(Nekonata aŭtoro)

La aerŝipa pirato

Inhaltsverzeichnis

Mistera veturilo

La reganto de la aermaro

Sur la loko de iama feliĉo

La konspirantoj

La terura tago de Odesa

La finkalkulo

La verko

Glosaro

Kolofono

Mistera veturilo

Alte en la aero super la prosperantaj pejzaĝoj de la suda Francujo ŝvebis granda malhela globo.

Tio estis flugbalono, kiu ekiris jam en la nokto kaj nun komencis longdistancan veturadon.

La balono estis grandega. Ĝi portis grandan kaj spacan korbon, kiu evidente estis preparita por daŭra restado. Du viroj troviĝantaj en ĝi videble estis spertaj flugbalonistoj, tion oni povis konjekti laŭ ilia trankvila spirado malgraŭ la granda alteco.

Apud ili pendis strange formitaj ŝtalaj boteloj kun longaj tuboj, la oksigenujoj, kiuj subtenos la spiradon, kiam la maldensa aero iĝos tro malfacile spirebla.

Sur la granda silka globo, kiu portis la nacelon[1], estis fiksita instalaĵo simila al velo, kiun oni povis regi per bambuaj bastonoj. Tiu velo servis por teni la deziratan direkton okaze de malfavora vento.

Unu el la viroj estis mezaĝa, la alia konsiderinde pli juna, kaj li montris per sia militista konduto, ke li apartenis al la soldata profesio. Liaj akraj okuloj ripozis sur la instrumentoj.

»Ni veturas per la plej granda rapideco«, li diris al sia kamarado. »Se la vento daŭre blovos en tiun direkton, tiam ni venkos niajn konkursantojn. Mi vetas, ke ni lasis malantaŭ ni la dek du balonojn, kiuj forveturis de Parizo ĉi-nokte samtempe kun ni. Estas avantaĝo por ni, ke ni tuj iris en tiun egan altecon, kie la vento blovas regule kaj ni ne falas en la diversajn aerfluojn, kiujn niaj amikoj trovas en pli malaltaj regionoj.«

Estis ankoraŭ tre frua mateno. El ĉi tiu alteco oni vidis la sunon, kiu troviĝis malalte super la horizonto. En la regionoj rekte sub la balono jam regis krepusko.

Subite la sceno ekŝanĝiĝis.

Ĝis antaŭ nelonge la aero estis travideble klara, nun ĝi pleniĝis per maldensaj nebuloj. Estis la malpezaj blankaj nuboj, kiuj ŝvebas en ĉi tiu alteco kaj aspektas mirakle.

Tamen la direkto de la vento estis la sama, kaj nur la vido en malproksimecon limiĝis pro la nuboj. La balonego ankoraŭ veturis rapide, kvankam ŝajnis, ke ĝi staras surloke.

Kiu rigardis la instrumentojn, tiu povis vidi, ke la silka globo moviĝis per granda rapideco.

»Tio estos bonega veturo«, entuziasme vokis la juna sinjoro. »Se ni tiel pluveturos, tiam ni pasos post mirige mallonga tempo la germanan limon. Ni surteriĝu ie en Rusujo. Ĉi-foje ni faru veturon, kia ankoraŭ ne estis, longdistancan veturadon, kiu certigos al ni la mondan rekordon.«

La balonego plu ŝvebis, kelkfoje la nuboj permesis malproksiman vidon, poste ili fermiĝis, kaj la flugbalonistoj ŝajne ŝvebveturis en lakte blanka lago.

Subite la mezaĝa sinjoro, kiu observis la barometron, turniĝis kaj gapis en la plidensiĝantajn blankajn, ondantajn nubojn.

»Vidu, jen, jen«, li vokis al sia militista akompananto. »Nun ĝi malaperis – sed jen ĝi revenas! Ĉu vi ne vidas la malhelan korpon tie inter la nuboj?«

»Tio estas iu el la aliaj balonoj, kiuj entreprenas la longdistancan veturadon«, respondis la juna sinjoro surprizite. »Vere, mi ne kredis, ke iu preterveturus nin malgraŭ nia rapidega veturo.«

»Sed rigardu«, persistis la mezaĝa viro.

»Tio ne estas balono, tio estas io alia. La nuboj torde vidigas ĝin. Mi vetas, ke ĝi ne estas veturilo kiel nia – jen, ĝi proksimiĝas, vidu!«

La parolanto ĉesis, nun ankaŭ lia juna kamarado eksaltis, ambaŭ gapis en la nebulaĵon, kiun ŝajnigis la nuboj en ĉi tiu alteco.

Jes, jen io proksimiĝis, io mistera, evidente longe etendiĝanta, kiu sendube moviĝis rekte al la balono.

»Ili veturas rekte kontraŭ la vento«, kriis nun la pli juna el la viroj. »Tio estas mistera afero!«

»Direktebla aerŝipo«, respondis la mezaĝa flugbalonisto, »Iu veturilo, mi klare vidas ĝin. Nun ĝi venas el inter la nuboj, tenante direkton kontraŭ ni. Vere, tio estas almenaŭ nekutima.«

Ambaŭ viroj rigardis unu la alian, poste ĵetis rigardon al la instrumentoj indikantaj la altecon.

»Kvin mil metroj«, diris la mezaĝa sinjoro. »Direktebla aerveturilo en tiu alteco, tio estas neebla! La du veturiloj, kiuj troviĝas en Parizo, certe ne atingas ĉi tiun altecon. Tio same ne estas la direktebla aerŝipo de Santos-Dumont, ankaŭ ne la dua, kiun la genia inventisto faris, ne, tiujn mi konas detale, ili estas pli malgrandaj.«

»Ĝi devas esti unu el tiuj«, vokis la juna sinjoro kun hezitanta voĉo. »La nebulaĵoj kaj nuboj certe pligrandigas la misteran veturilon.«

La alia kapneis, lia vizaĝo estis rigida. Estis nenia dubo, ke tiu viro miregis.

»Ĝi estas multe pli granda, sinjoro leŭtenanto«, li komencis post mallonga silentado. »Fidu min. Kaj ĝi ne povas esti unu el la direkteblaj, kiuj estas lokitaj en Parizo, ĉar tiuj nun estas riparataj. Ili ne leviĝis.«

»Ĉu ĝi eble estas germana veturilo?« demandis la franca oficiro, en kies okuloj aperis sento de ĉagreno kaj malamikeco. »La germanoj ja posedas aerveturilojn. Oni ne povas kontesti, ke ili povas ekskursi per ili al Francujo.«

»Ne, ne, tiel ne estas«, vokis la alia. »La unusola aerŝipo, kiun mi konas, kaj kiu estas tiel granda kiel la stranga veturilo proksimiĝanta al ni, ne forlasis la germanan grundon, tion mi certe scias. La aliaj direkteblaj estas pli malgrandaj, sinjoro leŭtenanto, ni havas antaŭ ni tute fremdan veturilon, kiu estas nekonata de mi. Tion mi devas konfesi. Vere, se vi ne estus kun mi, se vi ne parolus kun mi, tiam mi kredus, ke mi revas aŭ troviĝas en febra atako. Jen ĝi estas! Nun ĝi denove venas el la nuboj. Vidu, tio estas efektive mistera!«

Granda korpo pafiĝis el la blankaj, ondantaj amasaĵoj. Ĝi veturis kontraŭ la vento, oni aŭdis strangan kraketadon, tio estis laborantaj maŝinoj.

Ambaŭ viroj en la nacelo de la balono partoprenis jam plurajn flugojn. Ofte ili estis en la aero dum ŝtormoj, ili traveturis per sia balono nigrajn nubaĵojn, kie fulmoj zigzagis ĉirkaŭ ili kaj la tondro terure krakegis.

Sed neniam ili sentis tian teruron, kiel nun dum la alproksimiĝo de la mistera veturilo, kiu aplombe moviĝis antaŭen. La forto, kiu pelis ĝin tra la aera oceano, estis eksterordinara. La du viroj rigardis unu la alian, ne fidante siajn sensojn.

»Ne, tio ne estas veturilo, kiun ni jam konas«, subite stertoris la mezaĝa sinjoro. »Vidu, sinjoro leŭtenanto, la aerŝipo konsistas el metalo, ne estas dubo, tio estas stranga metalo, kiu devas esti plenigita per nekredeble malpeza gaso. Kaj vidu tiun grandegan pinton ĉe la antaŭaĵo.«

»Sama kiel la spronrostro de milita ŝipo«, respondis la oficiro, kiu permane tuŝis la kapon kaj frotis la okulojn. Eble li kredis, ke la stranga fenomeno subite malaperos.

Sed ne estis fantaziaĵo, la mistera, grandega aerŝipo proksimiĝis, oni aŭdis la bruadon de la maŝinoj, la laboradon de la helicoj, sed oni ne vidis iun homon.

La aerŝipo direktiĝis al la balono, kaj tial oni vidis ĝin nur de antaŭe. Malsupre sur la griza metala surfaco troviĝis objekto de stranga formo, ĝi ne estis korbo nek nacelo, ĝi estis fermita ĉambro, en kiu pluraj homoj certe povis restadi.

Subite la veturilo malrapidiĝis, sed ĝi tamen plu proksimiĝis, oni vidis la grandegan pinton faritan el metalo, kiu minacis el proksimeco.

»Ĝi atakas nin«, vokis la oficiro, »ĝi trapikos nian balonon!«

La mezaĝa viro ne respondis, li kunpremis la dentojn, seninterrompe li rigardis la misteran aerŝipon.

Klare oni vidis sub ĝi objekton aŭ alkonstruaĵon, ekkonis fenestrojn, kiuj estis fermitaj kaj sekurigitaj per ŝutroj.

Nun la ŝipo alproksimiĝis ĝis kvincent metroj. Subite ĝi turniĝis kaj cirkle veturis ĉirkaŭ la balono, kio mirigis la flugbalonistojn.

Sekve oni vidis ĝin de la flanko kaj ekkonis la konturojn malgraŭ la ondantaj nuboj.

Meze de la veturilo galerio ĉirkaŭis la tutan aerŝipon, malsupre oni vidis tri fermitajn alkonstruaĵojn, en la meza la maŝinoj laboradis.

Rondiris ses grandaj, strange formitaj helicoj, kiuj estis fiksitaj sur la metalaj flankoj de la aerveturilo. Klare oni aŭdis iliajn siblajn sonojn. Supre sur la veturilo troviĝis io simila al gvatejo, kaj la mirantoj vidis, ke maldikaj feraj ŝtupetaroj kondukis al la galerio kaj al tiu gvatejo.

Longa flagostango elstaris vertikale ĉe la malantaŭo de la veturilo, kaj sub la lasta alkonstruaĵo oni vidis la grandan rudron.

Flagon la stango ne portis. Kiam la mistera aerŝipo proksimiĝis, ambaŭ solecaj viroj en la nacelo sentis tian hororon, kian ili sentis neniam antaŭe.

Dufoje la veturilo ĉirkaŭflugis la balonon, kies pasaĝeroj sentis sin senpovaj.

Ili sentis, ke ili dependis de la personoj, kiuj certe troviĝis en la fermita alkonstruaĵo. Puŝo de la fera pinto disŝirus la silkan volvaĵon de la balono, kaj la du viroj kiel senformaj amasaĵoj falegus al la grundo.

