Jotoka

Per tolboato

Skizo

Aŭtoraj rajtoj

Kopirajto © de la originalo (1922) Jotoka

Kopirajto © de ĉi tiu elektronika eldono (2016) Michael Lennartz

Alle Rechte vorbehalten / Ĉiuj rajtoj rezervitaj / All rights reserved.

(Al la kolofono)

Enhavo

Per tolboato

Glosaro

Kolofono

Per tolboato

München, la bavara ĉefurbo, estas ideala centro por ĉiua ajn sporto. Ĝia aparte oportuna situacio estas grava faktoro por la sanstato de la laboranta loĝantaro. La bavaraj Alpoĵ estas relative tre proksimaj kaj ebligas la praktikadon de alpinismo ĉiuspeca, precipe ankaŭ dum la vintro. Lagoj de ĉiuj vastecoj estas pli kaj malpli proksimaj kaĵ invitas al velsporto kaj naĝado. Bonaj stratoj kaj vojoj favoras la migradon tra pentrindaj regionoj. Facile atingeblaj estas aro da sudbavaraj riveroj sovaĝaj kaj kvietaj, laŭ plaĉo, por ŝervi al unu el la pli novaj sportoj multe favorataj: la tolboato-sporto. La Isar-rivero mem prezentas de la Antaŭ-Alpoj ĝis München romantikan aspekton tute apartan, apenaŭ troveblan en alia regiono. Tial do ne estas mirinde, ke ĝuste sur ĉi tiu rivero la tolboata ŝporto trovis la plej prosperigajn kondiĉojn por sia evoluado. Dimanĉo-matene oni veturas per la unuaj vagonaroj de la Isar-vala fervojo kelkajn dekojn da kilometroj almonte kaj povas ĝui dum tuttaga boatveturo la plej diversajn, ravajn impresojn.

Mia daŭra okupo per multaj laboroj poresperantaj ne lasas al mi tempon, praktiki fervore iun ajn sporton. Tamen mi estas tre simpatia al ĉiu sportemo prudenta kaj volonte partoprenas tian entreprenon. Jen kial mi plezure ekkaptis la unuan okazon fari mallongan veturon en tolboato, des pli ke mi ankoraŭ neniam ĝuis tian vojaĝon.

Post longa tempo la hazardo estis aranĝinta novan intervidiĝon kun unu el miaj amikoj. Iam li estis promesinta lerni Esperanton, li eĉ eklernis, sed apenaŭ komencinte li ĉesigis la studadon »pro gravaj negocaj aferoj«. Nu, mi proprasperte konas tion, kaj tial mi riproĉis lin iom; li klarigadas al mi siajn devojn kaj fine – kvazaŭ por indulgigi min – faris al mi la inviton, partopreni veturon en lia memkonstruita tolboato.

Kompreneble mi ne hezitis danke akcepti ĝinh Bedaŭrinde nur sa bata posttagmezo estis disponebla kaj – konsiderante la vesperiĝon jam iom fruan de la septembraj tagoj – ni devis tial kontentiĝi pri nur mallonga vojaĝo. Kiel punkton de nia ekveturo ni fiksis la vilaĝon Wolfratshausen[1], 25 kilometroj sude de la ĉefurbo, proksime apud la enfluejo de la Loisach[2]-rivero en la Isaron.

Do, ĝustatempe je la difinita horo, la unua tridek minutoj posttagmeze, mi estis en Thalkirchen[3], malgranda antaŭurba stacio de la Isar-vala fervojo, kiu kondukas sur la okcidenta bordo de la Isaro kaj poste de la Loisako en la montaron. Mia amiko estis enmetinta sian boaton ĉe konato loĝanta en tiu kvartalo. Post kelkminuta atendado mi vidis lin elvenantan malantaŭ la preĝeja muro, klinite sub la ŝarĝo de grandaj pakaĵoj: ampleksa dorsosako, longforma sako sur la ŝultro kaj tri feraj arkoj ĉe la brako. Mi renkonte alkuris por helpi lin.

»Bone, ke mi fine alvenis«, li diris. »Apenaŭ mi povis porti ĉion-ĉi[4]. Prenu la sakon kun la trabetaro, mi petas.«

»Tre volonte«, mi diris entrepreneme, dum li faligis ĝin sur mian ŝultron, ke mi genufleksis.

