Thorsten Roth

La vekiĝo de skota sorĉistino

Inhaltsverzeichnis

La vekiĝo de skota sorĉistino

Glosaro

Kolofono

La vekiĝo de skota sorĉistino

Bonvolu ne miri, eble vi juĝas ĉi tiun rakonton neverŝajna, nekredebla aŭ eĉ tute neebla. Sed mi garantias al vi, ĉio, kion mi skribas ĉi tie, estas vera, ĉar ĝi estas mia propra vivo, pri kiu mi nun volas rakonti al vi.

Por ke vi komprenu ĉion, mi komence reiros en la tempo. Mi penos rakonti koncize, tamen la historio de la infaneco estas malsimpla.

Antaŭ sia preĝejo en Edinburgh pastro trovis min, ĝuste dumonatan suĉinfanon en malgranda salika korbo remburita per pajlo. Min vestis aĉa, memfarita vindotuko kovrita per noktoĉemizeto, nenio pli.

Indikoj pri miaj gepatroj ne ekzistis, nek bedaŭra letero nek io simila. Nur ŝajne valora ringo kun rubino, sur kies dorso estis gravurita la nomo Hyde, apud mi troviĝis en la korbo. Kvankam neniu sciis, ĉu tiu estis la nomo de la juvelisto aŭ de miaj gepatroj, oni baptis min je la nomo Clarissa Hyde.

La sekvajn tri monatojn mi pasigis en orfejo en Edinburgh, ĝis juna paro el la ĉirkaŭaĵo adoptis min. Mian pluan infanaĝon mi travivis ĉe miaj novaj gepatroj en urbeto nomata Peebles ĉirkaŭ tridek kilometrojn sude de Edinburgh.

Mi kreskis tute normale samkiel ĉiu alia knabino en Skotlando, vizitis la lernejon kaj helpis en la hejma mastrumado. Miaj gepatroj amis min kiel sian propran infanon kaj ne faris diferencon inter mi kaj mia duonfrato Steven tri jarojn pli aĝa ol mi.

Tamen ne estiĝis tia intima rilato inter mi kaj miaj novaj gepatroj, kia eble kreskus en senmiksa familio. Tion kaŭzis ne ili, sed mi. Peter kaj Jessica neniam diris al mi dum mia juneco, ke mi estis adoptita, sed ial mi supozis ion tian.

Ankaŭ la diferencoj inter mi kaj Steven estis grandegaj. Li estis senbrida, ŝatis stultaĵojn kaj ĉiam havis problemojn en la lernejo pro siaj petolaĵoj kaj malbonaj instruistaj notoj.

Longtempe li ne scipovis koncentriĝi je gravaĵoj aŭ respondecaĵoj. Iam li ŝanĝiĝis kaj nun laboras kiel submajstro de lignaĵista metio en Peebles.

Mi havis tute alian karakteron, neniam malfacilaĵojn en la lernejo kaj tre bonajn rezultojn en la ekzamenoj. Sed mi ne estis lernema, mi eĉ ne povas aserti, ke la instruado tre interesis min. Ofte mi frenezigis miajn instruistojn per mia spirita forestado.

Unu el miaj instruistoj nomis tiujn fazojn revadoj, sed ofte mi mem ne sciis, kien forflugis miaj pensoj. Iam miaj instruistoj akceptis mian esceptecon, kaj mi finis la superan lernejon kun laŭdo.

Ankaŭ en mia libera tempo mi estis distrita kaj tro trankvila por la aliaj infanoj, kiuj ne volis ludi kun mi. Knaboj ne tro interesiĝis pri mi, kvankam la plejmulto nomis min treege bela pro la peĉe nigraj haroj kaj la longaj gamboj grandigantaj min al pli ol unu metro kaj okdek.

Tial mi trovis en mia lerneja tempo nur unu amikinon, Diane Fenwick. Ŝi ne provis ignori aŭ forpeli miajn kapricojn, sed male opiniis, ke tiuj helpas al mi evolui propran personon. Mi aspektas dum la momentoj tre feliĉa, do ili ne malutilas, ŝi diris.

La interparoloj kun Diane supozeble kaŭzis mian intereson pri psikologio. Fine de mia mezlerneja edukado mi decidis moviĝi al Londono kaj tie studi tiun fakon.

Por miaj gepatroj tiu decido estis surprizo, ĉar ili esperis, ke mi restos ĉe ili kaj transprenos ilian malgrandan ĉiovendejon, ja Steven jam preferis alian profesion. Sed ili ne koleris kaj eĉ volis pagi mian studadon. Mi malakceptis, preferante mem zorgi pri mi kaj perlabori monon. Skotan obstinon mi havis sendube.

Kelkajn tagojn antaŭ mia forveturo al la angla ĉefurbo mi festis mian dekokan naskiĝtagon en la rondo de mia familio kaj finfine eksciis la historion de mia adoptiĝo. Nun mi havis la certecon, ke la Flanigan-oj ne estis miaj veraj gepatroj. Dum ĉiuj jaroj ili konservis la valoran rubinan ringon, la lastan memoraĵon pri miaj veraj patro kaj patrino, kaj en tiu tago donis ĝin al mi. Peter aldonis, ke mi estu tre singardema, ĉar la ringo estas multekosta, kaj Londono estas danĝera loko.

Post unu semajno mia vojaĝo al Londono komenciĝis, kaj mi ekveturis en necertan estontecon, kian mi ne povis imagi en miaj plej aŭdacaj revoj.

Estis sabato, kiam mi matene sidiĝis en trajno kun la celo alveni posttagmeze en la ĉefurbon. Multajn pakaĵoj mi ne havis, nur kofron kaj sakon. Malnovajn vestaĵojn mi ne volis kunpreni al Londono, ĉar ili rememorigis min pri mia infanaĝo. El mia ŝparita poŝmono mi intencis havigi al mi laŭaĝan vestaĵaron.

Komence la vojaĝo estis nur meze interesa. La pejzaĝo flugis preter mia kupeo kaj estiĝis pli kaj pli plata laŭ la tempo. Ne vivinte en la Highlands, la altaj montaraj landoj, mi ĉiam sentis apartan rilaton al tiu regiono. Ankaŭ Peter estis rimarkinta tion, kaj tial ni ambaŭ ofte veturis en la montojn kaj migradis.

Steven neniam ŝatis niajn ekskursojn, kiujn li taksis enuaj. Male mi ĝuis ilin kaj dum la tuta semajno ĝisatendis. Nun mi vivos longan tempon sen miaj amataj Highlands, kiuj en Londono ja ne ekzistis.

La veturado en la trajno estis senepizoda, la apudaj kupeoj malplenaj. Leeds estis la unua pli granda urbo sur nia vojo, tie multaj pasaĝeroj eniris. Tra mia fenestro mi vidis eniri mezaĝan virinon kiel lastan, kiu tiris pezan kofron kaj evidente havis malfacilaĵojn suprenmeti ĝin en la vagonaron. El la enirantaj junuloj neniu prepariĝis por helpi ŝin, tial mi elkupeiĝis kaj iris al ŝi.

»Saluton, ĉu mi povas helpi vin pri la kofro?«

»Jes, infano mia, tio estas tre afabla, sed ĉu ĝi ne estas tro peza por vi?«

»Iel mi sukcesos.« Kun tiuj vortoj mi prenis la kofron kaj konstatis, ke la virino ne troigis. Ĝi estis pezega. »Ĉu vi deziras sidi en mia kupeo? Estas la unua dekstre.«

»Jes, volonte, tiam ni ne portos la kofron tro malproksimen, ĉu?«

Ŝi palpebrumis al mi, kaj mi eksentis simpation por ŝi. Streĉante ĉiun fortojn mi puŝis la kofron en la pakaĵ-reton super la fenestra loko. Ĝemante ni sidiĝis sur la fenestraj sidlokoj. »Dankon pro via helpo, sen vi mi ne sukcesus.«

»Ni virinoj devas kunlabori, kiam la viroj ne helpas al ni.«

»Vi pravas. Mi nomiĝas Joanne.«

»Mia nomo estas Clarissa. Kien vi veturas?«

»Al Londono, Charing Cross.«

»Kia surprizo, tio estas ankaŭ mia celo.«

»Kion vi faros en Londono, Clarissa? Vi ne aspektas, kvazaŭ vi venas de tie. Vidante la multajn pakaĵojn, mi konjektas, ke vi restos tie.«

»Postmorgaŭ mi komencos mian studadon en Londono kaj nun moviĝas tien, venante el Peebles.«

»Peebles, … tion mi jam aŭdis. Ho jes, tiu bela urbeto en la nordo. Ĉu vi volonte forveturis de tie por moviĝi al Londono?«

»Mi celis plej grandan distancon por deiĝi de mia familio kaj estiĝi memstara. Ankaŭ Londono estas ĉarma urbo.«

»Tion oni povas vidi el du direktoj. Kompreneble nia ĉefurbo havas belaĵojn, sed nenie la kvoto pri krimoj estas tiel alta. Vidante la malsukcesintojn en kelkaj kvartaloj, oni tuj volas foriri reen. Same kiel vi mi venas el urbeto, el Goole, kiu troviĝas nur malmultajn kilometrojn de Leeds. Mia filo iris la saman vojon kiel vi kaj nun vivas ankaŭ en tiu Moleĥa urbo.

»Supozeble vi vizitos vian filon?«

»Ĝuste. Ĉar mia etulo tie manĝas nur fiŝojn kaj terpomsplitojn, mi pakis por li bonajn manĝaĵojn, memfaritan marmeladon, freŝan ŝinkon kaj aliajn. Tial la kofro estas tiom peza.«

Mi taksis la aĝon de Joanne je pli ol sesdek jaroj, do ŝia »etulo« certe havis pli ol tridek kaj estis iom pli memstara ol ŝi rakontis. Mi imagis Peter kaj Jessica, kiuj en la sekvaj jaroj venos al mi kaj kunportos marmeladon. Tiuj pensoj ne tro plaĉis al mi, tial mi rapide forgesis ilin.

Tiumomente ni aŭdis laŭtan fajfadon.

»Nu, tio estis nia lokomotivo. Kion vi opinias, Clarissa, kion tio signifas?«

Parolante Joanne stariĝis kaj rigardis el la fenestro. Mi penis respondi al ŝi, sed ne povis. Subite mi ne vidis Joanne, sed kapreolon starantan meze sur la relvojo. Samtempe mi moviĝis, aŭ ĉu moviĝis la trajno veturanta kontraŭ la kapreolo?

Ĝi ne volis salti flanken, ne foriris de la trako. Je la sekva momento la trajno bremsegis, kaj mi denove estis en nia kupeo. Mi reflugis en mian seĝon, kaj la peza kofro de Joanne flugis el la pakaĵ-reto rekte al mia kunvojaĝantino.

»Clarissa, kio pri vi? Vi aspektas pala.«

Tio estis la unua, kion mi aŭdis. Joanne staris antaŭ mi kaj rigardis en miajn okulojn. Mi supren supren, la kofro kuŝis en la reto, la trajno veturis. Kio okazis, ĉu ĉio estis sonĝo? Tiam la laŭta trumpetado de la lokomotivo estis aŭdebla, kaj mi plene rekonsciiĝis.

»Joanne, flanken, la trajno tuj bremsos, for de la fenestro.«

Mi simple ŝiris ŝin kun mi, bonŝance ŝi ne rezistis. Eble la esprimo de miaj okuloj kaŭzis tion, kiu supozeble signalis decidemon. Mi premis ŝin en la sidlokon apud la kupea pordo kaj kriis »Alkroĉiĝu«, tiam komenciĝis la bremsado de la trajno.

Mi ankoraŭ staris, povis ĵus eviti la puŝon kaj falis en iun molan fotelon, iel cedante la malmolan brak-apogilon. Joanne obeis min, kaj, alkroĉiĝante al la apogilo, restis sur la loko.

Pro la ŝanĝo de la sidlokoj ni evitis pli grandan damaĝon. La kofro de Joanne falis el la reto kaj surfundiĝis tie, kie la damo staris antaŭ momento. Pensante pri la pezo de la kofro, mi sentis tordiĝon en mia stomako.

»Clarissa, vi savis mian vivon. La kofro plene trafus min, kaj mi, mi platiĝus. Sed kiel vi sciis pri la trajno kaj la kofro, mi ne komprenas tion?«

»Ankaŭ mi ne komprenas, Joanne, mi ankaŭ ne. Ĉu vi bonfartas?«

»Mi fartas bone, nur ekskuiĝis. Ĉu vi havas dolorojn?«

»Ne, ĉio en ordo, mi mole falis.«

»Kial la trajno bremsegis sur libera relvojo? Tio estis vivminaca. Ĉu vi havas ideon, kial tio okazis?«

»Ne, mi ne scias.« Mi aplikis tiun malgrandan mensogon, kvankam mi sciis veran respondon. La veron ŝi certe ne komprenus, mi mem ne komprenis ĝin. Kiel mi scius, ke kapreolo staras sur la trako?

