Knal Majsner

La roboj de Simon

Enhavo

Prologo

Merkredo

Ĵaŭdo

Vendredo

Lundo

Mardo

Glosaro

La aŭtoro

Postnotoj

Kolofono

Urheber- und Copyright-Vermerk / Noto pri aŭtora kaj kopirajtoj:

© Michael Lennartz 2015. Alle Rechte vorbehalten / Ĉiuj rajtoj rezervitaj / All rights reserved.

Prologo

La virino fermis la pluvombrelon kaj brue malfermis la pordon per kolera puŝo de la piedo. Ventoblovego pelis verŝon da pluveroj en la koridoron. Ŝi eniris kaj ripoze haltis. Rojetoj fluis de ŝiaj ŝuoj sur la kahelan plankon kaj kolektiĝis en flakoj, en kiujn falis pluveroj de la jako kaj la ĵins-pantalono. Malantaŭ ŝi risorto kun levilo refermis la pordon.

En la koridoro sur la dekstra flanko ŝtuparo kondukis malsupren en la kelon, kaj dua supren en la superan etaĝon. Maldekstre brilis la aluminia tegaĵo de lifta ŝovopordo.

»Tiu idioto, li ne kredu, ke mi toleros tion. Mi ne lasas logi min en pluvon, kaj mi ne permesas, ke iu, eĉ ne tiu viro, igas min atendi vane duonhoron en kafejo.« Tro malfrue ŝi rimarkis, ke la trairejo inter la koridoro kaj la vendejo, kiu troviĝis kontraŭe al la enira pordo, estis malfermita, kaj ŝia laŭta plendo atentigis la vendistinojn de la modosalono.

Blonda virino en neĝblanka, tre ŝike fasonita bluzo kaj simpla nigra pantalono proksimiĝis. »Ĉit! Marina, ni havas klientojn.« Ŝi glugle ekridis kaj tuj serioziĝis. »Vi aspektas kiel malseka kateto. Kial vi iras sur la straton dum tia pluvo? De kie vi venas?«

»Li estas idioto.« Marina ripetis la insulton, ne respondante la demandojn. »Nun mia paŭzo estas finita, kaj mi eĉ ne manĝis ion. Nur trinkis mineralakvon. Mi estas tute malseka kaj povas tordelpremi min mem.« Ŝi paŭtis malkontente, alrigardis sian amikinon kaj, profunde elspirante, aldonis: »Jes, sed mi tamen …« Subite ŝi ĉesis paroli, kvazaŭ ŝi malkaŝus sekreton, tiam daŭrigis: »Ho Susanne, mia hararo certe aspektas kiel uzita ŝvabrilo.«

»Mi bedaŭras vin, sed mi devas zorgi pri mia klientino. Mi komprenas tute nenion. Rakontu la tuton post la laboro. Telefonu ĉion al mi!« Susanne ridetante salutis per mansvingetoj, fermis la pordon kaj mallaŭte ŝlosis ĝian seruron. Por momento la odoro de ŝia parfumo postrestis en la aero.

Marina senhelpe levis la pluvombrelon kaj sian saketon kaj eligis koleran sonon. »Mi preferus iri hejmen kaj ŝanĝi la vestojn.« Neniu aŭdis ŝian deziron. Ĝi restis neplenumita.

Ŝi premis per la maldekstra mano, kiu tenis jam la pluvombrelon, torde-nerekte la butonon por malsuprenigi la lifton. Guto post guto fluis de sur la ombrelo kaj pligrandigis la flakon sur la kaheloj, per kiuj la plankoj estis tegitaj. Fadeneto flanke ekiris, migris tra kotaj makuloj postlasitaj de ŝiaj ŝuoj kaj serĉis vojon al la jam ekzistantaj rojetoj.

De ekstere ventopuŝo premis plian pluvoverŝon kontraŭ la vitro de la pordo. La virino kvazaŭ sentis la malvarmon de la strato. Ŝi tremetis.

Kun sibla bruo la pordoj de la lifto disŝoviĝis.

»Finfine«, ĝemsuspiris Marina kaj eniris la kajuton.

Lumtuboj en la plafono ĵetis malfortan, »malgrasan«, subite devis pensi Marina, lumon sur la virinon. Malrapidege la pordoj fermiĝis. Kun puŝeto la lifto ekleviĝis alten. La odoro de la malseka jako, la gutado de sur la pluvombrelo, la malvasteco de la kajuto kaj la akvomakuloj sur la leda saketo kreskigis la koleron de la virino ĉiusekunde. »Tion neniu povas elteni«, ŝi grumblis. »Kaj mi volis neniam suferi pro viro. Kaj miaj haroj. Mi nun aspektas aĉe. La ŝuojn mi devos forĵeti. Mi vere, vere, vere malŝatas lin.«

La kajuto haltis, turmente malrapide la pordoj glitis flanken. Ekirante Marina perceptis personon, kiu bare staris antaŭ ŝi. En la etendiĝinta mano ĝi tenis pistolon.

»Tiun mi tre volonte mortigus«, estis lasta penso de Marina, antaŭ ol kuglo penetris en ŝian kranion.

Merkredo

Gunnar Droste, privata detektivo, staris ĉe fenestro de sia kontoro kaj rigardis tra la akvofadenoj, kiujn desegnis la pluvo sur la vitron, sur la riverecan straton.

Pluvis jam ekde tagmezo. Komence estis nur drizlo[1], kiu iom post iom plifortiĝis kaj post du horoj nun pluvege superŝutis la piedirantojn en la urbo. Ĝi kolektiĝis en la tegmentaj defluiloj kaj forfluis tra pluvtuboj sur la stratojn, kie ĝi lerte evitis la jam ŝtopitajn kloako-kradojn. Turistoj malfermis siajn pluvombrelojn, kaj neniu sciis, ĉu la ombreloj ŝirmis la homojn kontraŭ pluvo, aŭ ĉu la homoj protektis la ombrelojn kontraŭ difektiĝo fare de la ventego. Urbanaj indiĝenoj starigis la kolumojn de siaj jakoj aŭ manteloj kaj cetere kviete eltenis la pluvon. Kiu ne surhavis pluvoŝirmajn vestaĵojn, tiu ŝanĝiĝis al stablo de malsekiĝintaj ĉifonoj.

Gunnar observis bicikliston, kiu kun klinita kapo veturis konkure kontraŭ si mem, pli malpli lerte evitante la piedirantojn kaj ŝprucante fortan akvoarkon malantaŭ sin. Li fulmrapide bremsis kaj haltis ĝuste antaŭ aŭtomobila pordo, kiu subite malfermiĝis antaŭ li. La biciklisto kaj la aŭtoveturiginto konsternite rigardis unu la alian, levis la ŝultrojn, provis rideton.

La detektivo sentis fortan ĝojon, ĉar hodiaŭ li ne plu devos eliri el la domo. La posttagmezo estis dediĉita al skriblaboroj, raportoj kaj pretigo de fakturoj. Lia rigardo glitis super la skribotablojn. Sur tiu, kiu troviĝis kontraŭe de la pordo en la mezo de la ĉambro, kuŝis kelkaj dokumentoj kaj dosierujoj, sur la alia, staranta orte al la unua, staris klapkomputilo, ekstra klavaro kaj presilo, kuŝis lia smartfono, plenskribitaj slipoj, krajonoj. Vestostablo, kuŝejo, komodo kaj du ŝrankoj, mallarĝa por vestaĵoj, larĝa por dosieroj, kompletigis la meblaron.

Mallaŭta, mallonga frapado aŭdiĝis de la pordo. Droste turnis la kapon. La pordo malfermiĝis, kaj tra la fendo aperis malseka hararo sekvita de ridetanta vizaĝo.

»Ĉu la observado de la pluvo estas parto de via laboro? Kiu donis al vi tiun taskon? Ĉu oni bone pagas por pluvobservado?« La eniranta viro estis altstatura kaj svelta. Liaj brunaj haroj, kiuj montris jam unuajn signojn de griziĝo, estis kunplektitaj al mallonga vosto falanta dorsen. Kun li envenis la odoro de malvarmeta pluvo.

»Saluton, Fred.« Droste iris ĉirkaŭ la skribotablo renkonte al sia bofrato. »Vi venas du tagojn tro frue, ĉu ne?«

Ili intersalutis manpreme.

»Hallo Gunnar. Oni flustris al mi, ke vi havas novan kafmaŝinon.«

»Tiu oni certe estis mia fratino. Jes, mi vere havas novan kafmaŝinon. Ĉu vi volas trinki posttagmezan kafon kun mi? Sed unue donu al mi vian jakon!« Droste mansvinge petis sian vizitanton, Fred Haseler, ke li sidiĝu sur unu el la du komfortaj apogseĝoj antaŭ la skribotablo, kaj pendigis la malsekan jakon de sia vizitanto sur la vestostablon. Tiam li malaperis en apuda tualetejo kaj revenis kun du grandaj mantukoj. Unun el ili li metis sub la gutantan vestaĵon, la alian li ĵetis sur la kapon de sia vizitanto. »Sekigu vin. Mi tuj preparos kafon por ni.«

Li iris en la malgrandan kuirejon, kiu troviĝis apud la tualetejo.

Frotante siajn harojn, Fred aŭdis la fluadon de akvo, iujn klakojn, kaj tiam la murmuregadon de kafmaŝino, kiu aŭdeble pumpis akvon.

»Ne hastu! Nur post unu horo komenciĝos mia sekva labortasko. Mi decidis pasigi la tempon ĉe vi kaj peti tason da kafo. Pro la pluvo mi serĉis facile atingeblan lokon, kie mi povas paŭzi kaj sekigi mian jakon«, li klarigis.

»Bona ideo. Mi estis faronta kafopaŭzon, do vi venis ĝustatempe. La kafmaŝino uzas kafokapsulojn, kaj mi havas diversajn gustojn. Kiun kafon vi deziras?«, voke demandis Droste.

»Kiujn specojn vi havas?«

»Mi scias, ke vi kutime trinkas simplan nigran kafon, sed mi havas ankaŭ makulkafon, makulkafon kun vanila aŭ kun karamela gustoj, kaj kakaotrinkaĵon. Nu jes, oni nomas ĝin ĉokolado.«

Fred pendigis la malsekan tukon apud sian jakon kaj reiris al la tablo por sidiĝi. »Kio estas makulkafo?«

La voĉo de Droste apenaŭ penetris tra la bruo. »Nu, tiu lakto kun makuloj de kafo. Latte macchiato, tio estas ties popola nomo. Mi asertas, ke ĝi estas makulkafo.«

»Via kafmaŝino ja estas vera miraklo. Vanilgustan makulkafon mi petas. Kun tri pecoj da dolĉigilo«, mendis Haseler. »Kafo devas esti aŭ nigra aŭ dolĉa.«

La murmurego ĉesis, taso tintis, denova bruado.

»Bedaŭrinde mi ne havas manĝaĵon. Mi volis aĉeti etbakaĵon, sed la pluvo plifortiĝis, kiam mi volis eliri el la domo. Mi tuj turnis min kaj reiris en mian kontoron.« Droste alportis pleton kun du tasegoj, kaj Haseler ekstaris.

»Atendu momenton, mi faras liberan lokon por la tasoj.« Li forŝovis kelkajn paperojn sur la skribotablo kaj transmetis ilin sur la apudan komputilan tablon.

»Dankon. Tiuj paperoj estas mia postpaŭza laborkvanto.«

La viroj sidiĝis.

Haseler gustumis sian kafon kaj laŭde kapjesis. »Mi ŝatas la kafon. Tio vere estas dolĉa bongusto.«

Droste mienis konsente. »Jes, por unuopa taso aŭ du tio estas tre komforta kaj simpla maniero por fari kafon. Mi tre rapide ekŝatis tiun kafmaŝinon. Ofte mi trinkas nur unu tason, kaj la preparado okazu plej rapide. Precipe la diversaj gustoj favorigis ĝin al mi. Tamen mi retenis ankaŭ la malnovan kafoaparaton. Sed … ĉu vi vere venis al mi por babili pri kafo?«

»Ne por babili pri kafo, sed por babili kaj provi vian kafomaŝinon. Vendrede mi zorgos kiel kutime pri la sekurkopioj de viaj komputiloj, tiam atendos la semajnfino kaj ne estos tempo por ĝui kafon kaj por agrabla interparolo. Nur hodiaŭ mi havas paŭzon, kiu estas sufiĉe longa por malstreĉiĝi. Pro la pluvo mi ne volis iri hejmen. Ne volante deteni vin de gravaj laboroj, mi esperis, ke vi havos tempon.«

Droste ridetis. »Vi detenas min de plej gravaj laboroj, ĉar mi devas skribi fakturojn. Do … estas la ĝusta tempo por vizito.«

La viroj trinketis siajn kafojn kaj aŭskultis la mallaŭtan batadon de la pluvo en la fenestrojn.

Post kelka ĝeneraltema babilado Droste demandis: »Kien vi iros post via paŭzo?«

»Al Saggenecker. Tiu vendejo de fianĉinaj roboj en la ĉefstrato. Vi devas koni ĝin, ĝi troviĝas eble dekkvin aŭ dudek minutojn for de ĉi tie.«

»Mi ne memoras vendejon de iu Saggenecker en la Ĉefstrato. Jes, tie estas vendejo de fianĉinaj roboj, sed ĝi ne nomiĝas Saggenecker. Ĝi nomiĝas …« Li rigardis helpopete al Haseler.

»La roboj de Simon«, kompletigis tiu la frazon. »La posedanto estas Simon Saggenecker. La vendejo kaj la kontoroj estas en la Ĉefstrato, kaj la tajlorejo en la entreprena zono. Tie li produktas fianĉinajn robojn por siaj vendejoj ĉi tie en la urbo, en Kiel kaj Hamburg. Mi laboras por li ekde ĉirkaŭ dek jaroj. Aĉetado de komputiloj, prikomputilaj instruado kaj trejnado de la dungitoj, administrado de la komputila reto kaj tiel plu.«

Droste tiris paperan telertuketon, kiun li estis metinta sur la subteleron, por ke ĝi sorbu la transverŝitan kafon, el sub la taso kaj ĵetis ĝin en paperrubujon. »Mi estas tremema.«

»Signo de maljuniĝo«, ridetante mokis Fred.

»Mi ne sciis, ke li estas modisto fama tra la tuta respubliko«, Gunnar reprenis la temon. »Evidente vi faras por li la saman, kion vi faras por mi, ĉu?«

»Jes, sed lia firmao estas pli granda. Kaj li pagas pli bone.«

»Kompreneble, ĉiu firmao estas pli granda ol mia. Mi ne devas pagi tiom, kiom li, ĉar vi estas mia bofrato. Estus pli bone, se mi tute ne devus pagi ion al vi.«

»Estante via bofrato, vi devus pagi eĉ pli, ĉar mi suferante eltenas vian fratinon. Saggenecker ne estas fama, sed ŝajnas, ke li faras sufiĉe plaĉajn modaĵojn. Mi ne povas juĝi pri tio.«

»Demandu vian edzinon!«

»Kia konsilo! Demandu vian edzinon. Pri fianĉinaj modaĵoj. Ŝi edzigis min, surhavante simplajn blankajn bluzon kaj ĵinz-pantalonon. Gunnar, vi havas kapricajn ideojn!«

»Do demandu mian edzinon. Ŝi kaŭzis mian financan kolapson, jam antaŭ ol ni estis geedziĝintaj. Ŝi scias ĉion pri fianĉinaj roboj. Vere ĉion.« Droste malŝate svingis la manon.

»Se ŝi ne plu laborus kiel instruistino, ŝi povus demandi, ĉu Saggenecker dungus ŝin.«

»Tio ne okazos«, diris Droste, »ŝi amas sian profesion el tuta koro.«

Haseler eltrinkis la kafon kaj metis la tason flanken. »Estas ankoraŭ tre frue por iri al la robovendejo. Ĉu vi faros por mi plian kafon? Intertempe mi telefonos al Saggenecker, ĉu estas oportune, ke mi venu pli frue ol kutime.«

Droste leviĝis kaj prenis la tasojn de sur la tablo. »Kompreneble vi ricevos plian kafon. Mi ĝojas, ke ĝi bongustas al vi.«

»Gunnar, en la jako estas mia smartfono. Interna poŝo, supre maldekstre. Bonvolu doni ĝin al mi.«

Irante al la kuirejo, Droste prenis la telefonon el la asignita poŝo kaj prezentis ĝin al Haseler.

Dum la postaj minutoj Haseler brave batalis kontraŭ la murmura bruetado, kiu sonis tra la malfermita pordo. Klikoj indikis la ŝanĝon de la kafokapsulo.

»Bonvolu paroli iom pli laŭte, sinjoro Saggenecker. Ĉi tie estas bruego en la fono. Mi apenaŭ komprenas mian propran parolon.« Tio ne estis vero. »Via firmao ne funkcias ĉi-posttagmeze … Miller mortigita … polico ĉeestas …«, li ripetis pecojn de la parolo por ricevi certecon, ĉu li komprenis la situacion. »Bone. Mi venos kaj provos kontroli la sekurkopiadon. Se la polico ne volos tion, tiam mi revenos je alia tago. Ĝis kio? Ĝis poste.«

Droste duafoje enportis la pleton kun tasegoj da kafo.

»Vi ne kredos, kion Saggenecker ĵus rakontis al mi. La polico estas en la firmao, ĉar iu mortigis dungitinon.« Haseler palvizaĝe ĵetis sian telefonon sur la tablon.

La detektivo aspektis nekredeme, profunde enspiris, disdonis la tasojn kaj fine sidiĝis. »Ĉu mortigo? En nia urbeto? Tio estas surprizo. Ĉu en la firmao, en kiu vi kutime laboras?«

»Jes. Je diablo.«

»Sed vi ne scias detalojn, ĉu?«

Haseler kapneis.

»Ĉu vi tamen iros tien?«

»Jes, la vendejo kaj la kontoroj ne laboras, do mi ĝenus neniun. Mi ne faros gravajn aferojn, nur kontrolante la efektivigon de la sekurkopioj, la funkciadon de la presiloj en la sendrata komputila reto kaj similajn aferojn. Ne estas plenumendaj aktualigoj de iuj programoj.«

»Vi povas reveni post la plenumo de la taskoj kaj raporti al mi, kio okazis. Mi certe sidos la sekvantajn du horojn super miaj paperoj.«

»Frank, kial vi ne venos kun mi? Mortigo aŭ murdo devas esti frandaĵo por detektivo.«

Droste ekridis. »Ho, Frank, vi ankoraŭ havas malĝustajn imagojn pri mia profesio. Tion mi diris al vi jam dek fojojn.«

Frank Haseler ŝutis la enhavon de sia taso en sian buŝon.

»Mi nun ekiros, plenumos mian devon ĉe Saggenecker kaj turisme prigapos la krimejon. Akompanu min, leviĝu! Ne kondutu kiel marvirineto. Mi ne kredas, ke tia krimo tute ne tuŝas vin.«

»Mi ne intencas iri kun vi. Mi trankvile eltrinkos mian kafon kaj skribos raporton pri la financa stato de la konstrufirmao de Helge Lehmann.«

»Hej, vi estas detektivo. Vi devas ĉeesti la unusolan murdon, kiu okazis en nia urbo en eble dudek jaroj.«

»Mi estas detektivo.« Gunnar forte akcentis la lastan vorton. »Mi esploras la pagipovon kaj financan fidindecon de metiistoj, observas malfidelajn geedzajn partnerojn kaj filmas laboristojn, kiuj havas ateston pri malsaneco kaj laboras ekster la librotenado, do nigre, ĉe la najbaro. Gravaj krimoj ne estas mia fako.«

»Estas tempo, ke vi okupiĝu pri la reala mondo, kian mi imagas. Ek! Ek!«

Droste ĝemspiris kaj ludis per globkrajono. »Ne konduku min en tenton, Fred!« Kaj post nelonga paŭzo: »Nu jes, mi povus spiri iom da freŝa aero, post kiam mi sidis dum la tuta tago en mia kontoro, trinkis kafon kaj limonadon kaj fitraktas la klavojn de mia komputilo.« Li faris dikan lipon kaj rigardis en la okulojn de la bofrato.

»Fine vi estiĝas saĝa.«

»Mi ne scias, ĉu tio estas saĝa.« Droste kapneis kaj leviĝis. »Miaj skribendaj raportoj kaj fakturoj atendos min, kiam mi revenos.«

»Jes, ili atendos.« Haseler prenis sian jakon de sur la stablo kaj surmetis ĝin. Li observis Droste-n, kiu elŝrankigis kaj surmetis sian ledjakon. Per zipo ferminte la jakon, li malfermis la pordon.

Haseler miris: »Temas pri murdo, ĉu vi prenos vian pistolon kun vi?«

»Ne, kial mi prenu pistolon kun mi? La murdo jam okazis, mi ne bezonos armilon.«

Fred Haseler levis la brovojn kaj mienis malkontente, skuis fine la kapon.

La pordo klake fermiĝis post ili.

Post momento la pordo malfermiĝis, kaj ambaŭ viroj revenis en la ĉambron. Droste prenis sian smartfonon de apud la komputila klavaro kaj montris ĝin al sia bofrato: »Tiu estas vere grava kunprenaĵo. Iu armilo ne estas tia.«

La pordo klake fermiĝis post ili.

Droste kaj Haseler staris antaŭ duetaĝa domo kun larĝa fasado, en kies montrofenestro oni vidis plurajn brile blankajn fianĉinrobojn ĉirkaŭitajn de flor-aranĝaĵoj. Super la fenestro anoncis lumtuba skribo: Roboj de Simon. La dekstra parto de la vendejo estis barita per ruĝa-blanka avertbendo kun surskribo »Polica barilo«, kiu diskonigis la krimejon jam de longa distanco. La granda vitropordo, kiu kondukis en la vendosalonon, estis fermita kaj gardata de policisto. La interno de la salono malaperis en posttagmeza malheleco.

Dekstre de la konstruaĵo sur flanka vojo dua policisto ŝajne senemocie eltenis la malsekecon sur siaj ĉapo kaj pluvprotekta jako kaj gardis plian avertbendon antaŭ la pordo, tra kiu antaŭ mallonga tempo eniris juna virino kun ombrelo.

»Nun ni estas turistoj sur krimejo«, diris Haseler.

Droste ĉirkaŭrigardis. Kolektiĝis malgrandaj grupoj. Tri knabinoj kun dorsosakoj, laŭ la aĝo sur la vojo de la lernejo hejmen, subridis. Aliaj homoj venis kaj foriris, post kiam ili komprenis, ke nenio okazas. Du mevoj bataletis pri duona bulko, kiun unu el ili estis ĵetinta el rubujo. Viro fortiris sian hundon, kiu volis partopreni la interesan ludon. Malhele bruna kuriera aŭto malrapide moviĝis laŭ la butikuma strato, haltis antaŭ vendejo de bildkartoj, urbomapoj kaj ludiloj.

Iom apude juna viro tenis fotilon kun muzel-simila objektivo kaj serĉis ĉiam novan pozicion por bela fotopafo. Droste alparolis lin.

»Saluton, Tom! Frank, mi ne scias, ĉu vi konas lin, tio estas Tom Kessler, ĵurnalisto kaj kunlaboranto de Nordfriesland Tageblatt kaj de la loka retpaĝaro. Tom, tio estas mia bofrato kaj komputilisto, Frank Haseler.«

Ili sin reciproke salutis per kapmovo kaj malforta »’n tagon!«

Tom Kessler, kiu kaŝis sian vizaĝon kontraŭ la vetero sub la kapuĉo de sia pluvojako, sin turnis al Droste. »Ĉu profesia scivolo kondukis vin ĉi tien? Ĉu vi scias iujn detalojn? Miaj legantoj certe interesiĝas pri ili. La policistoj estas ege silentemaj.« Lia fotilo pikis en la aeron direkte al la policisto apud la granda pordo.

»Tio estas Polizeiobermeister Hermanns. Mi konas lin. Li estas la plej silentema el ĉiuj«, klarigis Droste.

»Mi scias nur, ke iu perforta krimo okazis ĉi tie. Iuj subdire parolas eĉ pri murdo. Eble estis nur akcidento, homoj ŝatas pentri bildon de elefanto, kvankam ili vidis nur muson.« La ĵurnalisto ne estis kontenta.

»Ke ĝuste vi kiel ĵurnalisto diras tion…«, flustris Droste preskaŭ neaŭdeble.

Haseler provis helpi. »Saggenecker, la ĉefo de la firmao, telefone konfirmis, ke temas pri mortigo, eble pri murdo. Mi fidas lian eldiron.«

Droste provis daŭrigi la interparolon. »Ĉu via fotilo estas akvorezista? Vi ne metis iun ŝirmilon ĉirkaŭ ĝi.«

Kessler levis sian fotilon antaŭ la okulojn kaj klakigis ĝin. »Jes, objektivo kaj kamerao estas akvorezistaj. Ne demandu pri la prezo! Miaj gepatroj donis al mi la monon, ĉar ĝi estas investo en mia profesia estonteco. Jen tiu ulo certe ne havas akvorezistan aparaton.« Li almontris al juna ruĝharulo, kiu vane provis ŝirmi malgrandan diĝitan fotilon per sia jako kontraŭ la pluvo.

»Mia kvina foto pri la policistoj. Neniu el ili estas esprimpova. Ili apenaŭ taŭgas por persona blogo, tiom malpli por gazeto. Mi esperas, ke baldaŭ venos ambulanco, aŭ ke oni elportos iun sur brankardo.«

Li ekkaŭris kaj serĉis pozicion por aparta foto, preskaŭ surkuŝigante sin sur la pavimon. Kun malkontenta mieno li leviĝis kaj viŝis pluverojn el sia vizaĝo.

»Vi estas makabra homo«, komentis Droste.

»Mi estas ĵurnalisto. Miaj fingroj rigidiĝis pro malvarmo kaj malsekeco. Ili apenaŭ plu tenas la fotilon. Alportu varmbotelon aŭ tason da varmega kafo, mi petas!«

La komputilisto ne atentis tiun peton, sed tiris sian bofraton flanken. Ekscitite li desegnis per siaj manoj nevideblajn mapojn en la aeron: »Vi vidas, ke ekzistas ne nur la granda enirejo al la vendejo. Dekstre policisto staras antaŭ la pordo al la lifto.« La dekstra mano moviĝis laŭ granda kurbo.

»Ekzistas maldekstre malantaŭ la vendosalono plia pordo, kiu kondukas rekte al la kontoroj. Tio estas la kutima enirejo por la dungitoj kaj vizitantoj irantaj al Saggenecker. Mi ne vidas avertbendon, do la polico ne malpermesis la uzon de tiu vojo.« Nun lia maldekstra mano desegnis duoncirklon.

»Do ni iru maldekstren!« La detektivon, kiun ĵus trafis malvarma ventoblovo, rimarkeble incitis la malkonciza priskribo. Li sopiris al loko almenaŭ seka, eble eĉ iom pli varma.

»Tom, ni devas daŭrigi nian vojon! Ni restos en kontakto!«

»Ne forgesu min!« La fotilo klakis kaj kaptis la adiaŭan mansvingon de la detektivo.

La ŝtuparo estis mallarĝa kaj kruta, la lignaj ŝtupoj montris signojn de miloj da paŝoj, kiuj dum jaroj pasis sur ili. La aero estis iomete mucida. La kadro de la malgranda fenestro, kiu heligis la irejon, estis surŝmirita per multaj tavoloj de farbo kaj ne plu malfermebla.

Haseler iris kiel la unua. »Tio estas la kutima vojo al la kontoroj. La lifto restu libera por la levado kaj mallevado de roboj el la malgranda tajlorejo, kiu troviĝas en la kelo. Tamen oni portas per ĝi pezajn varojn el la teretaĝo al la supra etaĝo, ekzemple ŝrankojn, tablojn kaj komputilojn. Iam la dungitoj uzas la lifton, kiam ili volas pluiri en tiun direkton. La mallongigo estas malgranda, kompare al la malsupreniro laŭ la ŝtuparo, sed la homoj, vi ja konas ilin. Ili utiligas ĉian eblecon por plifaciligi al si la vivon. Kompreneble, hodiaŭ, kiam pluvas, mi povas kompreni tion.«

Tra pordoframo, en kiu mankis la klapo, Haseler kaj post li Droste eniris koridoron. De sur la plafono lumtuboj ĵetis palan lumon. Dekstre kaj maldekstre troviĝis vico da pordoj al kontoraj ĉambroj. Privatejo, legis Droste.

»Ĉi tie staras miaj komputiloj kaj la kopiilo«. Jes, Haseler diris mildvoĉe »miaj komputiloj«, kvazaŭ ili estus liaj infanoj. La viroj staris apud pordo kun la surskribo Tekniko.

Ili pluiris preter Estro kaj Librotenado. Kontraŭe de Kuirejo troviĝis Ripozejo.

La funda pordo estis fermita, kaj kiam Haseler malfermis ĝin, ilin haltigis avertbendo. La ejo antaŭ ili estis plena de homoj en blankaj Tyvek-surtutoj[2], helaj lumĵetiloj kaj diversaj kofroj kaj tekoj sur la planko.

Droste estis kaptita de la etoso. Li sentis la tikletiĝadon sur la dorso, la piketadon en la stomako same kiel tiam, kiam li kiel ano de la armea polico gardis lokon de iu murdo, cetere la ununura tia krimo, kiun li ĉeestis ĝis nun. La saman tikladon li sentis, antaŭ ol lia grupo eliris por kapti dizertinton.

Kaŭranta viro leviĝis kaj disfaldiĝis al alteco de preskaŭ du metroj. Pro la movo la kapuĉo de lia surtuto deŝoviĝis kaj vidigis duonkalvaĵon ĉirkaŭitan de malabunda bruna harkrono. Tiu hararo, la malgranda, malgrasa vizaĝo kun la elstarantaj vangoostoj kaj la hoknazo memorigis Haseler-on pri Gargamelo de la ŝtrumpfoj[3].

»Vi!« Longa, svelta montrofingro elpafiĝis. Ĝi direktiĝis mortoportante al Droste. »Restu, kie vi nun staras. Ne moviĝu eĉ nur unu paŝon antaŭen!«

Jes, evidente estis Gargamelo. La tikletiĝado sur la dorso de Droste neniiĝis.

Haseler ekskuiĝis kaj haltis. Same Droste, kiu kiel la unua retrovis sian viglemon kaj respondis: »Sinjoro Schlemminger[4], estas en ordo! Mi staros ĉi tie kaj observos vian laboradon. Ne timu! Mi tute ne estas ĉi tie. Mi nur akompanas Fred-on, ĉar post la murdo li ne aŭdacas iri sola tra la stratoj de nia bela urbeto.«

Al Haseler li klarigis: »Mi devus scii, ke mi trovas lin ĉi tie. Schlemminger estas ĉefo de la forensa taĉmento kaj ĉi tie savas la pruvaĵojn. Li ne ŝatas min ekde la tempo, kiam mi foje trairis krimejon kaj preskaŭ — aŭ eble efektive — malpurigis ĝin.«

Schlemminger korektis lin: »Vi ne trairis krimejon, sed stamfe kiel grego da bubaloj piedbatis ĝin.«

Bonŝance la forensisto ne aŭdis la mallaŭtan komenton de Droste: »Vidante lin, mi ĉiam pensas je Gargamelo.«

»Jes, mi same.« Haseler rikanis.

›Gargamelo‹ Schlemminger ĵetis plian mortigan sago-rigardon al Droste kaj remetis la kapuĉon sur sian duonkalvaĵon.

»Mensogulo. Vi ne provu kamufli vian esploremon per tio, ke vi metas vian amikon antaŭ vin. Mi konas vin detektivojn. Kelkfoje vi helpas, kelkfoje vi malhelpas. Vi malhelpos.«

Apud li aperis mezgranda viro kun afabla vizaĝo kaj kompleta kalvaĵo. »Ne ĉagreniĝu, Schlemminger.«

Schlemminger grumblis ion nekompreneblan, turniĝis kaj reiris en la kajuton de la lifto.

La alveninto etendis manon al la detektivo. »Saluton, sinjoro Droste.«

»Bonan tagon, sinjoro ĉefkomisaro. Mi tute ne volas malhelpi vian laboron aŭ malpurigi vian krimejon. Kio okazis ĉi tie?« Per etendita kolo Droste provis ebligi vidon en la ejon antaŭ li.

»Nu bone, ĉar vi jam estas ĉi tie, mi diras al vi la jenan sub la kondiĉo de nepra silentado. Sed unue, … kiu estas via akompananto?«

»Nu, tiu estas mia bofrato Frank Haseler. Li prizorgas la komputilojn de la firmao kaj venigis min ĉi tien. Do mi ne venis tute libervole. Frank, tiu estas ĉefkomisaro Johannsen. Mi jam du- aŭ trifoje renkontis lin dum iuj enketoj.«

»Do bone«, ĝemspiris Johannsen. »Denove kaj por vi ambaŭ: Nepra silentado almenaŭ ĝis tiam, kiam la gazetaro elsputos iujn stultaĵojn. Iu pafmortigis dungitinon de la firmao. Ŝi nomiĝas Marina Miller.«

»Ho domaĝe, kia malfeliĉo«, subdiris Haseler.