Ni transportis la pakaĵojn al la perono kaj tie atendis – sidante sur benko – la vagonaron, kiu baldaŭ alvenis. Apenaŭ ni trovis loketon sur la plenega vagonestrado.

»Ĉu efektive la tolboata sporto estas tiel interesa, ke la havataj ĝuoj plene kompensas ĉiuĵn malagrablaĵoĵn?«, mi ekparolis pensante pri la ŝarĝo de mi portita kai plu portota. »Mi opinias, ke estas tre malagrable transporti la pezajn pakaĵojn, precipe tiam, kiam oni devas marŝi iom longan vojon ĝis la loko de la ekveturo.«

»Certe«, li respondis. »Tiu-ĉi kaj ĉiu alia sporto havas iujn malagrablaĵojn. Sed la postaj ĝuoj nepre estas pli ol nura ekvivalento. Mi estas konvinkita, ke vi certe aprobos mian opinion hodiaŭ vespere. Cetere mi transportas ĉi-tiun sakon, kiu enhavas la trabetaron, la ostaron por tiel diri, kutime sur malgranda stablo durada; sed okaze de mia lasta veturo ĝi rompiĝis kaj nun bedaŭrinde ne estas uzebla.«

»Vi estas tre genia konstruinto«, mi diris kaj aldonis, por ne ŝajnigi jam nun malplezuron: »Hodiaŭ ĝi ne estos necesa, ĉar la vojo de la stacidomo al la rivero ne estas longa laŭ mia scio.

»Vi estas prava«, li respondis kaj montrante al la preterfluganta pejzaĝo li daŭrigis: »La vetero favoras nin. Ni havos tute apartan ĝuon hodiaŭ.«

Estis vere: bela aŭtuna vetero regis; sennuba estis la ĉielo kaj la suno brilis agrable kaj varmete. De tempo al tempo la fervojo proksimiĝis al la rando de la alta deklivbordo kaj permesis rigardon en la valon, super kiu kuŝis delikata kaj maldensa nebulvualo. Dum aŭtuno la valo de la Isaro prezentas impresan aspekton; ne nur la kolorvaria foliaro de la arboj, inter kiu ĉarmaj domoj elrigardetas, sed precipe la perspektivoj de sur pluraj lokoj altbordaj estas vere ravaj kaj pentrinde belaj.

Mi havas iun kvazaŭ esperantan kutimon kaj tiu esta, tute instinkte palpi mian verdan stelon de tempo al tempo. Subite mi rimarkis, ke ĝi estis for, neretroveble perdita. Tio malĝojigis min funde de mia esperanta koro; ĉu eble iu malfavora antaŭsigno? Ĝi estis veterano de paca batalado, ĉar mi portadis ĝin pli ol 9 jarojn ĉiutage, tri kvaronojn de mia esperantista vivo. Mia amiko aŭskultis mian nekrologan paroladon kun rideme serioza mieno kaj diris: »Estu certa pri mia simpatio. Tamen ne plendu, ĉar estas pli bone perdi ĝin tiamaniere, ol en vigla kluba kunsido.«

Sed mi pardonis lian ironion, memorante, ke mi ja kunportis flagon fiksotan sur la boato. Do, mi ne estos senstela!

Post unuhora fervoĵa veturo ni proksimiĝis al nia celo. La vagonaro malsuprenveturis la deklivon, de kie ni havis belan perspektivon en la vastan valon, kaj transpasis baldaŭ la Loisach-riveron, kies vetureblecon ni fluge ekzamenis.

La Loisako estas maldekstra flankrivero de la Isaro. Ambaŭ riveroj venas el la bavara montaro en norda direkto, pli kaj pli proksimiĝas kaj fine kunfluas du kilometrojn norde de Wolfratshausen.

Tiu-ĉi vilaĝo, kies domoj estas lokitaj prefere laŭlonge de la ŝtata strato, estas en bela situacio, funde de la kruta deklivo. Ĝi havas respektindan aĝon; jam dokumentoj el la jaro 1003 citas ĝin. Ĝi estas ankaŭ haltejo por la multnombraj flosoj venantaj el la montaro kaj plie favorata ekskursejo por la ĉefurbanoj.