Tiam la pordo ŝire malfermiĝis, la konduktoro spiregante eniris. »Ĉu io malbona okazis al vi, miaj damoj?«

»Antaŭ ni kapreoloj kuris sur la fervoja digo. Unu el ili evidente ektimis kaj haltis meze sur la trako. La lokomotivestro eble estas besto-ŝatanto kaj preferis urĝan bremsadon ol surveturi ĝin. Tio estas frenezo, sed jam ne ŝanĝebla.«

»Ĉu iu damaĝiĝis?« mi rapide demandis.

»Ne, juna damo, nenio serioza okazis. Du personoj suferis malgravajn skrapvundojn, la kapreolo transvivis kaj jam malaperis en la proksiman arbaron. Mi devas iri al la lokomotivo kaj paroli kun la lokomotivestro.«

Kun tiuj vortoj la viro malaperis, kaj ni sidigis nin pli komforte. Joanne ankoraŭ ne komprenis la okazintaĵojn.

»Mi volonte ekscius, kiel vi faris tion, sed antaŭ ĉio mi estas kontenta, ke vi faris tion.«

»Tio estis nur bonŝanca hazardo aŭ feliĉo en malfeliĉo. Ni parolu pri io alia.«

»En ordo, infano mia, sed la kofron ni lasas sur la planko.«

La resto de la veturo pasis sen epizodoj. Joanne multe rakontis pri sia familio kaj precipe pri sia filo Frank. Estis agrable aŭskulti ŝin, kaj la tempo forflugis.

Alveninte en Londono, ni disiĝis. Frank atendis sian patrinon, tiel mi konatiĝis kun li. Li helpis min porti mian pakaĵon, sed ne multe parolis. Nur kiam Joanne raportis pri la okazaĵo en la trajno, li ekaŭskultis, sed poste urĝigis nin.

Ni adiaŭis, kaj mi donis al Joanne la adreson de mia studentejo por la kazo, ke ŝi volos viziti min. Tiam ili ekveturis, kaj mi iris al la taksihaltejo.

La taksiisto grumbletis, sed helpis meti miajn kofrojn en la automobilon. »Kien mi veturigu vin, fraŭlino?«

»Covent Garden, Burleigh Street, la studenta loĝejo.«

»En ordo.«

Post tiuj vortoj la taksio ekveturis. Mia veturigisto parolis eĉ ne unu vorton dum la veturado, do mi vagigis miajn pensojn kaj meditis pri tio, kio okazis hodiaŭ al mi. Mi ofte havis revojn, sed neniam ĝustajn antaŭvidojn realiĝontajn. Solvon mi ne havis, tial mi rigardis la okazaĵon hazardo.

La veturo daŭris nur dekkvin minutojn. La veturigisto vigliĝis pro alta krompago, sen grumblado li helpis elmeti la kofrojn kaj deziris al mi agrablan restadon en Londono.

Jen mi staris antaŭ la granda griza domo kaj demandis min, ĉu mi eltenos la sekvajn jarojn. Mi esperis, ke ĝi aspektos pli bela interne ol ekstere.

Mi prenis mian kofron kaj ambaŭ vojaĝ-sakojn kaj portis ilin al la enirejo. Kiam mi estis malfermonta la eniran pordon, knabo aŭ juna viro elsaltis kaj preskaŭ puŝis min teren. Li tamen plu iris, mallonge sin turnis reen, vokis »Pardonu« kaj malaperis trans la sekvan angulon.

»Thomas Peters, tio estas impertinenteco«, subite iu indignis malantaŭ mi, kaj jam venis malgranda kaj svelta blondulino tra la pordo. Ŝi estis eble du jarojn pli aĝa ol mi kaj tre impresis per memkonscio. La striktaj ĵins-pantalonoj kaj la ruĝa brust-ĉemizeto montris, ke ŝi ne emis kaŝi sin. Neligita hararo falis sur ŝiajn ŝultrojn.

»Atendu, mi helpas al vi. Tiun ulon mi povus mortigi.«

»Kiu estis la kirlulo?«

»Tiu estis Tommy. Verdire Thomas Peters, sed ĉar li ĉiam rapidas, li eĉ mallongigis sian nomon. Mi ofte ĉagrenas pro li, sed kelkfoje li estas utila. Cetere, mi estas Terry.«

»Mi estas Clarissa. Ĉu vi loĝas ĉi tie, Terry?«

»Jes, kompreneble. Vi aspektas, kvazaŭ vi ekloĝos ĉi tie. Ĉu vi scias vian ĉambronumeron? Tiam mi helpos al vi enporti la pakaĵojn.«

»Bonege. Mia ĉambronumero estas 123.«

»Mi loĝas en 125, tio estas apud vi. Estas romantika ĉambreto en la unua etaĝo kun belega vido al la grandega postkorto. Venu kun mi, mi portos vian sakon.«

Ni supreniris. La koridoroj estis sufiĉe puraj, kvankam ne tiel, kiel mi konis de mia hejmo. Ie iu ludis violonon, supozeble studento pri muziko.

»Kion vi studas, Clarissa?«

»Psikologion, kaj vi?«

»Historion de arto. En estonteco mi ŝatus okupiĝi pri arkeologio, multe vojaĝi kaj travivi la pasintecon kaj la pensojn de pli fruaj homoj. Mia avo estis fama arkeologiisto kaj apartenis al la grupo, kiu malkovris Trojon, tiam li estis preskaŭ infano. Mi kredas, ke mi heredis multon de li. Kie originas via intereso pri psikologio?«

»Tion mi ne povas facile klarigi. Kredeble mi bone juĝas homojn kaj ŝatas helpi ilin. La plej multaj homoj irantaj al psikologiisto bezonas helpon, ĉu ne?«

»Prave. Jen ni estas. Tiu estas via ĉambro, mia estas la sekva. Malfermu, tiam ni enportos la aĵojn. Ĉu tio estas ĉio, kion vi havas?«

Mi elpoŝigis mian ŝlosilon kaj malfermis la pordon, antaŭ ol mi respondis.

»Jes, mi neniam tre interesiĝis pri aĉetado kaj prenis malmultajn vestaĵojn kun mi. Mi ja ne havas multajn. Estante junulino, mi ofte portis la uzitajn vestaĵojn de mia pli aĝa frato.«

»Jes, tiun situacion mi konas. Sed mi amas aĉetadon, konante preskaŭ ĉiun bonan vestaĵ-butikon en Londono.«

»Do mi trovis fakulinon, kiu helpos al mi elekti vestaĵojn, kiam mi havos iom da troa mono.«

»Tion mi faros volonte. Kiel plaĉas al vi la ĉambro?«

»Jes, tre bela.«

Mia rigardo migris super la malabunda meblaro kun dormejo en angulo, tableto por ĉiuj okazaĵoj kaj du seĝoj. La kuirejon ni povus trifoje meti en la hejman formetejon. Ekzistis malgranda malvarmujo kaj kuirforno. En la banĉambro kun bluaj filistraj kaheloj mi vidis duŝejon. Mian ĝojon pri tiu rimarkis ankaŭ Terry.

»La konstruaĵo havas nur du jarojn. En la plej multaj aliaj studentejoj necesejo kaj duŝejo troviĝas sur la koridoro. La esceptaĵo estas ĉi tio.«

Terry flankentiris kurtenon, malantaŭ kiu estis videbla vitra pordo al balkono.

»La ĝusta loko por sunbani sin kaj forgesi la streĉojn de la studado. Iuj ĝin uzas por lernado, kion mi tute ne komprenas.«

»Jes, tio plaĉas al mi. Mi bonfartos ĉi tie. Nu jes, mi ne havas alternativon.«

»Kio estos via sekva paŝo?«

»Mi malpakos, aĉetos necesaĵojn kaj iros al la universitato. Tie mi enlistigos min por la kursoj kaj ankaŭ serĉos laboron por enspezi monon.«

»Ne, ne, ne, tion mi ne permesas. Vi estas ĉi tie la unuan tagon, do vi ne laboros. La trimestro[1] komenciĝos nur post du tagoj, vi havas multon da tempo. Unue ni iros apuden al mi, trinkos kafon kaj pli bone konatiĝos. Poste mi montras al vi Londonon, almenaŭ ĉiujn lokojn, kiujn vi devas koni. Revenante ni manĝos ion kaj butikumos. Al la universitato ni iros morgaŭ. Tie ni estos sufiĉe ofte.«

Estis tre agrabla tago sen streĉoj. Terry penis ne kreskigi ĉe mi konsciencajn riproĉojn. Ni aĉetis utilajn objektojn por mia loĝejo kiel lampon por la litŝranketo kaj uzaĵojn por kuirejo kaj banejo. Kiam ni malkovris en montrofenestro belan bluan robon evidente plaĉantan al mi, Terry ne estis bridebla. Mi ĝin devis prove surmeti kaj kompreneble aĉeti, ĉar ĝi bone sidis.

En proksima superbazaro mi havigis al mi nutraĵojn por la sekvaj tagoj, kvankam Terry malŝatis memfaritajn manĝaĵojn. Fine ŝi kunvenigis min en irlandan drinkejon. Post du raŭndoj[2] da biero mi preskaŭ ekdormis. Bonŝance la revojo ne estis longa. Ni adiaŭis nin antaŭ niaj ĉambroj.

»Ĉu frue? Ne, tute ne. Dormi ĝis tagmezo, bone matenmanĝi en la universitato, kaj poste ni zorgos pri ĉio alia.«

»Jes, en ordo, vi estas la ĉefo.«

Laŭte ridante Terry deziris al mi »Bonan nokton« kaj malaperis en sia ĉambro.

Mi estis tro laca por stivi miajn aĉetitaĵojn. Metinte la putriĝemajn nutraĵojn en la malvarmujon, mi falis lacege en mian liton.

Estante lacega, mi tamen dormis tre maltrankvile kaj sonĝis, ne sciante, de kie venas la bildoj, kiujn mi vidas.

Estis malabunda mondo, nur rokoj, nenio kreskis ĉi tie. La ĉielo estis strange griza kaj aspektis tute alia ol sur Tero. La lando ŝajnis senlima, en neniun direkton fino estis videbla, nur vasta, plata lando, neniuj montoj sur la horizonto.

Mi staris antaŭ grandega kaverno, malantaŭ kiu mankis monto. La kaverno memorigis pri konstruaĵo, el kies interno sonis brueto simila al la batado de martelo sur disrompiĝeman ion.

Kie mi estis? Mi ne konis tiun lokon. Ĉu mi troviĝis sur Tero? Tiu mondo ne konvenis al iu skemo konata de mi. Kiel mi venis ĉi tien? Maltrankvilon mi sentis - aŭ ĉu timon? Mi nenion komprenis.

Malgraŭ mia timo la scivolemo pelis min antaŭen al la eniro de la kaverno. Ĝi estis grandega, trajno povus traveturi. Pliproksimiĝante mi vidis, ke la kaverno ŝajnis pligrandiĝi internen. La interno estis krepuska, ie estis malforta lumfonto. La moviĝoj de la lumo indikis pri ie flagra fajro. Ĝi ne sufiĉis por imagi la finon de kaverno en iun direkton.

Enironte la kavernon, mi aŭdis tiktakan bruon similan al pilko, kiu saltas sur fundon, sed pli malmolan. Tiu supozo ne estis tute malĝusta, ĉar blanka pilko venis renkonte al mi, puŝis sin unufoje kontraŭ la fundon kaj forflugis laŭ granda kurbo. Nun mi rekonis, kio tio vere estis. Ne estis pilko, sed la pala kranio de homo.

Mi devus esti naŭzita kaj forkuri laŭte kriante. Nenio okazis, la sonĝo blokis miajn normalajn funciojn kaj plu pelis min en la kavernon. Ne sciante kiel kaj kial, mi supozis, ke tiu kaverno estis en ia rilato al mi.

Post kelkaj metroj mi pli ekzakte lokigis la lumfonton kaj iris tien. Jen finfine la fono de la kaverno vidiĝis, mi ekkonis unuajn movojn, kaj tiu bruado denove estis aŭdebla. Krome mi aŭdis aliajn sonojn similajn al dolorkrioj interrompitaj de ĝemado. Kontraŭ ĉiu racio mi plu iris kaj post nelonge pririgardis la spektaklejon.