Johannsen rimarkis tion. »Ĉu vi konis ŝin?«

»Kompreneble. Mi konas ĉiujn, kiuj laboras ĉi tie kaj ankaŭ tiujn, kiuj laboras en la tajlorejo en la entreprena zono. Marina estis la asististino[5] de Saggenecker. Iom pli juna ol mi, tre malgranda kaj preskaŭ knabineca.«

Droste scivole rigardis preter Johannsen. Maldekstre evidente troviĝis la pordo de la lifto, kiun Haseler menciis. En ĝi laboris Gargamelo kaj alia viro.

El la disŝovitaj aloj de la liftopordo eletendiĝis du sveltaj virinaj gamboj sub jupo, de kiu oni vidis nur mallarĝan strion. Malhela pantalonŝtrumpo kovris la krurojn. Unu ŝuo estis malvestita kaj kuŝis dekon da centimetroj apud la piedo. Malgranda leda saketo kuŝis sur fendo, en kiu moviĝis la aloj de la pordo. Lipkrajono kaj strio da tablojdoj duone elstaris el la saketo.

Malgranda, kvarangula fenestro en sunaj tagoj kreis iom da heleco. En grizaj tagoj tiun taskon transprenis lumtubo, kiu hodiaŭ vane provis atingi superecon kontraŭ la blindige helaj lumigiloj de la polico. Krom tio ĉi tie pasis ŝtuparo, kiu estis same mallarĝa kiel tiu, sur kiu la viroj ĵus supreniris. Ĝi kondukis supren al la subtegmentejo.

Sur la plej malsupra ŝtupo sidis virino, kiu premis aktujon kontraŭ sia brusto. El ŝiaj okuloj fluetis larmoj, kiuj disŝmiris ŝian ŝminkon. Ŝi estis la unusola en la ĉambro, kiu ne surhavis blankan surtuton. Policistino kaŭris apud ŝi kaj kvietige parolis kun ŝi.

Kvazaŭ li legus la pensojn de Droste, Haseler flustre klarigis: »La virino sur la ŝtuparo estas Karo Lapano, la edzino de la librotenisto. Mi ne scias, kial ŝi estas ĉi tie, ĉar ŝi havas propran sol-entreprenon kiel librotenistino.«

»Ŝi trovis la viktimon.« La rimarko de la ĉefkomisaro estis konciza. Kaj laŭte, turniĝinte al la policistino: »Ĉu vi prenis ŝiajn fingrospurojn kaj testis ŝin pri pulvo?« Post jesa respondo de la oficistino li daŭrigis: »Bone, do Polizeimeister Schmidt veturigu ŝin hejmen. Iomete parolu kun la edzo, vi komprenas, ĉu? Mi poste sendos Gretchen-on por detala enketo.«

Johannsen tiris globkrajonon kaj notlibreton el poŝo kaj komentis: »Mi forgesas ĉion, kion mi ne notas. Sinjoro Droste, ĉu vi tenas ĉion en memoro?«

»Ankaŭ mi uzas notlibreton, krom tio kelkfoje mian smartfonon por sonregistrado aŭ notoj. Fine de la labortago mi provas retrovi ĉiujn notojn kaj skribas raporton en mian komputilon.«

»Mi laboras simile, kaj nun mi devas noti, ke vi estas ĉi tie. Se hazarde viaj DNA-spuroj[6] aperos en la kazo, tiam mi povos klarigi tion. Alikaze mi eble arestus vin pro suspekto de murdo.«

»Manni, vidu!« Estis la raŭka voĉo de Gargamelo. »Ĉi tiun USB-bastoneton ŝi havis en la fermita mano.«

Li alproksimiĝis kaj montris la objekton per la disetenditaj dik- kaj montrofingroj. Zorge li atentis, ke li ne tro proksimiĝu al la pordoframo, kie staris Droste kaj Haseler.

Johannsen sin turnis. »Tre bone. Ŝi havis ĝin en la mano, vi diris. Tuj prenu fingrospurojn. Ĉu vi povas tuj kontroli la enhavon? Kredeble estas datumoj sur ĝi, ĉu?«

Gargemelo donis la bastoneton al kunlaboranto kaj instrukciis lin. Tiam li respondis: »Mi ne volas meti ĝin en niajn komputilojn. Se estus komputila viruso sur ĝi, tiam ni infekcius nian maŝinon. En nia laboratorio ni havas komputilon, per kiu ni serĉas virusojn sur alportitaj USB-bastonetoj kaj datum-kartetoj. Vi devas atendi, Manni.«

Manni Johannsen paŭtis malkontente. Lia rigardo migris de Gargamelo al Droste, tiam al Haseler.

»Se mi ĝuste komprenis vin, tiam vi prizorgas la komputilojn en la domo, ĉu ne?«

»Je-e-s.« La voĉo de Haseler estis necerta.

»Do vi povus meti la bastoneton en iun el la komputiloj ĉi tie. Bone, faru tion! Certe vi volonte helpos la policon! … Gretchen!«

Post la tondra voko de Johannsen aperis plia blanke vestita persono el la fono. Laŭ la vizaĝo ĝi estis juna virino.

»Jes, sinjoro komisaro?« Ŝi parolis maltrudiĝeme kaj mallaŭte.

»Gretchen, vi ĵus venis de la polica akademio kaj bone regas komputilajn aferojn. Do vi estos respondeca pri la USB-bastoneto, kiun trovis Schlemminger ĉe la viktimo, kaj akompanos tiujn du sinjorojn. Ilia unusola tasko estas konstati, kiuj kaj kiaj datumoj troviĝas sur ĝi.«

Gretchen kaŭre trairis sub la avertbendo direkte al la koridoro, malvestis la surtuton kaj resurmetis blankajn tolgantojn.

Schlemminger observis la scenon kvazaŭ ŝtoniĝinte. »Ĉu vi vere volas doni la pruvaĵon al tiuj?« Li kuntiris siajn brovojn, lia nazo plipintiĝis.

»Jes, Schlemminger, mi volas. Miller tenis la bastoneton en la mano, do ĝia enhavo eble estas grava. Tion mi volas tuj scii. Droste iam faris eraron, sed li estas sperta detektivo kaj fidinda. Lia akompananto konas la komputilaron en la firmao. Ĉu ekzistas pli bona duopo por tiu celo? Donu la bastoneton al Gretchen, ŝi gardos ĝin.«

Rezisteme Schlemminger transdonis la aparateton al Gretchen. Ŝi estis mezgranda virino kun brunaj, ĝisŝultraj haroj kaj surhavis grizan kompleton de jako kaj jupo. Ŝiaj eksteraĵo kaj maltrudiĝemo preskaŭ kunfandiĝis kun la malhelo de la ejo.

»Ni povus iri al la teknika ĉambro«, diris Haseler, »sed tie mankas seĝoj. Ĉu ni iru al la kontoro de la sekretariino?«

»Ni iru laŭ via propono«, respondis Droste. »Vi estas kvazaŭ hejme ĉi tie, mi ne konas la ĉambrojn.«

Ĉiu povis ekkoni la profundan malfeliĉon en la vizaĝo de Schlemminger.

La sekretariejo estis nur duonhela. Ĝiaj fenestroj rigardis norden, la suno neniam sendis siajn radiojn rekte en ĝin, kaj ĉi-posttagmeze la taglumo estis nur griza ombro. La granda lampo sur la plafono estis malŝaltita.

Du skribotabloj staris en la ĉambro, unu diagonale ĉe pordo, kiu supozeble kondukis al la kontoro de Saggenecker.

Haseler direktis sin al la alia skribotablo, kiu staris same diagonale en fora angulo. »Tiu estas la laborloko de Marina Miller«, li klarigis, »do ĝi ne estas okupita, kaj ni povas uzi ĝin.«

»Ne, nepre ne«, kontraŭdiris Gretchen Elster. »Ne tuŝu ĝin. La grupo de la savado de pruvaĵoj devos serĉi spurojn sur ĝi.« Ŝia voĉo subite estis laŭta kaj ordonema.

»La tiea tablo apartenas al la sekretariino de Saggenecker. Kie ŝi estas?«

Haseler frapis la pordon al la apuda ĉambro kaj eniris post »Jes, eniru«-respondo.

»Saluton, sinjoro Saggenecker. Mi serĉas vian sekretariinon. Ni volas uzi ŝian komputilon.«

Post li la juna policistino sin jam enŝovis en la ĉambron. »Bonan tagon, mi estas subkomisaro Elster, kriminala polico. Ni bezonas komputilon. Kaj la komputilon de sinjorino … aŭ fraŭlino … Miller neniu tuŝu, ĝis ĝi estos esplorita de la forensistoj.«

Haseler kaj Droste miris pri la neatendita firmeco de ŝiaj voĉo kaj sinteno.

Ĉi tie la plafonaj lampoj elŝutis helecon, per kiu Saggenecker kvazaŭ volis forpeli la fantomon, kiu infestis lian firmaon. Malantaŭ granda skribotablo, kiu staris oblikve antaŭ fenestro, sidis altstatura, maldika viro en la mezo de siaj kvardekaj jaroj. Simon Saggenecker nun leviĝis kaj faris invitan geston.

»Tagon, Haseler. Bonvolu sidiĝi. Sinjorino Elster.«

Orte antaŭ la skribotablo de la firmaestro staris longa konferenca tablo kun ambaŭflankaj vicoj da seĝoj, kiu elstaris per sia mallarĝa flanko kiel longa makzelo.

»Bonvolu … sidiĝi.«

La grizeco de lia pala haŭto evidente ne venis de la posttagmeza horo kaj la pluva vetero. La perforta morto de lia dungitino trafis la alikaze aplomban firmaestron tro subite. Antaŭ ol Gretchen Elster povis nei, Droste, kiu plej rapide kaptis la situacion, ŝovis siajn akompanantojn en la ĉambron.

»Dankon«, diris Droste. Ili sidiĝis.

Saggenecker estis ankoraŭ malaplomba. »Ĉu la polico jam eltrovis ion? Kiel ŝi mortis? Kiu faris tion? Estas nekompreneble. Fraŭlino Miller estis tiel afabla kaj komplezema kunlaborantino. Mi ne komprenas, kial tio okazis. Vi estas policistino, ĉu?« Liaj senesprimaj okuloj direktiĝis al Gretchen Elster.

»Jes, sed mi povas diri nenion. Ni troviĝas ĉe la komenco de nia enketado. Ĝis nun mi povas sciigi nur, ke iu pafmortigis ŝin.«

Senpere Saggenecker ŝanĝis la temon. »Mi volonte proponus al vi kafon, sed mia sekretariino havas forpermeson. Ŝi pasigas plurajn semajnojn de la jaro sur Majorko, esperante, ke ŝi povas forfuĝi de la aŭtuna nordmara vetero. Mi devas revoki ŝin. Ŝi devas interrompi la feriadon.« Subite li rekonsciiĝis pri la kaŭzo, kial liaj vizitantoj venis. »Ĉu mi povas iel helpi vin?«

Droste reprenis la parolon. »Ni trovis memorilon ĉe la viktimo, kaj ni volas uzi iun el la ĉi-tieaj komputiloj por eltrovi, kiuj datumoj estas enmemorigitaj.«

Saggenecker konsentis kapjese. »Kompreneble, faru ĉion, kio estas necesa. Mi ne malhelpas vin. Plena subteno.«

»Kiuj estis la konkretaj taskoj, kiujn fraŭlino Miller havis?« Gretchen utiligis ĉiun eblon por enketado.

»Nia firmao estas tre malgranda, ni desegnas kaj tajloras fianĉinajn robojn. Ĉi tie estas nia enurba vendejo. Mi havas pliajn vendejojn en Kiel kaj Hamburg, sed la tuta produktado okazas en tajlorejo en la entreprena zono. Tial mi ofte estas ekster la domo, kelkfoje veturas al la vendejoj en la aliaj urboj aŭ al ekspozicioj. Marina Miller estis mia asististino, ŝi anstataŭis min, kiam mi ne estis ĉi tie. Firmao ne funkcias per si mem. Foje liveraĵoj ne venas, aŭ la kvanto aŭ kvalito de la ŝtofoj ne kongruas al la mendoj. Pakaĵ-servo malfruas, ĉar iu aŭtomobilo difektiĝis. Klientoj plendas, ĉar la roboj fine ne estas laŭ iliaj imagoj aŭ laŭ interkonsentoj. Okazas miskomprenoj. Punto por ornamaĵoj ne estas en sufiĉa kvanto en stoko. Komputiloj ne povas presi, kaj ni devas voki nian ŝatatan sinjoron Haseler. Maŝinoj difektiĝas, dungitoj malsaniĝas. Hodiaŭ sinjorino Lapano alportis ateston pri malsaneco de sia edzo.«

»Ŝi konjekteble estas tiu virino, kiu trovis la malfeliĉan mortigitinon«, komentis subkomisarino Elster. »Se ne ekzistas dua virino kun tiu nomo.«

Saggenecker daŭrigis: »Kia kompatinda virino. Trovi mortigitinon!« Li paŭzis pro evidenta funebro kaj forglutis la ranon en sia kolo. »Ŝia edzo estas nia librotenisto kaj unu el miaj plej gravaj kunlaborantoj. La menciitaj taskoj, problemoj kaj ĝenoj kutime alvenas en mian sekretariejon, kaj la aferojn, kiujn mia sekretariino ne povas solvi mem, ŝi transdonas unuavice al fraŭlino Miller aŭ kelkfoje rekte al mi.«

»Ĉu fraŭlino Miller havis prokuron?«, interrompis Droste lian parolfluon.

»Ne, ŝi ne havis prokuron. Ŝi plenumis la ordinarajn ĉiutagajn taskojn de la estrado de la firmao, sed ŝi ne rajtis fari kontraktojn aŭ asigni grandajn sumojn. Pri financaj aferoj estas respondeca nia librotenisto, kaj sumojn inter mil kaj kvin mil eŭroj ili rajtis ĝiri nur komune. Pri pli grandaj sumoj mi decidas mem.«

Saggenecker vigliĝis. Lia negocado estis sekura areo. Raportante pri ĝi, li povis forŝovi la grizajn pensojn pri la mortigo.

»Tempo urĝas. Ni devas zorgi pri la enhavo de la memorilo«, atentigis Haseler.

Gretchen ekstaris. »Jes, nepre. Sinjoro Saggenecker, ni certe revenos al vi por fari pliajn demandojn.«

»Venu, kiam ajn estas necese. Vi povas telefone atingi min aŭ eĉ sendi Whatsapp-mesaĝon[7].« Saggenecker disdonis siajn negockartojn.

Ĉiuj kvar eliris el la ĉambro kaj kolektiĝis ĉirkaŭ la skribotablo de la sekretariino.

Droste sidis sur seĝo por vizitantoj kaj observis sian bofraton. Saggenecker kaj Gretchen staris malantaŭ Haseler, kiu sidiĝis, ŝaltis la komputilon de la sekretariino kaj post la ŝargado de la mastruma sistemo enmetis la USB-bastoneton.

»Estas dosierujo, kiu nomiĝas Berlin. Ĝi enhavas diversajn dokumentojn, bildojn, fotojn, videon. Ĉu vi rekonas ion?«

»Tio ja ne estas ebla! Kia nekredebla abomenaĵo! Mi estas konsternita! Ne povas esti!« Saggenecker rigardis la fotojn, kiujn Haseler montris sur la ekrano.

»Estas vestaĵoj«, komentis Haseler.

Saggenecker levis la manojn. »Tiuj ne estas iuj vestaĵoj. Tio estas mia modkolektaĵo por la sekvanta modosemajno de Berlin. Strikta firmaa sekreto. Komprenu, en la sekva jaro mi unuafoje partoprenos la modosemajnon en Berlin. Antaŭ unu monato mi subskribis antaŭkontrakton kun Mercedes Benz FashionWeek. Notu: Mercedes Benz!« Li levis sian voĉon. »Fraŭlino Miller grave kontribuis al tiu sukceso. Kion … kion ŝi celis per tio?« Lia voĉo estiĝis pli alta, li preskaŭ kriegis. »Nekredeble. Bonvolu montri al mi la dokumenton kun la titolo Kalkulado.«

Forgesinte spiradon pro surprizo kaj teruro, li profunde en- kaj elspiris. »Nekredeble«, li ripetis. »Tio estas la kalkulado pri la planendaj kostoj de la modkolektaĵo kaj la partopreno en la modosemajno.«

Doloro migris de la kokso de Droste laŭ la spino alten. Lia seĝo estis malkomforta, la ligna sidoplato turmentis liajn gluteojn, kaj la dorsapogilo estis tro malalta. Li glitis antaŭen, puŝe remetis sian korpon sur la seĝon kaj klinis sin jen dekstren, jen maldekstren por disdividi la doloron en la dorso. Estis neeble koncentriĝi pri la interparoloj.

Jam ĉe la unuaj vortoj, kiuj indikis, ke Saggenecker perdas la sintenon, Droste leviĝis kaj iris ĉirkaŭ la tablon, por ke ankaŭ li vidu tion, kio afekciis la viron. Li vidis komence nur tabelon kun prezkalkuloj — laŭ la unua rigardo li konjektis tion —, sed kiam lia bofrato fermis la kalkultabelon, vidiĝis foto kun serio da manekenaj pupoj, kiuj estis vestitaj en palkoloraj bluzoj, jupoj kaj roboj. La finsumo igis lin kuntiri la brovojn. Nun li komprenis la eksciton de Saggenecker.

Post kelkaj sekundoj, kiam lia ekscitiĝo kvietiĝis, Saggenecker flustris: »Ŝi volis ruinigi mian firmaon.«

Haseler diris: »Mi opinias, ke sur la bastoneto estas la kompleta dosieraro. Ĝi troviĝis en dosierujo, kiun iu kopiis sur la memorilon.«

»Ne iu, sed fraŭlino Miller faris tion! Mi ankoraŭ ne povas kredi tion.« Saggenecker ankoraŭ ne trankviliĝis.

»Nu, malrapide, malrapide«, sin enmiksis Droste. »Ĝis nun ni scias nur, ke ni trovis viktimon de murdatenco, kiu havis la bastoneton en la mano. Eble ŝi reportis la bastoneton, kiun ŝi forprenis de iu alia persono.« Dirante tion, li sciis, ke tio ne estas logika.

Unue Saggenecker, poste ankaŭ Haseler faris obĵetojn.

»Neniu eksterulo povas havi tiujn dosierojn.«

»Ne havas sencon reporti la dokumentojn. Ili ja troviĝas sur la servilo de la komputila reto, do ne estas kaŭzo reporti ilin. Ili ne malaperis, oni ne viŝis ilin. Fraŭlino Miller bone sciis, ke ŝi ne povas neniigi la dosierojn. Ŝi havis sufiĉe bonajn sciojn pri komputiloj kaj komputilaj retoj. Eĉ se ŝi atingus la sekurkopiojn, kiun ni faras ĉiun nokton de la servilo, ŝi tamen ne havas aliron al la dua sekurkopio, kiu ekzistas sur nubmemorilo en la interreto. Almenaŭ mi esperas tion, sinjoro Saggenecker?«

»Jes, certe, la koverton kun la pasvortoj, kiun vi donis al mi, mi metis en la sekurŝrankon de mia domo, kaj ŝi neniam vizitis min tie.«

Droste komprenis nur duonon de tio, kion Haseler rakontis, sed la menciita teknologio ŝajnis la sama, per kiu Haseler sekurigis la datumojn de la detektivo.

»Laŭ mia modesta opinio Marina havis la taskon kopii la dokumentojn«, daŭrigis Haseler. »Se la dokumentoj plu troviĝas en la firmao, tiam neniu suspektas, ke iu alia konas kaj sekrete esploras ilin.«

»Do, ĉu vi scias ĉion necesan? Tiam mi povas repreni la bastoneton kaj doni ĝin al Schlemminger.« La voĉo de la preskaŭ jam forgesita subkomisarino sonis tra la ĉambro.

Haseler pripenseme sulkigis la frunton kaj fine kapjesis.

»Nun ni scias, ke ŝi kopiis la datumaron pri la modkolektaĵo por la modosemajno en Berlin al la USB-bastoneto«, resumis Droste kaj denove sidiĝis sur la nekomforta seĝo. »Ŝi foriris kun ĝi ien. Je la reveno ŝi havis la memorilon en sia mano, do ŝi aŭ ne renkontis la kontaktulon, aŭ tiu kopiis la bastoneton. Tamen mi ne komprenas, kial oni mortigis ŝin. Kaj por kiu la modkolektaĵo estas tiel grava, ke oni mortigas iun, kaj kial oni mortigas la spionon, kiun oni bezonas?«

Li ĉirkaŭrigardis en la rondo. La ĉeestantoj mienis senscie kaj senhelpe.

Haseler malkonektis la bastoneton kaj tiris ĝin el la komputilo. »Jen, fraŭlino Elster, la dezirita objekto.«

La subkomisarino reprenis la memorilon kaj ekiris al la pordo.

Saggenecker sin turnis al Droste: »Sinjoro Droste, mi ĵus ekhavas ideon, pri kiu mi ŝatas paroli kun vi. Sinjoro Haseler, ĉu vi akompanos nin?«

»Ne«, respondis Haseler, »mi akompanos fraŭlinon Elster kiel gardo reen al la krimejo. Tie ni komune atestos al Gargamelo, ke mi tre zorge okupiĝis pri la bastoneto.«

Subkomisarino Elster mienis unue konsternite, poste demandeme kaj fine ŝpruce ekridis: »Gargamelo! Vi aludas sinjorinon Schlemminger! Ho ve, tion mi rakontos al li.« Gluglante ŝi eliris el la pordo, Haseler paŭtis kaj sekvis ŝin.

Droste jam ekstaris por sekvi ilin, kiam Saggenecker faris paŝon antaŭen. »Sinjoro Droste, mi petas …«

»Jes?«

»Ĉu vi havas tempon por interparoli kun mi kelkajn minutojn?«

»Certe, mi ne devas postkuri la komisarinon.«

Ambaŭ viroj reiris en la apudan kontoron, el kiu ankoraŭ briladis la helega lumo de la lampoj, kvazaŭ ĝi povus forigi la ombron de la morto.

»Demetu vian jakon, sinjoro Droste. Verŝajne la interparolo iom daŭros.«

Post kiam Droste malvestis sian jakon kaj pendigis ĝin sur la apogilon de sia seĝo, ambaŭ viroj sidiĝis, kaj Saggenecker klarigis: »Do mi volas koncize prezenti mian ideon. Sinjoro Droste, vi estas detektivo.«

La alparolito kapjesis. Tion li jam sciis.

»Okazis murdo en mia firmao, kaj laŭ tio, kion ni ĵus eltrovis, mi konjektas, ke tio estis ankaŭ kazo de firmaa spionado. Sendube la polico entreprenos ĉion eblan por kapti la murdinton.«

La ankoraŭ pala, preskaŭ senkolora vizaĝo de Saggenecker esprimis profundan kaj sinceran funebron.

»Mi tre ŝatis Marina-n. Ŝi laboris kiel mia asististino, kaj kvankam ŝi havis la plej mallongan dungodaŭron, la kolegoj akceptis ŝin kaj aprobis ŝian opinion. Ŝia persistemo, unu- aŭ dufoje preskaŭa obstino, helpis min realigi malfacilajn projektojn. Kiel mian novan modkolektaĵon.«

Li paŭzis kaj trafoliumis kelkajn paperojn. Fine li diris: »Ŝi venis el Berlin, kie ŝi studis teknikon de vestfarado kaj negocan ekonomion en la Altlernejo pri Tekniko kaj Ekonomio. Ŝia patro estis usona oficiro. La berlinanoj ja estas por mi iomete fremdaj, ĉiam kisetas kaj festetas, sed neniam estas elkoraj amikoj.«

Li prenis papertuketon el saketo, kiu kuŝis antaŭ li sur la skribotablo, kaj sekigis larmon, kiu elŝteliĝis el lia okulo.

»Marina kondutis alimaniere, tre ŝatis la vivon ĉi tie kaj rapide adaptiĝis al la karaktero kaj vivmaniero de la homoj en la norda pinto de Germanio. Ŝi asertis, ke ni ĉiuj estas stranguloj, ke ĉiu havas sian kapriceton, kaj ke ŝi bonfartas ĉi tie, ĉar ankaŭ ŝi havas kapricetojn. Jes, ĉiuj ŝatis ŝian ĝojan karakteron, kaj mi unuavice.«

Droste demandis sin, ĉu tiu ŝato estis pli ol nur profesia intereso. La sentoj de la firmaestro ŝajnis sinceraj, sed eble iom troaj.

Antaŭ ol li povis daŭrigi tiun rezonadon, la pordo de la sekretariejo klakis, kaj Haseler aperis en la pordo al la kontoro.

»La policistoj volas resti inter si, tial mi preferis reveni al vi. Ĉu vi trinkas bieron? Ankaŭ botelon por mi, mi petas.«

Saggenecker frapetis sian manon kontraŭ la frunto. »Mi estas malbona gastiganto. Kutime mia sekretariino okupiĝas pri trinkaĵoj. Aktuale ŝi feriadas sur Majorko, kaj hieraŭ ŝi sendis al mi retmesaĝon kaj plendis, ke tie pluvas. Mi respondis, ke pluvon ŝi havus ankaŭ ĉi tie. Sinjoro Haseler, vi ja scias, kie staras nia kafoaparato. Ĉu vi komplezas kaj preparas kafon por ni? Sinjoro Droste, vi trinkas kafon, ĉu?«

»Ne, dankon, ni ambaŭ jam trinkis kafon. Frank, ĉu vi volas sidiĝi?«

Haseler sekvis la peton de Droste.

»Mi babilaĉas«, konfesis Saggenecker. »Reen al la temo. Kompreneble oni devas kapti la mortiginton, tamen min same interesas la spionado kaj la ŝtelado de la dosieroj. Laŭ kies komisio fraŭlino Miller laboris? Ĉu ekzistas plia spiono? Kion kaj kiom la komisianto jam scias? Tial mi volas taski vin eltrovi la komisianton kaj eblajn pliajn spionojn. Sukcesa partopreno en la modosemajno estas gravega por mi. Por ni ĉiuj, mi povus fari pliajn laborlokojn. Modaĵoj faritaj en Germanio.«

Droste montris surprizon. »Antaŭ ol ni interkonsentiĝos kaj faros kontrakton, mi devas atentigi vin, ke detektivaj laboroj unue ne estas malmultekostaj kaj due la rezultoj eble ne plaĉos al vi. Vi devos pagi ankaŭ, se mi ne havos rezulton, ĉar io tia ne ekzistas, aŭ se la rezulto estos tute kontraŭ niaj nunaj konjektoj. Klopodoj kaŭzas kostojn.«

»Tute kompreneble. Mi bezonas certecon, kia ajn ĝi estas. En tiu kazo mi ne ŝparos monon.«

»Mi sendos al vi kontrakton«, certigis la detektivo. Li sentis la delikatan moviĝon de malvarmeta tiklado sur sia dorso kaj iomete levis la kapon, klinis ĝin malantaŭen por elĝui ĝin. La ĉaso kontraŭ murdinto kaj firmaa spiono estis komenciĝonta, konkure al la polico, aŭ prefere kunlabore kun la polico. Ekde la serĉo je mortiginto en la tempo, kiam li estis ano de la armea polico, lin unuafoje kaptis tiu ekscitiĝo, la febro de la ĉasisto.

Li profunde en- kaj elspiris. »Bonvolu ne atendi tujajn rezultojn. Mi devas fini kelkajn paperlaborojn kaj du aŭ tri observadojn, antaŭ ol mi povos dediĉi min ekskluzive al via tasko.«

»Kompreneble. Sed vi tamen jam eklaboras super mia tasko«, insistis Saggenecker.

»Mi faros, kaj krom tio sendos al vi raporton pri la progreso regule, kutime ĉiutage. Vin mi petas, ke vi havigu al mi ĉiujn informojn pri fraŭlino Miller kaj ŝia laboro. Se eble ankaŭ detalojn pri la privata vivo, gepatroj, gefratoj, geamikoj. Tio helpos al mi.«

»Vivresumon kaj laborkontrakton mi havas kiel PDF-dosieron en la komputilo. Ĉu mi sendu tiujn per retpoŝto?« Saggenecker plurfoje klakis per sia komputila muso.

Droste tiris negockartujon el poŝo de sia jako. »Jes, tre volonte. Jen mia negockarto, vi trovas miajn retpoŝtan adreson kaj telefonnumerojn sur ĝi. Mi havas kontorservon, kiu akceptas ĉiujn fikslineajn telefonvokojn. Ofte mi ne estas en mia kontoro nek povas uzi ĉelartelefonon.«

»Jes, jen la kutimaj problemoj de entreprenistoj. Estas luksaj problemoj, tamen problemoj.«

»Mi bezonas kelkajn informojn pri la aliaj dungitoj kaj iliaj rilatoj al fraŭlino Miller. Frank, ĉu ni iel povas esplori ŝiajn kalendaron kaj retmesaĝojn?«, demandis Droste.

»Bona ideo«, Haseler kaj Saggenecker preskaŭ samtempe respondis.

»… sed ĉu vi povas atingi ŝiajn mesaĝojn?«, kompletigis Saggenecker sian frazon.

Haseler kapjesis. »Konjekteble ja. Sed tio devas resti sekreto inter ni. Niaj geamikoj de la polico ne devas scii ĉion. Mi tuj provos tion.«

Saggenecker rondirigis sian rigardon. »Ĉu ni tuj leviĝu?«

Post interkonsenta rigardo Droste kaj Haseler kapjesis kaj leviĝis.

La viroj reiris en la apudan ĉambron al la komputilo de la sekretariino. Haseler klinis la klavaron kaj studis pecon da paperon, kiu kuŝis sub ĝi. Tiam li startis la retumilon, lanĉis la retejon de Outlook kaj tajpis la nomon kaj pasvorton de Martina Miller.

»Ne estas signo de granda sekureco, ke la kolego konservas la nomojn kaj pasvortojn sub la klavaro«, murmuris Saggenecker. Nun li sidis sur la malkomforta seĝo, interkrucinte la fingrojn en la sino kaj nur pene regante sin. La spionado en lia firmao ekscitis lin, li deziris, ke ĉiu tuj lasu sian laboron kaj impete okupiĝu pri tiu unusola tasko. La por li nekomprenebla laboro per komputilo evidente enuigis lin.

Haseler ridetis. »Tio estas la praktiko. Via firmao ne estas svisa banko, nek industria entrepreno, kiu laboras por la armeo kaj evoluas armilojn. Estas simpla vendejo de fianĉinaj roboj, kaj la sekureco estis sufiĉa ĝis nun.«

»Ĝis nun«, suspiris Saggenecker.

Droste staris malantaŭ Haseler kaj observis la manmovojn de sia bofrato.

Haseler rulumis tra la retmesaĝoj, studis ankaŭ la elirkeston kaj la rubujon de la retmesaĝilo, ĉiam mallaŭte murmurante kaj klarigante, kion li faras.

»Tie estas nenio, kio koncernus nin … tie same ne … eble mi serĉu en ĉiuj mesaĝoj …. Ho jes ja. Do«, li nun laŭtigis sian voĉon, »ŝi ricevis mesaĝon de iu ›kara urseto‹, kiu petis, ke ili renkontiĝu hodiaŭ en la tagmeza paŭzo en la kafejo — tiu troviĝas proksime de ĉi tie. La kafejo ne havas sendratan retalirejon, konjekteble iu sendis la mesaĝon el la urba biblioteko, kiu ja estas tuj apude. Oni sendis la mesaĝon hodiaŭ je la dekunua. Kompreneble mi havas la IP-adreson[8] de la sendinto, ĝi estas parto de ĉiu retmesaĝo, sed ĉar mi ne estas la polico, nek prokuroro, mi ne povas diri, al kiu ĝi apartenas. Helpo de niaj gekomisaroj estus bonvena.«

»Ĉu tio helpas nin?« Saggenecker ŝajnis senesperiĝinta.

Droste kapjeses. »Eble jes. Ni nun scias, ke iu, konjekteble viro, petis renkontiĝon kaj atendis ŝin en la kafejo. Morgaŭ mi iros tien kaj demandos la kelnerinon, ĉu ŝi rememoras fraŭlinon Miller kaj akompananton.«

»Ĉu nur morgaŭ?« La voĉo de la firmaestro sonis incitite.

»Bone, sinjoro Saggenecker«, Droste cedis, »dum la reiro hejmen mi haltos en la kafejo. Ĉu vi havas foton de la murditino?«

»Mi ne, sed demandu sinjorinon Karft. Susanne, tio estas ŝia persona nomo, laboras kiel vendistino en nia domo kaj estas … estis bona amikino de fraŭlino Miller. Ŝi certe fotis ŝin. Susane faras tiajn aĵojn kiel memfotojn kun etendita lango kaj publikigas ilin en la interreto.« La ĉefo evidente ne ŝatis tiun agadon de siaj dungitoj.

»Haltu, Frank, bonvolu denove malfermi la mesaĝon kun la invito al la kafejo.« Droste tiris sian smartfonon el la poŝo de la ĉemizo kaj fotis la ekranon.

»Mi nun volonte pridemandos sinjorinon Karft. La vendosalono estas fermita, kie mi trovos ŝin?«

Saggenecker ekstaris kaj etendis la manon al Droste: »En la intereso de ni ĉiuj mi esperas, ke vi trovos la spionon. Multan sukceson! Susanne certe estos en la malgranda niĉo malantaŭ la kaso de la vendosalono. Tie niaj vendistinoj havas malgrandan retiriĝejon, kie ili povas paŭzeti kaj trinki kafon. Ĝis revido, sinjoro Droste, ne forgesu vian jakon. Ĝis revido, sinjoro Haseler.«

La bofratoj suriris la koridoron kaj fermis la pordon de la sekretariejo.

