Enhavo

Unua ĉapitro

Dua ĉapitro

Tria ĉapitro

Kvara ĉapitro

Kvina ĉapitro

Sesa ĉapitro

Sepa ĉapitro

Oka ĉapitro

Naŭa ĉapitro

Deka ĉapitro

Glosaro

La aŭtoro

Kolofono

Unua ĉapitro
En Fort Selkirk

Dum la unuaj tagoj de aprilo dek sledoj trenataj de hundoj veturis laŭflue sur la glacio de la McMillan-rivero. Ili estis alte pakitaj per feloj de ursoj, vulpoj, kastoroj kaj aliaj peltobestoj kaj akompanataj de tri viroj tute vestitaj per peltaĵoj. Ili estis pelt-ĉasistoj venantaj el la ĉirkaŭaĵo de la Granda Urso-Lago en la nordokcidenta parto de la Dominio[1] de Kanado, kiuj volis porti sian dumvintre akiritan ĉaspredon al la urbo Fort Selkirk, unu el la plej gravaj komercejoj de la granda Hudson-Golfa Kompanio.

La McMillan-rivero fluis de oriento okcidenten tra profunde tranĉita valo de la norda Rocky Mountains[2] kaj estis tute kovrita per glacio kaj neĝo, ĉar ĝi troviĝas sub la 63-a grado de latitudo.

Pinte de la malgranda vojaĝgrupo paŝis pliaĝa, altkreskinta viro. Du pli junaj viroj iris malantaŭ la lasta sledo por malhelpi ties postrestadon kaj por helpi al la hundoj, kiam tiu aŭ alia sledo estis haltigata de la neĝo.

Fine de la mallonga tago la viroj atingis plilarĝiĝon de la malvasta valo ĉe la enfluejo de la Pelly-rivero venanta el sudoriento en la McMillan-riveron. La printempa suno tie jam efikis, tiel ke la neĝo estis parte degelinta, kaj la roka grundo vidiĝis.

»Mi pensas, ke ni ĉi tie bivakos«, diris la gvidanto. »Vi, Nan«, daŭrigis li direkte al unu el la junaj viroj, »prenos hakilon kaj havigos al ni grandan provizon de brulligno el la subkreskaĵo tie sur la deklivo, por ke ni povu nutri grandan fajron dum la nokto. Estas malvarmege, kvankam la suno dumtage rompas tra la nebulo. Harry kaj mi maljungos la hundojn kaj preparos noktomanĝon. Unue alportu malgrandan stokon da ligno, por ke ni povu rapide bruligi fajron.«

»Kiom da tagoj ni ankoraŭ marŝos, Tom, antaŭ ol ni atingos la urbon Fort Selkirk?« demandis la juna viro nomata Harry, dum ili maljungis la hundojn kaj preparis la bivakon. »Vi rakontis, ke vi estis tie jam plurfoje.«

»Ankoraŭ tri tagojn, mia knabo«, estis la respondo, »kondiĉe, ke ne surprizos nin unu el la malbenataj neĝoŝtormoj, kiuj ofte okazas en printempo. Selkirk estas ĉirkaŭ cent kilometrojn for de ĉi tie, sed la valo baldaŭ plivastiĝas tiel, ke ni antaŭeniros pli rapide ol en la mallarĝa, neĝoplena supra parto.«

Tom Hopkinson estis viro ĉirkaŭ kvindekjara, altkreskinta, fortmuskola; ekde pli ol dekkvin jaroj li negocis kiel pelto-ĉasisto kaj kaptilisto kaj alportis fine de la plej profitiga ĉaso-sezono, komence de la printempo, la predaĵon aŭ al komercejoj de la Hudson-Golfa Kompanio en la nordo de Kanado aŭ al Fort Selkirk, depende de la regiono, kie li finis sian ĉasadon. Kun la enspezo por la peltoj kaj feloj li tiam reiris al Yankton ĉe la Misuro-rivero, la ĉefurbo de la ŝtato Dakoto, kie li pasigis kelkajn monatojn kun sia familio.