Antaŭ mi troviĝis granda fajro, kian oni uzas en forĝejo. En la fajro kuŝis diversaj pinĉiloj kaj aliaj iloj. Ili ne estis uzataj por fiksi hufoferojn aŭ prilabori feraĵojn sed por turmenti homojn. Sur la muroj, kiujn mi vidis de mia loko, estis katenitaj terure deformitaj homoj, viroj, virinoj kaj eĉ infanoj.

Multaj havis rompitajn ostojn kaj brulvundojn sur la tuta korpo. Kelkaj korpoj jam putriĝis, kvankam ankoraŭ ŝajnis esti vivo en ili, aliloke nur skeletoj pendis sur la muroj. Mi sentis, kvazaŭ mi vidus eĉ sur la skeletoj la dolorojn, kiujn ili suferis antaŭ sia morto.

Respondecaj pri la turmentado estis nanoj ne pli grandaj ol unu metro, kiuj kuris kun siaj turmentiloj inter la viktimoj. Evidente ili estis nur kontentaj, kiam ĉiu kaptito kriegis pro doloroj. Unu el la nanoj venis renkonte al mi. Ne atentante min, ĝi turniĝis al maljunulo alkroĉita kelkajn metrojn apude de mi.

Rigardinte lin, mi konstatis, ke li iam havis blondajn harojn, iu harfasketo estis rekonebla, la resto de la hararo estis forbrulinta aŭ bruletinta. La vizaĝo estis grimacigita pro doloroj, la vestaĵoj nuraj brul-ĉifonoj, sango fluis el pluraj vundoj, granda vundo disstaris super lia maldekstra okulo.

Ĉi-foje la nano atakis la dekstran okulon. Ĝia ilo estis ardanta, pinte akrigita bastoneto, kiun ĝi svingis antaŭ la kapo, antaŭ ol ĝi malrapide pikis ĝin en la okulon. Doloro superis la viron, li mallonge rektiĝis, sed ne havis forton por krio. Longa ĝemo aŭdiĝis. La nano turnis sian armilon, eltiris ĝin kaj ridetis kruele. Naŭzite mi rigardis la etulon.

Ĝi estis nuda, vestaĵo ne sidus bone sur ĝi. Sekson ĝi ne havis, same mankis haroj. Anstataŭe la dorson ornamis ĝibo, el kiu kreskis dornoj, tiel ke ĝi povis iri nur kurbiĝinte.

La plej terura estis ĝia vizaĝo, grimacaĵo regata de nazego. La okuloj estis malgrandaj kaj brilis en kruela ruĝo, en kiuj estis videblaj ĝiaj malamo kaj la sango de ĝiaj viktimoj. El la buŝo elstaris malmultaj, tre pintaj dentoj. Mi ĝojis, kiam ĝi turnis sin kaj reiris al la fajro. Eble por ardigi ĝiajn turmentilojn kaj plu malfeliĉigi la kaptitojn.

Subite mi aŭdis paŝojn malantaŭ mi. La observado pri la turmentisto tute kaptis mian atenton, tial mi estis surprizita. Mi konsideris nanon, sed antaŭ mi staris elkreskinta viro en ruĝa pelerino. Lia konduto estis tiu de gvidanto, komandanto, li memorigis min pri Napoleono, sed la diferenco de la korpogrando neniigis la komparon. Ĉu li estis homo? Li aspektis tia, sed mi antaŭsentis, ke li ne estis homo.

Mi neniam havis rilatojn al fantomoj, nemortuloj aŭ demonoj, sed tiu estaĵo ne povis esti homo. Eĉ ne aĝon mi povis taksi, sentis nur tiun lian elradiadon, kiun sentis ankaŭ la nanoj. Ili paŭzis en la »laboro« kaj sin klinis humile. Li estis ilia gvidanto, majstro, ordonanto. Do li ordonis la turmentadojn. Kiu faris tion? Neniu homo, sed kia estaĵo estis tio? Ĉu li estis la diablo? Ĉu demono? Mi ne sciis, ne havante tempon pensi pri tio. Delonge li malkovris min kaj gapis.

Li ne estis surprizita vidi nekateniton en sia kaverno, tute male li ridetis, kvazaŭ li konus aŭ atendus min. La rideto atestis pri terura kruelemo kaj antaŭdiris al mi multon. Tiu persono konis min. Ŝajnis al mi, ke li volis atentigi min pri tio kaj pri la kondamno je morto legebla en siaj okuloj.

Mi volis paroli al li, ne eligante eĉ unu vorton. Alimaniere, ol mi atendis, li ekagis, levante la manojn antaŭ la vizaĝon, fulmrapide sin turnante al mi. El liaj manoj ruĝa fulmo pafis al mi.

Tiu estis la momento, kiam mi vekiĝis el mia sonĝo.

Mi estis superŝutita de ŝvito, la teruro estis tro granda. La fulmo ne trafis min, estis nur sonĝo. Min vekis io alia: Arda doloro sur mia dekstra mano.

Estis mia rubina ringo elradianta varmegon. Mi demetis ĝin kaj vidis ruĝan markon, kie la ringo sidis. Io okazis al la ringo, eble ĝi reagis je mia sonĝo aŭ eĉ je la fulmo. Aŭ ĉu tio ne estis sonĝo? Ĉio, kion mi vidis, estis reala kiel en malbona horora filmo.

Mi rememoris ĉiujn detalojn, ĉefe la majstro de la nanoj ne malaperis el mia rememoro. Ŝajne li konis min, kvankam mi ne neniam antaŭe vidis lin, nek en realeco, nek en alia sonĝo.

Trinkinte plengorĝe akvo, mi malvarmigis mian ruĝetan ringofingron. Tiam mi kuŝigis min kaj dormis kelkajn horojn.

Sunradioj vekis min je la sekva mateno, falantaj sur mian liton malgraŭ fermita kurteno. Rigardo al la horloĝo malkaŝis al mi, ke la tempo jam estis antaŭ tagmezo. En Peebles mi neniam dormis tiel longe, sed leviĝis mallonge post la suno. Malgraŭ la dormo mi sentis lacecon kaj analizis mian sonĝon, starante sub la duŝo. La malvarma akvo tute vekis min. Vestiĝinte, mi aŭdis frapadon, kaj Terry staris antaŭ la pordo.

»Bonan matenon, Clarissa, ĉu vi bone dormis?«

»Jes, kaj vi?«

»Plej bone. Ĉu vi estas preta iri al la universitato?«

»Mi venas.«

Mi decidis, ke mi ne sciigos la okazintaĵojn de la pasinta nokto al Terry. Ŝi rigardus ilin premsonĝo.

Post malpli ol dek minutoj ni staris antaŭ la ĉefa enirejo en la universitaton. Tio rememorigis al mi, kion mi sciis pri mia dua hejmo.

_Kings College_[3] ne estas la plej granda universitato de Londono, sed unu el la plej gravaj kaj unu el la unuaj, kiam Reĝo George fondis ĝin. La tuta domaro konsistas el pli ol dudek konstruaĵoj dismetitaj ĉirkaŭ la rivero Thames.

La ĉefdomo kaj ankaŭ la sidejo de la psikologia fakultato estas la »Strand Campus« nomita laŭ samnoma strato kun vido al Thames. La Reĝa Kolegio estas fama precipe pro sia medicina fakultato dissemita en plurajn domojn. Ankaŭ en la fako pri sociaj sciencoj la altlernejo apartenas al la plej bonaj en Anglio same.

La vestiblo estis tre granda kaj memorigis min pri la sonĝo kaj la kaverno. Mi penis rapide forgesi tiujn pensojn. Terry sciis tre bone kion fari kaj ordonis al mi sekvi ŝin.

Ŝi rakontis al mi pri la aranĝo de la lekcio-salonoj kaj kiel mi povas plej rapide trovi ĉiun. Mi ne aŭskultis, la novaj impresoj kaptis mian tutan atenton. Terry rimarkis tion.

»Mi konstatas, ke vi estas impresita. Ni iru en la studentan kantinon kaj manĝu.«

Terry celkonscie kondukis min al la manĝejo. Jessica preparis pli bonajn manĝaĵojn, tamen la malmultekostaj pladoj estis manĝeblaj. Mi demandis Terry-on, kie mi povos aĉeti ion kaj tion, ŝi ĉion sciis kaj volonte informis min.

»Ni tuj iros al la psikologia fako. Tie vi enlistigu vin por la registrigendaj aranĝoj, tiuj estas seminarioj kaj trejnadoj. Al la lekcioj vi iros sen antaŭanonco, neniu kontrolas vian ĉeeston. Ĉu vi havas pliajn dezirojn?«

»Nu jes, mi devas serĉi dungiĝon, aŭ mi tre baldaŭ bankrotos.«

»Dungiĝon, jes, eble mi povas helpi. Mi scias, kie ni demandos.«

Ŝi malice ridetis.

»Poste mi malkaŝos tion al vi. Nun ni iru al via fakultatejo kaj informiĝu pri viaj aranĝoj.«

Terry estis granda helpo, kvankam ŝi ne konis mian fakon. Ŝi insistis, ke mi elektu malpli da aranĝoj kaj havu pli da libertempo. Ĉar mi volas labori.

Do mi forstrekis du lekciojn el mia tabelo de lecionoj. Terry opiniis, ke mi forstreku eĉ pli, sed mi ne konsentis.

»Kaj nun ni serĉu laborpozicion por vi.«

»Vi promesis malkaŝi al mi, kiel vi faros tion.«

»Mi havas bonan amikon ĉi tie en la universitato, kiu ankaŭ estas malnova amiko de mia familio. Lia patro estis arkologiisto kaj ofte kunlaboris kun mia avo. La amikeco de niaj familioj konserviĝis dum la jaroj. Hodiaŭ li estas profesoro pri antikva arto, fako Grekujo. Aktuale li laboras pri angla historio de arto kaj intencas verki libron pri tio. Estante ne tre zorgema, li bezonas iun, kiu kolektos kaj ordigos liajn notojn, por ke poste libro estiĝos el tiuj. Mi volis fari tion, ĉar la temo tre interesas min, sed post unu semajno li opiniis, ke mi kreas pli multon da malordo ol li. Tamen mi ŝatas lin, li estas vere aminda. Kaj li pravis. Jen ni estas, mi parolos por vi.«

Terry frapis kaj eniris, ne atendante respondon.

»Saluton, profesoro, kiel vi fartas?«

»Saluton, Terry, mi fartas bone. Kiu akompanas vin?«

»Mi interkonatigos vin. Profesoro Samuel Robson kaj Clarissa Hyde, mia nova amikino.«

»Mi tre ĝojas, juna fraŭlino. Kial vi honorigas min per via vizito?«

Antaŭ ol mi povis respondi, Terry jam intermiksiĝis.

»Profesoro, vi serĉas helpanton, kiu ordigas viajn dokumentojn. Mi kredas, ke Clarissa estas ideala por tiu laboro. Certe pli bona helpanto ol mi.«

»Tio ne estas tro malfacila, ĉu ne, Terry? Prave, mi bezonas helpon. Ĉu vi kredas, ke vi povos helpi? Kaj vi, Terry, silentu por kelkaj sekundoj.«

Terry ekgrumblis kaj silentis, evidente la admono ne estis surpriza. La profesoro ŝin bone konis kaj sciis kiel kontroli. Tio plifortigis mian simpation por li.

Havante pli ol kvindek jarojn, li faris kaj viglan kaj distriĝeman impreson. Liaj vestaĵoj ne konvenis al lia aĝo kaj pli taŭgus por dudekjarulo: Ellavita ĵins-pantalono, sporto-ŝuoj kaj flava pulovro neniel respondanta al la aktuala modo. Tute laŭ lia aĝo estis la griziĝemaj, orde kombitaj haroj kaj malgrandaj nikelaj okulvitroj, tra kiuj li rigardis min.

Neniam laborinte ekster la familio, mi estis nervoza kaj serĉis la ĝustajn vortojn.

»Mi supozas, ke mi povas helpi vin, kvankam mi neniam faris tian laboron. En nia ĉiovendejo mi tenis la kason, kaj miaj gepatroj estis kontentaj pri tio.«

»Tiu mesaĝo plaĉas al mi. Vi estas dungata, infano mia. Sidiĝu, mi infuzos teon, poste ni pli bone konatiĝu. »

Kiam la profesoro iris en la apudan ĉambron por prepari teon, Terry ne povis ne demandi mian opinion pri li.