»Ĉu tio estis elĵeto?«, demandis Haseler.

»Mi opinias ĝin hasta kaj iom malafabla adiaŭo, sed, je diablo, li havis malfacilan tagon kaj bezonas kvietecon. Mi nun iros en la vendosalonon, kion vi faros?«

Haseler kapmove almontris al la fundo de la koridoro. »Mi finfine plenumos la taskojn, por kiuj li pagas min. Mi perdis jam sufiĉon da …« Tiumomente sin anoncis lia smartfono per tute ordinara sonorado de klasika telefono.

»Tio estas mia edzino«, li diris kaj daŭrigis, parolante en la telefonon: »Jes, mia kara. Kio estas? … Jes, mi havos tempon por aĉeti ion por vespermanĝi. … Jes, pico estas bona propono. … Jes, Prosciutto kun ŝinko kaj fromaĝo kaj duan Fungi kun agarikoj. Ĝis tiam.«

Droste preskaŭ laŭte ekridis. »Jes, mia fratino. Ŝi ne ŝatas prepari manĝon. Picon! Ŝi tute ne ŝanĝiĝis!«

»Tio estas la unua fojo en mia vivo, ke mi iras en vendejon de fianĉinaj roboj«, pensis Gunnar Droste, enirante en la salonon tra malantaŭa pordo. La ĉefa enirejo estis fermita. Manskribita ŝildo anoncis, ke »Ĉi-posttagmeze ne plu okazos provoj aŭ vendoj«. En la malheliĝanta posttagmezo ankaŭ la manekenpupoj, kiuj staris dise en la salono, en siaj pompaj blankaj roboj aspektis malgaje. La plafonlampoj estis malŝaltitaj, nur kelkaj malgrandaj lumĵetiloj lumigis la ekspoziciaĵojn en la montrofenestro. Funebremo kovris la tutan domon.

Droste singarde iris tra la ejo, kvazaŭ li volus emfazi la decon de la kvieto. La kaso staris sur vendotablo meze en la malantaŭo de la ĉambro, kaj kurteno kaŝis la niĉon, el kiu radiis blank-flava lumstrio. Iom pli brue ol necese la detektivo iris apud la kason kaj malfermis la kurtenon je fendo. Sur seĝo sidis jam ne tute juna virino kaj trafoliumis revuon.

Ŝi levis la kapon. »Estas fermite.« Ŝia voĉo estis agrabla, aplomba, tamen laca. »Okazis malfeliĉaĵo … vi devas reveni alian fojon.«

Droste perceptis unue ŝiajn longajn, hele blondajn harojn, kiuj falis je unu longa buklo ambaŭflanke de la kapo sur ŝian blankan bluzon. La frizaĵo substrekis la longecon de ŝia vizaĝo.

»Mi ne estas kliento«, li klarigis, »sed privata detektivo.« Per kelkaj vortoj li informis ŝin pri la kaŭzo de sia vizito.

Ŝia rigardo taksis la viron, kiu tiel subite aperis en ŝia regno. Tiam ŝi prenis smartfonon el la saketo, kiu kuŝis apud ŝi sur la planko. »Verŝajne mi estas la lasta, kiu vidis ŝin viva. Ŝi eniris tra la dekstra pordo, tiu apud la lifto, estis tute malseka kaj laŭte plendis pri iu. La polico petis min atendi ĉi tie, ĉar ili volas pridemandi min. Mi scias nenion.« Per papertuketo ŝi forviŝis kelkajn larmojn kaj ĵetis la malsekan tuketon en rubujon starantan sub tableto.

»Mi havas du fotojn de ŝi, kaj unu, sur kiu estas ni ambaŭ. Mi petis ŝin esti mallaŭta, ĉar mi havis klientinon, kaj ŝia grumblado ĝenis nin.«

Dum Droste mense ordigis la frazojn, ŝia fingro tuŝglitis sur la ekrano, ŝi ĝemspiris, iome ĉagrenite tuŝfrapis kaj tenis la aparateton antaŭ lin. Li vidis la vizaĝojn de sinjorino Karft kaj alia virino, ili ridetis en la kameraon, kiu troviĝis antaŭ ili en distanco de eble duonmetro. La trajtoj de la vizaĝoj estis iomete misproporciaj. Memfoto.

»Do tio estas fraŭlino Miller«, Droste diris ĉefe al si mem, ĉar ĝis nun li konis nur la krurojn de la viktimo.

»Mia kara Marina«, singultis la blondulino. Larmoj rulis sur ŝiaj vangoj malsupren, gutis sur ŝian bluzon kaj postlasis malhelajn makuletojn.

La grizeco de la pluvotago, la malforta lumo de la lampo en la niĉo, la penso pri la viktimo de krimo kaj ankaŭ la paperlaboroj, kiuj ankoraŭ atendis en la kontoro, subite premis la detektivon.

»Tiun foton mi faris en somero ĉe la stacidomo, kaj tiun ĉi tie en la vendejo.«

Droste, kiu ankoraŭ staris, serĉis sian kartujon kaj donis al la virino negockarton. »Bonvolu sendi la fotojn al mi per retpoŝto aŭ Whatsapp, tute laŭ via prefero. Sinjorino Karft, morgaŭ mi revenos kaj pridemandos ĉiujn dungitojn, tiam ni havos okazon de pli longa interparolo. Mi dankas vin.«

Susanne Karft sekigis siajn okulojn por poŝtuko. »Jes. Mi tuj sendos la fotojn al vi.«

Ŝi senforte prenis lian etenditan manon. Ŝia malgaja, dolorplena rigardo bruliĝis en lian memoron.

»Du picojn por la vespermanĝo«, li grumblis kapskuante, elirante el la domo.

Ĵaŭdo

Gunnar Droste, privata detektivo, havis malbonan nokton. Dum la unua horo en la lito li gapis en la nigron de la ĉambro kaj aŭskultis la mallaŭtajn spirsonojn de sia edzino, poste ŝian ronketadon. Liaj pensoj rondiris kaj revuis la pasintan tagon. La bildoj de la ekscitita modisto, de ploranta Susanne Karft, kiu en lia sonĝo subite malbutonumis sian blankan bluzon, kaj de lia bofrato kalejdoskope interŝanĝiĝis, kunfandiĝis kun la kruroj de la murditino etendiĝantaj el la lifto kaj dismoviĝis. Li faris planojn kaj kreis liston de farendaĵoj en la kapo, ĝis profunda dormo ĉirkaŭbrakis lin.

Matene la »plin-plong«-o de smartfono vekis ambaŭ dormantojn. Lia edzino malŝaltis la vekilon, ŝaltis la lampeton ĉe la lito, kaj li kunpremis la okulojn kontraŭ la lumo.

»Hej, karulo, eldormiĝu!« Kiseto sur lian nazon substrekis ŝian peton.

»Ni havas ankoraŭ dek minutojn«, li murmuris malforte.

»Mi estas jam tute maldorma.« La kutima matena bataleto. Angelika Droste forŝovis sian kovrilon — kompreneble sur lian — kaj impete ellitiĝis, prenis matenmantelon, ŝovpiede pantoflis el la ĉambro.

Gunnar esprimis sian rezistadon kaj dormemon per duonlaŭta, nekomprenebla grumblaĵo kaj sin turnis sur la flankon, ĝis ankaŭ la vekila funkcio de lia smartfono elkriis sian anoncon pri la komenco de la tago.

El la kuirejo alŝvebis la aromo de freŝa kafo. Gunnar sekvis la spuron kaj trovis sian edzinon, kiu sidis ĉe tablo kaj tenis sian tason per ambaŭ manoj. De sur la ŝrankaro malgranda lampo ĵetis malfortan lumon kaj duonheligis la ĉambron.

»Dankon pro la kafo, mia kara.« Li redonis la nazokiseton.

Raĝ saltis du toastoj el la panrostilo. Gunnar donis ilin al Angelika, kiu ŝmiris nugatkremon sur la pantranĉaĵojn kaj metis unu toaston antaŭ sian edzon.

»Bonan apetiton.«

»Bonan apetiton ankaŭ al vi. Kia estos la vetero hodiaŭ? Se ĝi estos same aĉa kiel hieraŭ, tiam mi devos preni mian pluvmantelon. Ĉu vi planas iujn malicaĵojn kontraŭ viaj gelernantoj? Vi aspektas tiel kontente kaj afable, post kiam vi devigis ilin disrompi siajn kapojn dum skriba testaĵo«, malice ridetis la nun tute maldorma Gunnar.

Angelika prenis paneron de la tablo kaj ĵetis ĝin kontraŭ li. »Vi estas fiulo. Mi traktas miajn gelernantojn tre bone. Por ĉi tiu semajno mi tute ne planis testaĵojn. Estas tempo por instrui ilin. Kiuj estas viaj planoj por hodiaŭ? Hieraŭ vespere vi rakontis pri murdo kaj spionoj.«

Li plenspiris. »Estis antaŭ longa tempo, ke mi havis tian komplikan kazon. Estas tasko por grandaj detektiv-oficejoj, ne por unuopuloj kiel mi. Pri la murdo okupiĝas la polico, kaj la spionado estas nebula afero. Vestiĝinte, mi telefonos al Britta, ke ŝi transprenu du el miaj kazoj. Tiuj estas simplaj observadoj, ŝi sukcesos. Kaj sinjorino Pfennig devas scii, ke antaŭvideble mi hodiaŭ ne estos en la kontoro. Ŝi preparu fakturojn. Krom tio ŝi devas trovi iun modiston en Berlin kaj aranĝi telefonan interparolon.«

Britta Lutkemeier estis la alia detektivo en la urbo. Ekde du jaroj ŝi baraktis por vivteni kaj firmigi sian malgrandan entreprenon. De tempo al tempo Gunnar transdonis taskon al ŝi aŭ kunlaborigis ŝin kaj tiel havigis al ŝi enspezojn urĝe bezonatajn.

Ne havante propran sekretariinon, Droste laborigis kontorservan provizistinon, Margarete Pfennig. Ŝi fiksis renkontiĝojn, administris la kalendaron kaj limdatojn, akceptis leterojn kaj telefonvokojn kaj decidis, kiuj estas gravaj kaj tuj transdonendaj al la detektivo, kaj kiujn ŝi povas mem prepari aŭ plenumi.

»Gunnar, ni matenmanĝas.« La voĉo de lia edzino sonis severe.

»Jes, la matenmanĝo apartenas al ni, ne al la laboro.« Li mem enkondukis la regulon. Angelika grimacigis la buŝon, mokvidigante rideton.

Vane lia edzino provis komenci babileton. Preskaŭ sen interŝanĝo de vortoj ŝi finmanĝis kaj laŭte ĝemspiris.

Gunnar levis la rigardon de la lasta panpeco, kiun li fiksrigardis: »Mi petas pardonon, karulino, tiu kazo tute okupas min. Hodiaŭ mi intervjuos la dungitojn de la firmao. Enmense mi preparas liston de demandoj.«

»Preparu viajn demandojn, mi preparos min por la lernejo.« Kun alten levita kapo ŝi malaperis en la kuirejo.

Malaperis ankaŭ la lasta panpeco en la buŝo de Gunnar. Li leviĝis kaj enverŝis duan tason da kafo.

Post kvaronhoro li estis sola en la loĝejo. Lia edzino foriris kun »Ĝis, Gunnar« anstataŭ la kutima kiso, kaj li serĉis freŝan ĉemizon en la vestoŝranko. Kun freŝa ĉemizo, sed ankoraŭ sen pantalono li fine sidiĝis ĉe la komputilo kaj skribis retmesaĝon al sia kontorserva provizistino.

Estas longa listo de taskoj, kiujn mi havas por vi. Mi petos Britta-n Lutkemeier, ke ŝi transprenu du el miaj kazoj. Mi rajtigas vin sendi la necesajn dokumentojn al ŝi. Laŭ la kutima procedo, kaj kompreneble mi pagos ŝin.

Hieraŭ mi ne sukcesis skribi finkalkulon de la du laste fermitaj kazoj, bonvolu serĉi ilin en la datumbazo kaj kunmetu la fakturpoziciojn laŭ la kontraktoj.

Li serĉis la numerojn de la kontraktoj el la datumbazo kaj enmetis ilin en la mesaĝon.

La fakturoj ne estas urĝaj, ĉar nur vespere mi estos en la kontoro, kaj mi presos kaj subskribos la fakturojn.

Jen grava tasko. En Berlin ekzistas iu modosalono aŭ modisto Guido Marianus. Mi devas nepre interparoli rete, persone aŭ telefone kun li. Menciu, ke okazis murdo en nia urbo, la mortigitino estas Marina Miller. Por mi li estas grava atestanto.

Bonvolu konfirmi la ricevon de ĉi tiu mesaĝo per WhatsApp.

Malŝaltinte la komputilon, li eltrinkis la malvarmiĝintan reston de la kafo kaj surmetis pantalonon. La veterinformo sur la smartfono antaŭdiris — aŭ aŭguris — maloftajn kaj malfortajn pluvadojn. La pluvmantelo restis en la ŝranko.

La tago komenciĝis.

Virino pozis antaŭ la granda spegulo de la vendosalono, surprovanta fianĉinan robon. Ŝi sin turnis dekstren kaj maldekstren, levis kaj mallevis la kapon, provis alĝustigi la harojn de la daŭrofrizaĵo. Ŝiaj vangoj estis ruĝaj ĉu pro ekscitiĝo, ĉu pro ŝminko. Ŝi estis meze de siaj dudekaj jaroj aŭ fine de la tridekaj. La juĝo dependis de tio, ĉu oni atribuis la malmolan trajton ĉirkaŭ la buŝo aŭ al la aŭtuna vetero aŭ al sinofera laboro. El alia vidpunkto ŝi eble ŝuldis la junecan aspekton al farmacia aŭ kirurgia helpo. Aŭ al ambaŭ.

»La robo estas tajlorita laŭ A-linio. Tiu fasono emfazas vian korpon, ĉar vi estas tre svelta, kaj ĝi estas ĉiam belaspekta kaj plaĉa, kaj vi ricevus sep el dek poentojn, se vi partoprenus konkuradon en televido.« Susanne Karft sciis, kiel oni kaĵolas klientinon.

Gunnar Droste ne kredis, ke la virino estas vere tre svelta, sed la A-fasona robo sendube tre flatis ŝian korpon. Li eniris en vendosalonon antaŭ kelkaj minutoj kaj pro senparola signo de la vendistino staris apude kaj mute observis la scenon. Ekstere la pluvo preskaŭ neniiĝis, kaj lastaj pluveroj ruliĝis sur lia ledojako malsupren. Li estis kontenta, ke li troviĝis en seka ejo ŝirmita kontraŭ malvarmeta vento. Mankis nur varmega kafo … La detektivo direktis sian atenton al la surprovo. La senŝelka robo estis tre konvena al la virino. La punta dekoltaĵo, kies V-formo permesis decan vidon al la intermamejo, plaĉis eĉ al li same kiel la zono, kiu estis ornamita per diskrete lokigitaj perloj. La manikoj estis longaj kaj elegantaj, la elekto de la ŝtofo, la fasono kaj la ornamaĵoj formis impresan artan unuaĵon, kiu pruvis la kapablojn de la modisto.

Fine liaj okuloj ripozis sur Susanne Karft, kiu surhavis bluzon kun falbalo kaj malhele bluan, ĝisgenuan jupon. Ŝian kolon ĉirkaŭis ruĝe kaj rozkolore makulita silka koltuko donanta belegan kontraston al la blanko de la bluzo.

»Mi preferus dek punktojn, ĉar mi volas venki«, seke respondis la virino kaj ŝiris Droste-n el liaj pensoj. »Ĉu mi elektis malĝustan fasonon? Ĉu robo laŭ marvirineta fasono estus pli konvena al mi?«

»La efiko de marvirineta fasono povas esti negativa. Iuj pensus, ke vi volas kaŝi dikan tibikarnon. Tute male vi ja havas belajn gambojn. Por atingi dek punktojn, mi rekomendas aldonon de bolero-jaketo. Bonvolu atendi momenton, mi tuj alportos tian. Ĉu vi deziras glason da ĉampano por la intertempo?«

»Tre volonte.«

Sur la vendotablo Susanne plenigis du glasojn kun ĉampano, donis la unuan al la virino kaj ofertis la duan al la atendanta detektivo. »Ĉu vi havas ankoraŭ iom da tempo? Mi devas konsili la sinjorinon.« Ŝi ridetis kaj palpebrumis.

Droste kapjesis. »Sinjoro Saggenecker diris al mi, ke estas dua vendistino. Mi povas paroli unue kun ŝi.«

»Ŝi anstataŭas nian sekretariinon. Claudia laboras duontage, kutime kiel vendistino, sed se ne estas multo da laboro, tiam ŝi plenumas aliajn taskojn.«

»Ĉu do mi trovos ŝin en la sekretariejo?«

»Jes, tie, aŭ en la teknika ĉambro, kie ŝi kopias ion.«

Karft iris al la vestostabloj en la malantaŭo de la salono, tuŝinte hazarde aŭ nehazarde la manon de Droste.

Trinkante malrapide sian ĉampanon, li observis, kiel Susanne revenis kun jaketo.

Surmetante ĝin, la klientino demandis: »Ĉu vi havas ŝuojn?«

»Kiun grandonumeron havas via ŝuo?«

»Tridek kvar.«

›Sed nur, se vi fortranĉas viajn piedfingrojn‹, pense aldonis Droste. Metinte sian malplenan glason sur la kasotablon kaj elirante el la salono, li aŭdis la respondon:

»Mi tre bedaŭras, sed ni ne havas ŝuojn. Estas pluraj ŝuvendejoj en nia strato. Mi estas certa, ke tie vi ricevos tie konvenajn ŝuojn.« Evidente la vendistino evitis diskutadon pri la grandeco de la piedoj de sia klientino.

Sur la strato Droste plenspiris. Se li estus fumanto, tiam li nun bruligus cigaredon. Tiel li nur staris sub porĉo, kiu ŝirmis lin kontraŭ drizleto, kaj rigardis la preterirantojn, ne perceptante ilin. En lia buŝo la gusto de la ĉampano dissolviĝis sur la lango. Ĉu la bonodoro en lia nazo postrestis de la parfumo de sinjorino Karft? Ĉu ŝi estas sinjorino … aŭ fraŭlino?

Li turniĝis kaj eniris la apudon pordeton, suriris la ŝtuparon alten kondukantan. En la pordoframo li preskaŭ kunpuŝiĝis kun la komisaro.

»Sinjoro ĉefkomisaro! Bonan matenon.«

Manfred Johannsen afable resalutis. »Sinjoro Saggenecker diris al mi, ke vi volas subteni la policon. Ĉu vi kredas, ke ni bezonas vian helpon?«

»Certe ne. Saggenecker pensas, ke la dosieroj sur la USB-bastoneto pruvas spionadon en lia entrepreno, kaj li petis min eltrovi, kiu instigis la murditinon pri la fifaro. Mi tute ne intencas fuŝi viajn esplorojn. Vi scias: Mia dancspaco, via dancspaco«, citis la detektivo faman filmon.

»Tamen ni dancu kune. Sinjoro Droste, je la dekdua mi tagmanĝos en la ›Malnova Forĝejo‹. Se vi estos tie, tiam mi invitos vin!«

»Dankon, komisaro. Ĝis tagmezo!«

Ili pasis unu preter la alia, Johannsen iris malsupren laŭ la ŝtuparo, dum Droste daŭrigis sian vojon al la sekretariejo.

Claudia Imhoff sidis malantaŭ la skribotablo de la forestanta sekretariino kaj mienis grave. Estis malfacile konjekti ŝian aĝon, ŝi estis iu malbela, maljuna virino kun brulalarmile ruĝaj, fibrecaj haroj kaj surhavis florornamitan robon. La vizaĝpartoj super la vangoostoj estis evidente injekte remburitaj, la ruĝo de lipoj devenis de permanenta ŝminkaĵo.

La fenestroj de la kontoro rigardis al pluvgriza tago. La skribotablo de Marina Miller estis barita per avertbendo, plastosakoj kovris la komputilon kaj la seĝon.

Preterirante la pordon al la ĉambro de la firmaestro, Droste konstatis, ke ĝi estis fermita. Ĉu Saggenecker estis okupita aŭ ekster la domo? Li penis montri sian plej afablan rideton.

»Saluton, mi estas Gunnar Droste, privata detektivo. Ĉu vi estas sinjorino Imhoff? Sinjoro Saggenecker petis min fari iujn esplorojn en la ĉirkaŭo de la mortigo de Marina Miller. Ĉu vi konsentas iomete paroli kun mi?«

Dum kelka tempo Droste ne povis deturni de rigardon de ŝi. Kia surpriza eksteraĵo! Li ne povis eviti la penson, ke antaŭ li sidas virino, kiu plene malsukcesis kaŝi sian maljuniĝon.

»Ho, vi estas la detektivo. Sinjoro Saggenecker anoncis vian venon al ni. Bonvolu sidiĝi, kompreneble mi respondos viajn demandojn.« Ŝia voĉo estis mola kaj melodia.

Droste metis sian smartfonon, kiun li ĝis nun tenis per la mano, sur la skribotablon, tiris notkajeron kaj globkrajonon el sia jako kaj malvestis ĝin. Kompreneble li faris skribajn notojn, sed lia skribilaro ĉefe havis la taskon deturni la atenton de intervjuato for de la smartfono, kiu — kaŝe — registris la interparolon.

Kelkaj ĝeneralaj vortoj enkondukis la interparolon. Droste flatis iomete, substrekis ŝian valoron, ĉar ŝi estis kaj vendistino kaj sekretariino.

»Tion nur vi vidas tiel«, ekbojis sinjorino Imhoff. »Mi laboras nur kvar horojn ĉiutage, kaj neniu opinias min plenvalora kunlaborantino. Oni puŝas min tien kaj tien. Tiu Karft, ŝi estas vera«, ŝi elsputis tiun vorton, »vendistino, mi ne lernis profesion, nur laboris dum mia tuta vivo. Pli ol dudek kvin jarojn mi jam laboras ĉe diversaj labordonantoj, sed tio ne havas signifon. Kiam ŝi diras ion, tiam la ĉefo tuj obeas. Susanne tie, Susanne jene. Ĉar ŝi laboras tutan tagon, ŝi rajtas sidi kaj trinki kafon. Tiam mi staru en la vendejo ĉe la kaso kaj atendu, ke la moŝta sinjorino revenas.«

»Mi povas kunsenti vian situacion«, Droste provis interdiri, skribante la unuajn notojn.

»Nun la sekretariino forestas, ĉar ŝi rajtas feriadi sur Majorko. Mi neniam feriadis sur Majorko, nur en Turkio, kaj foje ni, do mia edzo kaj mi, flugis al New York. Nun mi devas sidi ĉi tie kaj batali kontraŭ tiu elektronika monstro.«

»Ĉu sinjoro Haseler ne povas helpi vin?«

»Ho tiu! Li direktas siajn okulojn nur al Susanne kaj al tiu Marina. Susanne havas ĉiujn rajtojn. Ho, ŝi devas trifoje en semajno iri al kuracisto, kaj Claudia ja anstataŭigu ŝin. Antaŭtagmeze aŭ posttagmeze. Mi stultulino venas eĉ posttagmeze por atenti la vendosalonon, mi laboras kutime kaj laŭ la kontrakto antaŭtagmeze, vi sciu. Sed la moŝta sinjorino ja estas malsana. Diabeto! Unue ŝi manĝas tage kaj nokte dolĉaĵojn, kaj tiam ŝi havas diabeton!«

»Diabeto ne estas sekvo de sukermanĝado«, Droste aŭdacis klarigi.

»Tion oni ne scias certe. Lastsemajne mi spektis en televido …«

»Ĉu ni povas resti en la firmao?«

»Jes, la firmao. En la firmao ĉiuj dancas laŭ la fajfilo de Susanne kaj ŝia malsano. Kaj vespere venas ŝia edzo, tia ulo en vira kompleto, nigra jako, nigra pantalono, blanka ĉemizo, kravato, li estas ĉefvendisto en la Ford-aŭtovendejo, vi sciu, li ŝajnigas sin urbestro kaj milionulo. Tia afektado!«

La apuda pordo malfermiĝis, kaj Saggenecker, surhavanta lanmantelon kaj ĉapon, eliris el sia kontoro. Li estis kapsalutante preterironta, kiam Droste leviĝis.

»Sinjoro Saggenecker, bonan matenon! Mi havas demandon kaj peton. Ĉu vi havas iun ĉambron, kiun mi uzu por intervjuoj? Mi ne volas okupi vian sekretariejon.«

Saggenecker mallonge pripensis. »Uzu mian kontoron. Mi havas privatan ĉambron, kie mi povas senĝene labori. Interkonsentiĝu kun tiu komisaro kaj la malgranda komisarino, se tiuj bezonas la ĉambron. Mi petas pardonon pro mia urĝo, oni atendas min en la urba administrejo.« Li ekiris kaj subite haltis. »Mi diros al sinjorino Karft, ke ŝi fermu la vendejon por la resto de tago. Ŝi pendigu tiun ŝildon, ke ni havas krizkazon. Tiam ĉiuj povas fari intervjuojn, kiom ili volas.« Liaj vortoj kaj mieno esprimis profundan rezignon.

Levinte la manon al la ĉapo, li foriris.

Claudia Imhoff aspektis malfeliĉe.

Droste daŭrigis la demandadon. »Kiaj estis la interrilatoj inter sinjorino Karft kaj fraŭlino Miller? Ĉu Marina iam esprimis la deziron forlasi la firmaon?« Droste esperis, ke li finfine sukcesas alidirekti la vortinundon.

»Tiuj du anserinoj bonege konvenis unu al la alia. Ofte ili sidis en la kuirejo kaj fibabilis pri la kolegoj. Mi, mi devis resti en la salono kaj atendi, kvazaŭ iu ŝtelus la kason, se neniu gardus. Laborante nur duonajn tagojn, mi ne estas plenvalora. Tion oni ofte pruvis al mi.«

La detektivo ne demandis, kiel ŝi eksciis, ke ŝiaj koleginoj fibabilas, kvankam ŝi devis gardi la kason.

»Kion faris la ĉefo? Ĉu li ne sciis tion?«

»Ĉefo li sin nomas. Kvazaŭ li estus vera ĉefo. Ofte vojaĝas tra la lando. Hamburg, Kiel. Ĉien li veturas. Kiu scias, kion li tie faras.«

»Li havas tie vendejojn, ĉu ne?«

»Kompreneble li havas tie vendejojn. Sed oni vendas fianĉinajn robojn, sen ke la ĉefo staras apude. Ĉi tie mi faras tion, sen ke li kaĵolas min. Li kaĵolas la aliajn, Susanne-on, Marina-on. Lia edzino scias nenion.«

Droste unuafoje aŭdis, ke Saggenecker havas edzinon. Per grandaj literoj li skribis »EDZINO« en sian notlibron kaj substrekis la vorton.

»Tiu Miller ne parolis kun mi. Ŝi havis magistrecon de universitato en Berlin, tio estas io. Io ĝi estas.« Forta emfazo de io. »Mi havas laborspertojn de pli ol dudek jaroj, sed titolo de magistro, tio estas io. Dudek laborjaroj estas nenio, nulo. Ŝi malofte parolis kun mi, ĉiam nur kun Susanne. Eĉ ne havis edzon. Neniajn vivospertojn. Juna anserido.«

»Ŝi ne havis edzon. Ĉu amikojn? Iujn aliajn virojn, amatojn?«

Claudia Imhoff aspektis tute surprizite. »Amikojn … virojn. Mi ne aŭdis ion pri tio. Mi jam diris, ke ŝi ne parolis al mi, sed se ŝi havus amdolorojn aŭ kvelerojn kun amikoj … mi ekscius tion. Ni estas malgranda firmao. Kutime tiuj informoj tuj diskoniĝas.«

Droste devis profunde en- kaj elspiri. Ĝuste la informoj, kiujn li serĉis, ne tuj diskoniĝis. Lia listo en la kapo, kiun li preparis en la pasinta nokto, forvaporiĝis, kaj li estis malkontenta, ĉar li ne skribis ĝin en sian notkajeron. Kiuj aliaj dungitoj laboras ĉi tie? Mense li laŭiris la koridoron. Librotenado. Rekta atako.

»Ĉu vi povas rakonti ion pri la librotenisto? Mi forgesis la nomon …«

»Lapano. Bernd Lapano. Ĉu vi sciis, ke lia frato estas Harry Lapano, kiu posedas la bakejojn?«

Droste frapis sin kontraŭ la frunto. »Tiu Lapano! Mi konis la nomon, sed ne ligis ĝin al la librotenisto. Jes, la bakejojn mi konas. En unu li nur vendas bakaĵojn, en la dua staras kelkaj tabloj, kaj oni povas sidiĝi, trinki kafon … manĝi bulkon kun kolbaso.« Lia mano pli rapide skribis la frazojn.

»Ĝuste tiu. Do Bernd estas la frato. Mi ne scias, kial li ne laboras en la firmao de Harry.«

›Ĉar parencoj ne estas bonaj dungitoj en la propra firmao‹, li pensis. ›Malgranda aboco de entreprenistoj.‹

»Bernd estas solecemulo. Li ŝatas vaporlokomotivojn. Foje mi renkontis lin en la kuirejo, kaj kelkfoje mi sidis apud li en la semajnaj laborkunvenoj.«

»SEMAJNAJ LABORKUNVENOJ« estis plia nocio, kiun Droste grandlitere notis kaj substrekis.

»Nun li estas malsana. Forta malvarmumo. Ne estas mirige, tiu vetero estas malsaniga. Mi ja iris ĝustatempe al la kuracisto kaj akceptis kontraŭgripan injektaĵon. Estis lia edzino, kiu trovis la mortigitinon, vi ja scias.«

Droste ne sciis tion, almenaŭ li ne havis tiun konkretan ideon. Jes, nun li rememoris la plorantan virinon, kiu hieraŭ sidis ĉe la policistino. Li kapjesis.

»Bernd ĉiam sidas en sia kontoro kaj trafosas nombrojn. Ne, tia laboro ne estas farita por mi. Nur nombrojn. Oni velkas, kiam oni okupiĝas dum la tuta tago pri nombroj, ĉu ne?«

Droste kapjesis.

»Post pliaj dek jaroj lia tuta korpo estos velkiĝinta. Se ĝi ne estas jam tia. Kaj lia edzino same. Mi kaj mia edzo, ni ankoraŭ ne velkiĝis.« Claudia Imhoff ridetis ŝajnhonteme. Ŝia ruĝhara vizaĝo ekfloris.

»Parolante pri velkado. Linda ankaŭ forvelkas en la kelo. Ŝi estas kompatinda estaĵo.«

»Linda kiu?«

»Linda Rost. Linda laboras duontage kiel mi, sed mi havas freŝan aeron. Ŝi sidas en la kelo ĉe sia kudromaŝino. Nia granda tajlorejo, do ni nomas ĝin ›la granda‹, estas en la entreprena zono malantaŭ la benzinstacio. Urĝajn ŝanĝojn faras Linda, ĉar oni ne povas transporti la robojn al la granda tajlorejo kaj reen. Ŝi povas tuj en la salono meti pinglojn por marki ŝanĝendaĵojn, aŭ iam tiam la klientinoj veturas per la lifto en la kelon, kie ŝi alĝustigas la vestaĵojn. Tiel la klientinoj atendas kvaronhoron aŭ iomete butikumas, en tiu tempo Linda enmetas kojnon por plivastigi la robon, se la posedontino estas graveda. Aŭ io tia.« Claudia rikanis.

»Ĉu estas multaj ŝanĝoj farendaj?« Droste ne povis imagi al si, ke la laboro en kelo estas agrabla.

»Preskaŭ ĉiu robo bezonas iujn modifojn. Ni zorge mezuras la korpojn de la fianĉinoj, sed tiaj roboj estas artaĵoj. Kelkfoje la klientinoj subite deziras plian falbalon, banton aŭ pli longan robon, aŭ la dekoltaĵo ne konvenas. Zipoj estas difektaj aŭ malbone enkudritaj. Linda estas bonega artistino, laboras tre rapide kaj bone.«

»Vi diris, ke ŝi laboras nur duontage, ĉu?« La paĝoj de la notkajero pleniĝis.

»Jes, po kvar horoj en tago. Ni ne vendas grandegan nombron da roboj, kaj Linda estas kontenta pri sia stato. Ŝi faras kelkajn tajloristajn laborojn hejme por najbaroj. La firma laboro ĉi tie donas al ŝi sufiĉan bazan salajron kaj socialan asekuron. De tempo al tempo mi vizitas ŝin en la kelo, kaj ni trinkas tason da teo. Komprenu, mi devas kontroli la progreson de la laboroj.« Ŝi okulumis kaj ridetis.

Droste rektigis la ekdoloriĝantan dorson. La seĝo ne invitis al longa sidado. »Mi dankas pro la agrabla interparolo. Vi tre helpis min.«

Li prenis la smartfonon kaj diskrete haltigis la registradon. »Ne estas mesaĝoj«, li diris klarige.

Droste sidis en la kontoro de Saggenecker sur la sama seĝo kiel hieraŭ. Tiu estis agrable remburita kaj ne dolorigis lian dorson. Tra la fenestro maldekstre de li aŭdiĝis malfortaj ventoblovoj. Antaŭ li trans la malfermita pordo malforta lumo eliris de la skribotablo, ĉe kiu Claudia Imhoff klakigis la klavaron de la komputilo.