Nun la mistera veturilo finis la duafojan ĉirkaŭflugon, turniĝis kaj ŝvebis ĉe ties flanko.

Ĝi estis en distanco de kvindek metroj, kaj la distanco malpliiĝis dum ĉiu sekundo.

»Ni kunpuŝiĝos«, vokis la oficiro, instinkte etendante la manojn al revolvero, kvazaŭ li povus defendi sin kontraŭ la pasaĝeroj de la malamika veturilo.

La kunpuŝiĝo ne okazis, la veturilo mirakle alidirektiĝis. Ĝi proksimiĝis, sed iel evitis kunpuŝiĝon.

»Jen, jen viro«, vokis la mezaĝa flugbalonisto, »vidu en la antaŭan alkonstruaĵon. Efektive, nun la afero timigas min.«

Li pravis, tie pordo forŝoviĝis, kaj subite vira figuro staris sur la mallarĝa galerio, kiu interligis la alkonstruaĵojn.

Estis alta, fiera persono en la simpla, malhele blua uniformo de kapitano, la malhele brunan hararon vestis ĉapo kun ora strio. Li staris kun falditaj brakoj sur la galerio, kiun li estis fulmrapide suririnta. Lia vizaĝo estis kovrita per duonmasko de nigra veluro, kiu vidigis nur la energian buŝon kaj la barban mentonon.

El la masko brilis du okuloj tiel teruraj, tiel ardaj, ke la du viroj en la nacelo konsternite depuŝiĝis.

Senparole la viro en la blua uniformo observis la nacelon de la balono, kiu troviĝis en distanco de ne pli ol dudek metroj.

»De kie vi venas?« li vokis subite per plensona voĉo.

»De Parizo«, respondis la mezaĝa flugbalonisto mekanike.

»Do de Parizo.« La vortoj sonis akre. »Nu bone, akceptu komision de mi. Tie en la ĉefurbo oni planas la konkeron de la aeromaro kaj konstruas veturilojn, per kiuj oni povas regi la aeroceanon. Diru al tiuj viroj, ke mi estiĝis la patrono de la aermaro kaj restos tiu. Diru al ili, ke ili ne aŭdacu konkuri kun mi. Tio estos ilia fatalo. Mi estas la reganto de la aermaro. De la tero oni forpelis min, deklaris min eksterleĝa, pelĉasis min kvazaŭ predaĵon preskaŭ ĝismorte, sed ĉi-supre mi toleros neniun apud mi. Diru tion al tiuj, kiuj volas prosperigi tion, kion mi jam sukcesis fari. Kaj ve! al ili, se ili riskos malamike renkonti min ĉi-supre. Ve! al ili, ĉar ili konatiĝos kun kapitano Mors[2].«

La reganto de la aermaro

La lastaj vortoj sonoris kiel tondro, sammomente la viro malaperis en la alkonstruaĵon, oni aŭdis klakon, kvazaŭ plankopordo falus en kadron.

Post tio la grandega aerŝipo ŝanĝis sian direkton, kaj samtempe ambaŭ flugbalonistoj movis la manojn al la kapo, premis ilin sur la orelojn pro la terura bruego, kiu eksonis tie.

Apud la fera pinto io sonoris. Tio estis nebulkorno, per kiu la ŝipoj sur maro aŭdigas signalojn dum nebula vetero. Sed ĉi tiu sono estis diferenca, tiel terura, tiel akra, ke la viroj timis, ke la miringo[3] disŝirus.

Tio sonis kiel mistera averto, kvazaŭ la maskito dirus: »Gardu vin, ne alproksimiĝu al mi! Al mi, la posedanto de tiu stranga aerveturilo!«

Duafoje, triafoje la terura sono aŭdiĝis, tiam la flugbalonistoj kaptis la valvoŝnurojn per tremantaj manoj.

Malsupren ili volis iri, rapide malsupren, for de tiu ŝoko. Siblante la gaso eliĝis tra la malfermitaj valvoklapoj, kaj la fiera balono, moŝte velinta tra la senlimeco, rapide alteriĝis tra la nuboj.

La mistera aerŝipo restis sola, ĝi ŝvebis super la nuboj. Dum momento ĝi restis senmova, tiam la maŝino ekkraketis, per mirakla rapideco la helicoj turniĝadis, kaj la stranga veturilo sagorapide formoviĝis.

Ĝi veturis en nordokcidentan direkton rekte al Parizo. Al la ĉefurbo, en kiu kuraĝaj, geniaj viroj unue konstruis direkteblajn aerŝipojn.

La balono sinkis el la alteco kaj post mallonga tempo surteriĝis sur la grundo de Francujo.

Tie la homoj tre miris, kiam ili ekvidis la flugbalonon. Ja ĝi apartenis al la longdistancaj veturantoj, kiuj superflugas la vastecon de la lando. Neniu komprenis la antaŭtempan surteriĝon de la balono.

Oni demandis, ĉu akcidento okazis, ĉu la balono damaĝiĝis, sed la flugbalonistoj respondis eviteme.

Ili havis nur unu penson, ili volis plej rapide reiri al Parizo kaj tie raporti pri la stranga renkontiĝo, ili volis detale raporti, kion ili vidis super la nuboj.

La sinjoroj apenaŭ zorgis pri la pakado de la balono. Ordoninte la transportadon de la balono al Parizo, ili rapide veturis al la plej proksima stacidomo kaj baldaŭ atingis la ĉefurbon, kie ilia subita apero mirigis la homojn.

En tiun miron miksiĝis ĉagreno, ĉar multaj personoj vetis por ĉi tiu balono. Ili estis konvinkitaj, ke ĉi tiu flugbalonego kun veloj venkos ĉiujn konkurantojn.

Oni malŝparis riproĉojn, ĉiuj estis scivolaj pri la kaŭzo, kial la balono rezignis pri pluveturado. Sed la flugbalonistoj rapidis al la balonejo, kie troviĝis inter aliaj la militaj kaj pluraj direkteblaj aerŝipoj.

Ĉi tie la apero de la viroj same elvokis miregon kaj duboplenan kapskuadon, kiuj pligrandiĝis, kiam ambaŭ revenintoj sciigis sian strangan travivaĵon al la komitato, al kiu apartenis ankaŭ kelkaj oficiroj.

Silentante oni aŭskultis ilin, tiam oni interŝanĝis komprenemajn rigardojn, kaj fine aperis signoj de malkredo en ĉies mieno.

»Sinjoroj!«, fine diris maljuna oficiro kun arĝente blanka hararo, kiu jam el malproksimeco montris sin kiel malnova militisto, kaj kies butontruon ornamis koloraj bendoj de diversaj korpusoj. »Sinjoroj, vi ĵus rakontis al ni mirigan aferon, plej verŝajne por klarigi la nekompreneble fruan interrompon de via vojaĝo. Sed mi opinias, ke vi povus trovi alian, pli kredindan elturniĝon. Ja vi estas spertaj flugbalonistoj, ne koleru al mi, tiun rakonton mi juĝas fabelo.«

La juna oficiro estis impete respondonta, sed lia mezaĝa kamarado retenis lin.

»Mi estas flugbalonisto ekde pli ol dek kvin jaroj«, li respondis fiere, »mi mem ne nombradis miajn leviĝojn, neniu en mia tuta vivo deklaris min kapabla mensogi. Kiel serioza esploristo mi estas tute ne kapabla elpensi fabelojn. Dekomence mi sciis, ke oni dubos pri nia raporto. Tamen ĝi estas vero. Mi travivis danĝerajn veturojn, sed neniam en mia vivo mi spertis tian hororon kiel ĉi-matene, kiam ni sen averto renkontis tiun misteran veturilon. Opiniu nian rakonton fabelo, ni ne povas ŝanĝi tion. Ni nek revis nek fantaziis, la stranga veturilo renkontis nin, ni propra-okule vidis la maskiton. Nun oni nomu nin mensogantoj, la estonteco konfirmos niajn informojn.«

Li riverencis antaŭ la silentanta kunveno kaj tiris kun si la koleriĝeman oficiron, kiu sekvis la prudentan amikon nur kontraŭvole.

La komitatanoj restis kaj tuj komencis ekscitoplenan diskutadon. La opinioj estis diversaj.

Iuj sinjoroj decide prenis la partion de la du flugbalonistoj kaj asertis, ke tiuj viroj, kiuj vivas nur por siaj inventoj kaj spertoj, tute ne kapablas diri la malveron.

La ceteraj komitatanoj levis la brakojn, kaj estiĝis ekscitita konfuzo, ĝis la maljuna eksa kolonelo, la prezidanto de la komitato, ordonis trankvilon.

»Sinjoroj«, li parolis per laŭtega voĉo, »eble mi respondis iom neprudente, kiam oni rakontis al mi tiun strangan rakonton. Jes, mi eĉ kredas, ke mi ofendis ambaŭ niajn ŝatatajn membrojn, tion oni pardonu al mi, malnova soldato batalinta jam en kelkaj bataloj en la jaro 1870a. Mi estis iom kruda, sed ne serioze ĉagreniĝis. Mi proponas, ke ni silentu pri la afero. Ekzistas stranga malsano, kiun oni nomas alteca ebrio, kaj mi ankaŭ nun kredas, ke niaj amikoj, tiel mi nomas ilin, en la timiga alteco pro varmiĝintaj sensoj vidis aferojn, kiuj ne ekzistas. Halucinojn, kiujn travivas eĉ plej kuraĝaj homoj. Tion mi kredas. Sed se tamen ekzistas veturilo, kiu superas ĉion, kion la homa spirito imagas, tiam ni denove aŭdos pri ĝi. Do por kelka tempo mi petas silentadon, jes, mi eĉ ordonas ĝin al la komitatanoj. Vi konas la rapidan juĝon de la supraĵeca hom-amaso, kaj mi ne volas ridindigi niajn du amikojn.«

Pri tiuj vortoj ĉiuj konsentis, kaj baldaŭ la komitatanoj disiris, reciproke promesante silentadon pri la stranga okazintaĵo.

Jam je la sekva tago alvenis mesaĝo, kiu kaŭzis malagrablan senton ĉe la komitatanoj. Dua balono de la longdistancaj veturantoj estis surteriĝinta pro difektaj valvoj ĉe la limo de la franca teritorio. La pasaĝeroj revenis al Parizo, kaj ankaŭ ili raportis pri kuriozaĵo.

Ili anoncis, ke ili rimarkis en la frumatena krepusko longan, grizan korpon veturantan per granda rapideco kaj evidente rekte kontraŭ la vento.

La balonistoj vidis tiun fenomenon nur malklare. Ĉar la kurioza objekto moviĝis tre rapide, ili opiniis, ke ĝi estas meteoro tuŝanta la atmosferon de Tero.

Tiu klarigo ne ŝajnis evidenta, ĉar tia fremda objekto devas ardi. Unu el la pasaĝero en la nacelo nepre asertis, ke li vidis helan brilon, kiu baldaŭ malaperis.

