilian foreston«, ripete ĝemis Vanja. »Mi volas esti kun miaj gepatroj.«

»Ĉu vi ankoraŭ scias?« Li mem aŭdis, kiel raŭke lia voĉo sonis. »Ĉu vi scias, kiel oni kreas vampirulon?«

»Jes, kompreneble«, li respondis, kvazaŭ Peter demandus pri la koloro de liaj haroj. »Se mi dirus tion al vi, ĉu vi farus min vampirulo«?

La viro rigardis en la knaban, fidoplene alturnitan vizaĝon. La ronda frunto, la ruĝaj vangoj, la malgranda nazopinto. Vizaĝo de senkulpa infano. La demando onde trafluis la viron, penetris en ĉiun fibron de lia esto.

Jen do. Tio, kion li serĉis tiom longe, nun estas tute proksima al li. Fine lia soleco finiĝos.

Lia rigardo ankoraŭ kuŝis sur la vizaĝo de la knabo, kaj en tiu momento Peter komprenis la veron. Li ne povis fari lin vampirulo. Nek lin nek iun alian. La avido pri sango, la avido pri ĉasado, la avido pri mortigado, la eterna kondamno atendanta ĉe la fino de la vojo. Li sciis, kion tio signifas, li sentis tion je la propra korpo kaj ne dezirus tion eĉ ne al sia plej akra malamiko. Li ne kreus novan vivon, li kondamnus iun al estado, kiu estas nek vivo nek morto. Li ne volis krei novan kondamniton.

»Ne, Vanja, mi ne faros vin vampirulo. Kaj mi volas scii nenion pri tio.«

La knabo pripenseme rigardis lin. »Do mi restos kun vi ĝis matena leviĝo de la suno.«

»Vanja, tio eble estos danĝera por vi. Mi ne scias, kio okazos.«

La knabeto senvorte alpremetis sin al li. Eĉ tra sia mantelo kaj la dika ŝafofelo Peter sentis lian varmon kaj la regulajn spirojn. La sopiro, kiun li perceptis ĉe la fenestro, revenis. Neniam li havis infanon, neniam amis virinon per sia tuta animo.

Iam en la nokto la bruado el la varma dormo neniiĝis. Neniu serĉis la knabon.

Unuaj birdoj vekiĝis kaj komencis pepadon. Muso aperis de sub pajloamaso, kaj la gardohundo oscedis.

Peter eliĝis el duondormo. La lasta mateniĝo de lia vivo. Sur la horizonto la suno ekaperis, pala ĝi estis malantaŭ strioj de nuboj, ne ruĝa, kian li atendis. Ĝi leviĝis, ĝiaj radioj migris sur la neĝo. Komence ili atingus liajn botojn kaj la etenditajn gambojn, laste lian kapon ŝirmitan de la ombro de la puto. Li demandis sin, ĉu li eksplodos, kiam la suno tuŝos lin, aŭ ĉu li malrapide forbruliĝos de la piedoj ĝis la kapo. Malrapide, dolorplene. Aŭ ĉu li ne sentos dolorojn?

La suno lekis liajn botopintojn, kaj li ne eksplodis. Ĝi moviĝis laŭ liaj tibioj, liaj genuoj, liaj femuroj, kaj li ankoraŭ ne brulis. Nur kiam li haltis la spiron pro ekscito, li konsciiĝis, ke li spiradis. Konsternite kaj nekredeme li aŭskultis la batadon de sia koro, kiu estis tiel laŭta, ke ĝi preskaŭ surdigis lin.

»Vanja«, li vokis kaj serĉe ĉirkaŭrigardis, sed la knabo estis malaperinta kun la ŝafofelo.

Larmoj fluis laŭ liaj vangoj. La knabeto kun la pura koro donacis al li novan vivon.

Tra la vualo de larmoj li vidis viron venantan renkonte al li. Rapide li provis kaŝi la vizaĝon kaj viŝi la signojn de malforteco kaj emocio per la manikoj.

La segejestro palpebrumis. »Nu, fremdulo, ĉu vi vivas?« Li tintis per fasko da ŝlosiloj kaj komencis okupi sin pri la seruro, kiu tenis la ĉenojn.

»Ne koleru pri Gregor kaj Valtari. Ili estas simplaj homoj plenaj de superstiĉo. Tro da vodko. La konata afero. Estas pli simple kredi la ekziston de mortigendaj demonoj ol bridi la beston en si mem.«

Peter silentis. Kion li diru? Li frotis siajn brakojn sub la maldika mantelo. Li suferis nun pro la frosto kaj mordis siajn lipojn por ne ridi. Li estis homo. Li estis vera homo. Li sentis malvarmon kaj froston, li spiris, li travivis sunleviĝon.

»Segejestro, amiko, ĉu mi povas vidi Vanja-n? Mi volas adiaŭi min.« Kaj danki, li aldonis neaŭdeble.

»Kompreneble, venu, fremdulo. Amiko.« Heziteme la lasta vorto elbuŝiĝis.

Ili iris tra la neĝo al la domo. La spirblovoj de Peter nubiĝis antaŭ lia buŝo. Feliĉe li puŝblovis la aeron tra la nazo kiel ĉevalo. Lia akompananto silente ĵetis rigardon al li.

Servisto malfermis la pordon, kaj Peter bonhumore transpaŝis la sojlon post la segejestro.

La maljuna viro supreniris laŭ la ŝtuparo antaŭ li. »Se oni konsideras, ke vi hieraŭ savis lin de la morto …«. La plej supra ŝtupo knaris sub liaj botoj. Li malfermis pordon. »… tiam estas vere afekcie, ke la knabo ĝuste ĉi tie, ŝirmite en la sino de familianoj, mortis.«

Peter puŝetis lin flanken. Vanja kuŝis sur la lito, lia blonda hararo fluis laŭ la kuseno, la manoj estis kruce plektitaj sur la brusto. Du dikaj kandeloj staris ĉe la kapoloka parto de la lito, apud ĝi la virino en la ruĝa robo sidis plorante kaj ĝemante.

»Ni ne havas klarigon. Ni trovis lin en la koridoro antaŭ sunleviĝo, li estis tute malvarma. Ni metis lin en la liton, sed lia malgranda koro tuj poste simple ĉesis bati.«

»Li donis vivon por vivo«, senvorte diris Peter, kaj en li estis eĥo de la transmorte sentebla kontento de la knabo.

Glosaro

1. klaviceno – muzikinstrumento kun klavaro simila al piano ↩

Kolofono

Titolo

Doni vivon por vivo

Aŭtoro

Knal Majsner

Titolbildo

Timo Paddel

Aranĝo kaj elektronika publikigo

Michael Lennartz

Eldono

2020 (nova titolpaĝo)