Li fermis la okulojn kaj ĝuis la ondon de bonfarto, kiu trakuris lian spinon. Per profunda enspiro li fikstenis la trankvilon de la momento.

»Ĉu mi ĝenas vin?«

La detektivo ŝir-malfermis la okulojn kaj aspektis kiel knabo, kiun oni kaptis dum ŝtelado de ĉerizoj de sur arbo en najbara ĝardeno.

»Ho, estas vi. Mi ĝojas revidi vin, sinjorino Karft. Ĉu ni restu ĉi tie, aŭ ĉu ni prefere iru en la kuirejon kaj preparu kruĉon da kafo por ni?«

Droste leviĝis de sur sia seĝo, prezentis afablan rideton al la eniranta vendistino kaj petis ŝin sidiĝi.

»Ne, vi ne ĝenas min«, li daŭrigis la parolon, »sed la seĝo en la sekretariejo preskaŭ mortigis min. Ĝi ne taŭgas por longa sidado. Nun mi ĝuas tute alian sidsenton.«

Dum Droste malfermis la pordon al la sekretariejo, Susanne Karft sidiĝis kaj tiam klarigis: »Ĝi estas la lasta el la malnovaj seĝoj. Intertempe ĉiuj aliaj estas anstataŭigitaj. Ial oni mendis tro malmulte de la novaj seĝoj, kaj la vizitantoj nun devas suferi. Marina volis mendi du pliajn …« Ŝi interrompis sian parolon kaj forviŝis larmojn. Singulto trakuris ŝian korpon.

La detektivo residiĝis ĉe la tablo vide al la pordo kaj al vendistino.

Estis ne nur la makuliĝinta ŝminko, kiu vidigis la signojn de aĝo kaj maltrankviliĝo sur la vizaĝo de la blondulino. Faltetoj en la okulanguloj, malgrandaj malpuraĵoj de la haŭto, cikatreto de iu longe forgesita akcidento, la ne tute ekzakte aranĝita frizaĵo vidiĝis sub la hela lumo de la plafona lampo kaj ataketis, sed ne forviŝis la belecon de la virino. Nun, ne plu troviĝante sub la okuloj de klientino, ŝi perdis sian internan forton.

Guteto en la haŭtkoloro de ŝia ŝminko makulis la falbalon de la bluzo.

Droste fordirektis sian rigardon de la virino kaj utiligis la paŭzon por ŝalti la sonregistradon de sia smartfono kaj malfermis la notkajeron.

»Ĉu vi ŝatis ŝin?«, li demandis molvoĉe. La pridemandado komenciĝis misvoje. ›Koncentriĝu‹, li silente diris al si mem.

»Jes. Ŝi estis pli juna ol mi, sed laŭ la aĝo mi estis pli proksima al ŝi ol la aliaj virinoj. Dum antaŭtagmeza paŭzeto ni ofte sidis kune, trinkis kafon kaj babilis iomete. Ŝi estis afabla, komplezema.«

Susanne Karft reprenis la manteketon, kiun ŝi estis metinta apud sin sur la tablon, kaj eltiris naztukon.

»Antaŭ ol ni plu parolos pri Marina Miller, mi ŝatas fari kelkajn demandojn pri vi mem. Mi jam eksciis, ke vi havas edzon.«

»Jes kaj ne. Mi estas eksedziniĝinta kaj loĝas kun Martin, mia vivkunulo, kiu estas ankaŭ la patro de nia filo. Finn estas dekdujara. Li estas bona knabo.«

Droste demandis sin, kial patrinoj tuj atribuas aĝon al siaj infanoj kaj frazon kiel tiun »Li estas bona knabo.«

»Marina ŝatis Finn-on, ambaŭ havis la saman ludkonzolon kaj parolis pri iuj ludoj, se ŝi vizitis min.«

Denove la interparolo tro rapide direktiĝis al la murditino, kvankam Droste prefere restis ĉe la privata vivo de Karft. Li demandis ŝin pri adreso kaj, ŝi pardonu lin, aĝo.

»Ĉu ŝi ofte vizitis vin?«

Ŝian respondon interrompadis singultoj kaj la malrapidaj fluetoj de larmoj: »Ni kutime telefonis vespere, kaj pli malpli kvaronjare ŝi vespermanĝis ĉe ni. Ŝi estis la sola infano de siaj gepatroj, eble tial ŝi traktis Finn-on kvazaŭ junan fraton. Mi kredas, ke ŝi volonte havus propran infanon.«

Ŝia voĉo plifirmiĝis.

Droste rapide notis la informojn kaj plu demandis: »Ĉu ŝi havis amikon aŭ fianĉon, ĉu ŝi rakontis pri amikoj en Berlin?«

La blondulino hezitis respondi: »Mi scias … pri neniu. Venante el Berlino, ŝi postlasis nur siajn gepatrojn, laŭ mia scio.«

Paŭzeto.

»Iam ekzistis iu viro, kun kiu ŝi du- aŭ trifoje iris al dancado en diskotekon. Ne estis longa interrilato. Ili disiĝis mi-ne-scias-kiale. Dum la lasta tempo ŝi ja havis iun intiman konaton, sed ŝi neniam parolis pri li. Estis neeble eligi el ŝi eĉ nur unu vorton pri li. Mi kredis, ke li estis edziĝinta kaj tutkorpe tatuita, havis tri brakojn kaj laboris por sekreta servo.«

»Certe tri tatuitajn brakojn.« Droste miris pro ŝia subita ŝercemo.

»Jes, kompreneble.«

Karft remetis sian malsekiĝintan tuketon en la tekon kaj leviĝis por serĉi la papertukojn sur la skribotablo de sia ĉefo.

»Mi volas reveni al ŝia laboro ĉi tie en la firmao. En mia notkajero staras pluraj demandoj, do pri ŝia pozicio inter la gekolegoj, privataj kontaktoj, la rilato inter ŝi unuflanke kaj Saggenecker kaj lia edzino aliflanke, kaj mi notis la nocion semajnaj laborkunvenoj. Mi scias, ke mi superruzas vin, sed mi ne havas klaran imagon pri la laboro en ĉi tiu malgranda entrepreno. Ŝajnas, ke vi povas priskribi tion al mi per simplaj vortoj.«

Trovinte la serĉitan pakon, Susanne Karft reprenis sian seĝon, rigardis siajn interplektitajn fingrojn kaj silentis. Droste lasis ŝin pripensi siajn respondojn.

Ekstere neatendita pluvoverŝo puŝiĝis kontraŭ la fenestroj, kio sonis kiel hajletado. Droste esperis, ke tio estis la lasta pluvoatako por hodiaŭ. Li ne volis marŝi tra pluvego al la renkontiĝo kun la komisaro.

»Kiam la ĉefo dungis kaj prezentis ŝin al ni, tiam la unuaj semajnoj kompreneble estis malfacilaj por ŝi. Fake ŝi baldaŭ pruviĝis kompetentulino. Saggenecker estas praktikulo, kaj Marina enmetis en nian firmaon iom da moderneco, progreso kaj, por tiel diri, scienceco. Bernd Lapano kompreneble akceptis ŝin, ne nur ĉar ŝi estis juna kaj bela virino, sed ankaŭ ĉar lia laboro pri nombroj kaj leĝoj estis pli teoriema, pli, kiel diri, pli seka ol la laboro de la virinoj, kiuj tajloras kaj vendas robojn al klientinoj. En liaj okuloj ŝiaj taskoj estis parencaj al liaj taskoj. Ni laboras per la manoj, li kaj Marina per nombroj kaj menso.«

Karft reŝovis siajn harojn malantaŭ la dekstran orelon per allogaj movoj de mano kaj kapo.

»Post duonjaro ŝi havis firmiĝintan pozicion. Kutime ŝi atingis siajn celojn, aprobigis sian opinion, efektivigis siajn planojn kaj intencojn. Estis la sukceso finfine de Saggenecker, kiu nun havis kunlaborantinon, kiu alportis freŝan venton kaj novajn ideojn kaj metodojn de produktado. La vendejoj en Hamburg kaj Kiel, la estonta vendejo en Berlin kaj la kreskintaj negocosumo kaj profito estis ĉefe ŝia sukceso.«

Droste interrompis ŝian parolfluon. »Ĉu ŝi ricevis sufiĉan agnoskon? Aŭ ĉu ŝi kredis, ke ŝi laboras sub la nivelo de siaj scioj kaj povoj, estis malkontenta pri la salajro?«

»Ŝi neniam plendis, eĉ ne aludis mankon de kariero. Kvankam ni ne parolis pri tio, mi kredas, ke ŝi ne intencis resti eterne en la firmao. Aliflanke ŝi ne volis reiri en iun el la grandaj entreprenoj, kie la ĉefo ne konas siajn dungitojn persone.«

Li etendis siajn gambojn sub la tablo. La longaj intervjuoj kun atestantoj estis streĉaj, kaj li pensis, ke li malbone preparis sin. Nun li devis samtempe noti la plej gravajn eldirojn de Susanne, tiel li nomis ŝin enmense, kaj rememori siajn demandojn. Kiuj estis jam kontentige responditaj? Ŝia vizaĝo kun la blondaj haroj ĉiam denove delogis lin de koncentrita pensado.

»La sekva demando estas tikla, kaj mi petas vin, ke vi ne supertaksu ĝian signifon. Tamen mi devas demandi, kia estis la rilato inter via ĉefo kaj Marina, kia estis lia edzeco?«

»Saggenecker havas tre feliĉan edzecon. Lia edzino estas vera belulino, iom sudlanda tipo kun nigraj okuloj kaj tiu aparta, malheleta haŭtkoloro. Antaŭ ol vi demandas, mi tuj diras, ke ŝi estis nek dungitino nek manekeno. Mi ne scias, kie ili interkonatiĝis. Ambaŭ tre amas siajn ĝemelojn, estas du knabinoj. Estas absolute certe, ke li ne havis ian eksterfirmaan intereson pri Marina. Lia edzino ne tuŝas la firmaajn aferojn. ›La firmao estas la firmao de mia edzo‹, ŝi foje diris, ›ne mia.‹ Unusole niajn jarfinajn festojn ŝi partoprenas, de tiuj mi konas ŝin.«

»Bone. Kaj la rilatoj inter ŝi kaj ŝiaj kolegoj estis …?« Droste ne finis la frazon.

»Ŝi ne havis multajn privatajn kontaktojn en la firmao. Tio estis la malfeliĉo de ŝia faka laboro, ŝi ne apartenis al la manlaboristoj, kaj kaplaboristoj estis krom ŝi nur du. La ĉefo kaj Lapano.«

Droste ridetis nevole pro la nocioj »manlaboristoj« kaj »kaplaboristoj«. Al kiu kategorio li apartenus laŭ ŝia taksado?

»Soleca ŝi tamen ne estis, nek enuis. Ni ĉiuj laboras multe, ĉar ni ŝatas niajn profesiojn, post la labortempo restas tempo por aĉetado de vivbezonaĵoj, kiun ŝi devis fari mem, ne havante amikon aŭ edzon. Ni preparas vespermanĝon, televidadas kaj ek! ni saltas en la liton.«

En la kapo de Droste aperis la bildo, kiel Karft saltas en sian liton. Sola, sen vivkunulo.

»Ŝi ludis dum multaj horoj per sia ludkonzolo. Dum duonjaro ŝi partoprenis kurson pri la nordfrisa lingvo, poste serĉis kontakton al ŝakklubo, sed neniuj el tiuj okupoj estis longdaŭraj. Estis pli malpli antaŭ unu jaro kaj duono, ke iun tagon ŝi aperis kun kindlo kaj dum la paŭzoj legis romantikajn librojn.«

»Eh, kindlon? Jes, mi memoras. La elektronika legilo de Amazon. Mia bofrato havas tiun.«

»Mi ne ŝatis ĝin. Ŝi sorbtrinkis kafon kaj legis, kaj mi sidis apude kaj observis ŝin. Iam ŝi ne plu alportis la aparateton, niaj interparoloj reviviĝis.«

Droste prenis la smartfonon, kiu brave registris la paroladon, por ekscii la tempon. Tiam li sentis soifon kaj bedaŭris, ke li ne insistis pri taso da kafo.

»Kion pri la aliaj kolegoj?«

»Ŝi ne okupiĝis pri la vendado, tio estas mia fako.« Fiero sonis el tiuj vortoj. Kun miro la detektivo konstatis, kiel ŝi transformiĝis de ploranta, protektinda virineto al nepre memstara virino. »Ĉefe ŝi kunlaboris kun Bernd kaj Linda. Linda estas nia tajloristino, kiu laboras en la kelo, rebonigas miskudraĵojn sur vendotaĵoj kaj kudras la malnetajn modelrobojn de la ĉefo. Bernd tenas la librojn, kiel vi scias, kaj kune kun Marina kontrolis en- kaj elspezojn. Mi komprenas nenion pri tio, nombroj estis la mondo de Marina.«

»Vi kaj Marina tamen bone harmoniis?«

»Jes, eble tial. En la ĉiutaga laboro ni havis nur malmultajn komunajn farendaĵojn, niaj komunaj paŭzoj servis distron. Mi havas propran familion, ŝi ne. Mi hejme kreskigas orkideojn, ŝi estis fiera, se ŝiaj epipremnoj[9] ne mortis pro sekeco. Elektronikaĵoj ne interesas min, ŝi havas … havis ludkonzolon, tiun Xbox-aĵon, kiun havas ankaŭ Finn, kaj kindlon kaj komputilon kaj smartfonon kaj ion tian pletkomputilon.« La frazo sonis kiel la rulfrapado de vaporlokomotivo.

Droste estis mirigita. »Pri kio do vi interparolis?«

»Pri virinaj aferoj kaj nia vivo. Ĝuste ĉar ni havis diversajn vivospacojn, niaj babiladoj estis interesaj. Post kiam ŝi estis leginta la romantikajn romanojn per tiu elektronika aparateto, ŝi detaleme pridemandis min pri familiaj vivo kaj mastrumado, kvazaŭ ŝi intencis geedziĝi. Ŝi eĉ ne havis amikon tiam!«

La detektivo ne bone komprenis tion kaj skuis la kapon. »Reen al la firmao. Kio estis la laborkunsidoj, pri tiuj vi ankoraŭ ne raportis.«

»Laborkunsidoj okazas ĉiusemajne je mardo. Ni parolas pri la kutimaj aferoj, kresko aŭ malkresko de aĉetoj, iuj grandaj mendoj, gravaj fuŝoj en la tajlorejo kaj tiel plu. Partoprenas ankaŭ la taĉmentestrino de nia tajlorejo en la entreprena zono, kaj ĉiun duan monaton nia ĉefo okazigas apartan kunvenon de la vendejestroj. Tiujn ni simplaj dungitinoj ne partoprenas, nur Marina kaj Bernd. Mi memoras, ke post la dungo de Marina dum kelka tempo Bernd kondutis kiel fiera virkoko dum la kunsidoj. Tio ĉesis, ĉar poste li kondutis kiel klaŭno. Subite ĉiuj kapricoj malaperis, kaj li kondutis kutime. Aŭ nia ĉefo parolis kun li, aŭ lia edzino, ŝi nomiĝas Karo, tutnome Karoline, eksciis ion. Ŝi estas tre ĵaluza. Foje ŝi atakis eĉ min, kvankam mi estis tute senkulpa, kaj estis neniuj intimaj rilatoj inter Bernd kaj mi. Mi ne volis aserti, ke la ŝanĝoj de lia konduto estis kaŭzitaj de Marina. Povas esti, ke li suferis pro konstipo aŭ manko de ĉokolado.«

Unue manlaboristoj kaj kaplaboristoj, nun konstipo kaj ĉokolado. La detektivo pene subpremis ekridon. La interparolo ŝajnis forŝovi la nubojn de funebro kaj reveki la viglecon de Karft. Ŝia vizaĝo perdis la grizan tonon, ŝiaj okuloj gajnis brilon.

Estis tempo por fini la intervjuon.

»Sinjorino Karft, mi dankas pro via preteco respondi miajn multajn demandojn. Kaj nun mi urĝe bezonas kafon!«

La »Malnova Forĝejo« estis malgranda, agrabla restoracio en tiu parto de la Ĉefstrato, kiu estis rezervita al butikumantoj. Estis nur malmultaj turistoj en la urbo, kaj pro la griza aŭtuna vetero la loĝantoj de la urbo preferis resti hejme kaj ne manĝis en restoracioj. Sekve la »Malnova Forĝejo« estis preskaŭ malplena.

Ĉefkomisaro Johannsen sidis sur seĝo ĉe tablo en angulo apud fenestro, rigardante sur la malsekan straton. La najbaraj tabloj estis neokupitaj.

Malvestinte sian jakon, Droste sidiĝis vide al li. Ili intersalutis. Ĉe la alrapidanta kelnerino la detektivo mendis senalkoholan bieron kaj, sen esplori la manĝokarton, eskalopon laŭ viena maniero.

»Post du longaj intervjuoj mi estas interne sekiĝinta, preskaŭ forvelkiĝonta. Mi sopiris trinki kafon, sed unue mi revivigas min per biero.«

Antaŭ la komisaro jam staris taso da kafo. Post gluto da kafo li ne plu atendis, sed gravmiene ekparolis: »Sinjoro Droste, ni konas nin reciproke jam de kelkaj jaroj, kaj neniam havis problemojn unu kun la alia. Saggenecker informis, ke li taskis vin pri la eltrovado de enfirmaa spiono, se tiu ekzistas. Mi ne volas, ke ni, do la polico sur unu flanko kaj vi sur alia flanko, laboru unu kontraŭ la alia. Iuj homoj ne ŝatas paroli kun policistoj kaj estas pli babilemaj al vi. Do, por ne fari multajn vortojn, mi esperas, ke ni povas iel kunlabori kaj interŝanĝi informojn. Ĉiu el ni havas sian dancspacon, kiel vi nomis nian situacion, kaj mi kredas kaj deziras, ke ni bone dancos kune. Mi tuj«, li laŭtiĝis kaj faris kvietigan mansignon, rimarkante, ke Droste intencis diri ion, »mi tuj deklaras, ke mi riskas mian laborlokon. Mi ne rajtas eldoni informojn, sed mi pensas, ke mi ricevos pli multajn kaj bonajn novaĵojn, se ni interŝanĝos ilin. Schlemminger neniam eksciu tion!«

Pro la lasta frazo Droste vole nevole devis rideti. La kelnerino alportis botelon da Flens-biero kaj glason. Li malrapide plenigis la glason kaj trinkis plenbuŝon. Tiam li serioze enrigardis en la okulojn de la komisaro. »Mi tute ne kontraŭas vian proponon, ĉar mi ĉiam ŝatas kunlaboron je reciproka avantaĝo. Komune oni pli facile atingas celon. Mi ne fanfaronos pri nia eta interkonsento. Tamen estos malekvilibro, ĉar vi havos pli da informoj, ol mi supozeble havos. Detektivo havas malavantaĝan pozicion.«

»Ne plendu, la pozicio de detektivo ne estas tro malavantaĝa! Kvanto ne estas grava, temas pri kvalito, pri graveco.«

»Konsentite. Mia interparolo kun Claudia Imhoff, tio estas la dua vendistino kaj porokaza sekretariino, ne donis rezulton. Ŝi ĝenerale ne sentas sin bonfarta en la firmao, klaĉas pri sinjorino Karft, pri sia ĉefo, pri sinjoro Lapano. Nur por la tajloristino en la kelo kun la nomo Rost, kiu same estas nur duontage dungita, ŝi trovas afablajn vortojn. Sinjorino Karft estis parolema kaj informema, sed male al sia kolegino havas nur bonajn vortojn pri siaj gekolegoj. Cetere, kun tiu Rost mi parolos post ĉi tiu paŭzo. Kredeble mi devos ankoraŭ unu- aŭ dufoje kunsidi kun ili, ĝis ili degelos. Klaĉulinoj, ĉefe tiu Imhoff, nevole kaŝas la veron per multvorteco, kaj estas malfacila tasko kribri faktojn el interkolegaj onidiroj. Mi bedaŭras, tio estas ĉio, kion mi povas raporti. La ĉaso nur komenciĝis.«

La komisaro kapjesis. »Tio konfirmas miajn unuajn impresojn.« Li apogis sin antaŭen. »Marina Miller estis pafmortigata el distanco de ĉirkaŭ unu metro per mallonga naŭmilimetra kuglo, punkto tricent okdek ACP. Unu pafo en la kapon, du en la torson.« Li residiĝis rekte kaj eltrinkis sian tason.

»Kion vi pensas pri Saggenecker? Li tre ŝatis sian dungitinon, eble ne nur ŝatis ŝin. Se li eksciis pri la spionado … Senreviĝo pro senespera amo kune kun elreviĝo pro perfido de firmaaj sekretoj jam kaŭzis murdojn.« Droste eltrinkis sian glason per longa gluto kaj permane komprenigis al la kelnerino, ke li deziras duan botelon.

»Ĉu ankaŭ duan kafon?«, ŝi demandis Johannsen-on. Tiu kapjesis.

Droste daŭrigis sian laŭtan pensadon. »Li havus motivon, se li amus Marina-n kaj se li scius ion pri la spionado. Okazon li certe havis, ĉar sur la etaĝo de la kontoroj ne estis multaj homoj, kaj li povis konstati, kiam ŝi foriras kaj revenas. La motivojn ni ne povas pruvi, kaj ĉu li posedas armilon?«

Johannsen kapneis. »Estas tro multaj supozoj en via frazo. Li havus, se li amus, se li scius. Li ne havas permesilon pri armilo, nek posedis nek petis. Tion ni tuj kontrolis. Ni ne suspektas lin aktuale, sed tenas lin sur la listo de eblaj farintoj. Konsentite, mi ne sciis, ke li havis sentojn por fraŭlino Miller.«

»Mi ne certe scias tion. Ankaŭ tio estas nura supozo. Susanne Karft faris fortajn obĵetojn kontraŭ tiu ideo.«

»Do al ŝi vi jam parolis pri tio.«

»Nur supraĵe.«

»Nia juna subkomisarino intervjuos ŝin. Virinoj inter si … vi scias.«

Droste inklinis diri »Ne«, sed rezignis. La kelnerino alportis fiŝmanĝilaron por Johannsen, la trinkaĵojn kaj tuj poste la manĝaĵojn kaj grandan teleron kun salato por ambaŭ gastoj.

»Mi ŝatas la rostitajn terpomojn ĉi tie«, diris la komisaro. »Ili estas la plej bonaj en la tuta urbo. Ankaŭ la polakio[10] estas tre bongusta.« La tranĉilo celis la fiŝon. »La kuiristo komprenas sian arton.«

Ankaŭ Droste havigis al si porcieton da verdaĵoj, detranĉis pecon de la eskalopo kaj plenbuŝe murmuris ion, kio similis al »vere bongusta«.

Dum kelkaj minutoj ili manĝis silente. La komisaro interrompis la silenton.

»Sinjoro Droste, mi estas pli aĝa ol vi, mi havas pli altan rangon, mi estas pli longe edziĝinta ol vi, kaj mi havas pli da infanoj ol vi.«

Droste ne povis ne ekridi, ĉar li tute ne havis infanojn.

Johannsen daŭrigis: »Tial estas mia vico proponi amikiĝon. Mi nomiĝas Manfred, kvankam vi scias tion.«

La detektivo sin sentis kortuŝite, lia vizaĝo montris ĝojan surprizon. Daŭris momenton, ĝis li kapablis respondi.

»Sinjoro Manfred, via propono honoras min. Mi nomiĝas Gunnar, kvankam vi scias tion.«

Nun ankaŭ Johannsen devis ridi. »Promesu al mi, ke vi neniam nomos min per persona nomo en la ĉeesto de Schlemminger.«

»Volonte mi promesas tion, Manfred! Neniam en la ĉeesto de Gargamel. Kelnerino … Manfred, per kio ni tostu?«

»Lasu, Gunnar, sen alkoholaĵo. Ni tostos alian fojon. Reen al nia temo. La gepatroj de Marina Miller alvenis el Berlin. Ili loĝas en la Insula Pensiono. Post la tagmanĝo mi iros al ili. Tio ĉiam estis unu el la plej malfacilaj taskoj por mi: Informi gepatrojn pri la morto de infano. Nomu min malmoderna, sed mi ne kredas, ke infanoj mortu antaŭ siaj gepatroj.«

»Prave. La gepatroj estas bedaŭrindaj.«

Kelkdekoj da funebraj sekundoj pasis.

Droste enpikis la aeron per sia forko. »Nia viktimo laboris dum iom pli ol unu jaro ĉe modisto en Berlin. Tio legiĝas en ŝia vivresumo, kiun donis al mi Saggenecker. Ĝis nun tio estas la unusola rilato al la pasinteco, kiu kreus motivon por spionado.«

»Ke tiu modisto sendis ŝin al Saggenecker, ĉu vi konsideras tion? Bonvolu formeti vian forkon, ĝi agacas min.«

»Jes. Por mi laboras kontorserva provizistino, kaj mi petis la virinon, ke ŝi faru kontakton al tiu modisto. Li nomiĝas Marianus. Persona nomo estas Guido aŭ Gerhard, se mi ĝuste rememoras. Mi volas scii, kial Miller forlasis lian firmaon. Manko de promocio ŝajnas tro malforta kaŭzo. Se Saggenecker eksciis pri la spionado … Kontraŭ tiu motivo parolas unue, ke ne ekzistas pruvo, kaj due, ke mi ne povas imagi al mi, ke iu riskas kondamnon al dumviva mallibereco pro firmaa spionado en malgranda roboproduktejo.«

La forko surtabliĝis.

»La motivo restas en nebulo. Fakto estas la tempo de la faro. Iu murdis tiun Miller dek ĝis dekkvin minutojn, antaŭ ol sinjorino Lapano trovis ŝin«, resumis Johannsen. »Je tagmezo estis la laborfino de Claudia Imhoff, ŝi tuj iris hejmen. Karft konfirmis tion, ĉar ŝi vidis ŝin preteriri la montrofenestron. Miller adiaŭis de sia ĉefo por fari paŭzon en kafejo.«

»Tie la kafopreparisto konfirmis, ke ŝi volis renkonti iun, kiu ne venis. Post kvaronhoro kaj du espresoj ŝi pagis kaj foriris reen al la vendejo«, Droste aldonis siajn sciojn de enketo je la pasinta vespero.

»Ĝuste. Tie Karft mallonge parolis kun ŝi. Evidente ŝi tiam veturis alten per la lifto kaj tie estis pafmortigata. Nur Saggenecker estis en la supra etaĝo.«

»Denove Saggenecker.«

Johannsen kapneis. »Ne, Gunnar, tio estas tro simpla. Li ne estas tiel stulta, ke li mortigus iun, estante tute sola kun tiu. Dum la foresto de Miller venis kuriero kaj liveris du paketojn. Kiam li estis ĉe Saggenecker, eniris ankaŭ sinjorino Lapano, alportante la atestilon pri malsaneco de sia edzo. Tiuj du kune forlasis la ĉambron, la kuriero direkte al la ŝtuparo, la virino al la lifto. Tie ŝi trovis la asististinon, plorante kaj kriante rekuris al la sekretariejo, de kie Saggenecker vokis la policon. La reston vi jam scias.«

»Kaj en la domo estis krom Saggenecker nur Karft, ĉu?«

»Karft kaj Rost, kiu faris urĝajn alĝustigojn en la subtera etaĝo. Kompreneble, Rost povus atendi en la placeto antaŭ la lifto. Ekzistas ŝtuparo paralele al la lifto. Ŝi tamen ne havas motivon. Polvoreziduojn ni trovis sur neniu el la ĉeestintoj. Tio indikas, ke en la domo estis plia persono, pri kiu ni scias nenion. La unusola, kiu tutcerte ne povis mortigi Miller-on, estas Karft, ĉar ŝi havis klientinon.«

La lasta frazo de la komisaro kaŭzis ĝemeton de trankviliĝo kaj senŝarĝiĝo ĉe Droste.

»Tio estas la aktuala situacio. Mi nun vizitos la gepatrojn. Malagrabla devo.« Johannsen levis la manon. »Kelnerino, mi volas pagi!«

Droste restis sidanta kaj atendis la virinon: »Kafon mi petas!«

Elirinte el la lifto, Droste surprizite ĉirkaŭrigardis en la subtera ĉambro. Tio ne estis mucida, malhela kaj malvarmeta volbaĵo, sed granda, kvankam malalta salono superŝutita per lumo. Eĉ la aero odoris freŝe kun strangeta aromo. La unua, kion li vidis, estis dekduo da manekenpupoj kun fianĉinaj roboj diverse fasonitaj kaj kun ravaj ornamaĵoj.

»Kion vi deziras? Tio ne estas loko por la publiko!«

Nur nun li vidis maldekstre grandan trajloran tablon, ĉe kies ekstremo staris kudromaŝino. De malantaŭ ĝi rigardis lin virina kapo kun okulvitroj.

»Ĉu vi estas de la polico? La ĉefo kaj iu policisto diris, ke vi venos al mi por demandadi.« Ŝia voĉo estis mallaŭta kaj malalta. Kvankam la vortoj preskaŭ perdiĝis en la vasteco de la ĉambro, ili kaŭzis malagrablan senton.

Droste faris du paŝojn direkte al la tablo. »Saluton, mia nomo estas Droste, kaj jes, mi deziras interparoli kun vi. Mi ne faras kriminalajn pridemandojn, sed nur serĉas informojn.«

»Momenton, unue mi devas fini mian laboron.« Neniom da afableco renkontis la detektivon.

Ŝi metis kelkajn pinglojn en blankan robon kaj per tondilo distranĉis fadenojn. Droste havis nenian imagon pri ŝia laboro kaj kun fascino observis la agadon.

Pasis kvin minutoj, dum kiuj Droste traesploris la ejon, migris laŭ la vicoj de manekenpupoj, el kiuj multaj estis kovritaj per plastfoliaj saketoj, kaj en pensoj komparis la robojn kun tiu, kiun surhavis lia nuna edzino dum la geedziĝo, kaj kiu ankoraŭ pendis la ŝranko de ilia dormoĉambro.

»Mi kredis, ke la kelo ne estas tre bona loko por laborado. Nun mi vidas, ke la ĉirkaŭaĵo estas sufiĉe agrabla.« Por ricevi utilajn informojn, Droste klopodis krei afablan atmosferon por interparolo.

La virino leviĝis. »Ĝi plaĉas al mi. Ne pluvas, estas varme kaj hele. Mi pendigis saketojn kun lavendo. Tiu herbo purigas la aeron kaj efikas kontraŭ malsanoj.« Ŝi proksimiĝis al li kaj glatigis faldon de robo, kaj fine Droste ekkonis la aromon de la aero.

Malhele-blua ŝvitĉemizo kaj ellavita pli griza ol blua ĵins-pantalono kovris la konsiderinde ampleksan korpon de la tajloristino. Inter la brunaj haroj vidiĝis unuaj grizaj fasketoj. Droste entombigis sian imagon, ke ĉe Saggenecker laboras nur belaj junulinoj. La virino trapaŝis la unuan vicon da pupoj kaj haltis apud Droste.

La detektivo faris duan provon por konatiĝi. »Mi nomiĝas Gunnar Droste.«

»Linda. Miaj kolegoj ne kredas, ke lavendo estas sana. Ĝi kvietigas kaj helpas endormiĝi. Mi scias tion, ĉiuvespere mi preparas teon kun lavendo kaj dormas bonege.«

»Mi devas intervjui vin pri la hieraŭa tago. Ĉu vi povas raporti, kiam vi venis, kion vi faris speciale dum la tagmezo, kiam vi iris hejmen?«

La rigardo, kiu trafis la detektivon, certe murdus lin, se rigardoj mortigus. La kvietiga efiko de la lavendo tuj neniiĝis. La malgranda korpo kvazaŭ eksplodis, ŝia voĉo estis aŭdebla tra la muroj ĝis la strato.

»Ĉu vi kredas, ke mi mortigis ŝin? Kial mi farus tion, apenaŭ konante ŝin? Ŝi sidis tie supre en sia kontoro, mi ĉi tie en la kelo. Ni havas nenion komunan. Mi ne havas nek havis kaŭzon damaĝigi ŝin. Ĉu vi komprenas?«

Indigne ŝi apogis la manojn sur la kokso. Profunda enspiro.

»Mi kaŝe rampis el mia kelo, ŝteliris apud la lifto en la plej supran etaĝon kaj inside pafmortigis ŝin. Tiam mi kaŝis la armilon en unu el la pupoj kaj infuzas teon. Tion do vi imagas al vi, ĉu? Mi estas stulta tajloristino, kiun oni povas kulpigi.«

La pugnigita mano pafiĝis antaŭen, lastmomente ĝi evitas manekenpupon, kiun ĝi sendube knokaŭtus. Tiu kolera movo ŝajne surprizis eĉ ŝin, la mano malleviĝis. Dum Droste staris konsternite kaj senmove pro la neatendita vortoverŝo, ŝia voĉo plilaŭtiĝis.

»Anstataŭ serĉi la veran friponon, vi prenas la unuan senkulpulon, kiun vi trovas, kaj tiras ĝin antaŭ tribunalon. Sed ne min, tion mi promesas al vi!«

»Silentaĉu!«, krietis nun Droste. »Neniu suspektas aŭ eĉ kulpigas vin!«

Li mem surpriziĝis pro sia subita furiozo. Nun li profunde enspiris antaŭvide al ŝia denova eksplodo.