»Ĝi ne estis ruĝe arda«, li raportis, »sed neĝe blanka, preskaŭ aspektis kiel la konuso de lumĵetilo, sed post nura momento ĉio malaperis.«

La komitatanoj sin rigardis konfuzite, la afero estiĝis pli mistera. Ili ne plu kredis je fabelo aŭ halucino, ili estis konsternitaj pro la penso, ke jen ekzistas direktebla aerŝipo kun tiaj dimensioj.

Sed al kiu ŝtato ĝi apartenis? Kiu konstruis tiun ŝipon?

El Germanujo ĝi ne venis, tion la gazetoj certe raportus, same ne el Anglujo, ĉar oni ne povis kaŝi tian gravan inventon spite al ĉia sekretemo.

Aliaj landoj ne posedis direkteblajn aerŝipojn. Oni konsideris Amerikon, Usonon. Ĉu iu tie konstruis kaŝe la misteran veturilon?

Sed kial tiu viro en la blua kapitana uniformo surhavis maskon? Kial li donis al si la hororan nomon Kapitano Mors? Tiun nomon de la morto, kial li vokis la misteran averton al la flugbalonistoj? Estis enigmoj kaj enigmoj.

Post kelkaj horoj konfidencaj informpetoj eliris de la ambasadejoj ĉefe al Usono, depeŝoj interŝanĝiĝis, sed la respondoj klarigis nenion. En la Unuiĝintaj Ŝtatoj nenio estis konata pri direktebla aerŝipo, kaj la provoj, kiujn oni faris, estis komencaj.

Nun ĉiuj atendis novaĵojn de la aliaj longdistancaj veturantoj kaj oni esti pacienca, ĉar favora vento pelis la flugbalonoj super Germanujo direkte al la rusaj urboj.

Kelkaj el ili surteriĝis en Hungarujo, sed ties pasaĝeroj ne vidis ion nekutiman. Nun oni senpacience atendis la mesaĝojn de la ceteraj longdistancaj veturantoj, kiuj pro la nesufiĉaj trafikiloj en suda Rusujo alvenis nur post unu semajno.

La komitato troviĝis kvazaŭ en febro, same kiel la flugbalonistoj, kiuj travivis la strangan renkontiĝon.

La lastajn oni repacigis per kompleza petado kaj persvadis ilin teni la misteran renkontiĝon sekreta.

Tion ili volonte promesis, ĉar ili timis la mokon de la publiko, kiu neniam kaj neniel kredus tiun historion, sed opinius ĝin vanta fabelo aŭ pura frenezo.

Fine la longe sopiritaj mesaĝoj alvenis, depeŝoj anonciĝis, per kiuj la longdistancaj balonistoj raportis siajn travivaĵojn.

La plej multaj surteriĝis profunde en Rusujo, iu balono preskaŭ sinkis en la Nigran Maron. Nur unu ankoraŭ mankis. Tiu ŝajne flugis plej malproksimen.

Denove komenciĝis tago, la telegrafaj aparatoj klakadis. Depeŝo venis el malproksima rusa regiono, de la Urala Montaro ĉe la limo al Azio.

Tiuj estis la ankoraŭ mankantaj balonistoj, kaj la komitato, al kiu oni anoncis la alvenon de la depeŝoj, plej rapide iris al la stacio, kie oni akceptis la depeŝojn.

La telegrafilo ne estis en ordo, ĉar la depeŝo alvenis, sed kun diversaj, kelkfoje duonhoraj paŭzoj.

Unue la flugbalonistoj triumfe sciigis, ke ili superis la mondan rekordon, kaj raportis, ke ili jam troviĝas en hejmenvojaĝo.

La komitato estis deklaronta la depeŝon finita, kiam la aparato rekomencis klakadon.

»Nu, tion mi ne komprenas«, diris la telegrafisto, vidante la literojn, kiujn presis la aparato rekte sur paperan strion. »Tiuj estas tute sensencaj vortoj, la telegrafa kondukilo en Rusujo devas esti tute difekta. Aŭ la telegrafisto estas ebria.«

»Ne, ne«, diris la maljuna sinjoro alirante kaj esplorante la mesaĝon, »tio estas ĉifraĵo de nia socio. Donu al mi, ĝi estas speciala mesaĝo.«

La aparato plu tiktakis, la ŝajne sensencaj vortoj viciĝis unu post la alia. Tiam subite venis la signalo, kiu anconcis la finon de la depeŝo. Kapskuante la oficisto transdonis la surskribitan paperstrion al la maljunulo.

Tiu haste eliris el la stacio, sekvis lin la ceteraj sinjoroj, kiuj ekstere kolektiĝis ĉirkaŭ la prezidanto.

»Kion signifas tio?« demandis diversaj voĉoj. »Ĉu vi legis la ĉifraĵon? Kion enhavas la enigma fino de tiu longa depeŝo?«

La maljunulo montris tre seriozan mienon.

»Sinjoroj«, li diris malrapide, »ni agis maljuste kontraŭ niaj du membroj, kiuj informis pri la renkontiĝo. Ĉi tie estas jam la tria konfirmo, ke tiu stranga veturilo ekzistas. Momenton, mi voĉlegos.«

Kaj per tute mallaŭta voĉo, kiu tremis pro ekscito, la maljuna sinjoro legis la signifoplenajn vortojn:

»Ses horojn antaŭ nia surteriĝo ni vidis strangan aerveturilon, kiu rapidegis en granda alteco. Ĝi iris en sudan direkton, flugis al la sudaj stepoj de Rusujo eble por atingi Kaŭkazon. La aerŝipo ŝajnis tre granda, ĝia aspekto estis fremdeca, pliajn informojn ni donos buŝe.«

La maljunulo faldis la depeŝon.

»Tio estas granda sekreto«, li diris, »jen viro posedas veturilon, kian oni ne povas imagi al si per la plej kuraĝa fantazio. Sinjoroj, ni esperu, ke tiu mistera maskito ne uzos sian genian inventaĵon por demonaj celoj. Se tio okazos, tiam vere estos hororo, mi ne volas imagi al mi la sekvojn. Ni parolu malkaŝe, sinjoroj, ke la posedo de tia veturilo faras tiun viron reganto super la duono de la mondo. Sendube, tiu stranga maskito, kiu nomas sin Kapitano Mors, estas la reganto de la aermaro!«

Sur la loko de iama feliĉo

La strangan aerveturilon vidis ankaŭ la pasaĝeroj de la balono, kiu estis veturinta milojn kaj milojn da kilometroj, antaŭ ol ĝi surteriĝis ĉe la limo de Azio.

Ili ne eraris, asertante, ke ĝi forveturis direkte al Kaŭkazo. La aerŝipo iris tiudirekten, al Kartvelujo, al la pejzaĝoj, kiuj troviĝis inter la Kaspia kaj la Nigra Maroj.

Estis belega mateno, la suno brilis super mirinda pejzaĝo.

Koniferaj arbaroj kovris la montajn deklivojn, tie kaj tie oni vidis verdajn herbejojn, malsupre en la valoj ŝaŭmfluis kristale klaraj riveroj. Supre montoj vidigis sin, el kiuj la plej altaj brilis pro neĝo kaj glacio, sed homoj ne estis videblaj en ĉi tiu belega regiono.

Tiu bela valo estis senhoma, oni vidis nur kelkajn birdojn rondflugantajn super abiaj arbaroj. Estis rabobirdoj serĉantaj predon.

Subite la rabobirdoj ĉesis sian regulan flugadon. Ili blekaĉis kaj rapide forsvingiĝis, malaperis sagorapide en la profundaĵoj de la abismoj.

Kio estis tiu ĝeno, kiu forpelis la aerveturantojn? Certe estis tiu griza objekto, kiu subite ŝoviĝis inter la suproj de du ĝisĉielaj montoj.

Kiel sago la fremda fenomeno moviĝis tra la aero. Nun ĝi eksinkis, tamen plu rapidis en la aero super la deklivoj de la montoj. Ĝi veturis super abioj kaj piceoj kaj proksimiĝis al la verdaj herbejoj.

Jes, tio estis la stranga aerŝipo, kiun antaŭe vidis la francoj. Ĝi aperis tiel subite, ke oni kredis vidi fantomon.

Super senarbejo sur roka plataĵo ĝi subite haltis. La helicoj ne plu turniĝadis, mistera forto ŝajnis regi ĝin. Ĝi staris preskaŭ senmove en alteco de ĉirkaŭ dudek metroj super la grundo. Tiam oni aŭdis iun klakon, kaj sammomente longa ŝnur-ŝtupetaro plektita el silko falis teren.

Tiu tuŝis la grundon, jam elgrimpis viro el la aerŝipo, la viro en la blua uniformo, kiu ankaŭ nun surhavis la maskon.

Malantaŭ li elgrimpis dua figuro, kiu same aspektis strange. La multkoloraj vestaĵoj envolvis fleksiĝemajn, muskolajn membrojn de bruna figuro. Tiu viro certe plenkreskis sub arda suno.

Li lerte sekvis la antaŭgrimpanton. Ambaŭ atingis la grundon.

La dua viro ne surhavis maskon, lia juna, bruna vizaĝo posedis eksterordinare revan, preskaŭ teneran, virinecan esprimon. Nur kiam liaj okuloj ekbrilis, tiam oni konstatis, ke tiu viro posedas nebrideblan energion.

Li estis la ano de nobla popolo, la delikate kurbiĝinta nazo, la regulecaj trajtoj konatigis lin kiel hindon. Tiu juna viro, kiu modeste staris apud la maskito en la blua kapitana uniformo, certe estis hinduo, filo de la lando, en kiu regis la angloj.

Nun li rigardis seninterrompe al sia fiera akompananto, kies larĝa brusto spasme laboris. La partoj de la vizaĝo, kiujn la masko ne kovris, nun estis mortpalaj. Malakra ĝemo malkaŝis, ke la viro batalis kontraŭ forta ekscito.

»Sinjoro«, diris la juna hinduo molkore en la belsona lingvo de sia patrujo, »Sinjoro, kial vi revenis ĉi tien? Vi scias, ke tio estas turmento por vi, kiu disŝiras vian koron, sed vi tamen de tempo al tempo vizitas tiun lokon por torturi vin.«

»Vi pravas, fidela amiko«, sonis la barba maskito. »Neniu turmento de la infero estas tiel terura kiel la dolorego, kiun mi sentas, kiam mi vizitas la lokon, kie mi iam kredis, ke mi sentas la plej grandan feliĉon de la mondo. Sed mi ne povis eviti tion, io pelis min ĉi tien. Eble la tempo faros, ke mi ne pensos tiom pri la pasinteco. Mi povas flugi en la blua vasteco de la ĉielo, la tero kaj la universo estas malfermitaj al mi, sed ekzistas malhela forto, kiu rekondukas min ĉi tien, kie mi iam estis tiel feliĉa. Venu, mi devas revidi la ejon.«

La maskito impete iris antaŭen, rompis vojon tra la arbustoj, kies branĉoj batis dekstren kaj maldekstren.

Li nun havis armilojn. En la zono, kiu ĉirkaŭis lian kokson, oni vidis du pafpretajn revolverojn. Sur la maldekstra flanko pendis peza spado en nigra leda spadingo. Tio estis armilo, kiun povis svingi nur tre forta mano.

Ankaŭ la hinda servisto, li evidente estis tio, portis armilojn, sub lia blanka survestaĵo oni vidis arĝentajn ornamitajn pistolojn, krom tiuj unu el tiuj strange formitaj hindaj glavoj, sur kies prenilo brilis juveloj.