»Li estas afabla. Mi neniam pensus, ke sinprezentado pasas tiel rapide. Ĉu estas multo farenda? Rigardante la skribotablon, sur kiu kuŝas almenaŭ cent unuopaj slipoj, mi konkludas, ke ne estas malmulto.«

»Ne gravas. Havante helpanton, li mem laboras pli orde, ĉar li ne volas, ke la helpanto malesperu. Li pli bezonas iun, kun kiu li diskutos pri siaj eltrovoj. Tio estas tre ĝojiga, ĉar li vere interesiĝas pri aliaj opinioj. Nun silentu, li revenas.«

»De kiam vi estas ĉi tie, infano mia?«

»De hieraŭ, sinjoro profesoro. Nomu min Clarissa.«

»Volonte, Clarissa. Jen ĝuu la teon. Vi aspektas, kvazaŭ vi havus demandojn, Clarissa, libere parolu.«

»Mi volonte scius, kion detale mi faru?«

»Mi bezonas iun, kiu ĉi tie ordigas. Vi certe jam vidis mian tro plenan skribotablon, kelkajn notojn mi jam ne retrovas. Venu post po kelkaj tagoj, ordigu kaj metu la novajn notojn en aktujon. La temo de la libro estas la historio de brita arto, aktuale mi okupiĝas precipe pri la skota flanko de la historio.«

»Mi venas el Skotio, sinjoro profesoro.«

»Tute elstare. Eble mi havos enhavan subtenon per vi. Mi tuj alportos la plej gravajn dokumentojn.«

La profesoro leviĝis, iris al sia skribotablo kaj prenis sliparon el eble dudek folioj, daŭrigante sian prelegon.

»Vi sciu, multaj prezentaĵoj pri la skota historio de arto havas mistikan fonon. Ĉefe blankaj kaj nigraj sorĉistinoj havis grandan influon al la historio de arto. En la Highlands laŭdire ekzistas kasteloj iam loĝitaj de magiistoj.«

La profesoro impetiĝis kaj ne emis ĉesi. Li ĝuis partoprenigi nin pri siaj esploroj, kaj ni vere interesiĝis.

Samtempe li montris al ni multajn desegnaĵojn. Kelkaj estis kopioj el aliaj libroj. La plej multaj prezentis malnovajn kastelojn aŭ ruinojn, aliaj vazojn aŭ pentraĵojn. Nur sur la lasta paĝo videblis aparta objekto, jen estis nur juvelo, ringo. Rubina ringo. Mia rubina ringo.

Ili rimarkis, kiel mi ekskuiĝis. La surprizo estis tro granda. La ringo estis la lasta memoraĵo pri miaj ĝustaj gepatroj, pri kiuj mi nenion sciis. Kaj nun mi trovis bildon de la ringo en libro pri skota historio de arto.

La profesoro rigardis min, poste sian slipon, ne komprenante, kion mia reago signifas. Mi ne povis paroli, sed levis mian dekstran manon, tiel ke ambaŭ povis vidi mian ringon.

»Dio mia, infano mia, kia simileco. Ĉu mi povas rigardi la ringon, bonvolu?«

»Certe, profesoro, jen ĝi estas.«

Profesoro Robson esploris la ringon de ĉiuj flankoj, malkovris la gravuraĵon sur la interna flanko kaj komparis ĝin al la notoj sur la kopio. Kun mirigo, sed ankaŭ decidemo li redonis la ringon.

»Tute klare, ĝi estas aŭtentika. La priskriboj de la ringo en miaj libroj akordas kun via. Ankaŭ la gravuraĵo estas ekzakte priskribita. Vi posedas praaĵon hodiaŭ nepageblan. Kion vi scias pri la ringo?«

»Preskaŭ nenion, sinjoro profesoro. Havante aĝon de du monatoj, mi estis senhejmigita kaj poste venis al edukaj gepatroj. Tiuj donis al mi la ringon okaze de mia dekoka naskiĝtago. Ĝi kuŝis en la korbo, kiu estis mia nesto. La nomo Hyde estis gravure enskribita, tial oni enlistigis min sub tiu nomo.«

»Mi ne scias pli multe. La ringo estas detale priskribita, sed informoj pri ĝiaj posedantoj kaj apartecoj estas nur indikoj. La libroj havas aĝon de ducent jaroj, la aŭtoro ne povis scii ion pri viaj gepatroj. Nur estas konate, ke la ringo ĉiam estis en la posedo de familio Hyde kaj transdonita ĉiufoje al la plej aĝa filino. Onidire la Hyde-oj estis blankaj sorĉistinoj, ĉar la aŭtoro ofte skribas pri la batalo kontraŭ demono. Kiel ĝi nomiĝis? Mi alportos la libron, en ĝi staras pliaj informoj.«

»Ĉu tio signifas, ke vi estas sorĉistino, Clarissa?«

Mi ne povis tuj respondi. Ĉu miaj prauloj estis gesorĉistoj? Tio estus tiel nekredeble, ke ĝi povus esti vera. Ĉu mi estas sorĉistino?

»Mi ne scias, Terry, tio estas tute nova ankaŭ por mi. Ne timu, mi certe ne ŝanĝos vin al rano«, mi respondis ŝerceme, tiel deturnante de mia necerteco.

»La tuttagan ranblekadon neniu eltenus, ha, ha.«

La profesoro jam revenis, tenante per la manoj disfaleman libregon.

»Jen tion mi trovis, la demono nomiĝas Rufus. Onidire li gvidas ion kiel la antaŭkorton de la infero. Ĉiuj homoj, kiuj ne iras en la ĉielon, venas al li kaj estas senĉese turmentataj. Tion plenumas liaj servistoj, la diablo-nanoj, jen bildo de nano.«

La profesoro metis la libron antaŭ nin, kaj Terry sin forturnis naŭzite.

»Ĝi aspektas terura. Bone, ke ĝi ne ekzistas en realo.«

Pri tio mi havis alian opinion. Mallonge pripensinte, ĉu mi malkaŝu mian sekreton, mi decidis konfidi kaj paroli kun ili:

»Tiu nano reale ekzistas. Mi konas ĝin, ĉar lastnokte mi sonĝis pri li.«

Subite estis tute senbrue. La falo de kudrilo egalus tertremon. Eĉ Terry ne sciis, kion diri. Denove povante paroli, mi raportis pri mia sonĝo, kiu okazis en tiu antaŭkorto de la infero. Ambaŭ estis perpleksaj, post kiam mi finis mian raporton.

Terry koncize opiniis, ke »estis nur sonĝo«, sed la profesoro interrompis sin.

»Tion mi ne kredas, Terry. Clarissa sonĝis pri afero, kiu estas ekzakte priskribita en ĉi tiu libro, kvankam ŝi neniam legis en ĝi. Estante sciencisto, mi ne kredas pri kvazaŭnormalaj aperaĵoj aŭ magio, sed miaj esploroj konvinkis min, ke la homoj dum jarcentoj kredis je tio. Ĉiuj religioj havas siajn diojn bonajn kaj malbonajn. Ili ĉiuj ne povas malpravi, ĉu?«

»Tio estas tre interesa, sed kion vi povas diri pri miaj prauloj, profesoro?«

Mi estis nervoza kaj volis ekscii detalojn pri mia pasinteco. Eble tio estis la vojo konatiĝi kun la sorto de miaj gepatroj.

»Ne multe, tiu libro nur aludas la temon. Mi igos sendi al mi alian libron el Edinburgh, tie certe staros pli da informoj pri via familio. Nur tion mi scias: Dum la lastaj jarcentoj Rufus kaj la Hyde-familio interbatalis, ili estas reciprokaj ĉefmalamikoj. La Hyde-anoj provis liberigi kaptitojn, malligante iliajn animojn de la kadukaj korpoj kaj tiel ebligante al ili vojon al la ĉielo. Rufus kaj liaj servistoj ĉiam provis neniigi siajn malamikojn, sed ili ne sukcesis, vi estas la pruvo. Eble tiu estis la kaŭzo, ke viaj gepatroj forlasis vin. Povas esti, ke ili vivas kaj serĉas vin, aŭ iuj demonoj mortigis ilin, oni ne scias tion.«

»Kiun signifon havas mia ringo?«

»Ĝi estas blank-magia armilo kaj samtempe la simbolo de la familio. Onidire ĝi originis kelkajn jarcentojn en la pasinteco. Kiujn kapablojn ĝi donas, ĉi tie ne staras.«

»Mi preferas ne scii tion tro detale. La demono kredeble estas delonge detruita, kaj mi preferas tute normalan vivon.«

»La demono aperis en via sonĝo, do konklude ĝi ankoraŭ ekzistas. Ĝi scias, ke vi vivas kaj provos mortigi vin.«

»Agrabla antaŭdiro. Tio sufiĉas por hodiaŭ, mi devas digesti tion. Bonvolu pardoni min, profesoro Robson, mi revenos morgaŭ.«

»Jes, mi reiros al mia laboro. La temo nun estas pli interesa, ol mi antaŭe supozis.«

Samtempe en alia dimensio Rufus bolis pro kolero. Kredante, ke li porĉiame fermis la dosieron pri la familio Hyde antaŭ dekok jaroj, li supreniĝis unu ŝtupon en la hierarkio de la infero kaj nun sidis apud Asmodeo la Diablo.

Se tiu ekscius pri la okazintaĵo, Rufus perdus lian fervoron, eble pro sia eraro eĉ forpeliĝus aŭ neniiĝus. La Diablo ne konis indulgon, tio estis regulo ankaŭ por ĝia asistanto.

Tial Rufus kunvenigis siajn nanojn kaj disdonis sian koleron. Unu nanon li senkapigis per la nuda mano por demonstri al la ceteraj subuloj sian seriozecon. Tiuj firmiĝis en sia humileco al la majstro malgraŭ la morto de kolego.

»Kiel povas okazi, ke Hyde-knabino aperas en mia dimensio? La tuta Hyde-familion mi pereigis antaŭ dekok jaroj. Kiel ŝi havigis al si la ringon, kiel ŝi povis forfuĝi tiel rapide? Tio ne estas ebla!« Denove nano devis etendi ĝian kapon kaj estis ĵetata man-bate tra la aero, surteriĝis en distanco de kvin metroj. Havante bonŝancon en malfeliĉo, li restariĝis.

»Mi sentis ŝian povon, la saman povon, kiun mi kontraŭbatalas ekde multaj jarcentoj. Tamen ŝi estis pli malforta ol ŝiaj prauloj, ŝi ne konis min, tion mi konjektas pro ŝia surprizo. Ŝi evidente tute ne konas sian taskon, tion ni utiligu. Mi bezonas du nanojn, tuj.«

Du nanoj sin prezentis. Danĝerojn ili ne konis, ilia plej alta ordono estis la servo kaj fervoro al la majstro.

»Vi neniigos la sorĉistinon. Prenu viajn armilojn kaj prepariĝu je la transdimensia salto.«

La nanoj obeis kaj alportis siajn armilojn. Unu elektis akran hakilon, la alia pezan martelon, kiun normala homo ne povus porti. La magio de Rufus transmetis ilin al Londono por tie mortigi la nesciantan Clarissa Hyde.

Mi sentis min troŝarĝita kaj volis esti en trankvilo kaj sola. Forlasinte Terry-on, mi promenis kaj ordigis miajn pensojn. Ja estis mia volo ekscii iom pri mi, sed tiajn novaĵojn mi ne celis.

Mi sencele iradis tra la urbo kaj fine retrovis min ĉe la universitato. La enira pordo estis malfermita, mi eniris. Estis sabato, la homoj ne pasigis la vesperon ĉe la laborloko.

La ĉambro de profesoro Robson troviĝis direkte al la korto. Mi ne povis vidi, ĉu li ankoraŭ laboris. Li estis la plej granda ŝanco havigi pliajn informojn pri miaj gepatroj.

Mi havis la impreson, ke mi povis fidi tiun viron. Ia necerteco restis. Kial li tiel bone konis la temon? Kial li kredis je demonoj, spiritoj, gesorĉistoj kaj la infero? Li estis sciencisto, sed akceptis ĉion, kion li legis, kiel realaĵon.

Ĉu iu intencis trompi min? Ĉu »Kaŝita kamerao«-spektaklo por televizio? Ne, la okazintaĵoj estis malfalsaj. La sonĝo ne estis preteratentebla. La sceno en la trajno, kiam mi savis la vivon de Joanne, subite aperis en alia lumo.

Ĉu tio estis antaŭvido? Ĉu apartaj fortoj kapabligis min vidi en estontecon? Ĉu tiu kapablo estis bona aŭ malbona? Demandoj turmentis min, respondojn mi ne trovis.

Ne havante destinitan celon, mi decidis iri laŭ la ĉefa koridoro kaj eliri el la konstruaĵo je la transa flanko. Kelkaj lampoj brilis, aliaj estis malŝaltitaj, la urbo devis ŝpari. La ŝanĝanta lumo estigis ombrojn, en kiuj la malbono povis kaŝi sin.