»Mi petas pardonon«, kviete respondis la virino kaj duafoje konfuzigis la detektivon, ĉi-foje per sia briditeco. »Mankas al mi paŭzo. Dum la tuta antaŭtagmezo iuj venas ĉi tien, demandas, kritikas, petas ŝanĝojn sur jam finitaj roboj. Ĉiu volas paroli pri Marina Miller, sed mi scias nenion. Tute nenion. Kiel kutime la labortago komenciĝis je la naŭa, kaj je la dek-tria kaj tridek la polico diris al mi, ke mi ne foriru, ĉar oni havas demandojn. Estis tiu Polizeimeister Hansen, li loĝas proksime de mia domo, tre afabla kaj helpema viro, do li venis kaj petis aŭ postulis, ke mi ne foriru. Post unu horo, ĉu vi komprenas, post unu horo tiu malgranda komisarino mallonge interparolis kun mi kaj diris, ke ŝi venos morgaŭ, do hodiaŭ, ĉu vi komprenas? kaj denove kaj detale pridemandos min. Fine vi aperas, plia persono, kiun mi ne konas. Ĉu ŝi venos, aŭ ĉu vi faras la pridemandadon? Mi urĝe bezonas teon.«

La virino ŝovis sian korpon tra la pupoj kaj reiris al sia laborloko.

Droste sekvis ŝin, dirante: »La komisarino aparte intervjuos vin. Mi estas certa, ke la policistino pli bone plenumos tiun taskon.«

La etoso en la ĉambrego ankoraŭ ne estis pli afabla, kaj li decidiĝis pluiri la komencitan vojo de malekscitigo. »Sidiĝu, sinjorino Rost. Kvietiĝu. Do hieraŭ vi estis dum la tuta labortempo en la kelo.«

La tajloristino ne sidiĝis, sed iris flanken kaj ŝaltis akvoboligilon starantan sur ŝranketo, tiam prenis tefolietojn el la ŝranko kaj metis ilin kaj kandon en vitroglason.

»Preskaŭ la tutan labortempon. En la sekretariejo estas listo, kie ni devas enskribi, kiam ni venas matene kaj foriras posttagmeze. Kaj eble je la deka, mi, ĉu vi komprenas, mi prenis kafon en la kuirejo.«

Ŝi diris tion, kvazaŭ tio estus grava sekreto kaj ŝia vera krimo. »Ĉu vi deziras lavendoteon?«

»Ne, ĝi estos varmega, kaj mi ne restos tro longe ĉi tie. Mi scias preskaŭ ĉion, kion mi volis ekscii.«

Ŝi interplektis siajn fingrojn antaŭ la ventro. »Mi infuzas ĝin dek minutojn. Vespere mi ŝatas trinki lavendolakton kun vanilo, tiun mi infuzas nur kvin minutojn.«

Droste observis ŝin, ke ŝi sidis antaŭ la glaso kaj rigardis la infuzaĵon. Evidente jam la preparado kvietigis ŝin. Li elpoŝigis sian notkajeron kaj enskribis la plej necesajn faktojn. Dum kelkaj minutoj nur la paca spirado de la du homoj estis aŭdebla. Trafoliumante sian kajeron, li rememoris la temon de sia tasko, kiu tute malaperis el lia menso.

»Ĉu vi scias, ĉu fraŭlino Miller estis kontenta pri sia laboro? Ĉu ŝi havis proksimajn amikojn?« Droste kredis, ke li lerte evitis la vorton »intima«.

»Certe ŝi estis kontenta, ricevante sufiĉe bonan salajron. Mi ne scias, kiom ŝi enspezis en Berlin, sed Saggenecker estis malavara rilate al ŝi. Ĉu vi komprenas? Pri intimaj amikoj mi scias nenion. Mi ne iras en dancsalonojn kaj ne spionas miajn gekolegojn. Ŝi estis juna virino, kion, vi pensas, ŝi faris dum sia libertempo? Edzon ŝi havis nek ĉi tie nek en Berlin. Nek infanojn. Ĉu vi scias, ke lavendoleon oni uzas je masaĝado? Uzu ĝin, masaĝante vian edzinon. Vi havas edzinon, ĉu ne? Hejme mi havas kandelojn kun lavenda aromo, kaj ĉi tie mi purigas miajn manojn per sapo kun lavendo. Tiel la malgrandaj vundoj, kiujn mi kaptas dum la laboro de la kudrado, pli bone resaniĝas.«

Pene Droste sekvis la torenton da vortoj, filtris kaj ordigis la informojn. Li estiĝis prudenta, ĉar dum babilado virinoj kiel Linda Rost ofte, kvankam neintence, elaŭskultas la aliulon.

»Oni trovis ĉe la murditino memor-bastoneton kun bildoj de la modkolektaĵo por la modosemajno de Berlin. Ĉu la vestaĵoj estas ĉi tie?«

Linda Rost montris per fingro en angulon de la ĉambro. »Tie malantaŭ la pupoj kun la fianĉinaj roboj staras tola ŝirmilo kaj malantaŭ ĝi la pupoj kun la vestaĵoj por la modosemajno. Fraŭlino Miller iam kaj tiam venis kaj okupiĝis pri ili, mezuris aŭ fotis ilin, rearanĝis unuopajn vestopartojn. Tio estis ŝia tasko, ĉu vi komprenas? Gravajn aferojn ŝi ne rajtis fari, la modosemajno estis la favorita infano de la ĉefo.«

La detektivo iris en la angulon kaj rigardis scivole la vestaĵojn sur tri manekenaj pupoj. Por li ili estis nenio eksterordinara, kutimaj vestaĵoj en paŝtelaj koloroj, punca, salm-kolora, helblua, kiujn li jam konis de la fotoj sur la USB-bastono. La ŝtofoj estis altvaloraj, tion vidis eĉ li.

Li revenis al la tajlora tablo.

»Ĉu vi neniam renkontis ŝin sur la strato, dum aĉetado en ĉiovendejo?«

»Malofte. Foje mi renkontis ŝin en trajno al Dagebüll. Ŝi asertis, ke ŝi ŝatas rigardi la pramojn. Pa, pramojn! Mia kuzino loĝas en Dagebüll, ĉu vi komprenas, do ne en la haveno, sed en la vilaĝo, kaj laboras kiel kuiristino en hotelo. Ni malofte renkontiĝas. Ŝi havas tri infanojn. La edzo laboras sur foraj laborlokoj kaj venas hejmen nur por semajnfino.«

Droste ne interesiĝis pri la familio de Linda Rost kaj decidis fini la intervjuon.

»Sinjorino Rost, mi dankas vin pro via helpo. Adiaŭ!«

»Ĝis revido, sinjoro … eeeh, mi forgesis vian nomon.« Linda Rost kaptis la tefoliojn el la glaso. »Mi bedaŭras, ke vi ne trinkis teon.«

Suprenirante la ŝtuparon, Droste aŭdis ŝian demandon: »Ĉu vi volas preni saketon da lavendoteo kun vi? Ĝi helpas ankaŭ en amaferoj!« kaj tuj poste paŝetojn desupre. Subkomisarino Elster baris lian vojon. Hodiaŭ ŝiaj haroj estis plektitaj al vosteto, kiu gaje pendis de sur la postkranio. »Ĉu vi ludas helppoliciston?«

La detektivo estis konsternita pro la bruska alparolo kaj sulkigis la frunton. Ĉu li portis ŝildon sur brusto kun surskribo »Mi estas malbonulo!«?

»Ne timu, mi ne volas okupi vian lokon«, li respondis dusence. »Kaj — bonan tagon!«

»Pardonu, pardonu, sinjoro … mi forgesis vian nomon.«

»Droste, Gunnar.«

»Sinjoro Droste. Hodiaŭ mi havas malbonan tagon.«

»Vi ne estas la unusola, kiu havas malbonan tagon. Tiu sinjorino«, Droste fingromontris en la direkto, el kiu li venis, »same havas malbonan tagon, kaj se la tago plu pasas laŭ tiu maniero, tiam mi havos malbonan vesperon.«

Ŝi malbutonumis sian grizan jakon, kiun hodiaŭ kompletigis nigra silka bluzo kaj griza pantalono. »Ĉu sinjorino Rost estas tie?«

»Jes, trinkante lavendoteon. Vi komprenas, bonvolu ne atentigi ŝin, ke mi ne estas policisto. Alikaze ni ĉiuj havos tre malbonan tagon. Ŝi ne indulgos vin. Ho, ŝi estas malgranda diablino kaj preskaŭ mortigis, rostis kaj manĝis min. Mi ĝojas, ke mi forfuĝis ankoraŭ viva. Mi avertas vin, neniam trinku lavendoteon. Ĝia efiko estas terura! Ĉu ni eksportas ĝin ien? Proksiman orienton?«

»Vi detektivoj ĉiuj estas friponoj!«

»Tio estas nepermesita ĝeneraligo!«, li postvokis la saltetantan harvoston, kiu malaperis trans angulo.

La frua krepuskiĝo devigis Gunnar-on Droste ŝalti la ĉambrolampojn je sia reveno en la kontoron. Preparinte makulkafon kun vanila gusto en la kuirejeto, li startis sian klapkomputilon kaj sidiĝis. Lin atendis la tagfinaj laboroj, resumaj raportoj, notoj pri uzitaj kaj fakturendaj laborhoroj. Tio estis la tempo, kiam li ekripozigis sian animon.

Per helpo de la sonregistraĵoj de sia smartfono kaj skribaj notoj li trapasis la tutan tagon, marteletis centojn da vortoj en la klavaron de sia komputilo, trinkis kafon kaj ĉagreniĝis de tempo al tempo pro la malbona kvalito de la registraĵoj, aldonis etikedvortojn kaj plenigis la elektronikan laborslipon pri faritaj laborhoroj.

La fotojn faritajn de Susanne Karft li plusendis de la smartfono al sia komputilo kaj sur la granda ekrano atente studis ilin. La memfoto montris du gajajn virinojn antaŭ malakra fono kun verdaj arbofolioj kaj bruna muro de domo. Ili klinis la kapojn unu al la alia. Sur la dua foto li vidis Marina-n Miller sur la ŝtuparo al la stacidomo, sub ŝi sur la antaŭplaco preteriris nur duone videbla persono, kaj iu eble dekjara knabo staris kvazaŭ glufiksita kaj rikanis grandokule. Plia foto prezentis Marina-n kaj junulon amike antaŭ televidilo. La aldonita teksto informis, ke la bildo estis farita de Susanne en la hejma loĝĉambro kun ŝia filo, kiu ludis kun Marina per ludkonzolo. Malfacile rekoneblaj estis la personoj sur kvara bildo, la fulmlumo ne sukcesis heligi la grandan vendosalonon. Iu estis sendube Linda Rost en la ŝvit-ĉemizo, kiun Droste jam konis, malantaŭ ŝi altkreskinta juna viro, dekstre apud ŝi ridetis Claudia Imhoff en blua, florornamita robo, kaj je unu paŝo antaŭ ili Marina Miller metis harfaskon malantaŭ la orelon.

Sentante soifon, li iris en la kuirejon kaj revenis kun kolao. Tiam li sidis sur sia komforte remburita brakseĝo, rigardis pensoplene la pordon kaj trinketis poglute el sia glaso.

La smartfono sonoris.

»Droste. … Jes, Frank, venu. Kiel kutime, kiam vi venas, mi laboras super paperoj.«

Pasis malpli ol du minutoj, kaj Frank Haseler eniris kun ĝojmiena »Kiel vi fartas?«.

»Lace. Ĉu vi deziras kafon?«

»Ne, mi prenos glason da kolao. Tio sufiĉas.«

Preninte trinkaĵon en la kuirejo, Haseler sidiĝis kaj deflanke observis sian bofraton. Tiu sin turnis kaj rulis sian kontorseĝon ĉe la alian tablon vid-al-vide al Fred.

»Ĉu la esploroj prosperis?«

Droste kapneis. »Eble mi pretervidas ion gravan. Dum la tuta tago mi intervjuis la dungitinojn, kaj ĝis nun mi ne havas la senton, ke mi estas sur la spuro de la spiono.«

»Sherlock Holmes ne solvis siajn problemojn je la unua tago.«

Droste leviĝis kaj alportis plian botelon kun kolao. Malrapide li verŝis la ŝaŭmbobelantan limonadon en iliajn glasojn.

»Se mi estus Sherlock Holmes, tiam vi estus ne mia bofrato, sed frato Mycroft, kaj ni serĉus la submarŝipajn planojn de Bruce Partington. Mi igus vin sendi al mi liston de ĉiuj tribrakaj agentoj de eksterlandaj sekretaj servoj kaj konstatus, ke nur unu el ili estas tatuita kaj en nia urbo, kaj tiu estus la fripono.«

Haseler rektiĝis sur sia seĝo kaj sulkofrunte demandis: »Pri kiuj tribrakaj agentoj vi parolas? Kial iu devas esti tatuita? Ĉu vi havas febron aŭ ennazigis kokainon?«

»Ne insultetu min! Estas la postsekvoj de la hodiaŭaj intervjuoj. Nenia serioza malsano. Ĉu vi konas la dungitojn de Saggenecker persone?«

»Ne, aŭ nur supraĵe. Dum mia laboro mi ne havas tempon por detalaj babiladoj. Tiu blondulino foje demandis min pri kontraŭvirusa programo.«

»Susanne Karft«, interrompis lin Droste.

»Jes, Karft. Miller havis ĝeneralan intereson pri komputiloj kaj smartfonoj, kaj Lapano, mi ne scias, ĉu vi jam vizitis lin …«

»La librotenisto.«

»La librotenisto konsultis min, kiam lia edzino estis aĉetonta novajn komputilon kaj presilon.«

»Mi kvazaŭ vagas en nebulo. Kaŭzo por la spionado ne estas ekkonebla, ĉar la juna virino estis kontenta pri sia laboro. Amiko eble ekzistis, sed neniu konas lin.«

»Haltu!« Haseler levis atentokapte fingron. »Intimaj amikoj, kiujn neniu konas, ofte estas geedziĝintaj.«

»Frank, tio estas mia esenca fako — trovi intimajn amikojn de geedziĝintoj. Ĉi-foje mankas al mi eĉ tiu tikla sento en la stomako. Cetere — mi devas fari demandon. Mi havas ĉi tiun foton«, li almontris la ekranon, »kiun sendis tiu blondulino, do sinjorino Karft. Ĝi estas tro malhela. Ĉu vi povas pliheligi ĝin, por ke mi vidu detalojn? Ĉu vi konas tiun viron, kiu staras malantaŭ Linda Rost?«

Li turnis la klapkomputilon al sia bofrato.

»Jes, tiu estas la filo de Linda Rost. De tempo al tempo li vizitas sian patrinon. En somero li laboras kiel kelnero en restoracio, en vintro li estas senlabora kaj tedas sian patrinon kaj la gedungitojn ĉe Saggenecker.« Lia rideto pruvis, ke tiu juĝo ne estis tro serioza. »La foton mi provos pliheligi, sendu ĝin per retpoŝto al mi. Se mi malsukcesos, vi demandu la ĵurnaliston, kiun ni renkontis hieraŭ. Tom Iu-ajn.«

»Tom Kessler. Bona ideo, mi forgesis lin. Li estas fakulo pri diĝitaj fotoj.«

Denove la smartfono sonoris.

»Droste, privata detektivo. … Kiu estas vi, kaj kion mi traktis pri kiu? Bonvolu klarigi! … Fraŭlino komisarino … jes, Elster.«

Aŭskultante la vokantinon, li prenis la glason kaj trinketis. Gaja trajto aperis sur lia vizaĝo.

»Mi avertis vin. Ŝi havas danĝeran langon. Kion? … Ŝi nomis vin la koleran policiston? Do mi estis la afabla policisto. Tiu opinio karesas mian animon.«

Droste faris kelkajn grimacojn kiel signon, ke la interparolo enuigas lin.

»Fraŭlino Elster, mi havas vizitanton. … Ĝis kio? Jes, ĝis revido.«

»Mi parolis kun sinjorino Rost«, li klarigis al Haseler. »Komence ŝi estis tre, tre malafabla, ni preskaŭ kriis unu kontraŭ la alia. Adiaŭinte, mi renkontis komisarinon Elster kaj avertis ŝin. Ŝiaj spertoj tamen estis pli malbonaj ol miaj, kvankam ŝi estas virino. Nun Rost opinias, ke mi estis la afabla policisto, kaj Elster la kolera.«

»Rost, mi apenaŭ konas ŝin nek ŝian filon, ĉar mi ne iras en ŝian kelosalonon, do Rost spektas tro multajn televidajn filmojn. Alikaze ŝi scius, ke ne ekzistas afablaj policistoj.«

»Ne diru tion. Johannsen tagmanĝis kun mi kaj surprizis min tre pozitive. Li proponis al mi kunlaboron je ambaŭflanka avantaĝo.«

»Mi vidas, ke vi estas sufiĉe okupita, kaj nun adiaŭos de vi.« Haseler leviĝis. »La foton mi prilaboros kaj resendos ĝin. La ekspono estas diĝite plibonigebla. Mi ĝuis la interparolon kun vi. Estas preskaŭ la sesa. La ĉiovendejoj baldaŭ fermiĝos.«

»Vi certe devas aĉeti picon por vespermanĝo.«

»Jes, picon kun salamo. Kiel vi scias tion?«

»Mi estas detektivo. Ne forgesu porti vian glason en la kuirejon.«

Laŭta rido akompanis la bofraton el la ĉambro.

Vendredo

Gunnar Droste, privata detektivo, atingis je la sekva mateno la bakaĵvendejon de Harald Lapano en la Ĉefstrato. Reklamstableto haltigis lian iradon. Ĝi anoncis oferton de »Kafo kaj bulko kun surmetaĵo — 2,50 €«. Tra la montrofenestro li vidis la vendistinojn, kiuj servis la klientojn, donis panojn kaj bulkojn trans la butikotablon, verŝis kafon en tasojn, ŝmiris buteron sur duonon da bulko, metis tranĉaĵojn de kolbaso aŭ fromaĝo sur ĝin kaj akceptis monon. Estis kutima komenco de tago, hodiaŭ sen pluvoverŝoj. Ekstere regis krepuska malhelo, interne hela elektra lumo, kiu vokis: »Eniru, ĉi tie estas varmo.« Matenaj promenantoj kaj vojaĝontoj prenis unuan varman trinkaĵon aŭ kompletan matenpladon kaj manĝis ĝin ĉe startablo. Bakisto alportis pleton da novbakitaj bulkoj el la najbara ĉambro kaj ŝutis ĝin en keston. Ekstere Droste sentis apetiton je freŝa bulko kun butero kaj hakita viando. Salivo kunfluis en lia buŝo. Rapide li daŭrigis sian vojon. La apuda viandovendejo de »Buĉisto Maurer« ankoraŭ estis fermita, la vendoĉambro vualita de malhelo.

La frato de la bakisto, Bernd Lapano, kaj lia edzino loĝis en irdistanco de dek minutoj for de la urbocentro. Droste kutime iris perpiede tra la urbo. Liaj vojoj estis mallongaj, longa parto de la Ĉefstrato permesis nur paŝrapidan veturadon, kaj parkumejoj por aŭtoj estis maloftaj aŭ tempe limigitaj. Nur la malvarma kaj malseka vento malagrabligis ĉi-matene la promenadon.

Heĝo ĉirkaŭis la terposedaĵon, sur kiu staris la domo de la familio. Stratlampo flagre ĵetis flavan lumon. Ĝardenpordeto kaj larĝa pordo al la alveturejo de duobla garaĝo baris la vojon de vizitanto. Droste iris tra la neriglita ĝardenpordo kaj sonorigis ĉe la domo.

Lumo ekbrilis tra vitro de fenestreto, ŝlosilo turniĝis. Virino en leĝera domkostumo malfermis. »Jes? Kio estas?«

»Bonan matenon. Mia nomo estas Droste, privata detektivo, kaj hieraŭ mi telefone anoncis min. Mi serĉas sinjorinon Lapano.«

»Estas mi. Karo Lapano. Per kompleta nomo Karoline Lapano, sed ĉiu nomas min Karo. Bonvolu eniri.« Ŝi surhavis malstriktan domkompleton, sed mankis ŝuoj. Ŝi prenis lian jakon kaj pendigis ĝin sur hokon.

Droste ne rekonis ŝin. Antaŭ du tagoj ŝi estis povra plorantino kun nigraj strioj sur la vizaĝo pro diskurinta ŝminko, hodiaŭ aplomba negocistino — kun nudaj piedoj — kondukis lin tra vasta koridoro en grandan loĝoĉambron.

»Sidiĝu.«

Sur granda leda sofo kuŝis sub litkovrilo viro kun ruĝa vizaĝo kaj eĉ pli ruĝa nazo. »Bonvolu ne doni al mi la manon, mi havas fortan nazkataron kaj ne volas infekti vin. Bonan tagon, mi estas Bernd.« Terno finis la parolon, li premis papertuketon kontraŭ la nazo. »Lapano«, li finis la sinprezenton.

Droste resalutis kaj diris sian nomon.

Bernd Lapano malŝaltis la grandan plattelevidilon, sur kiu du New-York-aj policistoj ĵus kaptis forfuĝeman viron kaj krude premis lin kontraŭ aŭtomobilo.

Droste prenis lokon en unu el la du foteloj, inter kiuj staris malalta tablo, kaj kiel kutime metis siajn skribilojn kaj la smartfonon sur la tablon. Sidante kun dorso al la muro, li povis per rapida rigardo kapti la aranĝon de la ĉambro. Tiun parton, en kiu li sidis, okupis leda sidgarnituro kaj televidilo, la alian en la fundo de la ĉambro granda manĝotablo kun seĝoj. Sur la muroj pendis diversaj presitaj florbildoj. De sur komodoj ridetis la kadritaj fotoj de Karo kaj Bernd kaj de pluraj aliaj personoj. Rememoraĵoj pri geedziĝa festo kaj feriado. Pluraj bildoj de vaporlokomotivoj kaj maljunaj viroj, kiuj ŝutis sian ridadon en la kameraon. Du longaj bokarneoj[11] flankis la grandan fenestron, kiu rigardis al korto.

Karo Lapano, kiu estis malaperinta ien, revenis en la ĉambron kun pleto de tasoj, kafo kaj malgrandaj bakaĵoj. Ŝi intertempe anstataŭigis sian domkostumon per pulovro kaj pantalono. Per lertaj movoj ŝi disdonis la vazojn kaj metis pelveton kun keksoj kaj aliaj etaj bakaĵoj sur la mezon de la tablo. La tasoj estis malgrandaj artaĵoj, eble ne porcelanaĵoj, sed el maldika ceramikaĵo, kaj bele ornamitaj per malmodernaj, ja kiĉaj multkoloraj floroj. Ili staris sur subtasoj — kiom longe Droste jam ne ricevis subtason? Verŝinte la kafon en la tasojn, ŝi sidiĝis sur fotelo vid-al-vide de la detektivo kaj rigardis lin atendante. La ridetado sur ŝiaj lipoj estis pli afereca kaj negoca ol afabla.

»Bonvolu preni ion.«

»Dankon, mi matenmanĝis antaŭ duonhoro. Kafon mi volonte akceptas.« Tamen li ŝovis kekson en sian buŝon.

»Harry, la frato de mia edzo, produktis la etbakaĵojn. Prenu, kiom vi volas. Li havigas ilin al ni je sufiĉe grandaj kvantoj. La aliaj restaĵoj de la vendado iras al la manĝotablo de helpobezonantoj.«

Ŝia edzo duone sidis, duone kuŝis sur la sofo kaj malforte observis la scenon el malgrandaj okuloj.

»Nun estas fino de manĝado!« Droste retiris sian manon, kiu estis prenonta kvaran pecon. »Mi ne venis por plenigi mian stomakon. Temas pri la jena.«

Je la tioma fojo Droste klarigis sian taskon kaj resumis la — vere preskaŭ nulajn — rezultojn.

»Mi estis hejme«, grakis Bernd Lapano. »Je lundo post la laborfino forta pluvo trafis min. — Haĉ!« Li ternis kaj haste levis novan papertukon al la nazo. »Je la posta tago mi iris al laboro kiel kutime kaj baldaŭ sentis estiĝon de malvarmumo. Nokte mi ekhavis febron kaj je merkredo matene vizitis nian konstantan kuraciston. Li atestis mian malsanecon kaj la nekapablon je laborado ĝis hodiaŭ, sed vi vidas — haĉ!« La papertuketo helpis. »Vi vidas, ke mi ne resaniĝis. Kara, ĉu vi komplezus kaj serĉus tiujn verdajn lektablojdojn …« La lastaj vortoj malaperis je tusetado.

Post minuto Karo Lapano alportis la deziritan skatoleton. Ŝia edzo premis tablojdon tra folio kaj enbuŝigis ĝin. Malfortiĝinte li sinkis en la provizoran liton.

Lia edzino reprenis sian fotelon. »Nun mi devas malkaŝi miajn sekretojn, ĉu? Senvestiĝi ĝis la subvestoj.«

Droste certe ne obĵetis la ideon, ke ŝi senvestiĝus. Por momento en lia spirito la nigraj, mallonge tonditaj haroj de Karo, kiuj elstaris kiel pikiloj de erinaco, interŝanĝiĝis kontraŭ la longaj blondaj bukloj de Susanne Karft. La geedzoj Lapano ŝajnis iomete pli aĝaj, sed ambaŭ virinoj estis belaj.

»Ĉu vi havas gefilojn? Tio ne apartenas al la enketado, estas nur subita ideo. Mi estas scivola.«

»Nia filino vizitas la gimnazion en Apenrade«, grakis Bernd.

»Tio estas germanlingva lernejo en Danlando. Ni veturas por revenigi ŝin je ĉiu semajnfino. Ĉi-foje ne, por ke ŝi ne infektiĝu de Bernd. Barbara ne plendos pro tio, ŝia amiko estas dano.« Karo verŝis al si kaj al Droste po plia taso da kafo kaj demande rigardis al sia edzo. Tiu kapneis.

»Post kiam Bernd revenis de la kuracisto, mi iris al la apoteko, aĉetis la medikamentojn kaj ĉirkaŭ tagmezo transdonis la ateston pri malsaneco. Dum la reiro mi trovis la mortigitinon. Ĉi tion mi jam raportis al la policistino … Polizeimeister Schmidt … kaj al la malgranda subkomisarino … Fuchs … ne …«

»Elster«, helpis Droste.

Ekstere la griza krepusko cedis taghelecon.

Plia kekso tute mistere trovis sian vojon en la buŝon de Droste kaj dissolviĝis en gluto da kafo. »Tio estas tre konciza raporto, sed mi ne volas insisti, ĉar mi interesiĝas ne unuarange pri la murdo. Gesinjoroj Lapano, aŭ ĉefe sinjoro Lapano, ĉu fraŭlino Miller estis nekontenta pri sia laboro kaj stato aŭ rango en la firmao?«

La demanditoj preskaŭ sinkrone kapneis.

»Do vi ne scias, ĉu?«

»Mi supozas, ke ŝi estis tre kontenta. Ŝi ne diris malbonan vorton pri Saggenecker nek volis reiri al Berlin«, grakis la malsanulo.

Karo suprentiris palpebron. »Mi fakte ne konis ŝin.«

»Kiaj estis la rilatoj inter ŝi kaj la aliaj dungitoj? Ĉu oni ŝatis ŝin, volonte kunlaboris kun ŝi, ĉu estas iuj homoj, kiuj ne ŝatis ŝin?«

»Estas kiel en ĉiu firmao. Iuj klaĉas, aliaj laboras.« Evidente Bernd Lapano rigardis sin kiel anon de la lasta grupo. »Kion oni aŭdacas diri pri la persono, kiu estas la dua post la ĉefo?«

»Mi ne kredas, ke vi volis esti aŭdaca — en tiu rilato.« Lia edzino sonis kiel ekscitita katino, kiu estas eligonta siajn ungojn.

»Kontraŭ mi ŝi kondutis kolegece. Neniu malbona vorto.«

Droste skribis inter siajn notojn: »Rilato inter BL kaj MM — ĉu tikla temo?«

La graka voĉo daŭrigis: »Ni bone kunlaboris, kaj ni devis bone kunlabori, ĉar ni havis respondecon pri la financoj. Kelkfoje ŝi atentigis eĉ la ĉefon, ke lia preferita projekto formanĝas tro da mono.«

La detektivo ekatentis. »Lia preferita projekto, ĉu tio estis la modosemajno?«

»Jes.«

Droste sin turnis al sia preferita temo. »Ĉu vi scias ion pri amikoj aŭ … intimaj amikoj? Okupiĝoj dum libertempo?«

»Mi apenaŭ povas paroli … Certe ŝi havis amikon, mi ne konis lin. Ŝi neniam parolis pri li.«

»Vi parolas, kvazaŭ vi scius ion pri ŝiaj konatoj.« La katino denove montris siajn akrajn ungojn. Ŝi prenis la laktokruĉeton kaj eliris kun alte levita kapo kaj streĉita korposinteno.

Sur sia slipo Droste metis longan strion ĉe la flanko de tiu frazo. Bernd estis certa, ke ŝi havis amikon, sed samtempe asertis, ke li sciis nenion pri li. Nu jes, povas esti, li komentis silente por si mem.

»Sian libertempon ŝi pasigis per legado kaj ludado per iu ludkonzolo.«

Droste provis alidirektigi la interparolon. »Susanne Karft diris al mi, ke ŝi, do Marina Miller, ŝatis la havenon en Dagebüll kaj veturis tien por observadi la ŝipojn.«

»Susanne estis ŝia plej bona amikino en la firmao. Ŝi povus koni ŝiajn sekretojn. Haĉ! … Je la diablo, tiu kataro ne volas malaperi. Sakra aŭtuna vetero!« Bernd ĝemis kaj provis profunde enspiri. »Miaj bronkoj doloras.« Li tusis. »Marina foje rakontis, ke ŝi estis en la haveno. Mi ne scias detalojn.«

Karo revenis kaj metis replenigitan kruĉeton da lakto sur la tablon. Per malrapidaj movoj ŝi preparis al si plian tason da kafo. Droste rezignis, kovrante sian tason per plata mano.

»Oni trovis ĉe ŝi memorilon kun la dokumentoj pri la preparado de la modosemajno. Iuj supozas, ke ŝi ŝtelis tiujn informojn aŭ por vendi ilin aŭ laŭ tasko de iu.« La detektivo ne faris demandon el la frazo, atentante la reagon de la librotenisto.

La respondo de la librotenisto venis kun mallongaj paŭzoj. La parolado videble kaŭzis al li dolorojn.

»Por mi tio estas tute neimagebla.«

»Ŝi certe ne estis tia anĝelo, kian vi pentras«, mallaŭte, sed bone kompreneble interĵetis lia edzino sian mencion.

Bernd ne lasis sin konfuzi. »Ŝi povis havigi la si la datumojn, pri tio oni ne povas dubi. Nur … se iu ĉantaĝis ŝin … libervole ŝi neniam informus iun pri firmaaj sekretoj. Kvankam, nun jes, ni ne havis sekretojn. La tajlorado de fianĉinaj roboj ne estas afero, pro kiu oni mortigas iun … Haĉ!«

Plia papertuko foruziĝis.

»Tiu modosemajno … Saggenecker volis partopreni jam ekde pluraj jaroj, sed neniam havis taŭgan kolektaĵon, aŭ mankis al li partnero, kiu partoprenigus lin en tia spektaklo. Estis ĝuste Miller, kiu helpis lin, ĉar pro antaŭa sia laboro en Berlin ŝi … Haĉ! … ŝi konis iujn ›ĝustajn‹ homojn kaj estis sufiĉe sperta por regi la fadenojn, per kiuj oni dancigas la marionetojn. Kial ŝi detruus rezultaĵon, kiun ŝi mem konstruis?«

»Jes, ĝuste tion mi ne scias.« Preninte kekson, Droste sin klinis malantaŭen al la dorsapogilo de la fotelo.

»Oni ne povas vidi en la animon de homo«, opiniis Karo.

Droste leviĝis. »Mi dankas vin pro via pacienco dum mia demandado.«

»Por mia edzo tio estis agrabla distrado, ĉu?« Karo iris ĉirkaŭ la sofo kaj metis siajn brakojn karese ĉirkaŭ lian kolon.

»Babilado pri la laboro ne estas vera distrado. Tion mi havas ĉiutage.« Bernd elgrakis la vortojn sub la sufokiga premo de sia edzino. Post kiseto sur la kapon ŝi liberigis lin. Droste vole nevole havis la impreson de kovokokino, kiu ŝirmas sian kokidon.

»Bernd, mia malsana virkato, mi devas plenumi ofican taskon. La ĉefo de la ›Malnova Forĝejo‹ atendas min, ĉar li ne komprenas miajn amortizajn kalkulojn pri sia aĉeto de nova kasinstalaĵo. Mi prenos vian terenlimuzinon«, Karo incidente informis sian edzon, prenante la vazojn por elporti ilin.

Elironte el la ĉambro, Droste rimarkis du blankajn-nigrajn fotojn en simpla kadro sur la muro apud la pordo. Ili montris vaporlokomotivojn.

»Ĉu vi interesiĝas pri lokomotivoj?«, li demandis en la ĉambron, ne celante difinitan personon.