Tra picearoj ili iris kaj subite aŭdis susuradon. La viroj haltis, sed tio estis nur timigita vulpo aŭ alia fuĝanta ĉasbesto.

»Sinjoro«, subite diris la hindo. »La homoj evitas ĉi tiun valon, en kiu loĝas ĉasbestoj. Vi ne trovos fremdulojn sur la ejo.«

»Ve! al tiu, kiu aŭdacus domaĝi la tomban pacon«, grumblis la antaŭiranto. »Mi rekomendas tion al neniu. Mi ne estas demono nek diablo, sed mi pereigus ĉiun ĝenanton. Ni alvenis, kaj ĉio estas sen damaĝoj.«

Li demetis la ĉapon kun la ora strio, la hinda servisto krucigis la brakojn sur la brusto kaj profunde klinis sin riverencante.

Tie estis senarbejo, kaj sur ĝi oni vidis la ruinojn de konstruaĵoj.

Kredeble ĉi tie iam staris granda bieno, de kiu postrestis nur la bazaj muroj. Eĉ tiuj jam estis surkreskitaj de arbustoj.

Klare oni vidis grandan ĉirkaŭan muron, kaj interne postrestaĵojn de malgrandaj kaj grandaj konstruaĵoj. Ĉi tie iam furiozis fajrego, ĉar oni vidis ĉie brulsignojn kaj kelkloke karbiĝintajn trabojn.

La maskito rigardis per flamaj okuloj la ruinejon, tiam li subite turniĝis kaj paŝis al la rando de la arbaro.

Tie oni vidis tri teraĵojn, sur kiujn iu rulis pezajn ŝtonojn, ŝtonojn tiom grandajn, ke certe kelkaj fortaj viroj estis necesaj por ruli la rokpecojn sur la teraĵojn.

Kaj denove sonis la malakra ĝemado de la lipoj de la maskito. Ĉe la plej granda teraĵo li ĵetis sin teren. Kaj tiu viro, kiu alikaze ŝajnis peco de ŝtalo, nun estis anime rompita kaj premis sian frunton sur la nudan rokpecon.

»Jen ili ripozas«, li anhelis. »Ŝtonojn mi devis amasigi ĉi tie, por ke lupoj kaj ursoj ne elfosu la mortintojn. La predo-avidajn bestojn mi povis fordefendi, sed la pensojn mi ne povas forturni. Ĉiam ili venas kaj turmentas min. Tiutempe mi kredis min la plej feliĉa homo, sed kiom longe tio daŭris, nur kelkajn jarojn, tiam ĉio neniiĝis. Ho la hundoj, ho la bestoj, kiuj detruis mian feliĉon. Tiuj mizeruloj, kiujn mi serĉos sur la tuta terglobo. Ili detruis ankaŭ min. Ili igis, ke oni persekutas min kiel krimulon. Min, kiu dum sia tuta vivo ĉiam respektis la homajn rajtojn. Tio agacis la friponojn, ili sciis, kiel trafi min. Ho, la nokto ankoraŭ estas en mia memoro, kiam mi revenis kaj de malproksimo vidis la fajregon, kiam mi kiel frenezulo alrapidis kaj trovis nur la kadavrojn de miaj geamatoj. Oni murdis ilin, senindulge murdis. Ĉio, kion mi posedis, estis detruita, oni proskribis min kiel friponon, kiu meritas morton per la hakilo de la ekzekutisto. Ja ili kredis, ke estas facile venki min, tiuj fiuloj, kiuj enviis min pro mia feliĉo.«

»Trankviliĝu, sinjoro«, diris la hindo, en kies alikaze flamantaj okuloj brilis larmoj. »Vi estas en tute mizera stato.«

»Ne«, diris la viro, rapide leviĝante. »Mi venkis min mem. Ĉion oni forprenis de mi, ĉion, ili kredis, ke ili atingis sian celon. Sed ili ne povis forpreni mian genion kaj mian scion. Tion ili ne povis. Kaj tion mi utiligis por konstrui tiun veturilon, per kiu mi vojaĝas tra la aera oceano. Ili, la bestoj, malebligis al mi la restadon sur la grundo, bone, nun mi estas la reganto de la aero!«

Nun la viro kondutis kiel kutime. Rigardo de plej terura doloro tuŝis la ŝtonajn montetojn, sub kiuj dormis la mortintoj, kaj tiam en liaj okuloj ardis fajro. Estis la fajro de venĝo.

»Jes, ĉe tiuj tomboj mi ĵuris«, li daŭrigis. »Mi ĵuris venĝon. Venĝon al la fiuloj, kiuj senhonorigis min, markis min kiel krimulon en la okuloj de la mondo, venĝon al la detruintoj de mia feliĉo, tiujn mi unue serĉos. Tiam venos la vico de aliaj, ĉie mi aperos, kie maljustaĵo estos farita. Ĉie mi, Kapitano Mors, aperos kiel fulmo el klara ĉielo per mia mirakla veturilo, kiu donas al mi potencon, aperos kiel venĝanto. La tutan teron mi travojaĝos ne ripozante. Mi ne volos morti, antaŭ ol mi finis tiun vivotaskon. Nur tiun unu fojon mi ankoraŭ devis revidi la lokon de mia iama feliĉo! Nun komenciĝos la tempo de la venĝo!«

Li haste turniĝis kaj metis la ĉapon sur la brunan hararon, per firmaj paŝoj deturniĝis de la eksa setlejo, kiu nun estis evitita de ĉiuj homoj.

»Sinjoro, kie vi volas serĉi la fiulojn?« demandis la hindo. »Ja vi ne scias, kie vi povas trovi ilin. Vi apenaŭ vidis tiujn, kiuj tiutempe neniigis vian feliĉon. Kiu scias, kie ili nun estas. Eble ili jam mizere mortis.«

»Ne«, kriis la maskito per terura voĉo. »Tiam ne ekzistus justeco en la mondo. Mi sentas, ke mi povos venĝi min, mi serĉos ilin, mi trovos ilin. Per mia veturilo mi alvenos ĉien. Reen al la aerŝipo, kiu forportos min rapide kiel fulmo, en la plej altan altecon de la aera maro, tien, kien neniu alia homo alvenis. En la neesploritajn regionojn de la terglobo kaj poste, kiam mia genio faros pliajn plibonigojn, en la universon, en la stelaron. Nenio estas neebla al mi!«

Kun admiro la hinduo rigardis la fieran viron, kiu per rapidaj paŝoj foriris, kvazaŭ li forfuĝus de la loko, sur kiu li iam estis feliĉa.

Akompanate de sia kamarado, li rapidis al la aerŝipo. Ambaŭ grimpis alten, tiam oni aŭdis la akran sonon de sonorilo, la ŝnur-ŝtupetaro malaperis, la maŝino kraketadis, kaj la direktebla aerŝipo fiera kiel aglo leviĝis al la matena suno.

La konspirantoj

Malrapide la suno malleviĝis en la okcidento kaj origis per ruĝa ardo la surfacon de la Nigra Maro.

El la nebulaĵo elstaris la turoj de la havenurbo Odesa, tiu urbo, kiu ludis gravan rolon en la tempo de la rusaj maltrankvilaĵoj.

La suno brilis super la haveno kaj la ondorompiloj, ĉie oni vidis la mastojn de ŝipoj, kiuj estis enirintaj en la havenon.

Sur la kajo multaj homoj iradis tien kaj reen, laboristoj, komercistoj, soldatoj; estis tiuj rapidado kaj vigleco, kiuj ĉiam estas troveblaj en havenaj urboj.

Kaj tamen stranga sufokeco, kiu estis simila al la vetero antaŭ somera fulmotondro, premis la hom-amason. Kien ajn oni rigardis, ĉie oni vidis timemajn vizaĝojn. Aparte la multaj judoj, kiujn oni vidis ĉi tie, montris timon, kiun ili vane penis kaŝi.

Io plenigis la aeron, la pereo ŝvebis super ĉi tiu urbo, kiu ludis tian fatalan rolon en la historio de rusaj tumultoj.

La hororaj uloj, kiuj iam tiam aperis en flankostratoj, ĵetis suspektindajn rigardojn ĉiuflanken. Ili foriris, kiam policistoj aŭ grupoj da soldatoj venis, sed poste revenis. Tiam ili flustrante staris, grimacigis la vizaĝojn kaj ofte minacis per siaj bastonoj kontraŭ la timigitaj judoj, post kio la hebreoj plej rapide forfuĝis.

Ankaŭ en la haveno io ne ŝajnis en ordo, tie staris multaj homoj, kiuj rigardis malproksimen sur la akvosurfacon, kvazaŭ ili atendus ion eksterordinaran. Ili flustradis kaj sekretumadis, io ne estis laŭ la kutima ordo, sed neniu sciis, kio estis tio, la scivolemuloj mem ne sciis.

Fine la suno sangoruĝa kiel malbona antaŭdiro malleviĝis, la amaso sur la strando ekdisiris, kaj la soldatoj senindulge purigis la havenon de la friponaro.

Kelkaj bone vestitaj kaj respektindaj viroj jam antaŭe foriris el la haveno.

Ili iris al la moleoj kaj senmove rigardis al la maro. Tiam ili foriris ne al la urbo, sed preter Aleksandro-Placo al iuj parkosimilaj regionoj de etĝardenoj.

Tie troviĝis la urba botanika ĝardeno, la tombejoj kaj kelkaj kazernoj; rekte apud la strato kondukanta tra tiu parko kelkloke staris imponaj vilaoj.

Ili havis grandajn ĝardenojn kaj estis disigitaj unu de la aliaj per la parko.

Al unu el tiuj vilaoj iris tri viroj, kiujn oni devis opinii riĉaj loĝantoj de Odesa.

Ili estis mezaĝaj, kaj iliaj vizaĝoj antaŭe sendanĝeraj esprimis tute alian trajton, kiam ili eniris la vilaon. Kiu vidis la okulojn de tiuj homoj, timis ilin.

En la vilao troviĝis personoj vestitaj kiel servistoj, kiuj salutis la tri alvenantojn laŭ rimarkeble intima maniero.

Tiuj respondis laŭ la sama maniero. Iu demandis:

»Nu, kio estas? Ĉu io estas videbla?«

»Nenio, tute nenio«, grumblis unu el la revenintoj. »Sur la maro neniu ŝipo estis videbla. Ni estas tre maltrankvilaj. Se okazis malfeliĉo, tiam niaj entreprenoj estiĝos maleblaj. Nur helpe de la ŝipoj ni povos atingi ion kaj efektivigi niajn grandajn planojn.«

»Ili certe venos, paĉjo«, respondis la alia konvinkite. »Ili estas viroj de ŝtalo kaj fero, eble la tempo ankoraŭ ne estas matura. Sed favora momento certe venos. Eble jam ĉi-nokte, la afero ne urĝas.«

»Tamen urĝas«, siblis la alia, piedbatante la plankon. »Ni ne povos teni la aferon sekreta dum longa tempo. Kiam iu ekhavos suspekton, tiam la duono de niaj planoj neniiĝos. Subitege la surprizo devos veni, tiam ni estos la mastroj de la Nigra Maro kaj ĉiuj aliaj estos senpotencaj. Ni diktos niajn kondiĉojn, postulos grandajn kontribuaĵojn de la urboj kaj plenigos la ŝipojn per trezoroj.«

Sendube ĉi tie okazis konspiro. La parolanto rapide ĉesis kaj supreniris la ŝtuparon kun siaj akompanantoj, dum la ceteraj viroj restis malsupre.