Harry Schlüters, bela juna dudektrijarulo, estis la filo de germanaj novloĝantoj, kiuj antaŭ pluraj jaroj aĉetis bienon proksime de Omaha en la ŝtato Nebrasko. Ĉar la juna Harry malŝatis agrikulturon, li kun permeso de sia patro aliĝis al sperta ĉasisto kaj kaptilisto, kiu ĉiujare iris al ĉasado en Montano, Dakoto kaj Brita Norda Ameriko. Dum unu el la ĉasiroj la juna germano konatiĝis kun Tom Hopkinson kaj ties nevo Ferdinand Hopkinson. La amerikano, al kiu tre plaĉis la juna, freŝa viro, invitis lin al ĉasado en la Dominio de Kanado kaj Brita Kolumbio. Laŭ la konsilo de sia amiko kaj instruisto Harry akceptis la inviton kaj nun remarŝis el la Dominio al Fort Selkirk.

Bruliginte fortan fajron, la du junaj viroj preparis la noktomanĝon konsistantan el grasa ursaĵo kaj faruna supo. Dume Tom Hopkinson faris truon per hakilo en la glacian kovraĵon kaj ĉerpis akvon por la hundoj per leda sitelo. Fininte la manĝon kaj doninte al la hundoj abundan manĝaĵon, la viroj bruligis siajn mallongajn pipojn kaj kelktempe babilis ĉe glaso da varmega viskia grogo[3]. Dum la nokta ripozado laŭ antaŭe difinita sinsekvo unu el ili zorgis pri la nutrado de la fajro, kiu estis nemalhavebla pro la tranĉa malvarmego.

Je vespero de la tria tago sen akcidento ili atingis la urbon kaj enloĝiĝis ĉe pensiono, da kiuj estis sufiĉa nombro en la grava komercejo.

La sperta pelto-ĉasisto frue revenis el la nordaj ĉasejoj, tial li troviĝis inter la unuaj, kiuj alvenis en la komercejo, kaj ricevis sufiĉe bonan pagon por la siaj peltoj kaj feloj de la agento de la pelto-kompanio.

»Mi pensas, knaboj«, li diris iun vesperon ĉirkaŭ unu semajnon post la alveno en Selkirk, »ni atendos kelkan tempon, ĝis la vetero estos iom pli varma, tiam ni marŝos rekte al Port Manby ĉe Yakuta-golfo, de kie ni veturos per vaporŝipo al New Westminster kontraŭe de Victoria sur la insulo de Vancouver. De Westminster ni vojaĝos trajne al Bismarck kaj de tie sur Misuro al Yankton, kie Nan kaj mi restas. Vi, Harry, povos pluvojaĝi per la vaporŝipo al Omaha al viaj gepatroj, se vi ne preferas resti kun ni en Yankton, ĝis ni en oktobro reiros supren al la dominio.«

»Mi preferas iri al Nebrasko, Tom«, respondis la juna germano. »Miaj gepatroj, precipe mia patrino, sopiras revidi min post tiom da tempo. Mi povas en aŭtuno facile reveni al vi, se vi volas preni min kun vi.«

»Certe, mia knabo«, reciprokis Tom Hopkinson. »Vi estas lerta bravulo kaj eltenis ĉiujn penojn kaj danĝerojn de nia profesio kiel forta viro.«

»Kiom longe ni marŝus de ĉi tie al la bordo de la Pacifiko?« demandis la juna Hopkinson.

»Nu, mi konjektas, ke dum du semajnoj ni povas sukcesi«, estis la respondo. »Ĝis la St.-Elias-montoĉeno la vojo ne estas tro malfacila, sed la transiro sur la ĉeno estas tre pena.«

»Saluton, amiko! Ĉu vi senakcidente alvenis al Fort Selkirk?« tiumomente voksalutis larĝŝultra viro, kies tuta eksteraĵo diskonigis la pelto-ĉasiston kaj kaptiliston. Li ĵus eniris la bufedejon kaj, ekkoninte sian malnovan amikon kaj ĉaskamaradon Tom Hopkinson, tuj sidiĝis ĉe ties tablo.

»Bonvenon, Bill!«, Tom salutis sian amikon William Brown, forte premante lian manon. »Mi ĝojas revidi vin post tiom longa tempo. Kie vi troviĝis dum la lastaj du jaroj, amiko?«

»Mi estis dungata de la Alaska Pelto-Kompanio en Sitka, Tom«, diris Brown, haviginte al si glason da viskio. »Plej ofte mi ĉasadis en Alasko kaj vendis miajn felojn al la komercejo en Sitka.«

»Jes, sed kio kondukas vin ĉi tien al Selkirk?« demandis Hopkinson scivoleme.

»Tion mi tuj rakontos al vi, amiko«, respondis Brown. »Sed mi preferas atendi, ĝis ni estos solaj«, li aldonis kun rigardeto al la du junuloj.