Ni ne bezonis trairi la vilaĝon. Post mallonga marŝo ni alvenis ĉe iu flanka branĉo de la Loisako, kiu ŝajnis taŭga por la ekveturo. Baldaŭ ni ankaŭ trovis oportunan lokon por konstrui la boaton; la tero estis ebena kaj la bordo libera de kreskaĵoj malhelpantaj la enakvigon de la boato. Jam estis la tria kaj ni devis vigle labori, ĉar unu tuta horo estas necesa por la konstruado.

Ni demetis niajn jakojn. Antaŭ ĉio ni eligis el la sako la trabetaĵon, la faldeblan skeleton de la boato. Ĝi konsistas el du partoj tute samaspektaj: forta vertikala antaŭ- respektive postkilo kun pluraj deflankiĝantaj latoj el masiva, tamen elasta fraksenligno. La finoj de ĉi-tiuj latoj estas ŝraŭbe fiksataj ĉirkaŭ unu el la feraj arkoj. La du boatpintoj tiel pretigitaj estas nun interligataj per fortikaj trabetoj, kiujn en la mezo firmigas la tria ferarko. Sed antaŭ ol kunigi ambaŭ pintojn ni enigis ilin en la haŭton; ĝi estas ŝipforma sako el solida nesorbema tolo, kiu kovras la tutan boaton escepte de la loko por la ensidantoj.

»Via boato ankaŭ havas nomon«, mi diris penante deĉifri iun strangan surskribon sur la antaŭparto. »WOWI[5]? Ĉu vi, rilate al la romantiko de viaj veturoj, elektis indianan vorton?«

»Tute ne«, li ridis. »Ĝi estas la nomo de mia karulino!«

Ah, do kvazaŭ la karesa lingvo de Amoro, kiun mi bedaŭrinde ne komprenas. »Ĉarma nomo por certe ĉarma knabino!«

»Lasu viajn mokajn aludojn; vi ja mem konfesas, ke vi nenion komprenas en tiaj aferoj.«

»Certe, jes, vi estas prava«, mi diris rebonigante. »Mi konjektas el tio, ke vi ofte ekskursas kun ŝi.«

»Ne«, li respondis. »Aŭ pli bone: ne plu. Ĉar ŝi, kiel ĉiuj inoj, estas ridinde timema kaj endanĝerigas la boaton per maltrankvileco kaj ĉiama pepado pro la plej bagatelaj kaŭzoj pli ol grandaj ondoj povus. Plie ili aŭ ne scias naĝi aŭ ne povas pro la jupoj kaj entute timas la malvarman akvon … Estas vera turmento veturi kun ili.«

»Ili«? Hm … Vi donas al mi tre interesajn informojn pri inaj ecoj«, mi diris, elprenante el la poŝo de mia jako[6] mian verdstelan flagon kaj fiksante ĝin sur la ondŝirmilo de la antaŭparto.

»Jen Vidu!«, mia amiko ekkriis. »Vi perdas malgrandan stelon kaj anstataŭas ĝin per pli granda. Ŝajnas al mi, ke vi vivas kaj mortos kun la verda stelo. Mi miras, ke vi ne ankaŭ purigas la nazon per verdstela tuko!«

»Ne faru spritaĉojn«, mi rediris. »Estas evidente, ke en tiaj aferoj vi nenion komprenas.«

Malgraŭ nia disputado la laboro estis bone progresinta. La sidiloj estis enmetitaj kaj komfortaj dorsapogiloj fiksitaj ĉe la meza kaj malantaŭa arko; ankaŭ la disigebla padelilo estis preta. La boato bone aspektis; ĝi havis longon de plenaj kvar metroj, larĝon de sepdek kvin centimetroj kaj alton de tridek centimetroj. Mi devis konfesi, ke la boato estis tre fortika kaj tute konfidinda. La certeco, ke ni mem zorge konstruis ĝin, pliiĝis eĉ mian konfidemon.

Ni demetis ŝuojn kaj ŝtrumpojn, por ke ni eventuale povu tuj eliri en la akvon, se la boato surfundiĝus. La sakojn kaj la demetitajn jakojn ktp. ni stivis en antaŭa kaj malantaŭa parto kaj poste enakvigis la boaton tiel, ke la antaŭo troviĝis kontraŭflue.

»Kie estas mia sidloko«, mi demandis, »kaj kia estas mia tasko?«

»Vi devas sidi antaŭe, ĉar mi povas direkti la boaton nur de malantaŭe. Via sola tasko estas sidi tre trankvile kaj zorgi, ke via flago vigle flirtu.« Li eniris unue montrante al mi la manieron de eniro.