»Ĉu ni gvatu?« vokis unu el la supozitaj servistoj post la suprenirantojn.

»Ne estas necese«, estis la respondo. »Je noktomezo ni iros sur la platan tegmenton. La nokto estos malhela. Kiam la ŝipoj venos, tiam ni aŭdos iliajn signalojn kaj ankaŭ vidos la lumĵetilojn. Bone gardu kaj observu la straton. Se proksimiĝos policistoj aŭ soldatoj, tuj avertu nin. Ĉiukaze ni devas esti prudentaj.«

Post kelkaj minutoj la tri viroj troviĝis supre en ĉambro, kies pordon ili riglis.

»Kion vi pensas?« demandis tiu, kiu evidente havis aŭtoritaton. Liaj kamaradoj nomis lin Orloff. »Ĉu vi fidas Matuŝevskon? Ĉu vi kredas, ke li efektivigos siajn planojn? Kion vi diras, Gregor, Vassil, ĉu vi ankoraŭ estas konvinkitaj, ke mi sendis la ĝustan viron sur la ŝipojn?«

»Jes, ni estas firme konvinkitaj«, respondis Vassil, interŝanĝante rigardojn kun siaj akompanantoj. »Matuŝevsko estas la ĝusta viro, li posedas energion kaj agemon kaj utiligas ĉiun okazon, li estas sovaĝa kiel tigro kaj pertranĉile mortigas ĉiun.«

»Jes, sovaĝa li estas«, respondis Orloff penseme. »Sovaĝa kiel besto, sed mi deziras, ke li estu pli prudenta. Tiam li povus pli facile atingi la celojn.«

»Pri kio vi gape meditas?« demandis Gregor la strangulon, kiu subite gapis en angulon kvazaŭ neĉeestante.

»Mi ĵus pensas pri la inĝeniero«, estis la respondo. »Vi scias, pri kiu mi parolas, pri tiu strangulo, pri kiu neniu sciis, de kie li venis. Li foje diris, ke li estas german-usonano naskita de germanaj gepatroj trans la atlantika maro. Eble tio estis la vero. Li estus grava por ni, se li tiutempe akceptus niajn planojn. Per lia helpo la mondo apartenus al ni. Sed tiu ulo havis moralon. Rimarkinte, kion ni celas, li rezignis nin, minacis, ke li perfidos niajn kuraĝajn planojn al la registaro.«

»Tio ne bonfartigis lin«, respondis Vassil. »Bonŝance ni neniam vere konigis nin al li kaj ĉiam renkontis lin en kaŝovestaĵo. Alikaze ni nun estus en Siberio aŭ mortintaj per la mano de la ekzekutisto. Lerta estis li, tian homon oni ne facile trovos denove. Kiam ni rimarkis, ke li ne ŝatis niajn planojn, kiam li postulis, ke ni nuligu tiun faron, kiun li nomis krimo, tiam ni fermis la konton de tiu stultulo. Li kredis, ke li atingis la pinton de sia feliĉo. Tie en Kaŭkazo, en Kartvelujo, li eksetlis kaj volis diskonatigi siajn frenezajn ideojn pri homaj rajtoj. Ja li estis homo, kiuj meditadis pri tiaj kapricaj ideoj. Sed ni maldanĝerigis lin, demonstris al li, kiuj estos la sekvoj, kiam iu ofendas nin aŭ eĉ aŭdacas minaci nin. Domon kaj korton ni forbruligis kaj mortigis ĉiujn, kiuj troviĝis tie. Malbonŝance li ne estis sur sia terposedaĵo, alikaze ankaŭ li estus neniigita. Tamen ni sukcesis venĝi nin, per prudento, ruzo kaj falsaj dokumentoj ni denuncis lin, tiel ke oni rigardis lin kiel unun el la plej fifamaj krimuloj. Ĉien oni sendis kaptordonan leteron pri li, pelis lin kiel sovaĝan beston. Kiu scias, kie li mizere pereis. Sed estas domaĝe, li konstruis nekredeblajn objektojn. Mi miris, kiam li montris al mi siajn planojn kaj malnetojn, siajn eksperimentojn. Tio okazis nur unufoje, sed mi vidis eksterordinarajn faraĵojn. Kio estiĝis el liaj dokumentoj? Mi kredas, ke ili ĉiam estis ĉe li.«

»Lasu la kapriculon«, vokis Orloff, »la diablo delonge forportis lin! Pensu pri niaj planoj, pri nia elstara plano, kiu certigos al ni la regadon pri la Nigra Maro. Alportu vinon, ni trinku! La nebula kaj malseka aero ĉe la haveno malvarmigis nian tutan korpon. Je noktomezo ni grimpos sur la platan tegmenton.«

Iu alportis vinon, kaj la konspirantoj, ĉar tiuj ili estis, ekdrinkadis.

Kiam la horloĝo anoncis la meznoktan horon, ili leviĝis kun ruĝaj kapoj, surmetis siajn paltojn kaj eliris el la ĉambro.

De ĉi tie ŝtuparo kondukis al la plata tegmento laŭ la aranĝo, kiun oni trovas ĉe multaj vilaoj ĉe la strando de la Nigra Maro. La tegmento estis granda kaj ĉirkaŭita de balustrado, supre troviĝis ĝardeneto kun benkoj. De ĉi tie oni havis belegan vidon al la Nigra Maro, super kiu nun troviĝis la ombroj de la nokto.

La rigardoj de la viroj direktiĝis en la malhelon.

Ili vidis la signalfajrojn de la haveno, la lumojn de Odesa, ankaŭ la malgrandajn lumojn sur la ŝipoj ankrantaj en la haveno.

La maro mem estis nigra kaj senluma.

»Do mi pravis!«, subite vokis Gregor. »La afero ankoraŭ ne sukcesis. Eble Matuŝevsko agis tro varmsange kaj neniigis ĉion. Ni daŭre predikadis al li prudenton, insiste rekomendis al li, ke li ne hastu. Infero kaj kondamno, se Matuŝevsko antaŭtempe malkaŝis sin aŭ eĉ estas en malliberejo.«

»Li ne perfidos nin«, diris Orloff, »tute certe ne, prefere li lasos distranĉi sin en pecojn.«

»Pri tio mi ne ĵurus«, rimarkigis Vassil. »Vi konas la skurĝon, Matuŝevsko ne timas la nudan feron, sed la skurĝon, kaj se oni tro traktus lin per ĝi, tiam li ĉion perfidus. Diable, ni devas atenti. Tiam nia vivo ne estus sekura.«

Orloff jam ne aŭskultis la lastajn vortojn. »Aŭdu«, li diris subite, »ĉu vi ne rimarkis ion?«

La aliaj neis.

»Al mi ŝajnis tiel«, respondis Orloff, »ke mi aŭdis ion, kvazaŭ homo troviĝus sur la tegmento. Estis malakra anhelado, kiu estis proksime al ni.«

»Stultaĵo«, grumblis Gregor, »tio estis la nokta vento.«

»Ne, ne, tio estis tre suspekta sono«, Orloff komencis denove. »Estas malbenita malheleco, sed ni kontrolu tion. Konsideru, se iu subaŭskultus nin.«

»Tion vi imagas al vi«, nun enmiksiĝis Gregor en la interparolon. »Kiu povus altengrimpi ĉi tien? Tion povus nur birdo. La unusola vojo sur la platan tegmenton kondukas tra niaj ĉambroj, kaj tiuj estas riglitaj.«

Orloff estis ne kontenta kaj traserĉonta la tegmenton, kiam mallaŭta ekkrio de Vassil deturnis lin.

»Vidu, vidu jen«, vokis la konspiranto. »Rigardu al la maro, jen la signaloj, jen ili estas! Matuŝevsko bone plenumis sian taskon. Nun li ŝaltas la lumĵetilojn.«

Tiel estis. Malproksime sur la maro oni vidis akrajn lumfulmojn en la malhelo, blankajn, interrompitajn lumkonusojn, kiuj glitis sur la ĉielo.

Tiuj lumkonusoj povis deveni nur de alirantaj ŝipoj.

Tuj la konspirantoj forgesis ĉion alian, ne plu pensis pri tiu suspekta brueto kaj la strangaj vortoj de Orloff. Ili dancis pro ĝojo sur la plata tegmento kaj kondutis kvazaŭ frenezuloj.

Kaj denove oni vidis malproksime en la malheleco la lumĵetilajn fulmojn, kiuj certe deiris de proksimiĝantaj ŝipoj.

»Malsupren, malsupren«, subite vokis Orloff. »Rapide al la haveno, ni devas iri renkonte al ili kaj signali. Morgaŭ matene ni regos la urbon Odesa.«

La tri viroj haste kuris malsupren laŭ la ŝtuparo, la plankopordo krake fermiĝis.

Sur la tegmento ĉio restis trankvila, sed iu moviĝis, iu, kiu spione atendis. Malantaŭ la oranĝarboj staris malhela figuro, kiun oni ne povis klare ekkoni.

Denove bruetis la malakra anhelado, kiun Orloff kredis aŭdi, sed nun aldone sonis laŭteta voĉo.

»Tiuj estis ili, tiuj vere estis ili«, diris strangaj sonoj. »Mi rekonis iliajn voĉojn, la mizerulojn, kiuj iam faris min la plej malfeliĉa homo. Sed ekzistas pli da ili. Tiuj, kiujn mi renkontis ĉi tie, ne estas ĉiuj. Ekzistas pliaj friponoj, kaj mi ne ripozos, ĝis mi punos tiujn mizerulojn. Ili planas malican perfidon, indignon, murdon kaj rabon, sed mi detruos iliajn ruzajn planojn kaj liberigos la mondon de tiuj mizeruloj. Kaj tiujn mi devas havi, kiuj estis la kaŭzo de mia malfeliĉo. Mi juĝos ilin, kaj mi estos terura juĝisto. Terura, senindulga. Ĉi-kaze ne eblas indulgo.«

Jen staris la stranga viro, irinta laŭ sekreta vojo sur la tegmenton, kaj atendis.

Li atendis, ĝis malsupre malfermiĝis la pordo de la vilao, ĝis li aŭdis, ke pluraj viroj eliris sur la straton. Li aŭdis la klakadon de paŝoj, kiuj rapide moviĝis direkte al la haveno.

Tiam okazis io stranga.

Estis tro malhele por vidi ion, sed supre sur la tegmento de la vilao tri ruĝaj fulmoj ekbrilis kvazaŭ signalo, kaj post mallonga tempo oni aŭdis bruadon en la aero, kvazaŭ io malsupreniĝus. Estis malakra kraketado, kvazaŭ maŝino laborus.

Malgraŭ la malhelo de la nokto oni vidis grandan, senforman objekton, kiu ŝvebis super la vilao. Sono ekbruis, kvazaŭ io falus, malhela ombro rapidis alten kaj malaperis en la senforman objekton. Tiam oni denove aŭdis la malakran kraketadon, la susuradon, kaj la granda nigra ombro veturis kiel nokta fantomo alten en la aeron.

