C. Roberts

Arĝenta mateno

Enhavo

Arĝenta mateno

Kolofono

Arĝenta mateno

Dum la tuta nokto la granda, blanka leporo kaŭris sub juna abio, bonege ŝirmite kontraŭ la ŝtormo de malaltaj, densaj branĉoj, kiuj formis rondan kuŝejon ĉirkaŭ ĝi. Estis forta ŝtormego, kaj la froste malvarmega pluvo glaciiĝis jam dum falado. Dum la nokto ĝi senlace kreskigis dikan kaj malmolan glacian kirason sur la tuta sovaĝejo – sur arboj kaj arbustoj kaj eĉ sur la neĝo de herbejoj kaj senarbejoj.

Senmove kaŭrante, la leporo estis dorminta en plena sekureco, ĉar en tia nokto neniu el ĝiaj nokte ĉasantaj malamikoj aŭdacis eliri el nesto. Ĝiaj longaj, delikataj oreloj protektis kontraŭ neatendita atako.

Je matena krepusko pluvo kaj ŝtormo ĉesis. Pro kvieto la malvarmego ŝajnis eĉ pli akuta. Sur la orienta horizonto nuboj ekleviĝis, kaj fajna, frosta inundo da lumo el safrana flavo kaj delikata rozruĝo verŝiĝis sur la pejzaĝon. Flamajn kolorojn sur la sovaĝejo tamen ne kreis fajro, sed la frosto. Ĉiu tigo, ĉiu branĉo ŝajnis kristaliĝi – facile vundebla kaj facile rompebla, reva belaĵo, kiun kruda ventobloveto povus detrui.

Singarde la leporo eliris el sub ŝirmanta abio. Maldika, glaci-kovrita branĉeto, kiun ĝi tuŝis malgraŭ ĉia atento, tintante falis sur la frostiĝintan neĝkovraĵon. Pro tiu sono, kiu malgraŭ ĝia delikateco ŝajnis krevigi la silenton, la virleporo saltis timigite alten en la aeron kaj surteriĝis en distanco de preskaŭ duona metro for de la kaŝejo. Ĝi glitis, baraktis kaj fine kaŭris tremante. Ĝiaj oreloj moviĝis tien kaj reen, la okuloj observis ĉiuflanken, kaj la nazo flaris.

Sed neniu el ĝiaj sensoj anoncis proksimiĝantan danĝeron. Do la leporo estiĝis pli kuraĝa kaj rimarkis, ke ĝi estas malsata. Tute proksime la pintoj de betul-trunketo elstaris el la neĝo, ili estis ĝia preferata manĝaĵo en vintro. Prudente la besteto saltetis sur la glata grundo al la betulo, sidiĝis sur la postkruroj kaj komencis demordi la frandaĵon. Sed je ĝia seniluziiĝo kaj surprizo dika glaci-tavolo forizolis la branĉetojn kaj burĝonojn. Branĉeton post branĉeto la leporo esploris kaj priflaris ilin per sia nazo. Denove kaj denove ĝi saltetis ĉirkaŭ la alloga arbeto. Fine, estante plena de ĉagreno, ĝi turnis sian malantaŭon al la betulo kaj ekiris al alia, kiu troviĝis dudek paŝojn for.

Subite ĝi haltis, turnis la kapon dorsen, streĉis ĉiun muskolon kiel risorton. Ie en la arbusto, kiun ĝi ĵus estis forlasinta, io moviĝis. Post sekundo la streĉo eksplodis. Pro panika teruro la leporo ekfuĝis tra la arbustoj per saltego, fulmrapide forkuris inter silentaj arboj. La rompiĝantaj glaci-kristaloj malmole tintis.

Jen malantaŭ la branĉetoj aperis alia korpo kun grandegaj saltoj, neĝblanka kiel la leporo, sed pli malgranda kaj pli malrapida. La svelta kaj fleksiĝema besto kun mallongaj gamboj moviĝis, kvazaŭ ĝi estus ununura fasko de muskoloj. Ĝi esprimis per sia tuta korpo decidemon kaj persistemon, kiuj ne permesis dubon pri la rezulto de la batalo. La gracio de la longaj, prudentaj saltoj estis nepriskribebla. La triangula kapo kun malgrandaj oreloj, starantaj unu proksime al la alia, finiĝis per nigra, tre pinta buŝo, kies alten tiritaj lipoj vidigis blankajn kojnodentojn. La okuloj elradiis sangoavidon. Estante malgranda, la besteto tamen estis timiga, kaj fatala fino de la persekutado ŝajnis neevitebla.

Je distanco de tridek metroj la vizelo sekvis la spuron de la leporo. Tiam ĝi turniĝis dekstren. Ĝi ne plu vidis sian predon, sed konis ĝian manieron de fuĝado kaj sciis, ke la leporo kuros en cirklo kaj iam reaperos sur la deirpunkto. Tial la ĉasanto malaperis inter la viol-koloraj ombroj kaj la ruĝe flavaj lumoj de la glaci-kovrita arbaro.