Estis preskaŭ la kvara kiam ni, eksidinte, puŝis la boaton for de la bordo. Sekve de l’ metodo de la enakviĝo ĝi, turniĝante, tuj gajnis la mezon de la fluo. Kelkaj premoj de la padelilo reguligis la direkton kaj komforte sidante ni estis portataj de la rivero.

Estis tute aparta impreso nesentebla de sur la bordo. Dank’ al la elrigardo nur kelkajn centimetrojn super la akvonivelo la malrapide preterpasanta bordo, riĉa de salika arbetaĵo, prezentis treege ĉarman aspekton. La riverobranĉo estis mallarĝa kaj multkurva kaj permesis tial ĉiumomente alian perspektivon.

Baldaŭ ni ennaĝis la ĉefbranĉon de la Loisako kaj pasis sub la fervoja ponto, kiun ni estis transveturintaj antaŭ unu horo. Dank’ al la elrigardo farita el la vagono ni povis nun facile ĉirkaŭiri malicajn akvobaraĵoĵn, kiuj troviĝis post la ponto. Pli larĝa estis tie-ĉi la Loisako: maldekstre alten leviĝis la arboriĉa borddeklivo ĝis cent metroj; dekstre malantaŭ iom alta bordo, kiun ni ne povis transvidi, estis plata lando kun herbejoj kaj arbaroj, kaj pli malproksime eble en distanco de mil metroj aŭ pli estis la Isaro kun sia orienta altbordo, de kiu rekte antaŭe en la regiono de la kunfluejo jam videbliĝis parto en maldensa nebulaĵo. Idilia trankvilo regis; nur iufoje delikata plaŭdo laŭtiĝis sub la pinto de nia senskue drivanta kanoto.

Ni parolis malmulte. Mediteme mi apogsidis kaj rigardis la pejzaĝon. Miaj pensoj flugis malantaŭen al epoko longe pasinta, al tempoj, dum kiuj nek vilaĝoj nek eĉ primitivaj kabanoj ekzistis tie-ĉi, al tempoj, pri kiuj ne rakontas libroj, sed nur la tero mem. Estas rimarkinde, ke tiu-ĉi regiono estas geologie tre interesa. Dum la glacia periodo la alpaj glaciaĵoj vaste etendiĝis norden en la platan landon; la tiel nomita Isara glaciejo sendis siajn branĉojn ĝis tie-ĉi. Antaŭ ĝi amasiĝis granda moreno, konsistanta el diversspecaj ŝtonaĵoj antaŭenŝovitaj de la glacio. Eĉ grandaj ŝtonegoj estis portataj tiamaniere profunden en la platlandon. Plurfoje dum la veturado ni havis okazon povi detale rigardi la tipe morenan karakteron de la pejzaĝo; deglitintaj krutaĵoj klare montras la strukturon de la tergrundo: silikargilo, piritaĵo kaj rulŝtonoj kun plejparte malprofunda humo, sur kiu la arboj nur malrapide povas kreski. En la fino de la glaciepoko la akvo de la degelantaj glaciegoj amasiĝis en valoj kaj malaltejoj, formis tie lagojn kaj marĉojn. En la vasta baseno inter la maldekstra altbordo de la Loisako en okcidento kaj dekstra altbordo de la Isaro en oriento ekestis granda lago, kiu en sudokcidento kuniĝis kun la lago de Starnberg, same glaciepoka akvamaso. Norde de la kunfluejo de Isaro kaj Loisako la du altbordoj pli kaj pli proksimiĝas; la tiea val-mallarĝo evidente devenas de tio, ke la amasiĝintaj akvegoj perforte sin liberigis, fosante profundan fluejon. Iom post iom la lago malaperis, dum tiu de Starnberg kaj aliaj en pli malpli granda vasteco konserviĝis.