La terura tago de Odesa

Estis mateno.

Grize kaj peze la nuboj pendis super la tero, senĉese fluetis malvarmega pluvo.

Tamen la tuta loĝantaro de Odesa iris tien kaj reen malgraŭ la vetero, en kiun oni ne pelus hundon. Miloj da homoj kun timoplenaj vizaĝoj amasiĝis en la stratoj, miloj rigardis kun timema scivolo al la haveno.

Ĉiuj reguloj de socia ordo ŝajnis malvalidiĝintaj, kaj nur parto de la soldataro estis fidinda. Maristoj iris kantante, ebrie kaj kriegante tra la stratoj.

Sur la ŝipoj en la haveno oni vidis neniun homon, la ŝipanaroj de la komercaj veturiloj terurite estis fuĝintaj sur la bordon.

Tio ne estis miriga, ĉar antaŭ la haveno en minaca proksimeco kuŝis nigraj monstroj, grandaj kaj malgrandaj ŝipoj, super kiuj flirtis la ruĝa flago de ribela indigno.

Jen oni vidis kirasŝipon, du torpedo-ŝipojn, krome veturilon, kiu evidente servis por la transportado de militvaroj, kaj ĉiuj kredeble troviĝis en la manoj de ribelantoj.

La ekscito en la urbo estis senlima, multaj familioj fuĝis perpiede el la urbo, kunprenante la plej valoran havaĵon. Ĉaroj tute ne estis aĉeteblaj je iu prezo. La fervoja servo malfunkciis, ĉar la konduktoro kaj la cetera laboristaro ebrie sidis en la drinkejoj. Ĉie oni vidis konsternitajn vizaĝojn.

»Ribelantoj ekokupis kelkajn ŝipojn de la Nigra-Mara Ŝiparo«, diris la novaĵoj. »Ili mortigis la oficirojn kaj altentiris la flagon de la ribelado. La urbo pagu gigantan sumon, alikaze la ribelantaj ŝipoj bombos la urbon.«

Efektive la ŝipanaroj kondutis plej minace, ili sendis kurieron, kiu postulis de la urbo milionojn kiel elaĉetan monon. Alikaze ili minacis detrui la havenan urbon.

La unuajn kurierojn oni resendis, sed nun la ribelantoj estiĝis impertinentaj kaj sendis tutan delegitaron de peze armitaj soldatoj sur la bordon por malĝentile ripeti la impertinentan postulon.

Minacis katastrofo, ŝajnis, ke parto de la armeo aliĝos al la ribelantoj, parto de la trupoj jam malobeis la ordonojn kaj restis en la kazernoj, la ceteraj estis plene okupitaj bridi siajn ribelemajn kamaradojn. Ĉiumomente la teruraj okazaĵoj povis eksplodi.

Neniu riskis kontraŭstari la ribelantojn, kiuj nun surbordiĝis kun armiloj en la manoj.

Ekzistis nenia dubo, ke iuj direktis ilin. Kaj tiuj ne apartenis al la ordinara ŝipanaro. Tiuj homoj troviĝis sur la transportŝipo, la estroj de la ribelantoj estis Orloff, Gregor kaj Vassil, kiuj nun agis malkaŝe.

De sur la armita transportŝipo ili direktis la ribeladon, kaj tion ili faris laŭ saĝa rezonado.

Se la kanona baterio sur la strando ekpafus, tiam ili certe celus ĉefe al la kirasŝipo okupita de la ribelantoj, ne al la transportŝipo, kiun oni opinius malpli danĝera. Tio pruvis, ke la ribelantoj celis protekti sian valoran vivon.

La konfuzo atingis sian plej altan nivelon, kiam viro aperis en la amaso, kies eksteraĵo impresis ĉiujn.

Li surhavis palton, sed kiam tiu iomete malfermiĝis, tiam oni vidis bluan uniformon sub ĝi. Sian ĉapelon li estis preminta profunde en la vizaĝon, lia maldekstra okulo estis kovrita de nigra bendo, kiu malbele deformis lian vizaĝon. Tamen lia dekstra okulo tiom pli brilis. Kiam tiu viro, kies alta, impona figuro impresis la homojn, vidis la glaciiĝintajn vizaĝojn de la loĝantoj de Odesa, tiam li faris paŝon antaŭen.

Lia tondra voĉo sonis kiel la muĝego de fulmotondro.

»Ĉu tiuj malkuraĝaj insidmurdistoj senkuraĝigas vin?« vokis la fremdulo. »Ĉu vi volas pagi sumegojn al tiuj, kiuj konkeris la potencon per malinda perfido kaj insidmurdo, kaj per tio ebligi la pereigan krimon? Antaŭen, ĵetu tiujn ribelantojn el la urbo kaj respondu per la baterioj!«

Homoj ofte estas strangaj estaĵoj. Kion la oficiroj atingis nek per minacoj nek petoj nek ordonoj, tio okazis ĉi tie.

Taĉmento da kozakoj estis la unua, kiu fulmrapide ĵetis sin sur la maristojn. Laŭta ĝojkriado ekbruadis, kiam tiuj fanfaronuloj subite ekfuĝis sen pafi. La viro sukcesis rompi la teruron per sia voĉego kaj sia impona konduto. Tiu viro kuregis distancon kun la kozakoj, nun li lasis al ili la persekutadon de la fuĝantaj ribelintoj.

Neniu supozis, ke tiu viro, kiu per sia konduto deturnis la teruraĵon, estis la sama, kiun oni serĉis ĉiuloke, kiun oni opiniis fihomo, kiu meritas la morton per la mano de la ekzekutisto.

Kapitano Mors, la konstruinto kaj komandanto de tiu mistera direktebla aerŝipo, estis tiu, kiu per sia apero savis la urbon de terura sorto.

Nun li rigardis malgaje al la haveno, kie bruis la kriado kaj vokado de la amaso. Iam krakis pafoj, oni aŭdis la orelŝiran batalvokon de la kozakoj, per kiu ili reciproke kuraĝigis sin.

»La ŝtono ekrulis«, li diris. »Mi faris tion kaj deturnis per tio malfeliĉon de la urbo. Mi nun scias, kie mi devos serĉi la mizerulojn, kiuj iam detruis mian feliĉon. Sed la haveno ne estas la loko, kie mi kvitigos la konton kun ili! Mi devas peli ilin sur la bluan akvon, sur la Nigran Maron, kaj tiam venos la sopirita horo.«

La viro malaperis en la amaso fluanta al la haveno. Kapitano Mors povis fiere rigardi pri sia agado. Li estis kuraĝiginta la senesperulojn, kaj la firma decidemo, kiun la urba administrantaro ekhavis, jam efikis kontraŭ la ribelantoj.

La ribelantaj ŝipoj ankoraŭ kuŝis minace antaŭ la haveno. Pafoj krakis, eĉ kelkaj el la rapidpafaj kanonoj fajris.

Nur kelkaj de la delegitaro, kiu antaŭe impertinente postulis la milionojn, revenis. La aliaj estis aŭ konatiĝintaj kun la pintaj lancoj de la kozakoj aŭ kaptitaj de rajdistoj.

La ceteraj de la senditoj ĵetis sin en la boatojn kaj rapidege remis al la ŝipoj.

Nun proksimiĝis la decido, ĉar la revenintoj postulis, ke oni nun bombu la urbon.

Kapitano Mors ĝuste antaŭvidis, ke li ĝenos per sia impeto la atakon. Inter la ribelantoj estiĝis nedecidemo, ili komencis diskutadon kaj kvereladon.

La ribelantoj estis okupintaj kelkajn ŝipojn de la Nigra-Mara Ŝiparo, sed oni povis kalkuli, ke la aliaj ŝipoj de la eskadrono alvenos kaj ke la ŝipanaroj fidelaj al la registaro atakos ilin.

La rigardantoj estis maltrankvilaj, senĉese observis la maron kaj timis, ke la ŝipoj de la milita eskadrono aperas ĉe la horizonto.

Orloff, Vassil kaj Gregor kaj iliaj akompanantoj, kiuj ŝanĝiĝis de iamaj servistoj al kamaradoj de la tri ribelantoj, furiozis.

Gregor kaj Orloff, la ĉefaj fanfaronuloj, alveturigis la transportŝipon, sur kiu ili troviĝis, proksimen al la ribelanta kirasŝipo:

»Daŭrigu vian agadon«, ili kriis. »Kie estas Matuŝevsko?«

Post nemultaj sekundoj aperis la vokito, sovaĝe rigardanta viro en la uniformo de mara ĉefserĝento.

Liaj vestaĵoj estis ŝprucmakulitaj per sango, tiu monstro estis la unua, kiu murdis la oficirojn, kiuj supozis nenion malbonan. Ankaŭ la ŝipkuraciston li kruele mortigis.

La viro similis pli beston ol homon, liaj okuloj ardis kiel tiuj de tigro.

»Diable, Matuŝevsko, estu pli serioza«, kriis Orloff. »Ni bezonas la monon, nur per grandaj sumoj ni povas entrepreni ion, nur per milionoj realigi niajn planojn. Estas sufiĉe da municio sur la ŝipo, ekpafu al la urbo! Kiam la unuaj cent domoj estos ruinigitaj, tiam oni konsentos niajn postulojn.«

La koleremulo grincis per la dentoj.

»La homoj estas nedecidemaj«, respondis Matuŝevsko. »Ili rifuzas pafi kontraŭ la urbo. La rapida atako de la soldato konfuzis ilin. Ĉefe ili timas la surbordajn bateriojn.«

Orloff bojis kaj furiozis, sed rapide kvietiĝis. Nun estis pli bone montri malvarmsangecon.

»Ni povas fari nenion«, kriis Matuŝevsko. »La homoj timas la bateriojn, ili volas veturi al la malfortikaj havenurboj kaj tie ĉantaĝi monon.«

»Sed neniu alia urbo estas tiel riĉa kiel Odesa«, kriis Orloff. »Mi scias tion, ĉi tie kuŝas milionoj, multaj milionoj, ĉi tie ni povas eltordi grandegajn sumojn.«

»Mi provos prosperigi la aferon«, diris Matuŝevsko post kelka tempo, »mi parolos kun la homoj ĉi tie. En la urbo okazis io stranga, komence regis konfuzo, kaj tiam ekstaris energia viro, per kiu la situacio ŝanĝiĝis. La ulo iru al la diablo!«

Li kuris al la ribelantoj kaj unuavide sukcesis persvadi ilin, ke ili komencu la pafadon.

Subite la surbordaj baterioj fulmis, dua, tria pafo sekvis, kaj nun oni aŭdis la sibladon de la grenadoj.

Orloff pugnigis la manojn, vidante, ke la ŝipoj kun la ribelantoj turniĝis. La kirasŝipo estis la unua, kiu veturis al la Nigra Maro, la du torpedoŝipoj aliĝis kaj fine plej rapide eĉ la armita transportŝipo, sur kiu troviĝis la veraj kapoj de la konspirantoj.