»Bernd«, respondis Karo. »Li fotografas ilin. Antaŭ du jaroj li partoprenis veturadon per muzea vaporlokomotivo tra Ĉeĥio. Tiuj fotoj estiĝis tie.«

»En antaŭa vivo li certe estis lokomotivestro aŭ hejtisto.« Ĉu la edzino mokis sian edzon?

»Ĉu vi ne ŝatas tiun hobion?«

»Ne pensu tion! Ĉiu homo bezonas okupiĝon kaj distradon ekster la profesia laboro. Mi devas konfesi, ke mi ne havas ion tian. Nun, kiam nia filino vivas ekster nia mastrumaĵo, mi sentas tiun mankon. Eble mi ektrikados.«

Karo kaj Droste atingis la koridoron.

»Se vi havos pliajn demandojn, telefonu kaj revenu! Jen mia negockarto.«

Droste surmetis sian jakon, stivis siajn aĵojn kaj enmanigis al ŝi sian karton.

La dompordo fermiĝis malantaŭ li, kiam li trairis la ĝardenpordon.

Ĉe la sekva stratkruciĝo eksonis hupo. El la preterveturanta Mercedes-GLK-terenlimuzino mansvinge ridetis Karo Lapano.

Alvenante al la domo, en kiu troviĝis lia kontoro, Droste renkontis sian bofraton. Fred Haseler ĵus malsupreniris la ŝtuparon, kiu kondukis al la unua etaĝo.

»Vi komencas vian laboron tre malfrue, kara Gunnar«, li salutis la detektivon.

»Tute male, mi jam trapasis mian unuan intervjuon ĉe familio Lapano. Ambaŭ gesinjoroj ĉeestis, kaj regis stranga atmosfero. Vi konas lin, ĉu vi povas sciigi min pri la rilato inter li kaj lia edzino? Akompanu min en la kontoron! Vi ricevos bongustan kafon.«

»Ne, mi venis al via kontoro por iomete babili, sed vi ja cedas min! Nun mi havas fiksitan renkontiĝon. Vi konas la sorton de la memdungitoj. Eble ĝis vespero. Bongustan kafon mi ricevas ankaŭ hejme.«

»Ĝis vespero!«

Post kvin minutoj Droste sidis en sia kontoro, tenis tason da kafo kaj observis la komputilon, kiu ŝargis la sistemon kaj konektiĝis al interreto. Liaj pensoj reiris al la ĵus farita intervjuo.

La kaheloj de Vindozo malice rikanis al li. »Ne gapu, eklaboru!«, ili vokis.

»Vi ne malpermesas al mi la antaŭlaboran paŭzon«, li mute respondis ilin kaj samtempe ridetis. Ankoraŭ ne estis fino de la jaro, kaj jam li babilis kun sia komputilo. Li bezonis aŭ feriadon aŭ psikiatron. Unue li intencis enmemorigi al si, ke li demandu sian bofraton, ĉu ankaŭ tiu parolas al — aŭ eĉ kun — siaj komputiloj.

Buŝpleno da kafo rekondukis lin en la realecon. Malkontente li rigardis la fundon de la taso kaj leviĝis por prepari plian kafon.

Fine la klakado de la klavaro indikis, ke la detektivo resumis la viziton ĉe familio Lapano. Zorge li transskribis sian manskribitan malneton en la komputilon kaj kompletigis la notojn per reaŭskultado de la sonregistraĵo. En lia imago reaperis la malsana librotenisto, kiu kuŝis malforte sur la sofo, prizorgate de sia edzino. Tiun bildon forpremis la solnegocistino, kies superforta aplombo postefikis. Ŝia ĉiama kaj ĉiea psika ĉeesto estis sentebla eĉ nun. Estis nenia dubo, kiu estis la alfa-persono[12] en la geedzeco. Ŝi iam elektis sian edzon. Ŝi prenis lian ludilon, la Mercedes-on, kiam li estis malsana. Ŝi estis la entreprenistino, kiu kunlaboris kun aliaj entreprenistoj. Li estis la dungito de Saggenecker.

Droste skuis la kapon. Tiujn psikologiajn supozojn li ne faru. Faktoj, faktoj kaj denove faktoj kondukas al la celo, kaj lia celo estis la eltrovo de firmaa spiono. Al la plenumo de ĉi tiu tasko li ankoraŭ ne proksimiĝis. Geedzaj problemoj ĉi-foje ne tuŝis lin.

Blua rektangulo aperis dekstre sur la ekrano.

Mesaĝo de Margarete Pfennig.

Li alklakis ĝin.

Guido Marianus alvenos je lundo sur la flughavenon de Hamburg. Proksimume je tagmezo li povos interparoli kun vi, se la renkontiĝo ne daŭros pli ol unu horon. Bonvolu aprobi aŭ malaprobi. M. Pfennig

La sama mesaĝo aperis sur la smartfono.

Droste flustre sakris. Ĝuste nun, kiam li koncentriĝinte ellaboris la rezultojn de la mateno, la retmesaĝo ĝenis siajn rezonojn. Li suspiris kaj resendis noton, per kiu li petis sian kunlaborantinon konfirmi la renkontiĝon.

Li trarigardis sian liston de dungitoj. Li ne povis imagi al si iun, kiu spionadis por alia modofaristo. Ĉu Bernd Lapano, kiu subite elrompiĝis el sia familia kaj profesia kaptitecoj? Ĉu la sekretariino, kiu feriadis sur Majorko, kaj kiun Droste tute ne konis? Neniu el tiuj du povis mortigi la asististinon. Ĉu estis du tute sendependaj krimoj, kiuj nur hazarde tempe koincidis? Ĉu vere estis du kunlaborantaj spionoj en tiu malgranda firmao?

Ne. Nur Marina Miller povis esti la spiono. Ŝi volis transdoni la USB-bastoneton, kaj la transdono ial fiaskis. La ricevonto de la bastoneto atendis la virinon antaŭ la lifto kaj pafmortigis ŝin. Karo Lapano ĝenis lin serĉi kaj preni la memorilon. Ekzistis nur tiu unusola krimulo.

Droste devos atendi ĝis lundo, kiam interparolo kun Marianus eble heligos la aferon. Ĉi-posttagmeze li veturos al la pramhaveno, kie Miller laŭdire ŝatis observi la ŝipojn. Tio estus bona loko por interkonsiliĝi kaj interŝanĝi dosierojn.

Li ne antaŭatendis gravajn novaĵojn sekve de sia vizito al Dagebüll. Nur lia zorgemo postulis tiun ekskurson.

Droste direktis sian aŭtomobilon tra la mallarĝaj stratoj de la urbo kaj flankeniĝis dekstren sur la Digostraton. Nun, en novembro, trafikadis nur malmultaj aŭtomobiloj al Dagebüll kaj reen, aldone kelkaj kamionoj, kiuj provizis la insulojn por vivbezonaĵoj, aŭtobusoj kun grupoj de infanoj, kiuj serĉis ripozon kaj kuracadon en la klinikoj ĉe Norda Maro. Loĝantoj de la insuloj reveturis hejmen, post kiam ili plenumis aĉetojn, devojn kaj servojn, forfuĝis por kelkaj tagoj sur la ĉefteron aŭ vizitis parencojn. En aŭtuno kaj vintro la vivo malrapidiĝis. Antaŭ kelkaj jaroj la insuloj preskaŭ endormiĝis antaŭ kaj post Kristnasko, sed nun tiu paŭzo ne plu ekzistis, logis la nove malkovrita ĉarmo de vintro sur la insuloj.

Nur malofte deĵoraj devoj aŭ familia libertempo kondukis lin sur la digon kaj al la haveno aŭ sur la insulojn. Li treege amis tiun vojon, speciale en la nuna situacio, kiam nek antaŭ nek malantaŭ li aliaj aŭtomobiloj estis videblaj. Estis unika sento de libereco kaj vivoĝojo, kiu kaptis lin. La aŭto rapidiĝis ĉi tie sur la digo, leviĝinte el la ĉiutageco, kun la vasta, apenaŭ limigita vido super kampoj ĝis la aloj de la ventelektrejoj — la unusolaj malbelaj makuloj kaj ĝenoj de la pejzaĝo.

La longa, preskaŭ rekta strato kaj la manko de aliaj veturiloj delogis al rapidiĝo. La vojo kurbiĝis maldekstren kaj Droste ektimigite rimarkis, ke li veturas tro rapide. La aŭto glitis sur malsekaj arbofolioj, li puŝis sian piedon sur la bremson. Pene li tenis sian veturilon sur la strato. Kun forta korbatado kaj ŝvitantaj manoj li rerapidigis sian kutime obeeman aŭtomobilon. »Atentu, amiko«, li diris al si mem.

En malproksimo posttagmeza nebulo kuŝis kiel vataĵo sur la strato, saluto de la proksimiĝanta maro.

Li atingis trafikcirklon, daŭrigis laŭ la unua elveturejo kaj poste ĉe la granda »Insula Parkumejo« sur dua trafikcirklo rekte al la pramhaveno. Preterveturinte la kasostacion, li atingis la havenejon kaj parkumis sian Honda apud parkometro sur la moleo.

Enpoŝiginte la smartfonon, li surmetis sian ledjakon kaj iris preter la vitro- kaj ŝtalo-konstruaĵo de la pasaĝera en- kaj elirejo trans la straton, fine laŭ la ŝtuparo alten en la rapidmanĝejon.

La anonctabulo sur la muro ofertis diversajn trinkaĵojn, varmajn manĝaĵojn kaj tortopecojn. Droste mendis kafon kaj du Vienajn kolbasojn kun pano ĉe la mezaĝa vendistino, kaj post mallonga hezitado pecon da papavkuko kun ŝtrejzeloj[13].

»La kolbasojn ni devas varmigi, ni vokos vin«, ŝi diris kaj transdonis la komision al sia pli juna kunlaborantino.

Droste donis sep eŭrojn, eltiris negockarton kaj prezentis ĝin al la virino. »Mi estas privata detektivo kaj havas demandojn. Ĉu vi oferos iom da tempo por mi, post kiam mi manĝis?«

La vendistino prenis la karton, atente tralegis kaj fiksis ĝin per pinglo sur korktabulo. »Mi konservos vian karton. Estas bone koni vin. Ĉu vi jam decidis, kie vi sidiĝos?«

Li ĉirkaŭrigardis. Antaŭ li staris longa, kurba, sed mallarĝa tablo, ĉe kiu estis malfacile manĝi. En la fundo grandaj glacoj kiel vitraj muroj lasis rigardon al la albordiĝejoj, kaj pluraj tabloj kun seĝoj invitis al ripozado.

»Mi sidiĝos supre.« Li supreniris laŭ ŝtuparo kaj atingis plian etaĝon, de kiu la rigardo sur la akvon estis pli vasta. Ĉi-supre ne estis gastoj, kaj li elektis grandan ĉeglacan tablon por si. Kun taso en la mano li trinkis poglute sian kafon kaj ĝuis la panoramon de la maro. Super la najbara insulo pluvo falis teren kiel griza vualo. ›Nordmara veteraĉo‹, li pensis. ›Pluvoverŝoj, malvarmo, ventego samtempaj aŭ unu post la alia. Tamen — mi amas ĝin. Malvarma pluvo ekstere, varmaj forno kaj kafo enĉambre.‹ Ŝipo sin ŝovis de maldekstro malrapide en lian vidon. Estis unu el la pramoj, kiuj iris tien kaj reen inter la ĉeftero kaj la insuloj.

Malhela ombro subite aperis apud li. »Jen viaj …?«

Alparolo ŝiris lin el revado, li ekskuiĝis kaj turnis la kapon direkte al la voĉo.

»Pardonon mi petas! Ĉu mi ĝenis vian rezonadon? Jen viaj Vienaj kolbasoj.« La vendistino afable ridetis.

Droste rigardis en ŝian rondan vizaĝon kaj rimarkis blondajn kaj ruĝajn fasketojn en la bruna hararo. »Ho jes, kompreneble. Mi revis. Estas bela elvido, kutime mi ne havas tempon kaj eblon ĝui ĝin.«

Ŝi sidiĝis. »Ĝis la alveno de la pramo mi havas paŭzeton. Vi diris, ke vi havas demandojn.«

Li ŝirmalfermis la saketon da mustardo kaj elpremis la spicon sur la teleron. Inter mordado kaj manĝado la detektivo provis per malmultaj vortoj klarigi, kio okazis, kaj kion li serĉas en la haveno.

»Pri la murdo mi aŭdis, kompreneble. Vespere je merkredo ĉiu kliento raportis pri la krimo. Iuj parolis pri hazarde ellasita pafo fare de Saggenecker, aliaj pri krimo pro ĵaluzo, kaj kelkaj kredis je murdo fare de mafio, ĉar oni malplenigis tutan magazenon en ŝin. Unu diris, ke ŝi estis la viktimo de orienteŭropa grandfamilio, kiu ne volis, ke la filo edziĝas al kristanino.«

»Tion mi ne konsideris«, plenbuŝe interparolis Droste.

»Ĉu krimo pro religieco?«

»Ne, kvankam principe tio estus ebla. Mi ne demandis, ĉu fraŭlino Miller estis religiano. Mi preterlasis tion. Aliflanke neniu menciis ion. Ŝi certe ne estis strikte religia.«

La unua kolbaseto estis formanĝita. Li trinkis plengorĝon da kafo, ŝtopis panpeceton en sian buŝon kaj prenis sian smartfonon.

»Jen bildo de la viktimo. Ĉu vi vidis ŝin ĉi tie?« Li metis la telefonon antaŭ ŝin kaj ekokupiĝis pri la dua kolbaso.

»Ne. Ĉi tie trapasas mil aŭ en somero dekmil homoj dum tago. Mi memoras neniun, kiu aĉetas eĉ ĉiun semajnon en mia restoracieto.« La virino klinis la ekranon dekstren kaj maldekstren kaj kapneis. »Mi bedaŭras, ke mi ne povas helpi. Ĉu mi sendu mian dungitinon? Sed bonvolu ne trolongigi la interparoladon, ĉar la pramo estas enironta, kaj post kvin minutoj la restoracio estos plena de klientoj.«

»Bonvolu venigi ŝin al mi, kaj mi promesas, ke mi tuj resendos ŝin.«

La restoraciestrino prenis lian teleron kaj foriris.

La pramo iris trans la angulon, kiun formis la moleo, kaj naĝis en la havenon. Dum tio ĝi ekturniĝis ĉirkaŭ si mem, kaj Droste timis, ke la malantaŭo puŝiĝos kontraŭ la konstruaĵon de la restoracio. Per la helpo de iuj mekanikaj kaj maraj dioj la turniĝo ĉesis, la malantaŭo removiĝis, kaj la pramo senakcidente atingis la albordiĝejon.

Droste plene enspiris. Kvankam li konis la miraklajn movojn de ŝipoj, la spektaklo okupis lian tutan atenton, kaj li forgesis pluspiradon. Lia mano kramfe ĉirkaŭtenis la tason.

»Ĉu vi estas sinjoro Droste?« La virino surhavis antaŭtukon kaj bridis siajn ruĝ-brunajn harojn sub reto. Ŝia korpo estis certe ne svelta, kaj ŝi montris la saman klientoplaĉan rideton kiel sia ĉefino.

Per tuko ŝi viŝis la tablon kaj heziteme okupis lokon. »Mi estas Feli. Plennome Felicitas Baumann. Mi estas kuiristino ĉi tie. Mia ĉefino diris, ke vi enketas pri Marina Miller. Kompatindulino! Mi konis ŝin.«

Ŝi demetis la viŝtukon kaj prenis papertukojn el la poŝo de sia ĵins-pantalono. Per fingro ŝi dabis[14] la larmojn de sur la vizaĝo. Rimarkinte la smartfonon, ŝi atente studis la foton. »Jes, tiu ŝi estas. La alia virino estas ŝia kolegino, mi foje konatiĝis al ŝi per Marina.«

»Do ĉu vi vere konis ŝin?«, vokis Droste tro laŭte. Li neniel supozis trovi ĉi tie iun, kiu havis rilaton al la murditino.

»Jes, ŝi loĝis en najbara domo, kaj ni renkontiĝis sur la strato, kune trinkis kafon kaj kelkfoje kune iris al ĉiovendejo. Marina ne estis intima amikino, sed mi ŝatis iam tiam babiladi kun ŝi. Poste mi transloĝiĝis al la apartamento de mia amiko, kaj ni perdis nin el la okuloj.« Feli Baumann remetis la aparateton.

»Mi tre interesiĝas pri amikoj, ĉu ŝi estis kontenta pri sia laboro, ĉu ŝi havis rilatojn al sia malnova laborloko en Berlin … kaj tiaj aferoj.«

»Pri Berlin mi scias nenion. Ŝi foriris tie, ĉar ŝi estis malkontenta. Post la studado ŝi havis ambiciojn, kiujn oni ne povis plenumi tie. Juna impetulino estis ŝi.« Estis strange, ke la kuiristino nomis ŝin »juna impetulino«, ĉar ŝi mem laŭŝajne havis malpli da jaroj.

»Ankaŭ ĉi tie ŝi ne povis promociiĝi«, atentigis Droste kaj tiris la telereton kun la kuko al si.

»Jes, tamen ŝi estis kontenta, ĉar en tiu malgranda firmao ŝi dekomence havis altan pozicion kaj aprobon de sia ĉefo. Intimajn amikojn ŝi ne havis.« Ŝi ĵetis rigradon tra la glaco kaj leviĝis. »Por kelkaj semajnoj ŝi samlitis kun iu juna oficisto de la urba administracio, ĝuste tiam mi transloĝiĝis … La pramo albordiĝas, la pasaĝeroj eliras. Mi devas eklabori.«

»Se vi rememoras iujn laŭ via opinio gravajn faktojn, tiam ne hezitu telefoni al mi. La numeron vi trovos sur la korktabulo ĉe la kaso.«

Droste prenis sian smartfonon ankoraŭ kuŝantan sur la tablo kaj rigardis la vizaĝojn de Miller kaj Karft. Nur nun li ekkonsciis, ke li ne registris la interparolojn nek skribis notojn.

La kuko logis, sed li unue devis verki memoraĵon. Kiel nomiĝis la dungitino? Baum? Bauhof? Baumann? La antaŭnomo estis Feli, la feliĉulino. Feli Baumann, jes. Ŝia ĉefino nomiĝis … li ne sciis kaj devos demandi pri tio dum la foriro. Kaj li devos demandi pri la religio de Miller. La vorto religio ricevis dikan substrekon.

La kuko estis bongusta. La restoracieto pleniĝis, ĉirkaŭ la tabloj apud Droste kolektiĝis laŭte babilantaj vojaĝantoj.

»Tiun pagas la domo«, diris konata voĉo. La kuiristino portis pleton, de sur kiu freŝa kafo dissendis sian agrablan aromon. »La ĉefino ŝatas vin, ni neniam portas manĝaĵojn aŭ trinkaĵojn al la tabloj.«

Ŝi pinĉe premis la pleton sub la brakon. »Mi rememoris … Marina kelkfoje venis ĉi tien je semajnfino, ŝi ŝatis la havenon kaj observis la pramojn.«

Feli Baumann sidiĝis kaj mallaŭte rakontis. »Tiam ŝi manĝis kaj trinkis ĉi tie iom, la kafon mi kutime ne kalkulis al la fakturo, se mi estis ĉe la kaso. Je la lasta fojo, kiam mi vidis ŝin ĉi tie, ŝi sidis … jes … ĝuste ĉe ĉi tiu tablo kun viro, kiu estis pli malpli samaĝa. Ili babiladis kaj ridadis. Tio estis antaŭ unu jaro. Kaj antaŭ duonjaro mi vidis ŝin kun la sama viro, ili iris al la hotelo ĉe la haltejo de la trajno. La hotelo havas tre altnivelan oferton da manĝaĵoj. Tie la gastoj ne manĝas frikadelojn[15] kaj kolbasojn.«

»Ĉu vi tutcerte ne konas lin?«

»Lasu min cerbumi. Eble mi vidis lin en la urbo, sed kompreneble, se li loĝas tie … kaj ĉi tie en la haveno … ne, tion mi ne scias. Mi vidis lin nur de malproksime.«

»Dufoje terpomsalato kaj frikadelo«, sonis voko de malsupre. De apuda tablo viro leviĝis kaj iris malsupren.

»Mi devas labori.« La kuiristino sulkigis la frunton kaj ekstaris. »Ĝis revido.«

»Koran dankon al via ĉefino kaj al vi, ĉar vi alportis ĝin.« Reciproka rideto dum sekundo adiaŭe interligis Droste-on kaj la virinon.

Kuko kaj senpaga taso da kafo estis bona rezulto de vendredo.

»Hallo, Gunnar!«

Droste sin turnis al la voĉo. »Saluton, Tom! Kion vi faras ĉi tie?«

La fotografo staris ĉe la giĉeto apud la ponto, de kiu antaŭ kelkaj minutoj forveturis pramo, kaj ŝovis sian kameraon, sur kiu ĉi-foje estis muntita nur mallonga objektivo, flanken por etendi manon al la detektivo. »Mi akompanis miajn gepatrojn. Mia avo, li estas la patro de mia patro, mortis antaŭ kelkaj tagoj kaj postlasis al li sian domon sur Amrum. Tial miaj gepatroj devas aranĝi diversajn aferojn, kaj mi veturigis ilin per aŭto ĉi tien. Nun ili sidas sur la ŝipo kaj lasas min sola por kelkaj tagoj. Mi tuj reveturos en la urbon, ĉu vi volas iri kun mi?«

»Ne, ankaŭ mi venis per aŭto. Ĝi staras tie sur la moleo. Ĉu vi tuj reveturos, aŭ ĉu vi prenos manĝeton en la restoracio?«

»Trinki kafon kaj manĝi mi povos hejme, kaj por unu semajno mi havas la tutan domon nur por mi.«

»Ĝuu vian liberecon.«

»Tro da libereco, maltro da amikino. Ŝi forlasis min antaŭ du semajnoj, simple sendante etmesaĝon per la poŝtelefono.«

»Kompatindulo.« Droste iris flanken por liberigi la vojon al pasaĝeroj, kiuj serĉis la biletaŭtomaton. Ekster la ŝirmantaj vitromuroj de la atendejo blovis senteble malvarma vento. Li zipis sian jakon.

»Eble vi povas helpi min. Vi scias, ke mi enketas pri la murdo de Marina Miller. Pli ĝuste ne pri la murdo, sed pri iuj konatoj kaj amikoj, kiujn ŝi eble havis. Ŝia kolegino asertis, ke ŝi ofte estis ĉi tie en la haveno kaj observis la ŝipojn. Ĉu vi iam vidis ŝin?«

»Mi tute ne konis ŝin. Kiel ŝi aspektis? Ĉu vi havas bildon?«

Kun intereso Kessler studis la fotojn, kiujn Droste montris al li per sia smartfono. »Tiuj memfotoj estas malsano. Vera epidemio! Mi malŝategas ilin. Ekde kiam ĉiu faras fotojn per sia smartfono aŭ iu malmultekosta dek-eŭra fotilo — fotoaparatoj tiuj ne estas — la mondo estas superŝutita per malbona gusto. Terure. Malakraj, malbone eksponitaj fuŝaĵoj. Homoj, kiuj tenas siajn membrojn kiel polpoj.«

»Tom, mi ne volas aŭdi prelegon pri la malbona gusto de fotografantoj. Tiu estas Marina Miller.« Li indikis ŝin per fingro. »Ĉu vi vidis ŝin ĉi tie? Mi kredis, ke vi kiel fotografo kaj ĵurnalisto havas bonan memoron pri personoj.«

Tom tuŝŝovis la fotojn unu post la alia. »La fotoj ne pliboniĝas. Eĉ fotoŝopo[16] ne helpus min. Jen tiun homon ni jam vidis. Ĉu vi rememoras?«

Li montris al Droste la foton, kiun Haseler estis postlaborinta. La personoj estis bone videblaj. »Tiun kun la ruĝaj haroj!«

Droste kapneis. »Mi ne konas lin, sed laŭ informo de mia bofrato li estas la filo de dungitino de la firmao.«

»Ni vidis lin! Li staris antaŭ la vendejo kun malgranda fotilo, kiun li klopodis ŝirmi kontraŭ pluvo. Certe estas li«, insistis Kessler.

Droste havis nur nebulan memoron pri la ruĝharulo kaj remetis sian smartfonon en la jakon. Liaj fingroj estis rigidiĝintaj pro malvarmo, li metis ilin en la poŝojn de la pantalono.

La tremetanta Tom Kessler starigis sian kolumon. »Tiu aĉa novembra vento! Mi nun iros al mia varma aŭto. Ĝi staras sur la insula parkumejo, kun iom da bonŝanco mi atingos ĝin en nefrostiĝinta stato. Ĝis revido, Gunnar!«

»Ĝis revido, Tom!«

Reirante al la aŭtomobilo, li rememoris, ke vendrede venas lia bofrato por vartado de la komputiloj — kaj estis vendredo. Rapide li plenumis telefonaĵon al Frank Haseler, kiu havis propran ŝlosilon, kaj enaŭtiĝis.

Dum la reveturo Droste rezonis la sukceson aŭ malsukceson de la tago.

En la rapidmanĝejo de la pramhaveno la kuiristino rememoris Miller-on, sed neniu alia. Tio ne estis surprizo, ĉar svarmo da homoj regule trairis la havenon, kaj multaj el ili matenmanĝis ĉi tie, ĝuis rapidan pladon, atendante la forveturon de la pramo. Krom la homoj loĝantaj sur la insuloj metiistoj, liveristoj kaj dekmiloj da turistoj dum la jaroj aperis senvizaĝe kaj malaperis kvazaŭ senspure.

Aliflanke la homoj de la insuloj ĉiam renkontis konatojn. Tiu Feli Baumann konis Miller-on. Neniu povis uzi pramon sen esti vidata de iu loĝanto de la propra aŭ najbara loĝloko. Jen simpla kapsaluto, jen interŝanĝo de kelkaj vortoj, jen komuna kaftrinkado kaj babilado por eviti enuadon dum la unu- aŭ duhora ŝipveturo.

Sed Marina Miller ne venis de la insuloj. Ŝi sidiĝis en trajno kaj veturis dudek minutojn al la haveno. Li mem, Droste, ne veturis per trajno, sed per aŭtomobilo. Li renkontis la fotografiston. La ĉefino de la restoracieto rememoros lin nur pro lia demandado kaj la negockarto.

Dagebüll estis sakstrato en la plej vera senco de la vorto. Stratoj kaj fervojaj trakoj finiĝis tie, kaj ĝi ne progresigis la eltrovadon.

Sur la ĉielo grizaj nuboj buliĝis kaj kaj flugadis en la internon de la lando. La vento prenis puŝe ankaŭ la aŭton, skuetis ĝin. Sur la digo ne estis konstruaĵoj aŭ arbaroj, kiuj ŝirmus kontraŭ la forto de la naturo.

Unuaj unuopaj kamparanaj domoj ofertis siajn »liberajn ĉambrojn« por feriado. En somero oni legos »Ĉiuj ĉambroj estas okupitaj.« Tie, kie staris domo aŭ kruciris strato, la rapideco estis limigita je po sepdek kilometroj hore. Pasinte ĝin, la detektivo rapidigis la veturilon.

Marina Miller. Li vizitu ŝian apartamenton. Kion malkaŝus la loĝejo pri la vivo de moderna juna fraŭlino? Hobioj. Socia aktivado. Ŝi lernis nordfrisan lingvon kaj ludis ŝakon. Ĉu ŝi regule iris al diservo? Kion diris Susanne Karft? Antaŭ unu jaro kaj duono ŝi legis romantikajn librojn kaj pridemandis ŝin pri familia vivo. Kio okazis antaŭ dekok monatoj? Ĉio entute io okazis tiam? Antaŭ unu jaro Feli Baumann vidis ŝin kun viro. Ĉu kun la sama? Ĉu li alkroĉiĝis al hazardoj, ĉar liaj esploroj ne progresis?

La montrilo de la rapidindikilo superis la centon, kaj Droste premis la pedalon de la bremso.

»Ne povas esti. Neniu trafikadas kaj renkontas neniun. Ekzemple mi ĵus renkontis Tom-on Kessler«, li murmuris.

Stratkurbo dekstren, Droste malrapidigis la aŭton kaj nun promenis kun kvindek kilometroj hore. En malproksimo la unuaj domoj de urbo siluete reliefiĝis. Vane li sin devigis koncentriĝi pri la veturado. BMW-aŭtomobilo kun numero de Hamburg subite aperis malantaŭ li, preterveturis lin.

Droste profunde enspiris. Malĝusta reago, kaj li — aŭ la alia aŭto — kaŭzus akcidenton.

Ie estis eraro aŭ manko en la rezonado. Li trafosis sian menson, ĉar li sciis, ke ie tie troviĝas forgesita, pretervidita fakto. Marde li veturos per trajno al la haveno kaj reen. Tio estus ŝanco, ke la konduktoro rememorus ŝin. Per taksio ŝi certe ne veturis.

La bremslampoj de la BMW antaŭ li eklumis, kiam ĝi enveturis la urbon. Meze de la strato troviĝis malrapidigilo, gutoforma masonita floraranĝo. Rapideclimigo de kvindek kilometroj en horo. Flava ŝildo apud la strato anoncis la nomojn de la urbo kaj de la distrikto. Hejmurbo kaj vespero. Semajnfino.

Lundo

Gunnar Droste, privata detektivo, ŝatis veturadon per aŭto, sed malŝatis veturadon tra sendistraj ĉirkaŭaĵoj. Da tiuj ekzistis multo: ŝajne senfinaj ŝoseoj, mallarĝaj stratoj, kiuj ligas vilaĝojn kaj urbetojn, kaj aŭtostratoj, sur kiuj personaŭtoj kaj kamionoj unu post la alia kiel perloj sur kolĉeno manĝegis kilometrojn. Nun, en novembro, la interurbaj stratoj estis preskaŭ senhomaj. Renkontiĝo kun motorciklo estis simila al travivaĵo, kaj preterveturo preter alia aŭtomobilo aŭ aŭtobuso simila al aventuro. Traktoro simple signifis danĝeron, ĝi estis malrapida, granda kaj fortika kvazaŭ tanko. Ili regis la intervilaĝajn stratojn.

En la urbetoj homo kun aĉetsaketoj iris al aŭ venis de ĉiovendejoj. Biciklistoj kompreneble preferis la malĝustan stratflankon, kaj Droste laciĝis per murmura sakrado. Ĉe Schleswig[17] li uzis la enirvojon sur la aŭtostraton al Hamburg. En proksimo troviĝis dana kaj vikinga fortikaĵa linio, sed dum la pasintaj jardekoj li ne sukcesis ferie veni ĉi tien kaj admiri ĝin. Eble en la venonta somero …

La unua etapo estis farita, kaj la suno benis la detektivon. Ĝi forŝovis la nubojn kaj radiadis el ankoraŭ griza ĉielo. Ankoraŭ iom pli ol unu horo estis antaŭ li. Li premis la gaspedalon kaj aŭskultis la ŝanĝiĝantan zumadon de la aŭtomata transmisiilo. Tio sufiĉis por preterpasi la kamionon, kiu perdis nubojn da pulvorigitaj konstrumaterialoj. Droste malaltigis la temperaturon de la klimatizilo.

Ĉe Hamburg-Schnelsen-Nord li elveturis el la aŭtostrato kaj turniĝis maldekstren al la flughaveno. Post kelkaj minutoj li parkumis sian veturilon apud granda hotelo kaj serĉis la transiron al la terminaloj. Laŭ la interŝanĝo de retmesaĝoj, kiu okazis inter li, Margarete Pfennig kaj la sekretariejo de Guido Marianus, la modfaristo alvenos post duonhoro per aviadilo. La renkontiĝo okazu en »puro gusto«, malgranda kaftrinkejo de la terminalo Unu.

›Do hodiaŭ mi ĝuos puran guston anstataŭ dolĉan guston‹, pensis la detektivo.

En la halo homoj tiris siajn kofrojn tien kaj reen, policistoj duope trairis la halon. Dungitoj en la uniformoj de flugkompanioj gravmiene portis paperojn. Klaso da gelernantoj gvidata de instruistino senorde promenis preter vico da seĝoj, iuj aspire kaj esperante rigardis al la restoracio de McDonalds.

Preskaŭ vivgranda kartonvirino etendis sian postaĵon al la gerigardantoj kaj prezentis longajn gambojn kovritajn per nigra ŝtrumpopantalono. »Vidu, tiel belajn, ekscitajn gambojn ni havigos al vi«, ŝi ŝajnis krii al la preterirantinoj. Aŭ: »Aĉetu niajn ŝtrumpojn por via edzino, por ke ankaŭ ŝi aspektu tiel ekscite!« Malantaŭ ŝi vendistino vane atendis klientojn.

Ĉe la trairejo al la dua terminalo oni varbis por kreditkartoj. Juna viro en nigra kompleto kaj blanka ĉemizo kun haroj, kiuj ĝiseterne estis fiksitaj per ĵelea harŝmiraĵo, faris paŝon direkte al Droste. Evidente li taksis la detektivon inda je plia kreditkarto.

Droste kapneis kaj pligrandigis la distancon al la molestanto. Li iris preter la giĉetoj de enira procedado kaj sekvis du ŝtuparojn supren por atingi la »puran guston«. Tiu estis simpla vendotablo kun bretaro, vaste ĉirkaŭita de tabloj kaj tabletoj kun seĝoj.