Dume ni estis alvenintaj al la riverkuniĝo; ni nun devis resti veturantaj tute sur la dekstra flanko, por ke la pli rapida fluo de l’ lsaro ne drivigu nin maldekstren alborde. Mi rimarkis tuj aliiĝon de la temperaturo sekve de la malpli varma akvo. Obtuza muĝado el la riverfundo, kaŭzita de moviĝantaj ŝtonoj kaj sablaĵoj, estis aŭdebla. Pli vigle ni nun formoviĝis, pli petolaj saltis la ondoj kaj balance skuis nin de tempo al tempo. La rivero fluis larĝe inter la du valaj deklivoj, kiuj havas ĉi-tie distancon de preskaŭ du mil metroj. Jen la rivero sin dividas en plurajn branĉojn, jen ĝi ree kuniĝas kun ili; sur la insuloj kaj insuletoj, formiĝantaj kaj denove malaperantaj laŭ la fluforto, kelkfoje kreskis pli malpli densa salika arbetaĵo aŭ troviĝis nur la nuda rulŝtonaro.

La septembra suno jam malfortiĝis. La okcidenta valdeklivo estis dronanta en malintensa krepusko, dum la orientaj altaĵoj estis delikate orumitaj de la subironta suno. La malhela verdo de la pinoj kaj abioj pentrinde kontrastis kun la diversarba foliaro varianta de delikata flavo ĝis intensa brunruĝo. Iuloke sin montris kruta dekliva terglitaĵo, kies ŝtonriĉa brunflava nudaĵo atestis denove la morenan strukturon de la grundo. Kaj super ĉio sin volbis blueta serena ĉielo. La trankvilon interrompis de tempo al tempo nur ĝojvoko de gaja migranto sur la dekliva supro aŭ grako de korniko serĉanta nutraĵon.

Kelkfoje mi provis paroli kun mia amiko pri miaj impresoj, pri historiaj aŭ aliaj rimarkindaĵoj; sed li ne havis senton por tio kaj – ĉiam spritulo bonhumora – sciis eĉ malseriozajn respondojn.

La rivero nun fluis en granda kurvo; antaŭe iom maldekstre ni ekvidis la vilaĝeton kaj monaĥejon Schäftlarn[7] en ĉarma situacio funde de la deklivo, kies nebuleta ombro kovris jam la okcidentan flankon de la valo. Mallaŭta sonorado de la monaĥeja preĝejo tuŝis niajn orelojn. La monaĥejo havas respektindan aĝon kaj interesan historion; ĝi ekzistis jam longe antaŭ la fondiĝo de München (1158), certe jam antaŭ la jaro 760 kaj varioriĉa sorto estis destinita al ĝi precipe dum pluraj militoj. Nuntempe ĝin posedas Benediktaj[8] monaĥoj, kiuj gvidas bonreputacian edukinstituton por knaboj. Inter la malmultaj privataj domoj de la vilaĝeto estas multe vizitata restoracio, favorata celo por dimanĉaj ekskursantoj. Strateto, serpentumanta sur la deklivo kondukas tra la vilaĝo, kiu estas lokita iom for de la rivero, transen al la kontraŭa bordo. Tie, tute apud la rivero, staras izola ĉarma restoracio nomita »la fiŝisto ĉe la ponto«, kie flosoj ofte haltas.

Aŭdinte miajn historiajn klarigojn mia amiko spriteme proponis, ke ankaŭ ni haltu tie, ĉar la regiono ŝajnas tre honorinda. Mi konsentis, rimarkante ke eĉ mia stomako iom ekribelis, nekontentigite de spiritaj ĝuoj. Sub la ponto, en iom kaŝita loko, ni ligis la boaton al arbotrunko kaj supreniris por trinki tason da kafo. Ĝis nun la veturado daŭris preskaŭ precize unu horon, dum kiu ni trapasis pli ol ok kilometrojn.

Post dudek-minuta paŭzo ni denove ekveturis. Rapide la ĵusviditaj domoj malproksimiĝis. Maldekstre sur arboriĉa supro troviĝas aro da bone rekoneblaj remparoj kaj fosoj el iu periodo praepoka, verŝajne el la antaŭromanika[9] aŭ el la popolmigrada[10] tempoj.

Dekstre antaŭ la verdega pinaro de kruta deklivangulo ekaperis kapeleto kun blankaj muroj kaj ruĝa tegmento, kiun la malfortaj sunradioj ĉarme lumiĝis. La valo ĝis nun estis ankoraŭ sufiĉe larĝa, eble sescent-okcent metrojn; la rivero fluis ankoraŭ apartiĝinta en pluraj branĉoj; de la dekliva fundo ĝis la rivero mem ofte estis aŭ arbetaroj aŭ herbejoj. Sed subite la valaj deklivoj tute proksimiĝis ĝis eble kvarcent metroj kaj forte mallarĝigis la fluejon. Estis klare kompreneble, ke ĉi-tiun vojon la rivero estis trafosinta en sovaĝa certe plurmiljara laboro. Tiu-ĉi mallarĝejo havas longon de pli ol ok kilometroj kaj nur kelkajn kilometrojn antaŭ la urbo ĝi pli kaj pli vastiĝante perdiĝas en la ebenaĵo.