»La plej bona momento forpasis«, vokis Vassil kolere. »Sed nun ni atakos aliajn urbojn. Kaj tiuj pagos, aŭ ni pafos kaj prirabos ilin.«

Sed unue la ŝipoj veturis al la libera maro, direktiĝante sudokcidenten. Per tio ili volis eviti eventualajn persekutantojn, ĉar sendube la militŝipoj de la eskadrono serĉos la ribelantojn.

La kuraĝo de la viroj kreskis, kiam ili nenie vidis tian ŝipon.

Matŝevsko nun transiris sur la transportŝipon.

»Mi ne kredas, ke ni devas timi persekutadon«, diris la fripono, kiam liaj kamaradoj pridemandis lin. »La ŝipanaroj de la aliaj ŝipoj ne aliĝis al la ribelado, sed ili ne agos malamike kontraŭ ni. Ili simpatias kun ni, eĉ kriis Hurra, kiam ni forveturis sub la ruĝa flago. Ili neniel obeos siajn oficirojn.«

»Tiom bone«, ridetis Orloff, kiu iom post iom regajnis bonan humoron. »Tiom bone, do ni vizitos malfortikajn havenurbojn kaj prirabos tiujn laŭ nia plaĉo.«

»Tie ĉeestos homoj«, respondis Matuŝevsko, »kiuj devas trinki sufiĉe la brando por varmiĝi, tiam ili partoprenos niajn planojn. Nun ni veturos sur la liberan maron, tiel ke neniu scios, kie ni troviĝas. Tiam ni inside atakos iun urbon, kiu tute ne atendas nian alproksimiĝon.«

Je tagmezo la ŝipoj ne plu estis videblaj de Odesa, la bordo ŝanĝiĝis al malproksima griza strio.

La ĉielo estis peza pro nuboj. La pluvo ĉesis, la nuboj pendis kiel nigraj kadavrotukoj.

Subite eksonis laŭtaj vokoj kaj krioj. Gregor, Orloff kaj Vassil, kiuj ĉiam troviĝis kune, konfuzite rigardis supren kaj vidis, ke ĉiuj ŝipanaroj de la ŝipoj montris al la nuboj.

Tie io venis el la malalta nubaro, io granda, nigra, timiga. La superstiĉaj maristoj faris la signon de kruco, vidante la strangan ombraĵon, kiu evidente elŝvebis el la nuboj.

La finkalkulo

Komence la ribelantoj estis tute rigidaj, ĉar multaj el ili estis tiel senkleraj, ke ili opiniis la strangan fenomenon miraklo.

Sed troviĝis ankaŭ kleraj viroj, kiuj finis eĉ universitatan studadon. Orloff, Gregor kaj Vassil estis inter tiuj.

»Diablo«, vokis la unua, »tiu aerŝipo havas strangan formon. Pri tiuj veturiloj oni ofte legas en la gazetoj. Ili obeas la direktilon kiel ŝipo sur la akvo. Sed tiu veturilo estas eksterordinare granda. Fakte, ĝi ŝajnas fali en la maron.«

La ribelantoj vokis unu al la aliaj, ke tiu stranga objekto estas aerŝipo, nun ĝi veturis laŭ oblikva direkto malsupren al la surfaco de la akvo.

La aerŝipo kvazau ĵetis sin post akcidento en la ondojn kaj estis sinkonta en la Nigran Maron.

Tio tamen ne okazis. La veturilo, kiu komence oblikve rapidveturis, ne akcidentis. Nur kvindek metrojn super la ondoj ĝi ekŝvebis horizontale, obeante la premon de la flugiloj kaj de la rudro.

Ĝi alveturis per grandega rapideco; laŭ granda kurbo ĝi cirkulis ĉirkaŭ la ŝipo de la ribelantoj.

La ŝipanaroj sur ambaŭ torpedoŝipoj komencis opinii la aferon timiga. Ili startis siajn vapormaŝinojn kaj malproksimiĝis de siaj akompanantoj.

Tiu estis la sama aerŝipo, kiun vidis la francaj balonistoj. Estis la mistera veturilo de Kapitano Mors, ĝi cirkulis ĉirkaŭ la du grandaj ŝipoj, klare oni aŭdis la kraketadon de la maŝinoj.

Kaj tiam ĝi proksimiĝis, sed ĝi moviĝis al la transportŝipo, sur kies ferdeko staris Orloff, Gregor kaj Vassil apud aliaj konspirantoj. Matuŝevsko estis reveninta al la kirasŝipo, kiun komandis li, la murdinto.

»Atenton, atenton«, subite kriis Orloff. »La stranga objekto proksimiĝas al ni. Diablo, ni devas defendi nin kontraŭ ĝi, ĝi havas fiajn intencojn.«

Oni vidis la longan flagostangon de la direktebla aerŝipo, nenia flago flirtis sur ĝi, sed nun oni hisis tukon.

Tio estis eksterordinara flago, tio ne estis la flago de iu nacio, ne, tiu estis flago, kian oni ankoraŭ neniam vidis.

Ekstera sange ruĝa kvarangulo ĉirkaŭis internan nigran kvarangulon, kaj sur tiu nigra kvarangulo oni legis per grandaj, neĝe blankaj literoj la vorton Mors, sub kiu rikanis kranio.

Orloff kuris al la ŝipanaro, kiu staris apud la rapidpafaj kanonoj de la transportŝipo.

»Pafu kontraŭ la objekto«, li vokis, turmentate de malbona antaŭvido. »Ili havas fiajn intencojn. Pafu al la objekto, unu kuglo sufiĉos por sinkigi ĝin.«

La viroj obeis hezite, kraketante la rapidpafaj kanonoj turniĝis sur siaj radoj, tiam sonis du pafoj unu mallonge post la alia el la sescentimetraj kanonoj.

Tiam la maristoj voke signalis mirigon.

Unua kuglo ne trafis, la alia puŝiĝis kontraŭ la aerŝipo.

Oni aŭdis strangan sonon, la kuglo deglitis kaj fajfe flugis flanken tra la aero, finfine falante en la maron.

En tiu momento la aerŝipo flugis mallongan kurbon kaj post tio ŝvebis proksime al la flanko de la transportŝipo. Preskaŭ ferdeko ĉe ferdeko.

Oni aŭdis mallongan klakon. Sur unu el la galerioj, kiuj interligis la malsuprajn alkonstruaĵojn, aperis tiu viro, kiu gvidis la rezistadon en Odesa.

Jen staris Kapitano Mors, li ne plu havis la nigran bendon sur la maldekstra okulo, sed lin vestis denove lia blua uniformo kun orstria ĉapo sur la kapo.

Ankaŭ nun li surhavis la maskon, el kies malfermaĵoj ardis liaj fajraj okuloj, li rigardis rekte al Orloff, Gregor kaj Vassil, kiuj ekscite kriis unu al la alia.

»Mi rekonis vin,« tondris lia voĉo. »Ankaŭ vi konas min, aŭ ĉu vi forgesis la inĝenieron, kiun vi transdonis al la malfeliĉo? Vi kredas, ke mi delonge mortis kaj putriĝis. Sed nun mi estas ĉi tie, nun la horo de venĝo venis.«

Orloff estiĝis morte pala.

Ankaŭ liaj kamaradoj skuiĝis. Kvazaŭ laŭ unu komando ili eltiris siajn revolverojn el la zonoj. Rapide kaj ne celante ili pafis al la fiera viro, kiu respondis la pafojn per terura moka ridado.

Je la sekva sekundo la strangulo reiris en la alkonstruaĵon, kies muroj konsistis el rezistema metalo. Klare oni aŭdis, ke la kugloj reĵetiĝis.

»Estis li, estis li«, kriaĉis Orloff. »Tiun la diablo resendis el la infero. Kiel tiu stultulo havigis al si tian veturilon! Pesto kaj kondamno, ni devas pafdetrui ĝin!«

Li saltis al la kanonoj, je la sama momento la aerŝipo turniĝis, nun ĝi malsuprenigis la spronrostron fiksitan sur ĝia antaŭaĵo.

»Ĝi proksimiĝas«, kriis la maristoj. »Ĝi proksimiĝas al ni.«

Vere, la aerŝipo veturis en alteco de malmultaj ulnoj super la maro, la anaro de la transportŝipo kriaĉis, la konspirantoj diskuris sur la planko.

»Kunpuŝiĝo! Kunpusiĝo!« ili kriegis. »La stranga objekto volas rami nin.«

Jam ili aŭdis malakran krakon.

Jes, jen la aerŝipo. Per sia fera sprono ĝi pikis proksime ĉe la akvolinio en la flankon de la transportŝipo kaj ŝiris truegon.

La ramita ŝipo kliniĝis flanken, preskaŭ renversiĝis, kaj nun la akvo amase enfluis tra la truo, tiel ke la ŝipo malrapide kliniĝis al tiu flanko.

La konfuziĝo sur la ferdeko de la ribelanta ŝipo estis grandega, sur ĝi troviĝis la plej malbonaj el la ribelantoj, ĉefe tiuj, kiuj gvidis ĉion.

Ili kuradis tien kaj reen, konjektante sinkon de la ŝipo.

La transportŝipo ruliĝadis, ĝi skuiĝis, kaj novaj akvoamasoj fluis en la ŝipkorpon. La boatojn ili ne povis uzi pro la konfuziĝo. Multaj saltis en la akvon por naĝi al la kirasŝipo.

La aerveturilo pli malsupreniĝis kaj ŝvebis tuj super la surfaco de la akvo. Sur la galeriojn subite eliris dek aŭ dek du mariste vestitaj viroj kun malmolaj trajtoj ĉizitaj kvazaŭ el ŝtono.

Unuopaj el tiuj viroj montris per malhela haŭtkoloro, ke ili devenis el aliaj mondopartoj.

Ili tenis per la mano longajn stangojn kun feraj hokoj, per kiuj ili povos tiri kelkajn naĝantojn el la akvo.

Inter tiuj fremde aspektantaj viroj staris kapitano Mors, rigardante per flamaj okuloj al la maro, dum la transportŝipo subakviĝis. Pli kaj pli da viroj saltis de sur la ferdeko en la akvon.

»Tiun mi devas havi«, diris la voĉo de la misterulo.

»Kaj tiun tie kun la cikatro sur la frunto. Kaj atentu, tie la grandegan viron, kiu ĵus elakviĝis. Ĉi tien kun ili, tiuj neniel forfuĝu!«

La direktebla aerŝipo kvazaŭ per fantoma mano moviĝis al tiuj lokoj, kiujn indikis la kapitano.

Tiam oni puŝis la stangojn en la akvon, la feraj hokoj kroĉis la indikitojn, kie ajn ili atingis ilin. La fiuloj estis tiritaj al la galerioj malgraŭ teruraj kriaĉado kaj baraktado.

Fortaj pugnoj superregis ilin, oni katenis la furiozantojn kaj ĵetis ilin sur la galeriojn. Post kelkaj minutoj ili troviĝis en angulo de ĉambro, kiu estis ekipita kiel ŝipa kajuto.

Tie kuŝis Gregor, Orloff kaj Vassil, al ili kuniĝis post mallonga tempo kvin pliaj konspirantoj. Iliaj sovaĝaj vizaĝoj markis ilin kiel perfortemajn friponojn. Ankaŭ tiujn Kapitano Mors estis indikinta, ankaŭ tiuj estis tiritaj per hokoj el la akvo, katenitaj kaj metitaj apud la tri ribelulojn en la ĉambron.