Mi ne estis rimarkinta la viron, kiu subite staris malantaŭ mi kaj frapetis perfingre sur mian ŝultron. Timigite mi turniĝis, atendante danĝeron. Estis la pedelo.

»Bonvolu pardoni, ke mi timigis vin, fraŭlino. Kiam iu kaŝiras tra la koridoroj, tiam mi devas kontroli. Ni havis multajn rompŝtelistojn kaj kelkajn senhejmulojn, kiuj serĉis noktan dormejon. Al tiuj grupoj vi ne apartenas.«

»Bonŝance ne. Ĉu neniu alia estas ĉi tie?«

»Nur iuj frenezuloj. Mi kredas, ke ĉe profesoro Robson estis lumo. La plej multaj dungitoj sabate iras hejmen frue. Tion faru ankaŭ vi, ĉi tie ne estas sendanĝere.«

»Mi iros hejmen, jam estis ekironta. Dankon pro la helpo.«

»Mi volonte helpis. Fartu bone.«

La pedelo malaperis en la kontraŭan direkton, en malhelon, kaj mi turnis min al la elirejo.

La du nanoj estis transmetitaj de Rufus al malproksima angulo ĉe la universitato. Ili sciis, ke ilia majstro intence metis ilin tien, kaj atendis.

Estis nigra nokto antaŭ noktomezo, kiam io sin movis. Ili tuj sentis, ke jen ne venis ordinara homo, sed ilia viktimo. La elradiado estis tiel forta, ke ĝi kaŭzis korpajn dolorojn al ili.

Ili atendis, ĉar en la granda konstruaĵo la malheleco estis pli forta ol ekstere, kie la stratlampoj ĵetis kelkajn helajn makulojn. Kaj interne estos malpli da eblaj atestantoj. Do ili sekvis sian viktimon en la universitaton kaj serĉis konvenan lokon por la atako.

Atakonte ili rimarkis viron, kiu iris de la dorsa flanko al la knabino kaj parolis kun ŝi. Ili volis nek havi atestantojn nek ion riski kaj atendis, kio okazos. La du mallonge interparolis kaj disiris en diversajn direktojn.

Malbonŝance la viro iris rekte al la kaŝejo de la nanoj, kiuj ne povis eviti lin sen esti vidata. Ili interkonsentis per rigardo, tio ne estis ilia unua komisio, kaj ili komprenis unu la alian sen vortoj.

Unu eliris kaj tiel atentigis la viron pri si, la alia ĉirkaŭiris lin kaj proksimiĝis de malantaŭe. La pedelo kutimiĝinta je la lumcirkonstancoj tuj ekkonis la movojn de la unua nano en la malhelo, sed la duan li pretervidis.

»Kiu estas tie? Venu en la lumon, aŭ mi pafos!«

Fakte li estis senarmila, sed la averto helpis kontraŭ la plej multaj friponoj aŭ travagantaj senhejmuloj. Nenio okazis, tial li tiris sian poŝlampon kaj lumigis la malhelon.

La lumo malkovris nanan figuron kun malbelega vizaĝo kaj martelego en la mano. La pedelo komence kredis, ke tio estas ŝerco, kiun provis liaj kolegoj, tamen la masko aspektis tro viva, malfalsa.

Aŭdante la paŝetojn malantaŭ si, li turniĝis kaj lumigis la duan nanon, kiu jam batis per sia hakilo. Antaŭ ol la forta bato trafis la pedelon, malespera krio flugis el la gorĝo de la viro. Li rapide mortis, kiam lia kapo disiĝis de la korpo.

Ankaŭ mi aŭdis la krion kaj tuj rekuris por helpi al la viro. Lia poŝlampo ankoraŭ prilumis la hororan scenejon.

La unua, kion mi vidis, estis la kapo ankoraŭ ne senmoviĝinta kaj ŝancelanta tien kaj reen. Nur nun mi vidis la reston de la korpo kunfaldiĝinta kaj elfluiganta sangon.

Tio estis la unua mortinto, kiun mi vidis. Krom en mia sonĝo mi neniam renkontis la morton. La maniero, laŭ kiu tio okazis, estis abomeninda.

La murdintoj plu estis proksimaj, la penso pri tio koncentrigis min pri la esenco: transvivi. Mi jam supozis, ke tiu ne estis normala mortigo.

La nanoj ne rezignis pri sia origina celo kaj aliris por mortigi min. Ili estis klare en avantaĝa pozicio, pinĉe ĉirkaŭinte min. Mi estis lerninta defendi min, sed kontraŭ ambaŭ forte armitaj nanoj kun aldonaj inferaj fortoj mi ne havis realan bonŝancon.

Dank’ al la lerneja sportado mi sukcesis fuĝi flanken, du grandaj paŝoj metis min el la danĝero esti trafita per hakilego. Alternative la alia nano provis atingi mi per sia martelego. Subite granda fortika tablo aperis antaŭ mi. Granda salto kun antaŭenrulo transtabligis min, samtempe kondukis min proksimen al la muro, kiu haltigis min malmole.

Batiĝonte kontraŭ la muro, mi aŭdis bruegon kaj rimarkis, ke la konstruaĵo heliĝis. Poste la mondo ĉirkaŭ mi nigriĝis.

Profesoro Robson envere restis en la universitato kaj forgesis pri la tempo. Li klopodis legi kaj lerni el siaj libroj ĉion pri demonoj, ĉiutempe atendante atakon.

Iel la viro antaŭsentis la okazintaĵojn. La demona, la apudnormala atingis lin. Ĉu tio estis sekvo de liaj propraj faroj? Tio ne estis logika, tamen li starigis al si la demandon.

Ĉu estis hazardo, ke tiu juna virino, preskaŭ infano, aperis ĉe li kaj malkovris, ke ŝi estis sorĉistino? Ĉu tio estis sorto? Kiuj strangaj vojoj renkontiĝis ĉi-loke kaj ĉi-tempe.

Sciante, ke ekzistas demonoj kaj la malbono, li ne dubis, ke Clarissa estis vera sorĉistino. Ĝis nun li konatiĝis nur kun malmultaj fenomenoj de la malbono. Sorĉistinojn li ne konis, sed ili certe ekzistis, ĉar multo estis legebla pri ili en liaj libroj.

Clarissa Hyde fakte estis posteulo de la familio Hyde, kiu estigis longan vicon da gesorĉistoj. La profesoro ne trovis multon pri tiu temoj, li sciis, ke la Hyde-familio servis al la bono, ili estis blankaj gesorĉistoj.

Do ankaŭ Clarissa estis blanka sorĉistino. La ringo, la sonĝo, la travivaĵo en la trajno, la strangaj okazintaĵoj post ŝia naskiĝo kreis bildon bedaŭrinde tre malkompletan.

Certe Clarissa estis en danĝero. La profesoro timis pri ŝia vivo, aktuale ŝi estis sendefenda viktimo por siaj kontraŭuloj. Per la sonĝo Rufus eksciis pri ŝia ekzisto kaj per tio trovis la supozeble lastan idon de siaj ĝismortaj malamikoj, la familio Hyde.

Rufus estis potenca kontraŭulo, tion Robson tre rapide eksciis el la malmultaj informoj, la asistanto de la diablo, komandis demonarojn kaj estris la antaŭinferon.

Eĉ potenca kaj sperta sorĉistino apenaŭ povis venki lin, sed tia Clarissa tute ne estis. Unue ŝi devis akcepti sian rolon de blanka sorĉistino kaj nur poste renkonti siajn malamikojn. Ŝi eksciu pri sia propra pasinteco, pri la fortoj dormantaj en ŝi, pri siaj malamikoj kaj la maniero kiel venki ilin.

Li demetis siajn okulvitrojn kaj viŝis la vizaĝon per papertuko. La novaj evoluoj premis lin. Lia vivo subite ŝanĝiĝis, tion la profesoro devis majstri.

Li estis suspektinta, ke io okazos, sed ne sen antaŭsigno, kiel fulmo el sennuba ĉielo. Kiom Clarissa pripensadis, starante subite en la centro de la okazaĵoj?

Kion ŝi nun faris? Ĉu ŝi jam estis minacata? Stranga sento sin kroĉis al la profesoro, ĉu li faris eraron? Ĉu li atentu pri Clarissa, akompanu ŝin? La malbono estis rapida kaj sen indulgo. Kiel rapida ĝi estis, tion li konjektis aŭdante la krion.

Estis la mortokrio de la pedelo, kiun profesoro Robson aŭdis. Clarissa estis en danĝero, tion li simple sciis kaj ekkuris.

De kie venis la krio? Ĉiukaze el la interno de la konstruaĵo, sed la universitato estis granda. La oficejo de la profesoro troviĝis en flanka ĉambraro malproksime de la granda halo. Tien li volis iri, tie li almenaŭ povos orientiĝi.

Tiam li aŭdis bruon, batalan bruadon, kiu indikis la vojon. Survoje li preteriris lumŝaltilon kaj premkonektis ĝin kurante. La batalejo ekheliĝis, kaj liaj plej grandaj timoj veriĝis.

Li vidis la senkapan kadavron de la pedelo meze de la koridoro kaj la kurbiĝintan korpon de Clarissa antaŭ flanka muro de la halo. Pro Dio, mi malfruas, tio estis lia unua penso. Jen la unua mortinto, sed kio estis pri Clarissa?

La nanoj staris en distanco de kelkaj metroj, tial li esperis, ke ŝi ankoraŭ vivas. Ili ŝajnis nedecidemaj, ne antaŭvidinte kontraŭatakon. Eble la lumo agacis ilin, kiuj estis estaĵoj de la malhelo. Tiel la profesoro sukcesis proksimiĝi al Clarissa, antaŭ ol la nanoj denove atakis.

La profesoro spertis novan pruvon de la demonaj fortoj de la nanoj, la tablo estis tute detruita, kion farus nur treege forta homo.

Unu portis hakilon, la alia pezan martelon, kaj ambaŭ scipovis uzi ilin. Ili estis pli malgrandaj ol la profesoro, sed tre fortaj, spertaj pri batalado, armitaj kaj duopaj.

La profesoro konstatis, ke li ne havas armilon. Pafilo ne helpus, per tio oni ne povas mortigi demonon, krom se la kugloj estus el arĝento. Dehako de la kapoj estas ebleco, konsekrita akvo, krucoj aŭ fajro, sed li havis nenion el tio.

Plian defendilon la profesoro trovis: la dispeciĝintan tablon. Du piedoj de la tablo estis disiĝintaj, eble malbone gluitaj, uzeblaj kiel armiloj.

Rapidege la sciencisto prenis ilin, sed la nanoj ne estis ĝenitaj per tio. Ili estis certaj pri siaj viktimoj, tamen profesiecaj por ne misfari ion. Ili volis utiligi sian plej grandan avantaĝon, la plimulton. Sen interakordiĝi ili disiris kaj malrapide alproksimiĝis de du flankoj al sia nova celo.

La situacio estis kriza, eĉ senespera. La nanoj jam bat-prete levis siajn armilojn, kaj la profesoro estis pensulo, ne batalanto. Ĝuste tio estis lia forto, li rememorigis, kion li legis antaŭ kelkaj minutoj.

La nanoj devenis de la infero kaj servis la diablon kaj ĝian asistanton Rufus. Ili malamegis la eklezion kaj ĉiujn ĝiajn simbolojn. La profesoro ne havis konsekritan akvon aŭ ekleziajn simbolojn kun si, nur du tablo-piedojn, sed tio estis lia ŝanco.

Rapide li metis la lignopecojn unu sur la alian kaj kruce tenis ilin kontraŭ la demonoj. Unu kriis, kaj ambaŭ tuj haltis. Ili eĉ reiris kaj ne komprenis, kial venkota viktimo tiom sin defendas. Kiam la profesoro komencis reciti la _Preĝon de la Sinjoro_[4] kaj iris direkte al la nanoj, portante la krucon antaŭ si, tiam la disĉiploj de la diablo forfuĝis.

Mallonga ĝemo eliris la buŝon de Robson, sed li ne ĝojis pro la parta venko. La pedelo estis morta, Clarissa kuŝis sur la planko, eble mortinte aŭ grave vundiĝinte.

Surgenuiĝinte apud ŝi, li kontente aŭdis ŝian spiron. La vundo sur ŝia kapo montris, ke ŝi forte batis kontraŭ la muro. Ŝi transvivos la vundon kaj jam rekonsciiĝis.