Dum minutoj la senarbejo estis malplena kaj senbrua, dum la vintra matena krepusko superŝutis ĝin per acerba brilo. Subite la leporo reaperis, ĉi-foje sur la transa flanko de la senarbejo. Nedecideme ĝi kuris per malgrandaj, senfortaj saltetoj tien kaj reen. Meze de la senarbejo ĝi rigidiĝinte haltis kvazaŭ pro paniko. Ĝi turniĝis ĉirkaŭ si, sin klinis plate sur la neĝon, tremetante kaj kun elstarantaj okuloj, gapante al la punkto de la arbaro, kiun ĝi ĵus estis forlasinta.

Post sekundo aperis la persekutanto. La vizelo vidis sian atendantan viktimon, sed ne plirapidigis la kuradon. Ĝiaj makzeloj malfermiĝis kaj vidigis la akran dentaron. Estis ankoraŭ unu tia terura salto, kaj ĝi kaptus la laringon de sia viktimo.

La leporo eligis suspiran sonon, kaj en tiu momento malhela ombro malleviĝis kun siblado. Grandaj flugiloj ĉirkaŭis ĝin, ŝtalecaj ungoj enkroĉiĝis en ĝian felon, kaj nun la leporo sentis, ke ĝi estis levata supren, suspiris duan fojon, kaj ekbatalis kontraŭ la atako de la akcipitro.

Sed ne estis la kutimo de la vizelo, ke iu forprenas la predon. Ĝi pafiĝis kiel blanka sago rekte en la kirlaĵon de plumoj. Sub flugilo, tie, kie la plum-kiraso estis maldika, ĝi batis siajn pintajn kojnodentojn en la karnon. Kun dolorkrio la akcipitro eligis siajn ungojn el la dorso de la leporo kaj kolerplene turnis la ungojn kontraŭ la atakanto. La leporo sukcesis tute liberiĝi kaj rapidege sin forsavis, forte sangante, sed sen gravaj vundoj.

Malgraŭ ĝia granda forto kaj la supereco de ĝiaj armiloj la rabobirdo troviĝis en malfavora situacio. La vizelo daŭre kaj firme tenis sian dolorigan mordon, sin turnis sub la premo kaj kurbigis sian korpon tiel, ke la akcipitro ne povis atingi ĝin.

Vaste la batalbruo aŭdiĝis tra la silenta sovaĝejo. Ĝi atingis la orelojn de vaganta vulpo, kiu singarde ŝteliris sur la ebeno. Ĝi turniĝis esperante, ke la kverelo estos avantaĝo por ĝi kaj donos matenmanĝon. Sur la rando de la senarbejo ĝi haltis kaj el kaŝejo rigardis tra arbustoj por esplori la situacion, antaŭ ol ĝi komencis sian entreprenon.

Malgraŭ la batalo la ĉiovidantaj okuloj de la akcipitro malkovris la figuron de la vulpo en la arbusto. Per forta bato de la flugiloj ĝi leviĝis super la neĝon. La vulpo saltis al ĝi, tintigante glacipecojn, tamen estis tro malfrue. La granda birdo jam estis en la aero, tenante la predon ĉe la brusto. Pene la fuĝanta akcipitro flugis alten, klopodis atingi arbopinton por tie deskui la mordantan beston sub la flugilo.

La vulpo, vidante la embarason de la akcipitro, kuris sub ĝi kaj atendante rigardis alten.

Pro sia mortiga persisto la vizelo ne estis atentinta la ekvojaĝon tra la aero kaj sciis nenion pri tio, kio okazis malsupre. Ĝiaj dentoj plu enfosiĝis en la akcipitron.

Ĉe la rando de senarbejo, proksime super la branĉaro de juna betulo, okazis la fina batalo. Elŝpruco de purpura sango indikis, ke la dentoj de la vizelo atingis la sovaĝe batantan koron de la birdo.

Senvive la rabobirdo falis tra la tintanta betulpinto kaj surgrundiĝis kun vaste etenditaj flugiloj sur la malmola neĝkovraĵo, preskaŭ antaŭ la makzeloj de la vulpo. Kovrite de sango, la malica kapo de la vizelo aperis el la plumaro.

Tuj la vulpo ekprenis la malgrandan venkinton je la nuko, sen penoj tramordis ĝin kaj ĵetis la mallarĝan, senvivan korpon flanken sur la neĝon. Ĝi ne volis la rancan, fibrecan karnon de la vizelo, havante pli bonan manĝaĵon. Tiam ĝi tiris la akcipitron proksimen al la juna betulo, sin kuŝigis kaj komencis agrablan matenmanĝon.

Kolofono

Titolo de la germana originalo

Ein Morgen im Silberreif

Aŭtoro

C. Roberts

Desegnaĵoj

Wilhelm Timym

Eldonjaro

1935

Traduko

Michael Lennartz, 2017 / korekto de 2021

Titolbildo

Timo Paddel laŭ desegno de W. Timym