Intertempe la maristoj de la transportŝipo atingis la kirasŝipon. Kelkaj konspirantoj, kiuj ne povis naĝi, pereis, sed tio ne afliktis la teruran kapitanon Mors.

Li observis la kirasŝipon por konstati, ĉu oni pafos kontraŭ li de tie.

Ĝis nun oni ne faris tion, ĉar la mistera aerŝipo troviĝis inter la transportveturilo kaj la kirasŝipo, kaj oni timis endanĝerigi la naĝantojn per pafoj.

Nun la ondoj ŝprucis supren, kaj la transportŝipo sinkis kiel ŝtono inter la ondoj, kiuj kunpuŝiĝis super la veturilo de la konspirantoj.

Ambaŭ torpedoŝipojn oni vidis nur en malproksimeco. Sur la kirasŝipo la anaro estis ekpafonta per pezaj kanonoj al la direktebla aerŝipo.

Tiu subite leviĝis alten, flugis grandan kurbon kaj ekstaris senmove super la kirasŝipo, kiam oni pretigis la pezajn kanonojn por pafado.

En la sekva minuto oni aŭdis sibladon kaj fajfadon, poste la krevon de kanonkugloj, almenaŭ tion opiniis la ŝipanaro. Ili diskuris, ĉar la efiko de la eksplodantaj kugloj estis terura.

Sed la detruo de la kirasŝipo ne estis la intenco. La eksplodo endanĝerigis la ŝipon de la ribelantoj, ĉar la estiĝinta truo tuj pleniĝis de akvo, tiel ke la ŝipo kliniĝis antaŭen kaj profunden. La akvorezistaj sekcioj tenis la ŝipon naĝanta, sed ĝi ne plu estis kapabla damaĝigi ion.

La figuro de kapitano Mors montris sin sur la galerio de la aerŝipo super la kirasŝipo, kiun li estis malhelpinta bombadi kaj elrabi sendefendajn havenurbojn.

»Rapidu atingi la bordon«, tondris la voĉo de la timiga viro. »Nur la indulgo al la multaj delogitaj maristoj detenas min sinkigi ankaŭ ĉi tiun ŝipon. Veturu al la bordo de Rumanujo, tiom longe la ŝipo sin tenos sur la akvo. Se vi riskos ataki sendefendajn urbojn, tiam vi sciu, ke mi estos surloke kaj sinkigos vin en la profundojn de la Nigra Maro.«

Kiel tondro sonis la teruraj vortoj. La superstiĉaj maristoj faris la signon de kruco. La stranga aerveturilo leviĝis supren al la nuboj, kiuj pendis super la ŝaŭmaj ondoj de la Nigra Maro.

Kapitano Mors rigardis la humiligitajn ribelantojn, ĝis li konstatis, ke la peze ruliĝinta kirasŝipo direktis sian kurson okcidenten. Tiam li kontente iris en la ĉambron, kie kuŝis la ok kaptitoj.

Tie staris ankaŭ la viroj, kiuj servis sur la direktebla aerŝipo. Starante kiel statuoj, ili salutis la enirantan kapitanon. Ili observis liajn okulojn, estis pretaj ĉiumomente plenumi liajn ordonojn.

Kiam Mors eniris, Orloff, Gregor kaj Vassil eligis koleran kriadon kaj bruadis per siaj katenoj.

»Ne baraktu«, diris la stranga viro. »Kiun miaj homoj ligis, tiu ne povas liberigi sin. La katenojn neniu povas disŝiri. Nun venis la horo, kiun mi sopiris. Ĉu vi fiuloj ankoraŭ scias, kiel vi flatis min, kiel vi petis min subigi miajn sciojn kaj povojn al viaj servoj? Tiutempe mi rifuzis vin, kaj vi intencis pereigi min. Ĉion vi rabis, kion mi posedis, ĉion, eĉ mian honoron! Vi markis min krimulo, sed mi tamen releviĝis! Kaj nun vi vidas min antaŭ vi sur mia veturilo, kiun kreis mia genio, kiu faris min terurulo! Reganto de la aermaro mi estas, kiel aliaj estas regantoj sur la tero.«

La mizeruloj sciis, ke ilin ne atendos kompato. Ili respondis per teruraj malbenoj.

»Jes, vi sukcesis«, daŭrigis kapitano Mors. »Vi faris min diablo, kaj mi preskaŭ deklaris militon al la tuta homaro. Sed la rememoro pri tiuj, kiujn mi iam amis, kaj kiujn vi mortigis, tiuj pensoj malhelpis min ŝanĝiĝi al diablo. Vere, la tero estas barita kontraŭ mi, tion vi sukcesis, sed vi prosperis, ke mi estas reganto de la aermaro, pirato super tero kaj akvo. Viro, al kiu nenio estos neatingebla, kion li sopiras. Longe mi serĉis vin, ĝis mi fine eksciis, kie vi estas. Sur la tegmento de via vilao ĉe Odesa mi staris kaj ekkonis viajn voĉojn. Tiam mi sciis, kiuloke mi postulos kompenson de vi.«

Orloff kolere levis la kapon.

»Kelkajn el ni vi havas«, li grincis, bone antaŭvidante sian teruran kondamnon. »Sed la plej terurajn el ni kaj viajn plej timindajn malamikojn vi ankoraŭ ne kaptis, ili vivas, ili estas liberaj, ili venĝos nin.«

»Kaj kie ili estas?« demandis kapitano Mors proksimiĝante. »Ja mi scias, ke via kamaradaro estis pli granda, kaj ke krom vi ekzistas pliaj friponoj, kiuj min poste persekutos per mia malamo. Kie mi trovos ilin, respondu!«

»Nenion vi ekscios«, kriaĉis Orloff kun sovaĝa moka ridado. »Nenion vi ekscius, eĉ se vi tranĉus nin en pecojn. Ne, ne, atendu, la horo venos, kiam niaj kamaradoj pereigos vin kaj vian malbenitan aerŝipon. Memoru min, kiam la tempo venos!«

Kapitano Mors signis malestiman geston.

»Mi restis homo, ne estiĝis besto«, li respondis. »Ne ekzistas homo, kiun mi malamas pli ol vin, sed neniam mi tiom senhonoriĝus, ke mi farus ion, kion vi krimis tiom ofte al sendefenduloj kaj malfeliĉuloj. Via kondamno estas juĝita, vi mortos per ŝnuro kaj maŝo, kaj kiel sur ŝipo vi pendos kun viaj kamaradoj de sur la balustrado de la malsupra galerio.«

Samtempe la kapitano turnis sin al siaj anoj kaj vokis kelkajn vortojn en lingvo tute fremda al la kaptitoj. Evidente tiu estis la lingvo, kiun oni uzis sur la mistera aerŝipo.

»Nun veturu en la inferon«, parolis la kapitano al la kondamnitoj. »Mi daŭrigos mian vojon, serĉos la aliajn friponojn, kiuj estis viaj kamaradoj. Mi nek paŭzos nek haltos, ĝis mi malkovros ilin.«

Orloff denove eligis sovaĝan ridadon kaj kriegis malbenojn al la fiera viro, sed tiu turnis sin kun malestimo kaj eliris. La ŝipanoj kiel atakantaj tigroj kaptis la ribelintojn.

La krimuloj provis krevigi siajn katenojn, kriis kiel sovaĝaj bestoj, kiam oni puŝis ilin unu post la alia sur la galerion.

La sovaĝa kriado daŭris, tiam oni aŭdis akrajn vokojn, la mortoblekojn de la ok fiuloj, kaj unu korpo post la alia balanciĝis je longa ŝnuro sub la aerŝipo.

Gregor, Vassil kaj Orloff estis la lastaj, al kiuj venis la vico, ili devis senti la timon de la morto plej longe. Orloff estis la tutlasta, kies kapon oni metis tra la maŝo.

»Diru al via ŝipestro, ke li baldaŭ estos kun mi en la infero!« estis la lastaj vortoj de la mizerulo.

Tuj poste piedbato ĵetis lin en aeron, kaj la korpo de la kondamnito pendis apud la kadavroj de liaj kamaradoj.

La aerŝipo leviĝis alten kaj alten, ĝis ĝi malaperis en la nuboj. Tiam ĝi rapide veturis orienten al novaj aventuroj, al ĉiaj teruraj travivaĵoj sur la tero, super la maro, ja eĉ en la nekonata kosma spaco.

La verko

»Der Luftpirat und sein lenkbares Luftschiff« (La aerpirato kaj lia direktebla aerŝipo) estas serio de 165 roman-kajeroj, kiu aperis ekde 1908. Oni opinias ĝin la unua scienc-fikcia serio en Germanio, eble en la tuta mondo. Influoj de Jules Verne (kapitano Nemo de »Vingt mille lieues sous les mers« / »Dudek mil leŭgoj sub la maro«) ne estas pretervideblaj. Pri la fino de la »aerpirato« ekzistas nur hipotezoj: Neniu scias, kiam aperis la lasta numero (eble en 1911), kaj ĉu la ŝanĝo de la nomo al »Der Fliegerteufel« (La aviadista diablo) en Junio 1914 estis represo aŭ rabokopio. En 1916 la aperado estis malpermesita pro manko de papero meze de la unua mondmilito.

La aŭtoro, aŭ aŭtoroj, ne estas konataj. Kredeble Oskar Hoffmann (* 29a Oktobro 1866 en Gotha – 21a Decembro 1928 en Wiesbaden) verkis almenaŭ plurajn el la rakontoj. Li estis germana aŭtoro de romanoj kaj traktaĵoj de aventura utopi-teknika fako (Laŭ Heinz J. Galle).

Ĉi tiu unua kajero el 1908, kiu konatigas nin kun la homa kaj la maŝina herooj, estas titolita »Der Beherrscher der Lüfte (La reganto de la aermaro).

La originalaj kajeroj apenaŭ estas haveblaj, de kelkaj ekzistas modernaj represoj. Mia traduko uzis la elektronikan eldonon publikigitan de »mtravellerh« ĉe mobileread.com.

Apartan dankon mi dediĉas al Vladimír Türk, kiu diligente kontrole legis la tekston kaj atentigis min pri eraroj.

Glosaro

1. nacelo – parto de aerveturilo ekster la ĉefa struktura korpo kaj entenanta personojn aŭ motorojn ↩

2. mors – morto (latine) ↩

3. miringo – membrano en orelo ↩

Kolofono

Titolo

La aerŝipa pirato

Originala titolo

Der Luftpirat und sein lenkbares Luftschiff, Kajero 1: Der Beherrscher der Lüfte

Aŭtoro

La aŭtoro ne estas konata.

Fontoj kaj pliaj detaloj en germana lingvo

http://www.villa-galactica.de

http://www.dieter-von-reeken.de

http://www.mobileread.com

Titolbildo

Michael Lennartz

Traduko el la germana originalo, aranĝo kaj elektronika publikigo

Michael Lennartz

Lingva kontrolo

Vladimír Türk

Serio

Verdaj Paŝoj

Eldono

Tria, prilaborita versio Decembro 2018

Noto

Ĉiujn piednotojn aldonis la tradukinto.