»Ahhh, kio okazis? Profesoro, vi estas ĉi tie, kie estas la nanoj?«

»Ili fuĝis. Ĉu vi estas en ordo?«

»Konjekte jes. La muro estis pli malmola ol mia kapo. Ĉu vi havas tablojdon de aspirino[5]? Mia kapo tambure zumegas, kvazaŭ veturus en ĝi tramo.«

»En mia oficejo mi havas. Mi helpos vin ekstari.«

Ni mallerte trenis nin antaŭen, la profesoro helpis min laŭpove. En lia ĉambro staris sofo, sur kiun li kuŝigis min.

La kapdoloroj restis tre fortaj kaj penis krevigi mian kranion. Robson alportis tablojdon kontraŭ la doloroj kaj glason da akvo. Mi iomete bonfartiĝis, la duonsveno neniiĝis.

»Kio okazis?«

»Tion mi demandas vin.«

»Mi promenadis sencele kaj fine revenis al la universitato. Ĉi tie la pedelo renkontis kaj elirigis min. Li mem iris en alian direkton. Post kelkaj sekundoj mi aŭdis lian krion.«

Mi devis paŭzi, en tiu momento rememorante la bildojn de lia senkapa kadavro kaj de lia kapo rulanta sur la planko.

»Ĉu vi vidis, ke li estas mortinta?« demandis la profesoro.

»Jes, ne pretervideble. Terure, mi neniam travivis ion tian.«

»Trinku plengorĝe«, proponis mia vid-al-vidulo, ĉar mia voĉo ankoraŭ estis skrapsona.

»Jes, tio bonfartigas«, mi respondis, trinkinte duonglason.

»Kio okazis poste?«

»La nanoj staris antaŭ mi, ili estis tiuj diablaj nanoj el la kaverno de mia sonĝo.«

»Jes, mi vidis ilin.«

»Ili disiris kaj atakis de du flankoj sen diri eĉ unu vorton. Mi simple forkuris.«

»Certe tio estis la plej bona elekto, alikaze vi jam ne vivus.«

»Subite la tablo baris mian vojon, mi vidis ĝin tro malfrue kaj ne povis ĉirkaŭkuri. Tiel mi puŝiĝis kontraŭ la muro. Ekde tiam mi scias nenion.«

»Ankaŭ mi aŭdis la krion de la pedelo kaj tuj ekkuris. La nanoj volis ataki vin, kiam mi aperis, kaj ili ne sciis kion fari. Tiel mi havis tempon por preni du piedojn de la detruita tablo kaj tenis ilin kiel krucon kontraŭ la nanoj.«

»Ĉu tio sufiĉis?« mi demandis nekredeme.

»Ankaŭ mi miris, sed ili tre timis la simplan, kristanan simbolon kaj fuĝis.«

»Mi dankas vin pro mia vivo, profesoro. Vi estis elstara.«

»Dankon, sed mi kredas, ke mi havis pli da bonŝanco ol da saĝo. Je la sekva ŝanco ili postlasos nur kadavrojn.«

»Kiel la pedelon?«

»Tio estas tre bedaŭrinda, sed mi ĝojas, ke vi ankoraŭ vivas.«

»Tamen mi kulpas pri lia morto.«

»Ne, tion vi ne diru.«

»La nanoj serĉis min, la pedelo estis senkulpa.«

»Tio estis malbonŝanco, kulpo de tiuj diablaj kreaĵoj, sed ne de vi.«

»Kion ni faros nun, sinjoro profesoro?« demandis mi scivoleme.

»Mi vokos la policon, ja jen kuŝas kadavro en la halo.«

»Kaj kion ni diros al la polico?«

»Ni ne diros la veron. Neniu kredus nin. Versimile oni nin sendus al mensmalsanulejo aŭ akuzus pro murdo. Ni rakontos ion pri frenezulo kun hakilo, kiu vin atakis kaj vundis. La pedelo volis helpi vin kaj tial estis mortigita. Kiam mi aperis, la murdanto fuĝis.«

»Tio sonas bona. Vi esploru, ĉu la nanoj lasis postsignojn, kiuj kontraŭas niajn depoziciojn.«

»Mi faros. Ĉu mi povas lasi vin sola por kelkaj minutoj?«

»Jes ja, la nanoj ne tuj revenos.«

La profesoro reiris en la halon kaj serĉis perfidajn postsignojn, sed trovis nenion. Post nelonge la polico venis kun la postsekvanta esplorgrupo pri murdo.

La profesoro klarigis la okazaĵojn, kiom li konis ĝin, kaj diris, ke ili sin turnu al mi. Samtempe li petis, ke ili ne faru min famulino, ĉar mi estas elĉerpita. Krome la murdinto ne eksciu mian nomon per la gazeto.

Tiam li foriris de la okazejo de la krimo por rigardi min.

Esplorinte la krimolokon, la estro de la esplorgrupo, pliaĝa viro kun felta ĉapelo, venis al mi kaj prezentis sin kiel ĉefinspektoro Tanner. Li ne estis entuzisma, ĉar mi ne povis - aŭ ne volis - rakonti al li multon pri la sinsekvo de la okazaĵoj.

»Jes, fraŭlino Hyde, vi estis bonŝanca.«

»Pri tio vi pravas. Mi estis pli bonŝanca ol la malfeliĉulo, kiu volis helpi min.«

»Do lia agemo ne estis vana. Li ne postlasis familion, kaj li estis vera heroo. Ĉu mi povas fari ion por vi? Via kapvundo estu traktata en malsanulejo.«

»Ne, dankon, mi jam fartas pli bone. La profesoro proponis akompani min hejmen. Tie mi provos dormi kelkajn horojn.«

»Tute laŭ via deziro, fraŭlino Hyde. Vi povas foriri, ni daŭrigos nian rutinan laboron.«

»Dankon, ĉefinspektoro.«

Tanner eliris el la ĉambro kaj kontrolis la laboron de siaj subuloj. Post nelonga tempo ni iris el la oficejo de Robson kaj al mia loĝejo. La profesoro devis apogi min, alikaze mi falus teren.

Post la alveno la profesoro kontrolis mian ĉambron kaj, nenion trovinte, estis kontenta.

»Ne estas nanoj. Vi povos trankvile dormi. Baldaŭ estos hele, tiam ili ne revenos.«

»Dankon por ĉio, profesoro.«

»Ne gravas. Mi ĝojas, ke ni transvivis nian unuan kontakton kun la demonoj. Konsiderante tion, kion mi legis, tiu ne estos la lasta. Nun mi iros kaj provos dormi, Clarissa.«

La profesoro fermis la pordon malantaŭ si, kaj jam mi endormiĝis.

Dume la du nanoj estis malpli feliĉaj. Ilia timo antaŭ la kruco kunmetita el du tablopiedoj estis tro granda. Ili disŝirus la viron, se ili kuraĝus ataki lin.

Ili same ne plenumis sian komision, ĉar la knabino ankoraŭ vivis. Ŝi bategis per la kapo kontraŭ la muro, sed supozeble transvivis.

Kutime la nanoj jam estus anoncinta sin ĉe sia majstro por esti reportataj en la komunan dimension, sed nun ili ne riskis tion, timante liajn konatajn atakojn de kolero.

Kiam la polico alvenis, ili delonge retiriĝis en la subteran kanalaron. Dumtage oni povus facile malkovri ilin, sed tie neniu serĉos ilin, kaj ili povos atendi la tutan tagon, ĉar la radiado de la suno malfortigus ilin. La malhelo helpis al ili regajni siajn fortojn, ĉar la vido al kristanaj simboloj malfortigis kaj dolorigis ilin. Kiam ilia malamiko komencis preĝi, ili sentis, kvazaŭ iliaj oreloj krevus. Male la senindulga odoraĉo en la kanalaro ne ĝenis ilin, ili eĉ ne perceptis ĝin.

Posttagmeze du laboristoj iris tra la kanalaro kaj kontrolis la fluadon de la akvo. La nanoj sin premis en malhelan niĉon, ĉar ili volis nek havi atestantojn nek deturniĝi de sia komisio. Tial ili lasis preterpasi la virojn, kiuj ne supozis la danĝeron.

Sub aliaj cirkonstancoj la nanoj atakus kaj mortigus ambaŭ virojn por alkonduki iliajn animojn al sia majstro, sed la risko estis tro granda. Se unu el ili forfuĝus vivante, tiam oni ĉasus ilin, kaj ili ne plenumus sian komision.

Do ili atendis kaj vane esperis, ke la majstro forgesis ilin. El nenio lia vizaĝo aperis sur kanala muro kaj per magio parolis al ili.

»Vi malsukcesis, vi mizeraj fiuloj. Ĉu vi konas la punon por malsukcesintoj?«

La nanoj sin klinis kvazaŭ sub batoj kaj timis, ke ili estos neniigataj per fajrofulmoj. Unu el ili kuraĝis respondi, esperante savi ilian vivon.

»Pardonu, majstro, niaj kontraŭuloj estas fortaj kaj batalis per la forto de la eklezio, kontraŭ kiu ni ne povis rezisti..«

»Streĉu viajn fortojn kaj plenumu vian komision, mi donas al vi lastan ŝancon. Se vi malsukcesos denove, mi mem pereigos vin. Post la malheliĝo vi serĉos niajn malamikojn. Ilian elradiadon vi sentu eĉ longdistance. En la ĝusta momento mi sorĉpremos ŝin, tiam ŝi ne povos ataki vin. Fermu la okulojn, tiam ili ne damaĝos vin. Mi volas vidi la mortintan Clarissa Hyde, aŭ vi ne revenu al mi.«

Ili volis danki sian majstron por la dua ŝanco, sed lia bildo jam malaperis. Kun la potenco de sia gvidanto ili sin sentis pli fortaj kaj nevenkeblaj.

La kanala malfermo troviĝis en senhoma postkorto. Atendinte ĝis malheliĝo, ili eliris el sia kaŝejo, grimpis la ŝakton alten kaj ekiris por serĉi sian viktimon.

Ankaŭ mi dum la nokto refortigis min kiel akumulatora pilo kaj dormis ĝis post tagmezo. Ja mi enlitiĝis nur post la kvara horo. Grandan apetiton mi ne havis kaj limigis mian matenmanĝon je jogurto kaj glaso da oranĝa suko.

En mia kapo mi ankoraŭ sentis frapetojn, la puŝiĝo kontraŭ la muro estis tre malmola. Malrapide kreskis ŝvelaĵo, kiun mi povis bone kaŝi sub mia sportĉapo.

Mi ne sciis, kion fari, kaj ekiris el mia ĉambro direkte al la universitato. Estis dimanĉo, sed la profesoro certe estis en sia laborejo kaj penis trovi pliajn informojn. Sciante nenion pri miaj novaj malamikoj, mi ĝojis havi lin ĉe mia flanko.

Mi eniris la universitaton tra la ĉefa pordo kaj konstatis, ke ankaŭ dimanĉe iuj laboremuloj formikumis en koridoroj kaj oficejoj. Nur la krimejon, sur kiu estis videbla la per kreto desegnita konturo de la malfeliĉa pedelo, ĉiu ĉirkaŭiris.

Kiel antaŭvidite la profesoro estis en sia kontoro kaj studis iujn dokumentojn. Min surprizis, ke ankaŭ Terry ĉeestis, trafoliumante malnovan libregon.

»Bonan matenon al ĉiuj.«

Terry ridetis al mi.

»Bonan matenon, Clarissa, kiel vi fartas?«

»Pli bone ol hieraŭ. La kapo ankoraŭ sidas sur la kolo.«

La intencata ŝerco malkaŝiĝis kiel malbona aludo. Miaj amikoj ne respondis.

»Mi ĉion rakontis al Terry. Mi esperas, ke vi ne malkonsentas tion?«

»Ne, tute ne. Ja ŝi konas la tutan historion. Ĉu estas iuj novaĵoj, kiujn mi sciu?«

»Ne multajn. Ek de pluraj horoj ni penas eltrovi, kiel oni povas neniigi la diablajn nanojn. Ĝis nun sen granda sukceso. Mi atendas libron el Edinburgh, en kiu estu pli da informoj.«

»Ĉu tio signifas, ke ni estos sendefendaj, kiam la diablaj nanoj atakos?«

»Ne tute. Ni scias, ke ili timegas krucojn. Demonoj ne povas iri en preĝejojn kaj estas mortigataj per konsekrita akvo. Tial mi petis de amike ligita pastro boteleton da konsekrita akvo, krome mi havigis por ĉiu el ni malgrandan arĝentan krucon, kiun mi lasis konsekri. Tio defendu nin kontraŭ la nanoj, eble mortigas ilin. Sed se ilia majstro Rufus atakos, tiam ni ne havos bonŝancon. Kontraŭ li ni tute ne havas armilon.«

»Malbona antaŭvido. Ĉu mi prenu la konsekritan akvon?«

»Jes, tiucele mi alportis ĝin. Mi surmetos al vi ankaŭ la krucon. Terry kaj mi jam havas.«

»Dankon por la afableco, profesoro. Kiel ni nun daŭrigu?«

»La sekvajn paŝojn faros niaj kontraŭloj. Mi provos plibonigi nian defendadon per la pligrandigo de nia scio.«

»Ni eble ne havos tempon.«

Ambaŭ eklevis la ŝultrojn, tiun signon mi bone komprenis.