Baldaŭ la rivero ĉirkaŭfluis montodorson ĉirkaŭ cent metrojn altan, kiu okcidenten sin ŝovis en la valon; sur ĝi troviĝas la postsignoj de rom-imperia[11] fortikaĵo, kies tasko estis protekti gravan komercan kaj armean straton tie transpasantan la riveron. Tiu-ĉi strato, kiu estas ankoraŭ bone ekkonebla en konsiderinda longo, havis multe da tiaj protektantaj fortikaĵoj kaj sendube ludis gravan rolon, kiam en 15 a. Kr. la rom-imperia armeestro Drusus[12] konkere enpenetris la landon sudan de la Danubo. Meze en la riverkurbo iom apud la citita bordeliĝo rekte elstaras el la akvo la »Skt. Georga Ŝtonego«, kiu jam ofte estis pereiga por flosoj kaj kanotoj, ĉar la fluo estas sufiĉe forta en la mallarĝejo. Sur la Ŝtoneĝo troviĝas el lado tranĉita granda bildo de Skta Georgo.

Bone preterpasinte la danĝeran lokon ni rapide proksimiĝis al la granda akvobarilo de Grünwald[13]. Per ĝi oni fluhaltigas la akvon por konduki ĝin plejparte en apartan kanalon, kiu de tie-ĉi havas sian vojon sur la okcidenta flanko de la valo. La kanalo havas la celon servi al granda elektrofabrikejo, kiu profitas la forton de la akvofalo pli ol tri metrojn alta. Por flosoj apude troviĝas pasejo, kiun traveturi ni ne riskis pro la malheliĝo. Ankaŭ la barilo mem kompreneble ne estis pasebla. Jam kelkajn dekojn da metroj antaŭe la riverfundo tiel malprofundiĝis pro la tie amasiĝinta rulŝtonaĵo, ke la boato kelkaloke frotis ĝin. Por ne riski truon aŭ renversiĝon ni devis eliri en la akvon kaj porti la boaton alborde. Estis neagrabla laboro paŝi en malvarma akvo sur la ŝtonoj, des pli ke la boato estis sufiĉe peza. Sur la dekstra bordo ni surmetis niajn ŝuojn; poste portante la boaton je la pintoj ni ĉirkaŭiris la akvobarilon por transe reenakvigi ĝin. Ofte tio estis penplena laboro; ĉar kelkloke ni devis trapenetri densajn arbetaĵojn, kaj plurfoje mia amiko aŭ mi faletis. Post ĉirkaŭ dek-kvin minutoj ni povis denove forbordiĝi.

Ni devis konstati, ke rapide vesperiĝis. Ni ne povis daŭrigi nian vojaĝon, ne riskonte danĝeriĝon; ĉar la mallumo kaŝas la plej diversajn malhelpaĵojn. Ni ne vidus ĝustatempe malprofundaĵojn kaj baraĵojn, nek trovus taŭgan lokon por albordiĝi kaj diskonstrui la boaton. Tial ni decidiĝis ĉesigi la veturadon en Grünwald, kies blankan krenelitan kastelturon ni jam ekvidis sur la dekstra deklivo.

Grünwald estas ĉarma vilaĝo kun multe da modernaj luksaj kampodomoj, kies frontonoj inter la dekliva arbaro idilie aspektas. Ĝi estas loko de malnova kulturo; dum la rom-imperia tempo tre verŝajne tie jam ekzistis gravaj konstruaĵoj; sur la fundamento de tiaj estas konstruita pli malfrue la nuna kastelo. Iom sude ja preteriris la granda rom-imperia strato. Nova moderna ponto interligas ĉi-tie la du bordojn; ĝiaj blankaj betonarkoj bele kontrastas kun la malhelo de la ĉirkaŭantaj arbaroj.