Malantaŭ ĝi troviĝis teraso por vizitantoj. Droste trairis la pordon kaj fermis sian jakon kontraŭ la malvarma vento. De ĉi tie li povis observi la forflugon kaj alvenon de aviadiloj kaj la transportadon de pasaĝeroj per aŭtobusoj al la grundprocedejo. Per kiu alvenos Guido Marianus?

La detektivo sidis ĉe tablo malantaŭ la vendotablo, de kie li povis rigardi la homojn sur la teraso. Antaŭ li staris taso kiel neevitebla marko de atendanto.

»Ĉu vi estas sinjoro Droste?«

La viro, kiu diris tion, estis ĉirkaŭ unu metron kaj okdek alta kaj jam ne tute svelta. Li aspektis tre zorge flegite.

Droste leviĝis kaj salute etendis la manon. »Gunnar Droste estas mi, ĉu vi estas Guido Marianus?«

La tuta persono de la modisto radiis aplombon kaj bonkonduton je la unua rigardo. La orde frizitaj brunaj haroj, la altkvalita kompleto de jako kaj pantalono sub la kamelhara mantelo, la afabla rideto indikis la prosperantan entrepreniston. Apud li staris rulkofro kaj aktovalizeto.

»Mia sekretario informis min, ke iu detektivo serĉas min. Laŭ la foto tiu estas vi.« La voĉo de la modisto estis mola, sed klare komprenebla kaj kutimiĝinta je ordonado. Li montris sian smartfonon, sur kiu ridetis la vizaĝo de Droste.

Droste premis lian manon iom pli ol necese. »Jes, mi estas tiu. Via sekretario faras bonan laboron.«

»Li estas vere bone pagita por tio. Ankaŭ en Berlin estas detektivoj, kiuj laboras tre bone kaj tre rapide kaj havas bonajn amikojn en aliaj partoŝtatoj.«

»Sendube.«

Marianus tiris paketon da cigaredoj el la poŝo de sia mantelo. »Mi preferas iri por kvin minutoj sur la terason. Mi urĝe bezonas cigaredon.«

»Tio ne ĝenas min. Ni iru.«

Droste denove fermis sian jakon kaj sekvis la viron eksteren. Sian notkajeron kaj duone eltrinkitan tason li lasis sur la tablo por indiki ties okupitecon. Li povis gardi ilin de ekstere.

»Mi ŝatas flugadon, sed mi treege malŝatas, ke fumado estas malpermesita en aviadiloj. Dormado helpas al mi, mi bonege dormas dum flugado. Nur dormante mi eltenas longajn, sencigaredajn flugojn«, klarigis Marianus kaj ekbruligis cigaredon. Feliĉe rigardante la nubojn sur la ĉielo, li profunde enspiris la fumon.

Malsupre aviadilo ekkuris sur kurejo, plirapidiĝis kaj bruete leviĝis en la aeron.

»Mi devas peti pardonon, kutime mi ne komencas miajn renkontiĝojn tiel. Mia tuta tago estas tordita.«

Droste kvietige svingis la manon. »Ĉiu homo havas siajn malgrandajn malfortajn trajtojn. Mi petas informojn de vi, do mi kompreneble ŝuldas al vi dankon.«

»Vi estas tro afabla.«

Dum kelkaj minutoj ili staris silente kaj observis la flughavenan trafikon sub si.

»Jen, en tiu aviadilo sidas via patrino«, sciigis juna viro sian fileton, fingromontrante al ekfluganta aviadilo. La knabo respondis per plorkrio kaj torento da larmoj. Li estis certa, ke li neniam revidos ŝin.

Marianus distretis la cigaredostumpon. »Ni iru en la domon. Ĉar vi pacience atendis, mi tuj regalos vin per kio, ĉu vino, ĉu kafo, ĉu teo?«

»Mia aŭto staras sur la parkumejo. Tuj post nia interparolo mi reveturos hejmen. Do kafo estas bonvena al mi.« Droste sidiĝis sur sia antaŭa loko, kaj la modofaristo metis sian mantelon sur la apogilon de la kontraŭa seĝo.

Post mallonga tempo Guido Marianus balancante alportis pleton kun manĝaĵoj kaj kafotasoj. »Mi havas ankaŭ Croissant-bulkojn, bonvolu preni.«

»Antaŭ la manĝo mi devas perlabori ĝin, intervjuante vin. Croissant-bulkoj estas iomete grasaj, kaj mi volas surpaperigi la plej gravajn rezultojn de nia interparolo.« Ĉi-foje Droste rezignis pri kaŝita registrado de la interparolado. Entreprenisto kiel Marianus facile ĉagreniĝas pri tiaj faroj, kaj la detektivo ne volis agaci sian eble plej gravan informanton.

»Do faru viajn demandojn, sed permesu, ke mi intertempe manĝu mian bulkon.«

Droste faris sian kutiman, ĉi-foje tre koncizan prelegon pri la krimo kaj finis per la demandoj: »Kion faris Marina Miller en via firmao, kiun taskon ŝi havis, kaj antaŭ ĉio, kial ŝi foriris?«

Marianus finmanĝis kaj komforte sidigis sin sur la seĝo. »Mi konis Marina-n Miller nur marĝene. Mi havas fakestron pri dungado kaj personaro, kiu zorgas pri dungado de studintoj, do vere studintoj, ne studantoj, kaj diversaj kunlaborantoj, kiujn tia entrepreno kiel mia bezonas. Certe, mi vidas ĉiun dungiton iam kaj mallonge interparolas. Ŝi ne restis en mia memoro. Laŭ la tasko ŝi okupiĝis pri la preparado de niaj portopretaj vestaĵoj. Ne sufiĉas prezenti la modkolektaĵojn je modosemajno. Depende de la reago de ĵurnalistoj kaj aĉetistoj de supermerkataj ĉenoj iu devas adapti la vestaĵojn al diversaj merkatoj, prepari ilin por la produktado …«

»En Bangladeŝo«, intervenis Droste.

Marianus laŭte ekridis. »Tute ne. Ni produktas en orienta Eŭropo, kaj kelkajn pecojn en Germanio. Malbone pagitaj kaj malkontentaj laboristoj liveras malbonajn produktojn. Homo, kiu volas aĉeti la plej novan televidilon, laboras pli bone ol iu, kiu havas malplenan stomakon kaj malsanan patrinon. Kliento, kiu pagas kvardek eŭrojn aŭ pli por T-ĉemizo, ne toleras fuŝitan kudron.«

Li dispecigis duan bulkon.

»Mia firmao ne estas tre granda, tial en la taĉmentoj kutime ĉiu faras ĉion. Tio estas diversspeca, malenuiga laboro. Do eble Miller atendis pli grandan atenton aŭ kredis, ke ŝia povo estas pli granda ol ŝia aktuala laboro. Ŝi ne estas la unusola finintino de studado. Ŝia fakestrino estu partnero pri ĉiutagaj taskoj kaj problemoj, kaj tiujn havis ne nur Marina Miller. Kelkaj junaj homoj malfacile kutimiĝas je la ĉiutageco de laboro de dungito. Precipe post studado.«

Marianus faris geston per ambaŭ manoj, kiu esprimis senhelpecon.

»En la malgranda firmao de Saggenecker ŝi estis la dua aŭ tria plej grava dungito. Laŭ tio, kion ŝiaj kolegoj diris, ŝi tre bone plenumis tiun postenon«, diris Droste.

»Nu, kial ne? En mia firmao ŝi estis malgranda radeto, tion mi konfesas. Daŭras longe, ĝis la aspiroj al pli altrangaj kaj pli bone pagitaj laborlokoj realiĝas. Por iuj tro longe. La transloĝiĝo en la nordon estis bona decido por ŝi kaj por Saggenecker, kaj mi, nu jes, mi havas spertajn kaj longjarajn dungitojn, kiujn mi ne povas maldungi aŭ malpromocii pro ŝia alveno. Ŝi kaptis ŝancon por ŝia profesia estonteco, kaj mi ne povas malaprobi tion. Kutima alvenado kaj forirado.«

»Do vi certigas al mi, ke vi ne sendis ŝin por spioni ĉe Saggenecker?«, insistis Droste.

Marianus ŝprucetante elspiregis kaj laŭte ekridis. »Mi komprenas, ke vi estas en malfacila situacio, ĉar vi enmiksiĝis en murdon. Kredu min, vi troviĝas sur malĝusta vojo.«

Li metis postrestintan pecon de la bulko en sian buŝon kaj forglutis ĝin, tiam per la mano li kunbalais la bulkerojn kaj viŝis ilin sur la plankon.

»Sciu, sinjoro Droste. Simon, mi plurfoje renkontis lin, tajloras bonegajn edzinajn robojn. Ili estas blankaj kaj pompaj, kelkfoje tre pompaj. Li estas bonega tajloristo kaj kapabla komercisto, sed li ne havas senton por alta modo nek por portopretaj nek por konfekciaj vestaĵoj. Mankas al li fantazio kaj la kapablo ĝustatempe kapti tendencojn. Neniu konata modisto ŝtelus liajn desegnaĵojn, ĉar ili estas senvaloraj. Pardonu al mi tiun akran, sed tute veran parolon. Oni ne ŝtelas ideojn, sed frutempe fordungas homojn kun freŝaj ideoj, kreemo kaj kreadpovo. Kiel entreprenisto kaj modofaristo mi pensas laŭ longaj tempospacoj. Unusola modkolektaĵo ne utilas al mi. Mi bezonas homojn, kiuj dum la venontaj dek jaroj kreas vendeblajn vestaĵojn.«

Droste ne volis senbatale cedi. »Kelkfoje oni ne sukcesas fordungi iun, aŭ oni esperas, ke la ŝtelado de ideoj estas malpli kosta.«

»Simon nun volis fari ankaŭ stratvestaĵojn, mi vere ne scias la kaŭzon. Liaj fianĉinaj roboj estas belaj, altkvalitaj, li faras bonan profiton. Do kial li entreprenas multekostan aventuron? Lia stilo estas tiu de la mil-naŭcent-naŭdekaj jaroj. Rozkoloraj kompletoj de jakoj kaj jupoj, kombinita kun samtona bluzo. Samkoloraj vestaĵoj por viroj. Li volas esti la unua, kiu rekreas tiun modon. Mi vendas bluajn bluzojn kun verdaj jupoj. Li opinias tion okulkancero. Jen la diferenco inter li kaj mi. Miaj stratvestaĵoj estas furore aĉetitaj de junulinoj kaj ne-tiom-junulinoj. Mi neniam produktus fianĉinajn modaĵojn, ĉar mi ne povas tion.«

Droste rememoris la manekenpupojn kun la paŝtelkoloraj vestaĵoj en la kelo ĉe Linda Rost. Li laŭte rezonis: »Kie estas la rilato inter la elektronika ŝtelado de dosieroj kaj la murdo? Mi ne kredas, ke tio estas hazarda koincido.«

»Ni estas modofaristoj, sed ne murdofaristoj«, diris Marianus. »Marina Miller certe donis al liaj pensmaniero kaj negocoj, eble eĉ al lia desegna arto novan impulson kaj alian direkton, sed nek li nek ŝi estas tiel gravaj, ke iu mortigus ŝin pro profesiaj kaŭzoj. Almenaŭ mi ne povas imagi tion al mi.« Marianus rigardis sian brakhorloĝon. »Estas ankoraŭ tempo. La sekva rendevuo okazos en la hotelo, en kiu mi loĝos.«

La rigardo de Marianus estis malkaŝema, fidinda. Droste hezitis kredi ĉion, kion lia vid-al-vidulo diris. Sed li ne havis kaŭzon ne fidi lin. Ĉio, kion li diris, ŝajnis, aŭ eĉ estis, kredinda.

»La afero restas stranga. Kial ŝi portis memorbastoneton kun dosieroj kun ŝi? Kial ŝi havis ĝin en la mano?«

»Demandu komputiliston! Ĉu vi konas iun, aŭ ĉu vi faras viajn burokratajn aferojn per mano kaj papero?«

»Mia bofrato estas komputilisto kaj laboras por la firmao de Saggenecker. Mi devos torture pridemandi lin. Dankon pro la instigo.«

»Ne dankinde.«

»Parolante pri memoriloj.« Marianus sin klinis kaj prenis la aktovalizeton. »Mia taĉmentestro pri personaro kunmetis dosieron pri Marina Miller. Ne estas multaj paperoj, vivresumo, kandidata letero, dungofina atesto, iuj malgravaĵoj. Enestas ankaŭ SD-memorkarto[18] kun elektronika kopio.«

»Mi kore dankas. Tian antaŭpensadon mi trovas nur malofte. Mi donos ĝin al mia bofrato.«

»Ĉu vi havas alian, pli kutiman motivon por murdo ol spionado? Ekzemple ĵaluzon aŭ la heredaĵon de avino?«

Droste rigardis en sian malplenan tason, kiun li tenis per la mano. »Spionado estas kutima murdmotivo. Jam Arthur Conan Doyle serĉigis Sherlock-on Holmes pri planoj de submarŝipo ŝtelitaj de spiono.«

Marianus ridetis malsevere. »Tio estis rakonto, sed ne la vera vivo.«

»La polico serĉas la murdinton, mi serĉas eventualajn pliajn spionojn. Tio estas mia vera vivo.«

»Sed se ne estas pliaj spionoj? Aŭ tute ne estis?«

»Tiam mi devas serĉi la avinon.«

Mardo

Gunnar Droste, privata detektivo, rigardis direkte al la matena suno kaj palpebrumis.

»Mi esperas, ke la suno akompanos nin dum la tuta tago. La pluvado de la pasintaj tagoj malbonhumorigis min«, li diris al sia akompananto, ĉefkomisaro Johannsen. »Dankon, ke vi invitis min viziti la loĝejon de Marina Miller.«

»Ne dankinde.« La komisaro supraĵe inspektis la eksteraĵon de la konstruaĵo, antaŭ kiu ili staris. Malalta blanka palisaro kun pordeto ĉirkaŭis la domon, kiu enhavis la vizitotan loĝejon.

Johannsen elpoŝigis ŝlosilaron kaj malfermis la dompordon. De la malgranda koridoro, kiu pli ĝuste estis nur placeto, eliris dekstre larĝa ŝtuparo, maldekstre plia pordo baris la vojon. En angulo staris kutimaj dompurigiloj: balailo, manbalailo, manŝovelilo. Eluzita tapiŝeto ne pli granda ol sternita ĵurnalo kovris la plankon. Sur fenestrosojlo kuŝis malnovaj katalogoj de poŝtmendaj vendejoj.

»Ĉi tie malsupre loĝas la patrino de la domposedanto. Maljuna, malsana virino, sepdekjara.« Johannsen supreniris, sekvate de Droste. »Fraŭlino Miller loĝis dekstre.«

Li rompis la sigelon al ŝia loĝejo kaj malŝlosis la pordon. »Kompreneble ni jam traserĉis ĉion. Eble vi vidas ion, kion vi interpretas alimaniere ol ni. Kvankam Schlemminger estas skrupule zorgema.«

La koridoro, kiun ili eniris, malkovriĝis kiel malgranda kuirejo, de kiu malfermita pordo kondukis dekstren al duŝejo. Droste mallonge rigardis en la vazlavujon, inspektis la malvarmujon. »Viaj kolegoj tralavu la vazojn en la pelvo. Marina Miller ne faris nek faros tion.«

En la spegulŝranketo de la duŝejo li trovis la kutimajn objektojn necesajn por ŝminkado kaj beligado de virino, dentopaston, ibuprofenon, ekuzitajn pakojn da kondomoj kaj da kontraŭkoncipaj piloloj kaj diversajn malgrandaĵojn.

»Laŭ la enhavo de la ŝranko ŝi estis sufiĉe aktiva kun sia amiko. Kiu estis tiu viro?«, demandis Droste.

»Neniu scias.« La komisaro prenis la tablojdo-skatolojn, eltiris la pilolstriojn kaj, sencele turninte ilin tien kaj reen, remetis ilin. »Kvankam ni ankoraŭ ne pridemandis la najbarojn. Mi hieraŭ estis kiel atestanto ĉe tribunalo, kaj la malgranda subkomisarino devis plenumi la ĉiutagajn taskojn en nia komisariejo.«

La detektivo ordigis la medikamentojn kun la etikedoj antaŭen kaj unuope fotis ilin.

»Ĉu ŝia amiko estis iu Romeo-tipo, kiu persvadis ŝin? Ĉu ŝi spionis pro amo anstataŭ mono aŭ kariero en la alia firmao?«

»Tutcerte ni esceptu Orientan Germanion. Tiu ŝtato ne plu ekzistas kaj tial ne plu sendas spionojn. Ĉu la ĉinoj, la rusoj?«

»Manfred, ni — aŭ pli ĝuste vi — esploras murdon kontraŭ dungitino de tajlorejo. Estas egale, ĉu tio estas tajlorejo de fianĉinaj roboj aŭ de poŝtukoj, efektive ĝi estas nura kaj simpla tajlorejo. Saggenecker ne evoluas novajn armilojn, neniu en nia urbo skribas programojn, kiuj rompas ĉiun pasvorton, cetere eĉ ne mia bofrato, neniu kultivas antraks-bacilojn laŭ nova metodo en sia kelo. Ekster Germanio neniu interesiĝas pri la roboj de Saggenecker. Ni estu seriozaj. Mi parolis kun la antaŭa labordonanto de Miller, Guido Marianus, kaj li certigis min, ke li ne taskis spionadon al ŝi, nek iu alia. Mi apenaŭ kredas pri spionado. Ne, mi ne kredas pri spionado.« La lastan frazon li emfazis.

Iom pli forte kaj laŭte ol necese Droste puŝfermis la pordon de la ŝranketo.

»Saggenecker certe bedaŭras tiun mankon de intereso«, rikanis Johannsen. »Ĉu vi supozas, ke la USB-bastoneto kreskis radikpropre en la mano?«

»Vere, tion mi ne komprenas.«

La detektivo eniris en la surprize helan vivoĉambron. Dekstre kaj maldekstre po du lukarnoj[19] rigardis respektive al la strato kaj al ĝardeno kaj optike grandigis la spacon. Skribotablo, lito, ŝranketo kun televidilo, sofo, malalta tablo. Elekto kaj aranĝo de la mebloj montris guston kaj malemon al eksperimentado kaj havis senescepte blankan kaj nigran, foje grizan kolorojn.

Droste ĉirkaŭiris en la ĉambro, penis kapti ties atmosferon, tuŝis la surfacon de la skribotablo, tire malfermis la tirkeston por la skribilaro. Puŝe fermis ĝin. »Fulmotondro! La ĉambro aspektas kiel ekspozicia ĉambro de la konata sveda meblovendejego. Ĉu viaj kolegoj forprenis la komputilon? Ĉu ĝi ankaŭ estis sveda?« Li laŭte ekridis.

Johannsen, kiu ankoraŭ staris en la pordo inter kuirejo kaj vivoĉambro kaj observis la agadon de la detektivo, konfirmis la unuan konjekton. »De kie vi scias, ke ŝi havis komputilon ĉi tie?«

»Staras presilo sur la planko, komputila muso sur la tablo. Do mankas komputilo. Se neniu ŝtelis ĝin, tiam viaj kolegoj forportis ĝin. La rubujo estas malplena.« Li malfermis la bateriujon de la muso, elprenis la baterion. Nenio estis sub ĝi.

»Tion Schlemminger jam faris«, komentis Johannsen. »Eĉ li trovis nenion. Nur kelkajn postlasitajn elektronojn en la baterio.«

De la funda muro Droste reiris preter malalta tablo kaj antracit-kolora sofo. Ĉion kovris maldika tavolo da polvo.

La komisaro ridetis. »Miaj kolegoj prenis la enhavon de la rubujo. Iu el ni ŝatas rasti fremdajn defalaĵojn.«

Droste malfermis keston de la ŝranketo, sur kiu staris la televidilo. »Mankas dovodoj[20]. Bone, ŝi havas ludkonzolon, tion mi jam sciis de sinjorino Karft, kaj sendratan alirejon al interreto. Ĉu ŝi abonis ĵurnalojn aŭ revuojn?«

»Ne, neniujn. Ŝi estis abonantino de interreta vide-servo.«

»Ĉu mi rajtas sidiĝi?«

»Jes, niaj forensistoj jam savis ĉiujn postsignojn. Hodiaŭ vi ne sukcesos detrui la esplorejon de Schlemminger. Lia laboro estas finita.«

Droste sidiĝis sur la malgranda sofo. Videsplore li pririgardis la ĉambron kaj image kreis bildojn de la loĝintino. Ŝi iam sidis ĉe la skribotablo, kuŝis sur la lito, spektis televidon de sur la loko, kiun li nun okupis, kaj akvumis la du florpotojn sur fenestrosojloj. ›Ŝi estis fiera, se ŝiaj epipremnoj ne mortis pro sekeco‹, li enmense aŭdis la voĉon de Susanne Karft, kaj ŝia vizaĝo kun la longaj blondaj bukloj forŝovis la imagon pri Marina Miller.

Li prenis la regilon de la televidilo kaj ŝaltis la aparaton. Antaŭtagmeza babilado de privata televid-sendilo.

»Ĉu ni nun paŭzas? Se jes, tiam mi preparos kafon. Dolĉan kun lakto. Kaj bonvolu, se tio ne ĝenas vin, mi ŝatas televidan kanalon de novaĵoj«, mokis Johannsen.

Droste premis la malŝalt-butonon por la televidilo. »Mi volas ĉion vidi, sperti kaj kontroli mem.«

»Vi certe estus bona policisto.«

»Mi certe ne estus bona policisto. Post miaj jaroj ĉe la federacia armeo mi ne plu volis esti parto de rangoj kaj ordona ĉeno. Nun mi ferias, kiam mi volas, aŭ kiam miaj taskoj permesas tion, veturas, kiam mi volas, kaj decidas, kiu estas mia kliento, kaj kion mi faras por perlabori mian vivon. Mi insistas, ke mi ĝuu tiun liberecon por la resto de mia vivo.«

Inter la gamboj de la komisaro aperis nigra ronda vizaĝeto kun palpharoj.

»Kiu estas vi? Vi ne loĝas ĉi tie!«, voketis Johannsen.

Mirigite la viroj rigardis la alveninton. La nigra kato fiere — aŭ ĉu indigne? — starigis sian voston kaj scivole ĉirkaŭrigardis. Ĉu tiuj estis novaj homoj alportantaj bongustaĵojn? Prudente, metante unu piedeton post la alia, la kata moŝto prezentis sin al la novuloj en sia ĉasdistrikto. ›Kie estas la manĝaĵetoj?‹ ĝi pensis kaj kaĵole sin premis al la gamboj de la komisaro.

Fine ĝi decidis iomete reiri kaj sidiĝi apud la malvarmujo, tie ĝi levis la kapon kaj mallaŭte miaŭis. Johannsen rezonis, ĉu tiu estis la kutima loko, kie ĝi akceptis la donacon, pri kiu ĝi — kompreneble! — rajtis. Li malrapide ekkaŭris, etendis la manon, ĝis la malgranda kapo postulante puŝiĝis kontraŭ liaj fingroj. Li glatumis ĝian felon kaj karese fingrumis la kolon. La kato ronronis.

»Ĉu Mefisto estas ĉi tie?« En la pordo al la ŝtuparo aperis eble dekdujara knabo, kies vizaĝo pro la ekvido de la viroj ruĝiĝis. »Ĉu, ĉu mia kato estas ĉi tie?«

»Se tiu estas via kato, jes, ĝi estas ĉi tie.« Johannsen fingromontris al la nigra besteto. »Mi estas komisaro Johannsen de la kriminala polico, tiu sur la sofo estas kolego Droste. Ni enketas pri la mortigo de Marina Miller. Diru, kiu estas vi?« La komisaro sidiĝis sur la fotelo antaŭ la skribotablo, kaj la knabo eniris la ĉambron.

»Mefisto ŝatas forfuĝi el la loĝejo. Mi estis malatenta.« La junulo levis la katon kaj mienis kulpoplene. »Do la polico estas vi! Interese. Pri Marina vi enketas. Ni ofte ludis kune.«

»Amiko, kiu estas vi?«, interrompis lin Droste.

La ›amiko‹ respondis: »Florian estas mi. Mi loĝas en la alia apartamento. Mia patrino nomiĝas Laura Blome, kaj tiu estas Mefisto.« Li kisetis la nigran katon, kiu baraktis sur lia brako. Mefisto ne ĝojis pri la kareso, sed torde-turne liberiĝis el la ĉirkaŭbrako kaj sin faligis sur siajn kvar piedojn. Tiu belodora homo, kiu estis ĉiam afabla kaj malŝpara je bongustaĵoj, evidente ne ĉeestis, do ĝi ne havis kaŭzon por resti. Per saltetantaj movoj ĝi iris en la apudan loĝejon, kies pordo estis vaste malfermita.

Johannsen kontente plenspiris, ĉar Florian ne demandis pri legitimilo, pistolo kaj mankatenoj.

»Marina havas la saman Xbox-ludkonzolon kiel mi, kaj ni ofte interparolis pri niaj ludoj. Ŝi ŝatis ludojn de unuapersona pafinto[21]. De la serio Call of Duty ŝi havis kvar aŭ kvin ludojn, kaj Halo-n ŝi ŝatis. Mi ludas golfon kaj bilardon. Mia patrino ne volas, ke mi ludu kruelajn kaj pafistajn ludojn. Iam kaj tiam Marina lasis min ludi ĉe ŝi. Nur malofte.«

›Pafistaj ludoj ne estas taŭgaj por via aĝo‹, Droste volis diri, sed rezignis, ĉar li ne volis estigi spiton ĉe la knabo.

»Ĉu vi havas patron? Venu kaj sidiĝu apud mi.« Droste frapetis apud si sur la sofo.

»Kompreneble mi havas patron«, indignis Florian kaj akceptis la proponitan sidlokon. »En vintro li laboras en Aŭstrio kiel kelnero. Komence de la monato li forveturis, kaj je pasko de la sekva jaro li revenos kaj laboros ĉi tie en la urbo. En decembro mia patrino kaj mi vizitos lin. Je mia lasta naskiĝtago Marina donacis al mi ›Disneyland Adventures‹ por la iksbokso. Mia patro kaj mi ludadis la neĝbulan batalon kontraŭ la jetioj. Tio estis furioza ludo!« La knabo irigis sian brilan rigardon inter Droste kaj Johannsen.

»Kial vi ne estas en la lernejo?«

»Nia instruistino pri la germana lingvo estas graveda. De tempo al tempo ŝi fartas malbone, kaj ŝiaj lecionoj ne okazas. Mi ekiros al la lernejo post duonhoro. Ĉu mi tiam rajtos iri, aŭ ĉu vi volas pli longe pridemandi min?« Lia voĉo sonis esperplene.

»Ni ne havas la rajton oficiale intervjui vin. Ni nur iomete interparolas kun vi, kvazaŭ ni estus scivolaj najbaroj. Fakte vi povas iam ajn leviĝi kaj ekiri por pluludi per via iksbokso«, klarigis Droste, kiu vere havis neniajn rajtojn.

»Ho ne«, Florian ridetis, »tiu babilado estas pli interesa. Ludi per iksbokso mi povas ĉiam, sed parolado kun policistoj estas unika.« Liaj vangoj ruĝiĝis.

La komisaro decidis ekdemandi pri la murdo. »Diru, Florian, mi pensas, ke posttagmeze vi ofte estas hejme. Ĉu vi iam vidis viron aŭ virinon, kiu vizitis fraŭlinon Miller? Eble plurfoje?«

La knabo apogis la mentonon per la mano. »Kiam miaj gepatroj kaj mi ekloĝis ĉi tie, iu dikulino vizitis ŝin.«

»«Feli Baumann ne estas dikulino«, kontraŭdiris Droste. »Ni diru: Ŝi estas malsvelta.«

»Do la malsvelta Feli vizitis ŝin«, grumblis la knabo. »Foje mi akompanis ilin al kafejo, kaj Marina aĉetis al mi ŝtrumpfo-glaciaĵon. Tiam ŝi ankoraŭ ne havis iksbokson, tiun ŝi aĉetis nur poste. Iam venis blonda, svelta«, li emfazis, »do vere svelta virino.«

›Tiu estis Susanne‹, pensis Droste.

»En somero, estis aŭgusto, iu alveturis per Mercedes-terenlimuzino. Nigra estis ĝi. Sur la malantaŭa benko kuŝis fotilo kaj stativo. Kaj du objektivoj. Tiu ne estis simpla diĝita fotilo, sed multekosta profesia kamerao. Ĉiu el la objektivoj certe estis eĉ plikosta ol la kamerao.«

»Ĉu vi interesiĝas pri kameraoj?«

»Ne, pri aŭtomobiloj. Kolego de mia patro havas similajn kameraon kaj objektivojn, per kiuj li fotas birdojn. Li rakontis al mia patro, ke li aĉetis la objektivon, kaj li pagis tutan monatan salajron por ĝi. Li estas frenezeta.« Lia fingro priskribis cirklon ĉe la tempio.

»Estis Mercedes GLK, ĉu ne?« Droste pafis sencele.

Florian mienis mirigite. »Ĉu la objektivo? Mercedes ne produktas objektivojn!«

»Ne, la terenlimuzino kompreneble.«

La knabo kuntiris la brovojn. Post momento li respondis: »Jes, estis. Mi kredas, ke jes. De kie vi scias?«

»Policistoj kaj detektivoj devas havi bonan flarkapablon. Dankon, Florian, konjekteble vi tre helpis nin.«

El la apuda loĝejo sonadis la sonorilado de telefono. La knabo leviĝis. »Tio estas mia patrino. Ŝi vokas min por certigi, ke mi malŝaltas la iksbokson, manĝigos Mefiston kaj ekiros al la lernejo. Kvankam mi ne estas suĉinfano … Ĉu mi povas foriri?«

»Kompreneble vi povas«, diris Johannsen.

Florian ekstaris kaj kuris tra la malfermitaj pordoj en sian loĝejon.

Johannsen sekvis lin. Post kiam la knabo remetis la aŭskultilon, la komisaro demandis: »Kie via patrino laboras?«

»Ĉe ginekologo najbare de la lampovendejo apud la stacidomo. Ŝi laboras kiel medicina asististino.«

»Ĉu vi scias, kiam ŝi estos hejme? Eble ni devos intervjui ankaŭ ŝin.«

»Morgaŭ posttagmeze la praktikejo estos fermita.«

»Dankon. Ĝis.«

»Ĝis.«

Johannsen fermis la apartamentan pordon malantaŭ si.

»Diru, Gunnar, kio estis la celo de via demando pri la Mercedes-aŭto? Ĉu vi prisilentis ion al mi?«

Elirinte el la domo, la viroj staris sur la strato kaj fermis siajn vestaĵojn kontraŭ la malforta vento. Mefisto, la nigra kato, kiu akompanis ilin, flaris kaj decidis, ke tiuj du homoj estas pli enuaj ol ekskurso en la malgrandan ĝardenon malantaŭ la domo. Ĝi moŝte promenis ĝis la angulo de la konstruaĵo, tie metis la voston ĉirkaŭ la piedojn kaj akceptis la preteriron de siaj korteganoj Droste kaj Johannsen.

»Kiudirekte?«, demandis la detektivo.

»Al la stacidomo. Mi devas aĉeti trajnbileton. Survoje ni pritaksu la viziton en la apartamento.«

La viroj ekiris, Droste reprenis la fadenon de la interparolo:

»Por respondi vian antaŭan demandon: Ne, mi silentis pri nenio. Estis kvazaŭ dia intuicio. Kamerao kaj terenlimuzino, ĉu vi scias, kiun tio indikas?«

»Ne.«

»Do relegu viajn intervjuajn protokolojn, kvankam mi timas, ke ili ne enhavas tiujn kapvortojn. La librotenisto, Bernd Lapano, fotografas vaporlokomotivojn kaj veturigas aŭton de la menciita tipo Mercedes GLK. Kiam Florian menciis la kameraon, mi ekkaptis tiun ideon.«

»Do vi kredas, ke li estis la intima amiko de Miller, ĉu?«

»Estas tute simple«, klarigis Droste. »Bone, eble ne tute simple, sed mi nun kredas, ke la spionado estis trompo. Bernd Lapano kaj Marina Miller estis geamantoj! En la firmao ili kaŝis tion, sed du personoj, kiuj amas sin, volas esprimi tiun amon, esti unu kun la alia, samliti. Ie kaj iel ili faris tion. Ni scias, ke ŝi ŝatis rigardi la ŝipojn en Dagebüll, sed mi trovis neniun, kiu vidis, ke ŝi veturis tien kaj reen. Propran aŭton ŝi ne havis. Taksio estas multekosta. Eble ŝi veturis per trajno. Sed pli simple — Lapano veturigis ŝin!«

La rigardo de Johannsen esprimis fortan dubon.

Droste ne estis deviigita de la rigardo kaj daŭrigis: »Laŭ mia konvinko li estis la viro, kiun Feli, ŝi estas kuiristino de la restoracieto en Dagebüll, vidis kun Marina. Li venis ĉi tien, ili sin amuzis, veturis al Dagebüll, revenis. Ŝi iam rigardis la pramojn. En aŭgusto la trajnokompanio prunteprenas vaporlokomotivon kaj veturigas ĝin al Dagebüll kaj reen. Turistoj ŝatas tion, kaj Bernd Lapano estas pasia fotografo de lokomotivo. Mi supozas, ke ili renkontiĝis en la pramhaveno, kie ŝi observis la pramojn kaj li la lokomotivon, kaj tiel trovis pasian inklinon de unu al la alia.«

Johannsen sulkigis la frunton. »Ĉu vi volas diri, ke Bernd Lapano mortigis ŝin?« Lia voĉo esprimis malakcepton de la ideo, li suspiris.