»Mi do normale vivos kaj morgaŭ komencos mian studadon.«

»Ĉu mi akompanu vin, Clarissa?«

»Ne, Terry, mi atentos pri mi mem. Estas sufiĉe danĝere en mia apudeco.«

Dum tiuj vortoj mi forlasis la ĉambron kaj ne plu aŭskultis la profesoron kaj Terry, interparolantajn pri mi.

»Ŝi ankoraŭ ne akceptis sian novan taskon.«

»Tio ne estas facila, profesoro. Ŝi havas dekok jarojn, edukiĝis bone ŝirmite kaj nun malkovras, ke ŝi estas sorĉistino kaj devas batali kontraŭ demonoj. Mi supozas, ke ŝi simple timas. Ĉiu havus timon en tia situacio.«

»Vi pravas, Terry. Ju pli frue ŝi konscios pri sia tasko, des pli bonaj estos ŝiaj ŝancoj transvivi tion. Ni pluserĉu indikojn en la libroj.«

»Bone, do ek al la laboro.«

Mi estis en mia ĉambro kaj elserĉis dokumentojn por mia studado. Libro pri psikologio, kiun mi ĝis nun volontege legis, veku en mi aliajn pensojn.

Ĝi ne sukcesis. Mi legis vortojn, sed ili ne alvenis en mia kapo. Tiel mi pasigis du horojn, en kiuj mi provis direkti miajn pensojn al iuj novaĵoj, tamen mi povis pensi ĉiam nur pri tiu unu afero.

Iu frapis, kaj Terry staris antaŭ la pordo. Mi ĝojis, ĉar ŝia gajeco plivigligos min.

»Vi aspektas kiel funebrantino. Rigardu optimisme al la estonteco. Mi proponus aĉetadon, sed estas dimanĉo. Ni promenadu!«

Ŝi pravis, kaj mi sekvis ŝin. Jam sur la strato la entrepreno ĉesis, ĉar ni renkontis Tommy-on. Lin vestis sportŝuoj, verdaj bermudaj pantalonoj kaj flava T-ĉemizo neniel harmoniantaj. Tiel li certe furoris pli ol multkolora afiŝkolono.

Sub la longaj blondaj haroj la okuloj apenaŭ estis videblaj, sed en ili ĝoja rideto estis rekonebla, kiam li rimarkis nin. Ĉi-foje li estis malpli rapidema kaj prijuĝis min de supre malsupren, salutante Terry kiel unuan.

»Saluton, Terry, kiu belulino staras apud vi? Versimile mi konas vin, sed mi ne scias, de kie.«

»Mi scias. Ni konatiĝis hieraŭ antaŭ la domopordo. Vi rapidis.«

»Ho ve, do mi petas pardonon, kvankam mi ne konas vian nomon, bela fraŭlino.«

»Tio estas Clarissa, kaj vi bonvole reŝaltu vian konduton je normaleco, aŭ mi agacos vin. Kiel tio okazos, tion vi scias.«

»Tute laŭ via volo, Terry. Mi petas pardonon pro mia hieraŭa trorapidemo kaj invitas vin al glaciaĵo, teo aŭ kafo. Post la angulo mi konas belan kafo-vendejeton.«

»Vi forgesis mencii, ke la kafejo apartenas al via patro, kaj vi povas senpage manĝi kaj logi ĉe li.«

»Jes, mi forgesis, sed petas pardonon. Tamen - la kompleza ideo gravas.«

»Tutcerte. Kion vi diras, Clarissa, ĉu ni akompanu la nervdetruanton?«

»Ni ne havas alian planon. Do kial ne?«

»Okej, Tommy, ni venos kun vi, sed ni malpermesas ĉiun maldecaĵon.«

»Tiujn mi neniam faras. Ĉu mi iru la unua?«

»Ek, ek. Ni postiros vin diskrete.«

Ni iris unu paŝon malantaŭ li. Mallaŭte mi parolis kun Terry, tiel ke Tommy ne komprenu nin.

»Ŝajne vi du konas vin de kelka tempo. Kiel vi interkonatiĝis?«

»Tio estas longa rakonto. Mi estas ĉi tie jam unu jaron kaj foje havis amikon de pli alta aĝogrupo. Li estis tre simpatia kaj impresis min per scio kaj ĉarmo. Jam je la dua vespero li iĝis altrudema kaj volis malvesti min. Mi rifuzis kaj defendis min, sed tio des pli ekscitis lin. Bonŝance Tommy estis proksime kaj batadis lin tiel, ke li neniam forgesos min. Ek de tiam mi kelkfoje promenis kun Tommy, kaj li estis perfekta ĝentilulo. Iam kaj tiam mi bedaŭras tion, tion vi ne perfidu al li.«

»Kompreneble. Ni alvenis.«

»Peters Coffee« estis skribita sur granda afiŝtabulo super la enirejo. La vendejo estis malgranda, sed pura. La kutimaj klientoj kredeble estis studentoj, kiuj volis trinki kafon ekster universitato kaj rutino.

Tommy tenis la pordon malfermita por ni, kaj ni eniris. La vendejo estis pura ankaŭ laŭ interna vido, nur mankis klientoj. Juna paro sidis en angulo kaj reciproke karesis la manojn. Malantaŭ la vendotablo staris ĉirkaŭ kvindekjara viro okulfrape simila al Tommy. La konfirmo tuj sekvis.

»Saluton, paĉjo. Ni sidiĝos jen ĉe la fenestro. Bonvolu alporti tri kafojn kaj la reston de la ĉeriza kuko. Mi esperas, ke vi konsentas? Nia kafo estas la plej bona en la ĉirkaŭaĵo kaj pli bongusta ol la trinkaĵaĉo vendata en la universitato. La kuko estas poezio.«

Ni konsentis. Tommy pravis, la kuko estis frandaĵo.

»Mia patrino ĉiutage bakas freŝan kukon. Kelkfoje la universitato komisias nin baki por ĝi, ĉar la kvalito de nia kuko famiĝis. Jen, Clarissa, plian pecon manĝu, vi aspektas malsata.«

Krom malabunda matenmanĝaĵo mi nenion manĝis, li pravis. Kiam la patrino de Tommy altabliĝis kaj demandis, ĉu la plado bongustas, mi malmoliĝis kaj prenis eĉ trian tranĉaĵon.

Sinjorino Peters videble ĝuis nian manĝemon. Plej volonte ŝi preparus pliajn manĝojn, sed ni devis malakcepti kaj interparoladis kelktempe.

Inter alie mi eksciis, ke Tommy jam ek de tri jaroj provis studi matematikon sensukcese kaj senambicie. Lia patro celis, ke li iam transprenu la negocon, ĝis tiam li povos fari, kion li volas. Ĝuste tion li plenumis.

Same malbone, kiel li estis en matematiko, same bone li estis en amuzado. Ni ridadis pro liaj ŝercoj kaj diraĵoj, kaj lin ne ĝenis kompromiti sin mem, ridigi nin pri liaj propraj eraroj kaj makuloj. Por kelkaj minutoj mi forgesis miajn proprajn problemojn. La tempo pasis, la tago malheliĝis, kaj la premaj pensoj revenis.

»Clarissa, ĉu mi jam rakontis al vi, kiel mi ekstreme ekscitis mian profesoron pri matematiko? Clarissa, kio estas?«

Mi ne respondis, estante tre malproksime. Ĉi-foje la antaŭvido ne venis subite, sed malrapide ŝoviĝis en mian spiriton, kvazaŭ iu ŝaltis televidilon kaj la bildo aperis unue malforta, malhela kaj nevidebla, poste pliheliĝanta.

Sonon mi ne aŭdis, la bildojn mi bone rekonis. Iu nokte promenis. Ĉirkaŭaĵo ne estis rekonebla, tiel klara la bildo ne estis.

Mi vidis per la okuloj de homo, kaj mi komprenis, ke tiuj estis miaj okuloj. La scenon mi ankoraŭ ne travivis, ne estis la okazaĵoj de la pasinta vespero. Sekve mi rigardis la estontecon, ne sciante, ĉu mi ĝoju aŭ ne.

Sentojn de mia propra »Mi« el la estonteco mi ne sentis, nur supozis laŭ la korpa sinteno, mi timis. La timo kreskis, ĝis subite io okazis.

Antaŭ mi staris nano, la malbela nano kun martelo, kiu levis sian ilon por bati min. Mia »Mi« volis fuĝi, sed mi ne povis moviĝi, estis kvazaŭ frostiĝinta, sendefenda.

La nano proksimiĝis. Liaj ruĝaj okuloj ardis, kvazaŭ en spegulo mi vidis lian kolegon starantan malantaŭ mi. Ĉiumomente li povis faligi la mortigan armilon por disigi mian korpon en du partojn.

La nanoj komence ne sciis, kien iri. Ilia celo estis ie ajn en la granda urbo. Ili moviĝis tra malhelaj flankaj stratoj, restis en ombro kaj ne estis malkovritaj. La blankan sorĉistinon ili fine serĉis ĉirkaŭ la Reĝa Kolegio.

Post nelonga tempo ili perceptis la elradiadon de la Bono, kiu povis eliri nur de Clarissa Hyde. Estis kiel direktomontra sendilo, kaj ili sekvis la signalon por plenumi sian komision.

En malgranda restoracio malproksima de la Kolegio ili trovis sian viktimon. Ŝi sidis tie kun du aliaj junaj homoj ĉe tablo kaj interparolis. Ĉu ili tuj ataku?

Ne, tio estus malbona plano. Ili ne postlasu atestintojn, tion ilia majstro ne volis, kaj certe pli da homoj estis en la konstruaĵo. Tial la diablaj nanoj retiriĝis kaj observis la scenejon el sekura distanco.

Survoje hejmen la knabino iros tra malhela strateto, tio estos bonega loko por embusko. Ili rapide akordiĝis, la nano kun la martelo iris al la fora ekstremo de la strateto, la alia restis ĉe la komenco kaj sin kaŝis tie. Tiel ili pinĉile kaptos sian viktimon, ne ebligante al ĝi ŝancon por fuĝo.

Tempo ne gravis por la murdontoj, ili atendus horojn. Tamen ili ĝojis, kiam Clarissa leviĝis kaj rapidpaŝe eliris el la kafejo. Ŝi lasis siajn amikojn solaj, do ŝi estis tute sen helpantoj kaj iris renkonte al siaj kaptontoj.

La vekiĝo el la antaŭvido okazis kiel la vekiĝo el profunda revo. Mi ne sciis, kie mi estis, ĝis Terry prenis mian brakon kaj parolis al mi.

»Clarissa, kio estas? Vi ŝajnas esti tute malproksime. Ni parolis al vi, sed vi ne reagis.«

»Tion mi ne povas klarigi al vi. Mi ne povas resti ĉi tie, mi devas foriri.«

Mi leviĝis, kaj Terry provis reteni min.

»Atendu, mi iros kun vi, vi ne iru sole.«

»Ne, vi restu ĉi tie! Tommy, vi atentu, ke ŝi ne sekvu min.«

Post tiuj vortoj mi ekiris al la elirejo. Mi celis decidon, sed mi celis akiri ĝin mem. Mi amikoj ne estu damaĝigataj.

Ekstere mi ĉirkaŭrigardis, ĉar mi ne sciis, kie miaj malamikoj inside atendas. Mi sciis, ke ili atendis, pro mia antaŭvido. Nun, kiam mi koncentriĝis pri ili, mi kredeble sentis ilin, ili estis tute proksime.

En distanco de ducent metroj mi vidis strateton, laŭ kiu mi kutime iris direkte al la studenta loĝejo. Tiumomente mi ekkkonsciis, ke en tiu strateto okazos la decida atako.

Kvankam mi sentis min survoje al mia entombigo, mi ne povis ne iri en tiun direkton. La lumoj restis malantaŭ mi, antaŭ mi ekzistis mallumo. Je unu flanko mi vidis la dorsojn de pluraj envicaj domoj, el kiuj la plejmulto estis senhoma. Lumo estis videbla en preskaŭ neniu domo.

Aliflanke de la strato mi rekonis heĝon, malantaŭ kiu troviĝis malgranda parko. Ĝi estis eĉ pli malhela; kuglo, sago aŭ alia pafaĵo de tie finigus mian vivon. Mi kalkulis de hieraŭ per la nanoj, kiuj rekte atakus min. Certe ili jam ĉirkaŭiris min, tio estis ilia preferata taktiko, kiun mi spertis.