Ni traveturis sub la ponto kai albordigis nian kanoton apud la digo, kiu disigas la kanalon de la rivero. Ankaŭ ĉi-tie ni devis eliri en la akvon pro la malprofundo de la rivero. Kvankam la digo ne estas tre alta, ni tamen havis penon transporti la boaton en la kanalon, ĉar grandaj pintoriĉaj ŝtonoj ne estas agrabla lundo por nudaj piedoj. Ni devis iri al la maldekstra bordo, ĉar tie supre estas la Isar-vala fervojo, per kiu ni volis veturi urben. La pli forta akvofluo de l’ kanalo necesigis energian padeladon por atingi la deziritan taŭgan lokon de albordiĝo. Ĉio sukcesis bone. La noktiĝo akcelis plejeble la diskonstruadon, kaj kiam ni ŝvitante estis finintaj nian laboron, regis jam nokta mallumo.

Sekvis ankoraŭ penega laboro, porti niajn pakaĵojn supren sur la deklivon al la stacidomo. Ankaŭ nun mi portis la trabetaron; de unu ŝultro mi volvis mian malmolan sakon sur la alian kai multain tagojn poste mi ankoraŭ sentis dolorojn, ĉar mi ne havas moligain grasaĵojn super miaj ŝultroostoj. Spiregante kaj ĝemante ni alvenis en la stacidoma restoracio, kie ni profitis la tempon ĝis la forveturo de l’ vagonaro por iom kvietigi nian nun forte sentitan malsaton.

Kaj memore ripetante ĉiujn impresojn de la ĵus pasinta tago mi devis plene aprobi la opinion de mia amiko. Malgraŭ la dolorantai ŝultroj mi estis tiel kontentigita, eĉ entuziasmigita, ke mi jam nun plezure akceptis lian inviton al plurtaga boatveturo dum la venontjara libertempo.

Glosaro

1. Volfrats-haŭsen  ↩

2. Losaĥ  ↩

3. Talkirĥen  ↩

4. La aŭtoro fakte skribis ĉion-ĉi. Mi lasis tiun skribmanieron, kvankam hodiaŭ ĝi estas nekutima. (MiLe)  ↩

5. VOVI  ↩

6. La aŭtoro skribis ĵako (de la germana »Jackett« kaj la franca »jacque«). Hodiaŭ oni uzas jako por ĉi tiu vestaĵo, kaj ĵako havas alian signifon. (MiLe)  ↩

7. Ŝeft-larn  ↩

8. La Ordeno de la sankta Benedikto estas kristana monaĥa komunumo. Ĝiaj membroj estas benediktanoj. La aŭtoro uzis la nocion »Benediktenaj monaĥoj«. (MiLe)  ↩

9. Romaniko – epoko en Eŭropo proksimume inter 1000 kaj 1250. Ĝin sekvas la gotiko. (MiLe)  ↩

10. La popolmigrado en Eŭropo estas epoko proksimume inter 375 kaj 570 kaj interligas la antikon kaj la mezepokon. (MiLe)  ↩

11. La aŭtoro uzas la vorton romana. Romano signifas aŭ »loĝanton de la urbo Romo« aŭ specon de libro. Romo estis urboŝtato, do estis Roma imperio (la imperio konkerita de Romo). Mi tial preferas rom-imperia por objektoj, kiuj rilatas al la imperio de la urbo Romo. (MiLe)  ↩

12. Nero Claudius Drusus (38 a. Kr. - 9 p. Kr.), roma politikisto kaj armeestro. (MiLe)  ↩

13. Grin-vald  ↩

Kolofono

Titolo:

Per tolboato

Aŭtoro:

Jotoka

Kopirajto © de la elektronika eldono:

2016 Michael Lennartz

Aranĝo kaj elektronika publikigo:

Michael Lennartz (2016) (20160822-mobi)

Pliaj libroj

Deutsches Lehrbuch des Esperanto

Wittenberger, T.: Grundlagen des Esperanto (Ebook bei Amazon)

En la salik-arbusto (fabeloj)

E-libro ĉe Google

E-libro ĉe iTunes

E-libro ĉe ebook.de

Senkostaj e-libroj

Libraro de www.majkel.de

E-libro ĉe Google: La roboj de Simon

Pliaj libroj el Germanio

Wittenberger, T.: Der Esperano-Express (Eine Einführung)

Wittenberger, T.: Esperanto-Lehrbuch

Sherlock Holmes: La planoj de Bruce Partington

Karl May: La unua alko

Originala librofina reklamo