»Ĉu Bernd Lapano, ĉar ŝi nun tedis lin? Ĉar Marina volis, ke li eksedziĝu kaj edzinigu ŝin?«, demandis la detektivo kaj aldonis: »Lapano estis hejme. Li havas nazkataron, kaj homo kun tia malsano ne ekiras kaj mortigas sian amatinon. Oni aŭdus lian ternadon en la tuta strato.«

»Ĉu Saggenecker, ĉar li estis ĵaluza? Iu ĝis nun nekonata plia amanto? … Iu, kiu estis ĵaluza … Mi timas, ke tiu rezonado kondukas en malĝustan direkton«, interrompis Johannsen la parolon de la detektivo. »Ni, do fraŭlino Elster kaj mi, ankoraŭ enketas pri amrilatoj. Ĝis nun sen sukceso.«

Dum kelka tempo la viroj iris silente, ĉiu okupita pri siaj propraj rezonoj. Droste provis ordigi la pensojn, serĉis la ŝlosilon, kiu malriglis la pordon al kompreno. Johannsen mense traserĉis la rezultojn de la pruvaĵ-sava taĉmento, la protokolojn de la intervjuoj faritaj plejparte de subkomisarino Elster.

»Ĉu ŝiaj gepatroj sciis nenion?«, subite demandis Droste.

Ĉe stratkruciĝo ili haltis kaj lasis aŭtobuson preterveturi. Droste scivole rigardis en la vizaĝon de sia kuniranto.

»Ili sin esprimis tre svage. Antaŭ duonjaro Marina vizitis ilin dum semajnfino kaj aludis ion malprecizan pri amiko, kaj la patro laŭ sia vireca maniero forte supozis, por tiel diri, ke jen estas viro, pri kiu ŝi ne ŝatas paroli.«

»La tribraka tatuita spiono«, murmuris Droste.

»La kio?«

»La tribraka tatuita spiono. Susanne Karft, ŝia kolegino, diris ion similan, kaj laŭ ŝi tiu mistera amiko devas esti tribraka tatuita spiono, ĉar Miller kaŝis lin, prezentis lin nenie. Li estis«, Droste emfaze prononcis ĉiun silabon de la lasta vorto: »ne-el-montr-ebla.« kaj daŭrigis:

»Parolante pri ĵaluzo … Karo estas aŭtentika alfa-virino kaj klare regas sian edzon. La rilato al Marina, se ĝi ekzistas, estis lia kaŝita ribelo aŭ venĝo kontraŭ la edzino.«

»Ĝis nun tiu amrilato estas teorio, kaj ĝi ne plaĉas al mi.« La komisaro restis skeptika.

»Tamen …« Droste grimacante paŭtis. »Se Bernd estis la amanto de Marina, tiam tio ne signifas, ke lia edzino sciis pri tio. Ŝi ne havas armilon. Ni ne havas pruvon, ke ŝi estis je pli frua tempo en la vendejo de Saggenecker, ol ŝi asertas. Ĉu ni ĵus pensis tro haste, tro impete?«

Johannsen levis la ŝultrojn. »Aktuale mankas al mi intuicio.«

»Neniu eĉ nur menciis, ke Saggenecker havis intereson pri sia dungitino. Mi metos la edzinon de la librotenisto en la fokuson de mia laboro.«

»Kiun rolon ludas la USB-bastoneto kun la firmaaj datumoj?«, demandis Johannsen.

»Ĝi erarigu nin, kaj bonege plenumis tiun rolon. Mi konfesas, ke mi ankoraŭ ne sukcesis interplekti la USB-bastoneton kaj la suspekton kontraŭ Karo Lapano. Eble mi tute misiras.«

»Ni nepre vizitu Bernd-on Lapano kaj parolu kun li laŭeble sen ĉeesto de lia edzino. Mi ne volas veki ŝin el senscieco. Ĉu mi sendu subkomisarinon Elster al li?«

»Ne, ni ambaŭ iru«, decidis Droste. »Mi jam parolis kun ili, mi deziras konstati, ĉu la sinjoro kondutas alimaniere en foresto de sia edzino.«

Ili atingis forkiĝon de la strato, kiu kondukis unudirekte al la stacidomo, laŭ alia direkto al ĉiovendejo kaj la oficejo de Droste.

»Mi esperas, ke la vizito ĉe la Lapanoj ne estos longdaŭra. Antaŭ tio mi nepre devas iri en la komisariejon kaj taski policiston resigeli la apartamenton de Miller. Posttagmeze aŭ eble morgaŭ mi iros al la laborejo de la Blome-patrino. Mi povus iri tuj, sed la kuracisto certe ne ĝojos, ke mi volas sen antaŭanonco pridemandi lian dungitinon dum la laborhoroj. Ŝi estis longjara najbarino de Miller, kaj la diablo prenu min, sed ŝi devas scii ion. Tiun intervjuon mi opinias grava. Ĉu vi volas tagmanĝi kun mi?«

»Ne, mia kontoro atendas. La komisio, kiun Saggenecker donis al mi, proksimiĝas al fino, kaj mi devas havigi al mi novajn klientojn. Ni telefonos unu al la alia pri nia sekva paŝo!«

Ili adiaŭis manpremante.

Estis kelkaj minutoj post la dekkvara horo, kiam Droste kaj Johannsen atingis la terposedaĵon de la geedzoj Lapano.

Terenlimuzino staris antaŭ la domo duone sur la strato kaj duone sur la trotuaro. Droste ĵetis rigardon en ĝin, ne kuŝis stativo en ĝi.

»Tra la heĝo, al la domo«, rekomendis la detektivo. Johannsen iris kiel la unua tra la ĝarden-pordeto kaj premis la sonoril-butonon.

Estis Bernd Lapano, kiu malfermis la pordon. El sub la ruĝa ban-negliĝo elstaris grize-blue kvadratitaj tuboj de piĵamo kaj nudaj piedoj en pantofloj. Ĉirkaŭ la kolo li havis tualettukon, kies unu ekstremon li tenis antaŭ la buŝo.

Li murmuris ion, kio konjekteble signifis »Bonvolu eniri«, aŭ eble »Mi estas mortonta«.

Johannsen sin prezentis. La malsanulo per manmovo indikis, ke ili pendigu siajn vestojn sur hokojn. Lia »Surhokigu vin« certe estis misprononco.

Lapano piedŝovante kondukis ilin en la vivoĉambron kaj preskaŭ tuj malaperis sub granda litkovrilo sur la sofo. Ĵurnalo falis planken, kaj li ĝemante relevis ĝin sur la tablon.

Sur la tableto staris tekruĉo sur forneto kun brulanta teo-kandeleto, apud ĝi duone plena taso kaj kandujo. En la aero ŝvebis aromo de pepromento.

Pendiginte sian ledjakon sur la vestohokaron, la detektivo sidiĝis sur la sama loko kiel je vendredo, Johannsen lokigis sian mantelon kaj sin faligis sur la najbaran fotelon.

Droste metis siajn smartfonon kaj notlibron sur la tablon kiel kutime. »Tio estas la komisaro, kiu enketas pri la murdo de fraŭlino Miller. Mi akompanas lin, ĉar mi jam interparolis kun vi kaj via edzino, sed se vi deziras, tiam mi kompreneble foriros. Ja mi ne estas policano.«

»Restu. Restu ambaŭ. Se oni povus morti pro nazkataro, tiam mi mortus. La vivo estas sensenca.« Lia voĉo estis malforta kaj knaranta. Droste sin miris pri la ŝanĝiĝo de vigla librotenisto, kia li certe iam estis, al lamentanta kadukulo.

»Sinjoro Lapano, kie estas via edzino?«, demandis Johannsen.

»En sia kontoro. Certe ŝi tuj aperos ĉi tie. Ŝi ĉiam venas, kiam iu sonoras. Estus kliento.« Lapano provis ekridon. »Kutime estas klientoj. Min neniu vizitas.«

Droste, kiu sidis vide al la pordo, kontrole rigardis ĝin. Neniu venis.

»Sinjoro Lapano, ni interparolis kun la najbaroj de fraŭlino Miller«, diris Johannsen, ne menciante, ke tiuj ›najbaroj‹ ĝis nun estis nur dekdujara knabo. Mallaŭte li daŭrigis: »Oni vidis vian aŭton antaŭ la domo. Vi vizitis ŝin. Oni ankaŭ vidis vin ambaŭ kune en Dagebüll.«

Lapano ne rigardis al Droste, alikaze li rimarkus la ekmovon de ties mieno. Johannsen bonege prezentis siajn duonveraĵojn kaj supozojn. La vizaĝo de la komisaro estis ektimige serioza.

»Ja mi diris, ke la vivo estas sensenca. Jes, mi amis ŝin. Ekde ĉirkaŭ dek ok monatoj ni havis intiman rilaton.« Lapano kvazaŭ senvive kunfalis. Liaj manoj tremetis, el la okuloj rulis larmoj. »Ni estis tre feliĉaj.«

»Vi ne mortigis ŝin«, estis simpla konstato de Johannsen.

»Ne, kiel mi povus? Kial? Mi amis ŝin, mi jam diris tion. Jam dum tuta semajno mi suferante travivas tagojn kaj noktojn sub mia kovrilo, mezurante febron, manĝante tablojdojn kaj trinkante pepromentan teon.« Li aspektis kompatinde, ŝpruce spiris, premis tuketon kontraŭ sia nazo.

»Mi renkontis ŝin dimanĉe en aŭgusto de la antaŭa jaro en la restoracieto de la pramhaveno. Ŝi sidis tie sur la dua etaĝo, rigardis forveturantan pramon, kaj ridetis. Tio estis … kortuŝa. Tiu malgranda virino, tamen plenumanta tiun malfacilan profesion ĉe Saggenecker, ĝojis pri tia simpla afero kiel la forveturo de ŝipo. Sidi ie kaj ĝoji, kiu faras tion en nia tempo?«

Li paŭzis kaj viŝis larmojn el siaj okuloj. Lia voĉo estis malforta, kaj tamen Droste kaj Johannsen sentis, ke tio, kion li rakontis, brulis en li, ke li nepre volis rakonti sian sekreton.

»Ŝi tre plaĉis al mi, sed en la firmao mi ne akiris ŝian atenton. Iam poste ŝi diris, ke mi kondutis kiel komikulo, kaj ŝi ne ŝatas komikulojn. Do mi reveturigis ŝin hejmen, kaj je la sekva dimanĉo mi denove veturis al la haveno. Kaj jes, ŝi estis tie. Mi fotis la lokomotivon, ŝi rigardis la ŝipojn, poste ni manĝis en la apuda hotelo. Same ni procedis ankaŭ dum postaj rendevuoj. Tiel ni malhelpis, ke iu hazarde rekonu nin en la haveno. Post kvar semajnoj …« Li ĉesis paroli, sed ĉiu komprenis la nediritaĵon.

Silento okupis la ĉambron. Droste kredis vidi ian nedifinitan movon, ne povante fiksi ĝin.

»Ĉu vi havas ideon, kiu mortigis ŝin?«

»Ne. Nenian. Mia edzino ne estis hejme. Ŝi portis mian atestilon pri malsaneco al la firmao.«

Johannsen kaj Droste sentis la neeldiritan suspekton.

»Ĉu vi aŭ via edzino havas pistolon?«

»Ne, kompreneble ne. Ni ne trafikadas en rondoj, kie oni bezonas armilojn.« Li prenis la tason de la tablo, lia tremetanta mano transverŝis kelkajn gutojn sur la teleron. Li sorbis la enhavon ĝisfunde kaj malrapide remetis la tason.

»Ĉu via edzino kondutis strange en la lastaj tagoj?«

La sola respondo de Lapano estis nea kapskuo kun fermitaj okuloj.

»Ĉu vi kredas, ke via edzino estus kapabla pri la murdo?«

»Kapabla … mi ne scias. Ŝi sciis nenion pri Marina kaj mi. Se ŝi scius …«

Droste duone levis la manon por tiri la atenton al si.

»Kredeble estas tempo, ke vi petu sinjorinon Lapano al intervjuo en la komisariejon. Ŝi diru al vi precize, kion ŝi faris dum la koncerna antaŭtagmezo.«

Johannsen tiris sian poŝtelefonon el la ĉemizpoŝo. »Jes, mi telefonos al subkomisarino Elster, ŝi venu kun speciala pikedo por aresti ŝin. Mi pensas, ke la indikoj rajtigas tion.«

La detektivo perceptis movon ĉi-foje ĉe la pordo, kaj krakis pafo.

Karo Lapano, laŭ la vestaĵo ankoraŭ aplomba entreprenistino, sed laŭ mieno sovaĝa leonino, staris tie kaj tenis malgrandan pistolon en la mano.

»Vi estas idioto, Bernd. Mi ne scias, kial mi malŝparis mian vivon kun vi.«

Johannsen kondukis sian manon en la jakon, sed dua pafo haltigis lin.

»Lasu tion«. La voĉo de la virino atingis mirigan firmecon kaj akrecon.

»Komisaro Johannsen, sinjoro Droste, bonvolu eltiri viajn armilojn kaj metu ilin sur la tablon!«

»Sinjorino Lapano …«, ekparolis Johannsen, sed la virino tuj haltigis lin.

»Ĉit, silentu! La armilojn!« Karo Lapano faris du paŝojn la ĉambron.

Johannsen malrapide malfermis sian jakon kaj prenis la pistolon el la subaksela ujo. Malrapide li metis la pistolon sur la tablon, liaj okuloj vane serĉis savon. Ankaŭ la detektivo ŝajnis saltopreta.

»Sinjoro Droste, ĉu vi bezonas plian inviton?«

Droste mienis rezigne. »Mi tre bedaŭras, sed mi ne havas pistolon.«

»Mi ne kredas tion. Levu vian jakon!«

»Sed jes, vidu!« Li malvestis la jakon kaj sin turnis ĉirkaŭ la propra akso, levis la pantalontubojn. »Vere. Observante malfidelajn …«, li paŭzis por pripensi, »… malfidelajn edzojn, mi ne bezonas armilon. Ĝi ĝenus min.«

»Ĉu vi tute ne havas armilon?«, demandis Johannsen mallaŭte.

»Kompreneble mi havas pistolon, sed en mia kontoro. Kiam mi lastfoje kontrolis ĝin, ĝi pace ripozis en sekura ŝranko.«

Johannsen grimacis malkontente.

»Komprenu, Manfred, vi vidas, ke ne estus utile al ni, se mi havus pistolon kun mi.«

»Fermu la buŝojn!«, raŭkvoĉe kriis Karo.

Bernd Lapano rampis pli profunden sub la kovrilon. Nur ruĝa nazo kaj larmoplenaj okuloj elstaris. »Sed kiel vi eksciis pri la rilato inter Marina kaj mi? Ni kredis, ke neniu scias ion.«

»Jes, neniu sciis ion«, grumble konsentis Johannsen. »Ni havis nur aludojn, sed neniujn konkretajn indikojn, ke Miller havis amikon. Nek ni nek iu kolego supozis, ke vi estis ŝia amato.«

»Vi estas tipaj viroj. Bernd, mi legis la mensogojn en via vizaĝo. Vi ne povas kaŝi viajn sentojn. Iam mi rimarkis, ke via konduto ŝanĝiĝis. Nur iomete, kaj estis pli sento ol certeco. Mia patro estis inĝeniero pri elektrotekniko, kaj en nia familio mi estas la zorganto pri komputiloj kaj interreto. Estis facile eltrovi, ke vi de tempo al tempo interŝanĝis tre privatajn mesaĝojn kun via kolegino per via guglo-konto.« Ŝia vizaĝo ekbrilis, memorante pri la sukceso.

»Mi supozis tion, vere, tion mi supozis!«, krietis ŝia edzo el sub la kovril-monteto de la sofo. »Sed kutime vi estas rapide ekscitiĝema kaj eksplodas kiel vulkano, kaj ĉar vi diris nenion, mi kredis, ke vi rimarkis nenion.«

»Ho vi sensciulo«, laŭte ekridaĉis Karo. »Mi volis unu fojon por ĉiam lernigi vin, ke vi ne kokru min. La sorto de Miller estis findeterminita jam delonge. Mi nur serĉis armilon kaj ĝustan okazon. La malpacienco brulis en mi, sed mi eltenis la fajron, ĝi pelis min antaŭen kaj antaŭen.«

Ŝia vizaĝo estis grimacigita de furiozo, ŝia beleco malaperis sub masko de malamo.

»Bernd enamiĝis al ŝi, mallonge post kiam ŝi komencis sian laboron en la firmao, ĉu ne? Susanne Karft menciis, ke vi, Bernd, kondutis kiel fiera virkoko. Ŝi diris tion, bonvolu pardoni la esprimon.« Droste ĉiumomente atendis novan eksplodon de Karo — aŭ de ŝia edzo.

Bernd Lapano respondis per »Haĉ«-terno kaj purigis sian nazon per papertuko.

»Pri tio ni havis tre longan kaj tre intensan interparolon«, diris Karo akravoĉe.

La kapo kaj la brakoj de Bernd krablis en la provizora lito. Lia papertuko falis planken. »Tio ne estis interparolo. Vi kriis, kaj mi kapjesis. Devis kapjesi.«

Droste admiris lian subitan ribelon.

»Nun vi sentas vin forta, ĉeflanke de komisaro kaj detektivo.« Lia edzino insistis pri fina konkludo. Ŝi plenspris. Ŝia vizaĝo estis kovrita de ŝvito.

Johannsen movis sian manon direkte al la pistolo kuŝanta sur la tablo.

»Lasu«, tondris ŝia voĉo.

»Kiel vi akiris la armilon?«, demandis la detektivo. Li ne havis ideon kiel savi la situacion, sed neniu pafas, dum ĝi povas rakonti.

»Mi tenis la librojn de Frank Maurer«, ŝi rakontis. »Li estis buĉisto kaj posedis plurajn viandovendejojn ĉi tie en la urbo. Unu vendejo troviĝas apud la bakistejo de Harry, mia bofrato, kaj Maurer liveris al li kolbasojn kaj hakitan viandon por la bulkoj. Sed tio ne gravas. Krom tio li estis pasia ĉasisto. De tempo al tempo li veturis kun amiko al Usedom[22]. Tie ili ĉasis aprojn. Tial li posedis plurajn fusilojn, kion ĉiu sciis. Antaŭ du monatoj li havis korinfarkton kaj mortis post du tagoj, do ĉi tie, ne sur Usedom.« Ŝi provis gluglan rideton.

»Liaj du filoj, kiuj heredis la tutan havaĵon, petis min fari kalkulon pri la financa stato de la firmao.« Ŝi demonstracie levis la pistoleton. »Tiam mi trovis en la skribotablo de la maljuna Maurer tiun pistolon kaj magazenon kun kartoĉoj.«

»Tio estis tre malprudenta de sinjoro Maurer kaj liaj filoj. Laŭ la leĝo oni devas teni armilojn en fermita ŝranko. Favore al li mi kredas, ke li estis metonta ĝin en la sekurŝrankon, kiam lin trafis la infarkto«, interrompis Johannsen.

»Iel ajn estis. Li jam ne vivas. La pistolo estis malgranda, eĉ ĉarma, nur iom pli granda ol mia mano, kaj malpeza.«

»Tio estas Beretta Pico, malgranda kaj ne tre povuma pafilo. Tamen mi ne opinias ĝin ĉarma.«

»Lasu min paroli, sinjoro komisaro. Mi sciis, ke la filoj tute ne interesiĝas pri armiloj kaj ĉasado, nek pri negocoj, kaj ne sciis, kion fari per lia fusiloj. La mankon de la pistolo ili neniel rimarkus. Kredeble ili ne sciis, ke la patro aĉetis tiun pistolon, almenaŭ mi ne aŭdis, ke oni serĉas ĝin. Unu el la filoj estas oficisto pri socialaj aferoj en la urba administrejo, kaj la alia laboras por iu evoluhelpa servo en Afriko.«

»Veturante al Afriko, oni havu sciojn pri armiloj«, grumblis Droste kaj tial rikoltis punrigardon de Johannsen. La detektivo levis la ŝultrojn. Ĉu la vorto estas pli forta armilo ol pistolo?

»Mi tuj ekhavis la ideon, ke mi utiligos ĝin kontraŭ la amatino de mia edzo. Jen la okazo, kiun mi delonge atendis. Tiam mi ankoraŭ ne volis mortigi ŝin.«

»Ĉi tiu Beretta estas sindefenda armilo. Oni ne evoluis ĝin por mortigi homojn.«

»Ĉiun armilon, speciale tian, kian oni prefere portas nevideble sub la vesto, oni evoluis por mortigi homojn.« Johannsen ne povis ne kontraŭi la opinion de Droste.

»Ekzistas diferenco inter homhaltiga kaj hommortiga …«

»Silentu!« La interdiroj de la viroj incitis la virinon. »Mi ne petis vin diri ion!«, ŝi kriis, firme kaj sentreme tenante la pistolon. »Ĉu vi ne havas verajn afliktojn kaj zorgendaĵojn?«

»Por diri la veron — mi afliktiĝas pro ebla perdo de mia vivo«, diris Droste kun firma voĉo, kiu ne konvenis al la situacio.

»Vi estas tro ŝercema, sinjoro Droste! Tiu Beretta Pico, kiel vi nomas ĝin, do estas tre maldika, kaj mi metis la armilon en mian aktujon. Tiun mi havas ĉiam kun mi, kaj oni ne rimarkas la pistolon. Iom post iom maturiĝis plano en mi.«

Droste rememoris la plorantan virinon, kiu sidis sur la ŝtupo apud la lifto en la domo de Saggenecker, kaj premis aktujon al sia brusto. Aktujon kun pistolo, kion li nun sciis.

»Mi logis ŝin en kafejon per falsa retmesaĝo de mia edzo. Dum ŝi forlasis la domon, mi atendis sur la kontraŭa flanko de la strato. Poste mi ŝteliris laŭ la ŝtuparo apud la lifto en la laborĉambron de Bernd. Tie mi kopiis la dosierojn sur kunportitan USB-bastoneton.«

»La pasvorton por la komputilo de via edzo …?«, ekdemandis Droste.

»Mi konis. Kaj krizkaze ĝi troviĝas sur slipo sub la klavaro. Li estas mia edzo, mi konas liajn kutimojn. Fine mi iris sur la placeton antaŭ la lifto kaj, vidante tra la malgranda fenestro, atendis la revenon de Marina. Ŝi veturis per la lifto supren, malfermis la pordon. Tio estis la momento de mia venĝo! Mi ŝatas scii, kiuj estis ŝiaj lastaj pensoj … Pafmortiginte ŝin, mi metis la memor-bastoneton en ŝian manon, reiris en la ĉambron de la librotenisto kaj atendis kelkajn minutojn. Tie mi demetis miajn lateksgantojn, kiujn mi surhavis ŝirme kontraŭ la pulvoreziduoj de la pafo, kaj kaŝis ilin en mia mamzono. Mi sciis, ke la polico tre precize fiksos la tempo de ŝia morto, kaj tial mi volis aperi ĉe Saggenecker kaj transdoni en la sekretariejo la atestilon pri malsaneco nur post kelka tempo.«

»Kial vi ne foriris sen transdoni la paperon?«

»Eble iu vidis min. Mi nepre volis motivigi la foreston el mia loĝejo kaj la ĉeeston en la domo. Estis bonŝanco, ke kuriero liveris pakaĵojn. Saggenecker okupiĝis nur pri li kaj apenaŭ atentis min. Ĉar la kuriera komputileto registras la tempon de la liverado, ĝi same registris mian ŝajnigitan alvenon en la firmao. La kuriero foriris, uzante la ŝtuparon, kaj mi decidis iri laŭ la alia direkto kaj trovi la mortintinon. Mi preferus la malon, tiam la kuriero trovus ŝin. Li estus vere surprizita.«

»Tiel vi lerte erarigis nin, mi konfesas«, suspiris Johannsen. »Tio estis malica plano.«

»Karo, tamen mi ne komprenas … haĉ! … ne kompre …«

»Silentu, Bernd.« Estis miriga forto en la voĉo de Karo. »Ĉu vi diris, ke via vivo estas sensenca?«

»Sinjorino, formetu la pistolon«, insiste petis la komisaro. »La magazeno estas malplena, la historio finiĝas por vi en malliberejo.«

Karo Lapano ekridis. »Ne provu trompi min! Estis ses kartoĉoj ĉe la pistolo. Per unu mi elprovis la pistolon en arbareto, per tri mi mortigis la amatinon de mia edzo, du kartoĉojn mi pafis kontraŭ vi. Tiu estas la lasta.«

Bernd Lapano paliĝis.

Droste ekhavis tre malbonan antaŭsenton.

La komisaro intervenis. »Sinjorino Lapano, mi arestas vin pro suspekto …«

Karoline Lapano levis la pistolon. Johannsen faris paŝon antaŭen, la detektivo sin ĵetis reflekse sur la plankon, kaj Bernd terurite kriis »Neeee!«

Ŝi tenis la armilon kontraŭ sian malsupran makzelon kaj premis la ĉanon.

Glosaro

1 drizlo — fajna pluvo el tre malgrandaj gutoj, kvazaŭ ĝi estis ŝprucigata el botelo

2 Tyvek-surtuto — surtuto el Tyvek- aŭ simila ŝtofo. Tyvek-surtutoj ŝirmas la vestitojn kontraŭ la ĉirkaŭaĵo, tiel ke homoj kaj ĉirkaŭaĵo ne povas reciproke malpurigi sin. Ili estas uzitaj ekzemple de laboristoj en puregaj ĉambroj aŭ de la policistoj sur krimejoj.

3 ŝtrumpfoj — belga, originale franclingva serio de bildstrioj pri bluaj nanoj (Les Schtroumpfs), kiuj vivas kaŝite en arbaro. Ilia ĉefa kontraŭulo estas la magiisto kaj alkemiisto Gargamelo. Alia traduko estas smurfoj, sed mi ne kompenas, kial oni transprenas en Esperanton francan esprimon per angla traduko.

4 Schlemminger — prononcu »Ŝleminger«

5 asististino — Laŭ PIV oni uzu ›asistantino‹. Laŭ mia kompreno estas diferenco inter asistanto kaj profesia (dungita) asististo (de entreprena gvidantaro). ›Asistanto‹ estas paŭsaĵo de nacilingva uzo.

6 DNA — desoksiribonuklea acido; enhavas la heredo-informojn de vivaĵoj; Genoj estas pakoj (partoj) de DNA.

7 Whatsapp — tujmesaĝa servo por smartfonoj baze de telefonnumeroj de la enmemorigitaj kontaktoj. Ĝi estas vaste uzita ekde 2009.

8 IP-adreso — adreso en komputilaj retoj. IP-adresoj estas nepraj por sendi datumojn de unu komputilo al alia kaj reen, simile homskribita letero bezonas adreson sur la koverto por atingi celon kaj (ekzemple dorsflanke) adreson de la sendinto por respondo.

9 epipremno — planto el la familio de arumacoj: (latine) Epipremnum aureum, Epipremnum pinnatum, Monstera pinnata kaj aliaj nomoj; (angle) golden pothos, money plant, silver vine; (germane) Efeutute. Ĝi estas tre modesta kaj tial en Germanio tipa planto en oficejoj.

10polakio — manĝofiŝo: (latine) Pollachius virens; (angle) coalfish, pollack; (germane) Seelachs, Köhler, Kohlfisch

11 bokarneo — ĉiamverda planto kun granda trunkotubero, nomita popolvoĉe respektive elefantpiedo kaj ĉevalvosta palmo kaj ofte kultivita kiel domplanto

12 alfa-persono — la ĉefa, gvida, plej altaranga persono aŭ (en la bestaro) gregano, gregestro; alfa-viro, alfa-virino, alfa-virhundo, alfa-simiino

13 ŝtrejzeloj — bakita garnaĵo sur kukoj aŭ fruktoj

14 dabi — viŝeti per mildaj frapetoj de io mola kaj sorbema kiel vato, tuketo, papero

15 frikadelo — tipe germana manĝaĵo. Frikadeloj estas rostitaj, grandaj kiel manplato buloj el hakita viando kun spicoj kaj sekiĝintaj bulkoj mergitaj en lakton.

16 fotoŝopo = Photoshop (markonomo) — profesia programo por prilaborado de fotoj kaj bildoj

17 Schleswig — prononcu »Ŝlesvig«

18 SD-memorkarto, SD-karto — sekura diĝita memorkarto. Elektronika memorilo, sur kiu oni povas konservi datumojn protektitajn kontraŭ rabkopiado kaj sekurigitajn per diĝita rajtomastrumado (DRM)

19 lukarno — elstaraĵo sur oblikva tegmento kun vertikalaj muroj kaj propra tegmento. Ĝi kutime donas spacon por fenestro.

20 dovodo — DVD, lumdiskego

21 ludo de unuapersona pafinto — First Person Shooter, FPS

22 Usedom — insulo en la Balta Maro, apartenanta poparte al Germanio kaj Pollando

La aŭtoro

Knal Majsner naskiĝis en 1955 en Smalvilo. Post sia studado li laboris ĉe Luthor Entreprenaro kiel elektroinĝeniero. Li vaste konatiĝis per la trilogio La vojo, kiu konsistas el la verkoj »La mallonga vojo tien«, »La pli longa vojo reen« kaj »La vojo, kun neniu iras«. Post transloĝiĝo al Sanktavalo li nun vivas kiel verkisto. »La roboj de Simon« estas lia unua esperantlingva verko.

Postnotoj

Policaj rangoj

Same kiel armeanoj ankaŭ policistoj havas rangojn. En romanoj ni renkontas komisarojn, ĉefkomisarojn, inspektorojn … sed la vivo estas pli multspeca.

En Germanio la policaj taskoj estas plenumataj kadre de la partoŝtatoj. La federacio havas proprajn policajn instituciojn. La plej videbla parto estas la protektopolico (Schutzpolizei), kies anoj kutime surhavas uniformojn. La kriminala polico respondecas la prilaboron de krimoj.

La ›mezajn‹ rangojn de la kriminala polico kaj de la protektopolico markas la nocioj »Polizeimeister« kaj »Kriminalmeister« (policomajstro, kriminalpolica majstro). Estas hodiaŭa kutimo en multaj beletraj verkoj, ke oni ne tradukas policajn kaj armeajn rangojn, ĉar la rangoj en diveraj ŝtatoj ne estas interŝanĝeblaj.

La ›superaj‹ rangoj de la kriminala kaj la protektopolico enhavas la nocion »Kommissar« (komisaro).

Proksimuma traduko:

- Polizeimeisteranwärter — konstablo-asistanto

- Polizeimeister aŭ Kriminalmeister — subkonstablo

- Polizeiobermeister aŭ Kriminalobermeister — konstablo

- Polizeihauptmeister aŭ Kriminalhauptmeister — ĉefkonstablo

- Kriminalkommissar — subkomisaro

- Kriminaloberkommissar — komisaro

- Kriminalhauptkommissar — ĉefkomisaro

Inspektoroj ne ekzistas ĉe la germana polico, tiuj estas la komisaraj rangoj.

Aludoj

La rakonto enhavas kelkajn aludojn, kiujn espereble komprenas germanaj esperantistoj, sed mi timas, ke eĉ ili ne rimarkis tiujn. Por eksterlandanoj kaj homoj, kiuj post dudek jaroj legos ĉi tiujn liniojn, mi nun aldonas klarigojn.

- En la unua ĉapitro Frank Haseler diras, ke lia kafo estas dolĉa bongusto. Kompreneble tiu frazo aludas la kafmaŝinojn de la tipo Nescafé Dolce Gusto.

- La malgranda kafejo sur la flughaveno de Hamburg (kaj ne nur tie) reale nomiĝas puro gusto. Tio ne estas esperantigo.

- La germana televida sendilo KiKA elsendis rakontetojn por infanoj, kies ĉefa rolanto estas Bernd das Brot (Bernd la pano), pupo en la formo de kestoforma pano. Ĝi estas la nomdonanto de Bernd Lapano. Parolante pri panoj: La bakista firmao Harry-Brot GmbH el la proksimo de Hamburg pogrande produktas antaŭbakitajn panojn kaj bulkojn. Ĝin aludas la frato de Bernd Lapano — Harry Lapano, kiu estas laŭprofesie … bakisto.

- La modelo de Guido Marianus estas la germana modisto Guido Maria Kretzschmer, kiu kondukas dokumentecan spektaklon en televido. Tiu serio liveris al mi la ideon lokigi la krimon en la mondo de la modo.

- La bazan ideon mi prenis el la menciita rakonto »La planoj de Bruce Partington« de Arthur Conan Doyle (Esperantlingva traduko eldonita en 2011 de Books On Demand GmbH en Norderstedt. ISBN 978–3–8423–7317–4).

Lingvaj notoj

Lingvajn notojn vi trovas en mia blogo http://knalmajsner.calepin.co/lingvaj-notoj.html.

Knal Majsner

Kolofono

Titolo:

La roboj de Simon

Aŭtoro:

Knal Majsner

Retpoŝto: knal.majsner@outlook.com

Retejo: http://knalmajsner.calepin.co

Titolbildo

Timo Paddel

Aranĝo kaj elektronika publikigo:

Michael Lennartz

Retpoŝto: elibroj@majkel.de

Retejo: www.majkel.de

Eldono:

Tria versio / Majo 2016 (20160521)