Preskaŭ duonon de la distanco mi jam trapasis, sed evitis rigardon dorsen. Por mi ekzistis nur unu direkto. Antaŭ mi kuŝis falinta rubujo, la defalaĵo kuŝis apude kaj odoraĉis. Tamen mi rimarkis alian odoron, kiun mi konis el miaj ŝonĝoj, el la kaverno de la nanoj. Ili estis proksime, jen jam aperis la unua.

Lin kaŝis la heĝo. Mi rimarkis rapidan, glitan movon, tiam li staris antaŭ mi. Lian eksteraĵon mi konis, tamen ĝi denove timigis min.

Ĉu tiel aspektas mia murdonto? Ne, konjekteble la nano kun la hakilo kaŝiris de malantaŭe kaj estis batonta. Senbatale mi ne volis kapitulacii kaj metis la manon en la poŝon, kie mi havis la boteleton kun la konsekrita akvo. Per unu ektiro mi elpoŝigis ĝin, turniĝonte, malfermonte la boteleton kaj surverŝonte la likvaĵon sur la nanon.

Sed nenio okazis. Mi staris kun la fermita botelo enmane antaŭ la nano kaj ne povis moviĝi, anstataŭe aŭdante voĉon. Ĝi ŝajne venis el granda distanco, la vortoj estis klare kompreneblaj.

»Clarissa Hyde, vi estas la lasta el la Hyde-familio. Kiam vi estos neniigita, tiam ankaŭ via familio estos ekstermita, kaj neniu plu batalos kontraŭ mi. Mi supreniros en la hierarkio de la infero kaj servos la diablon ĝis la fino de la ĉiu tempo. Mia malbena sorĉo vin fiksos, tiel miaj servistoj povos finfine mortigi vin.«

Lia voĉo plilaŭtiĝis, tiel ke la nanoj komprenis ĝin.

»Fine mortigu ŝin!«

Terry volis tuj leviĝi kaj postiri sian amikinon, sed Tommy retenis ŝin.

»Mi devas sekvi ŝin, ŝi suferos malfeliĉaĵon.«

»Mi ne scias, pri kio temas, sed ŝi diris, ke vi ne sole postiru ŝin.«

»Ne gravas, mi devas helpi al ŝi, iu mortigos ŝin.«

Tommy estis perpleksa, ja li ne sciis ion pri la esceptaĵoj de Clarissa. Estante agemulo, li ne pridemandis, sed decidis:

»Tamen ni obeas ŝiajn ordonojn. Ŝi diris, ke vi ne iru sole, sed ŝi ne diris, ke ni ne kune iru.«

»Do venu.«

Tommy prenis uzitan tranĉilon de iu tablo kaj postiris Terry-on. Antaŭ la domo ili ĉirkaŭrigardis, Clarissa havis grandan antaŭecon kaj ne estis videbla post unua rigardo. Tommy malkovris ŝin kaj montris al la malhela strateto.

»Jen ŝi estas, en la strateto apud la parko.«

»Rapidu. Ŝi devas esti freneza, tio estas ideala loko por insidejo.«

»Komprenante nenion, mi esperas, ke vi poste klarigos al mi, pri kio temas. Ĉe ŝi estas du pliaj personoj aspektantaj kiel infanoj.«

»Ili ne estas infanoj, sed nanoj, Tre danĝeraj nanoj mortigontaj Clarissa-n.«

»Ne gravas, mi helpos al ŝi. Iu nano staras malantaŭ ŝi. Damne, ĝi volas batmortigi ŝin per hakilo. Ŝi eĉ ne rimarkas ĝin.«

Mi ne povis moviĝi, ne paroli, nur vidi kaj aŭskulti, kiel la vivofino proksimiĝas. Denove, kiel en mia antaŭvido, mi vidis en la okuloj de la nano staranta antaŭ mi la levitan hakilon malantaŭ mi. La brilado en la okuloj konklude pruvis ĝian gojon vidi min mortonta.

Ĉi-foje ili ne donis al mi ŝancon kaj ĝuis sian superecon. Des pli surprizita estis mi, perceptante en ĝiaj okuloj surprizon. Ĝi volis diri ion, sed la batalkrio, kiun mi aŭdis, supersonis ĉion alian.

Tommy impetege alpuŝiĝis de malantaŭe kontraŭ la alia nano por haltigi ties mortigan baton. Ambaŭ flugis preter mi kaj surteriĝis. La nano ankoraŭ tenis sian hakilon, Tommy la unua ekstaris, dum la nano antaŭ mi suferis pro surprizeco.

Kiam la servisto de la diablo sin turnis, Tommy ekvidis lin detale kaj skuiĝis. Li konjektis nanecan homon, eble frenezulon, sed ne tian aĉulon. Tio fortigis lian intencon mortigi tiun estaĵon. Sian tranĉilon li puŝis en la mezon de ĝia brusto.

La puŝo estis fortega, la tranĉilo estis enŝovita ĝis la tenilo en la bruston, proksimume tie, kie troviĝas la koro de homo. Ĉiu alia falus, tamen la demono sidis sur la fundo kaj evidente ne volis morti.

Sango ne estis videbla, la nano tiris la tranĉilon el sia brusto kaj grimacigis la vizaĝaon al abomena rideto. Sango ankoraŭ ne estis videbla, eble tiu estaĵo eĉ ne havis sangon. La vundo fermiĝis per si mem, kaj la nano malrapide leviĝis.

Tommy ne komprenis, ke lia kontraŭulo simple transvivis tranĉilan pikon en la bruston. Li sin defendis, batante kontraŭ la demono, tamen tro malforte kaj malprecize. La nano repuŝis la baton, trafis la ŝultron de Tommy per la plataĵo de la hakilo kaj tiel ĵetis lin teren. Nun la demono ne plu emis riski ion, turnis la hakilon kaj svingis la manon por bati.

Mi plenkonscie travivis la batalon de Tommy, ankoraŭ fiksite per sorĉo. La alia nano atendis, ne rigardante la novajn malamikojn indaj kontraŭuloj aŭ malenviante al la kolego la ĝojon mortigi homon. Ankaŭ Terry estis malagema, ŝi staris malantaŭ mi kaj laŭtvoĉe fervorigis Tommy-on.

Miaj pensoj saltis tien kaj reen, mi serĉis solvon, sed ne trovis. La nano ridetaĉis al mi, tiam unuafoje parolis al mi:

»Do, Clarissa Hyde, nun mi neniigos vin. Nia majstro longe atendis, ke la vivolibro de la familio Hyde fermiĝu, ha, ha.«

Kion fari? Tuj unu nano mortigos Tommy-on per sia hakilo, la alia per peza martelo detruos mian kranion. Tio estis senespera situacio kaj nia fino. Subite ideo skuis min. Onidire mi estas sorĉistino. Ĉu do mi kapablas sorĉi? Kiel?

Plena de malespero mi rigardis la konsekritan akvon en mia mano kaj deziris, ke mi ĝin ĵetu al la nano. Estis lasta savilo, mi koncentriĝis pri la boteleto kun ĉiuj miaj spiritaj rezervoj.

Sukceso. Mi mem ne vidis, ke mia ringo ruĝe ekbrilis, el ĝi elpafis radio, kiu ĉirkaŭis la boteleton kaj ĵetegis ĝin kontraŭ la nano kun la hakilo, kiu estis dehakonta la kapon de Tommy.

La servisto de la diablo ne vidis la alflugantan malfeliĉon, tiel rapida estis la botelo. Ĝi estis trafita meze en la vizaĝo, la vitraĵo krevis kaj disfluigis ĝian enhavon sur la vizaĝo de la perpleksa nano. Ĝi laŭte kriis kaj faligis la hakilon, kiu surteriĝis apud Tommy sen vundi iun.

La nano prezentis kruelan spektaklon dum sia mortado. Kie antaŭe estis ĝiaj okuloj kaj ĝia nazo, nun estiĝis granda truo. La konsekrita akvo sin mordis kiel acido tra la karno de la demono. Post kelkaj senfinaj sekundoj ĝiaj gamboj rifuzis porti la korpon, ĝi falis teren. La dissolviĝo daŭris kaj tute neniigis ĝin, nur la hakilo postrestis.

La alia nano devis rigardi la morton de ĝia kolego. Kompaton aŭ funebron ĝi ne konis, nur timo pri la propra vivo estis legebla en ĝiaj okuloj. Ĝi ankoraŭ povis plenumi ĝian komision, ĝi nur mortige martelbatu la sendefendan knabinon, kaj ĉio estos en ordo.

Terry divenis tiun penson kaj deprenis la malgrandan krucon de sia kolo. Kiam la demono iris paŝon al Clarissa, ŝi vidis ŝancon kaj movis la krucon antaŭ ĝian vizaĝon.

Ektimigite la servisto de la diablo perdis sian martelon kaj paŝis reen. Ĝi sciis, ke ĝi ne transvivus tuŝon de la konsekrita kruco. Fiksite ĝi rigardis al la kristana simbolo, kiu dolorigis ĝin kaj malhelpis la plenumon de ĝia tasko.

»Pelu ĝin al mi, mi dehakos per la hakilo la malbenitan kranion«, vokis Tommy, kiu ĝojis pri la evoluo de la situacio kaj jam tenis la hakilo de sia kontraŭulo per la manoj.

La diabla nano sin vidis en embusko, antaŭ ĝi la kruco, malantaŭ ĝi la hakilo. Senespere ĝi vokis por helpo al sia majstro, kiu elaŭdis ĝin en alia maniero ol atendita.

Subite la vizaĝo de la demono Rufus aperis sur apuda domomuro. Li ne volis savi la nanon, la asistanto de la diablo venis por fari finkalkulon kun la malsukcesinto.

»Vi denove malsukcesis kaj aŭdacas peti mian helpon. Vi ne indas plu vivi.«

El la frunto de lia projekcio deiĝis ruĝa fulmo kaj rapidege eniris la nanon. Por mallonga tempo ĝi estiĝis travidebla, tiam ĝi muĝe dissolviĝis, kaj la servisto de la diablo malaperis.

»Mi estas Rufus, la asistanto de la diablo kaj unu el la plej potencaj demonoj de la infero. Mi mem povus mortigi vin, Clarissa Hyde, sed vi ne estas inda kontraŭulo por mi. Ni revidos unu la alian, kaj tiam venos la fino de via vivo.«

Per la sama muĝo kiel la diablo la projekciaĵo sur la domomuro malaperis. Mi povis denove movi min.

»Iam vi rakontu al mi la tutan historion, sed nun ni ĝoju pro nia venko. Kion vi pensas?«

Tommy ne ricevis respondon, anstataŭe ni ĉirkaŭbrakis nin kaj ĝojis pri nia vivo.

Je la sekva tago profesoro Robson estis informita pri la okazaĵoj de la pasinta vespero. Li videble ĝojis, aŭdante pri la neniigo de la nanoj.

»Dank’ al Dio vi ankoraŭ vivas. Mi estas tre maltrankvila pro la potenco de tiu Rufus. Ni devos multon lerni, antaŭ ol ni povos riski batalon kontraŭ tia malamiko.«

»Jen, sinjoro profesoro, ni proponas dispartigon de la laboro. Vi serĉu informojn pri tiu demono, ni havos alian taskon.«

»Kiun alian taskon?«

»Studi, sinjoro profesoro, studi. Estas lunda mateno, la trimestro komenciĝis, kaj ni devas ekstudi. Fartu bone!«

Glosaro

1. trimestro - trimonataĵo, trimonata periodo de studado ↩

2. raŭndo - po unu trinkaĵo por ĉiu persono sidanta ĉirkaŭ la tablo ↩

3. Reĝa Kolegio ↩

4. »Patro Nia«, grava preĝo de la kristanoj ↩

5. aspirino - sendolorigilo (acetil-salikilata acido) ↩

Kolofono

Aŭtoro

Thorsten Roth

Titolo

La vekiĝo de skota sorĉistino

(Clarissa Hyde numero 01)

Originala Titolo

Clarissa Hyde 01 - Das Geheimnis meiner Vergangenheit

Serio

Clarissa Hyde - Macht und Mythos (http://www.clarissa-hyde.de)

Traduko

Michael Lennartz

Lingva kontrolo

Vladimír Türk

Versio

unua versio: 2010-02-04

dua versio: 2017-05-11

tria versio: 2018-12-20

Nekomerca eldono. Publikigo por komercaj celoj ne estas permesata.

Nicht-kommerzielle Ausgabe. Veröffentlichung für kommerzielle Zwecke nicht gestattet.