»Ho, ili ne ĝenas nin, Bill«, rimarkigis Hopkinson. »Tiu estas mia nevo Nan Hopkinson kaj la alia Harry Schlüters, nia juna kaj fidinda amiko. Do ekraportu viajn novaĵojn.«

Singarde vid-esplorinte la ceterajn gastojn en la bufedejo kaj konvinkiĝinte, ke tiuj sidas ĉe malproksimaj tabloj, li diris per mallaŭtigita voĉo: »En marto mi alvenis al Sitka por transdoni miajn peltojn kaj felojn en la agentejo de nia kompanio. Kelkajn tagojn poste vaporŝipo el San Francisko tie albordiĝis, kiu havis kelkcentojn da homoj, kiuj volis veturi ĝis Jimeau, por iri sur tero de tie al Dawson-City ĉe Yukon-rivero, kie laŭdire oni trovis pasintjare plurloke multon da oro. Estis viroj kaj ankaŭ kelkaj virinoj el ĉiuj ŝtatoj de la Unuiĝo, kiuj volas serĉi sian bonŝancon en la orlavejoj. Ankaŭ mi baldaŭ sentis grandan emon aliĝi al ili, sed la agento malkonsilis supreniri jam nun. Je la nuna sezono la tuta lando tie supre ankoraŭ estas kovrita per altaj neĝo kaj glacio, tion li scias proprasperte, ĉar li vivis plurajn jarojn en Nuklukveto kaj Fort Yukon, du komercejoj de la kompanio en Alasko. Se mi nepre volas iri al la orminejoj kaj orlavejoj, mi atendu almenaŭ ĝis fino de aprilo, kiam ekestos degela vetero. En marto la marŝado tra montaroj kaj stepoj estas tro danĝera, multaj homoj dum la marŝado jam mortis aĉe. Nu, mi estis konvinkita kaj veturis per la sekva vaporŝipo al Port Manby kaj de tie marŝis ĉi tien. Malgraŭ la iom pli varma vetero mi preskaŭ mortis pro malvarmego supre en la St.-Elias-montoĉeno, kvankam mi bone provizis min per peltoj kaj viskio. Kiam la glacio malfermiĝos, mi iros laŭ la Yukon-rivero aŭ veturi per boateto ĝis Dawson-City, kie mi faros pliajn planojn. Mi povus aliĝi al pluraj grupoj de orministoj, tamen la uloj ne havis fidindajn vizaĝojn kaj kondutis krude, do mi rezignis tion esperante, ke mi trovos ĉi tie en la urbo malnovajn konatojn, kun kiuj mi povos kuraĝi la entreprenon.«

»Do kiel estas, amiko«, daŭrigis Bill Brown, »ĉu vi ŝatas kun viaj junaj viroj aliĝi al mi por komune provi nian bonŝancon en la nove malkovrita orlando? Vi konas min de multaj jaroj kiel honestulon, kiun oni povas fidi sub ĉiuj cirkonstancoj, kaj mi konis vin ĉiam kiel bravulon.«

»Dankon, Bill, pro via fido«, respondis Tom. »Tia danĝera kaj riska afero devas esti zorge konsiderata. Mi devas pensi je miaj edzino kaj infanoj, mi ne estas sola en la mondo, kiel vi.«

»Certe, amiko«, reciprokis Brown. »Pripensu mian proponon. Ja ni havas sufiĉe da tempo, ĉar antaŭ la paso de unu semajno la glacio ne degelos. Intertempe ĝis morgaŭ.«

»Nun, knaboj, kion vi pensas pri la plano de Bill Brown?« demandis Tom Hopkinson la du junulojn, suprenirinte kun ili en la komune loĝatan ĉambron en la unua etaĝo de la pensiono.

»Ni prefere hodiaŭ ol morgaŭ ekveturu laŭflue sur la Yukon-rivero, onklo«, vokis lia nevo kun brilantaj okuloj.

»Mi tute konsentas kun Nan, sinjoro Hopkinson«, deklaris Harry Schlüters post demanda rigardo de tiu.

»Hm, hm!« faris la maljuna ĉasisto. »Mi devas diri, ke mi ja emas kuraĝi la aventuron. Tamen mi bedaŭras, ke mi revidos miajn edzinon kaj infanojn nur post tiom da monatoj. Se ni malsukcesos, nu, kelkcent dolaroj estos perditaj, se ni havos bonŝancon, ni portos hejmen altan sumon da mono en aŭtuno. Tuj morgaŭ matene mi iros al nia agento kaj diskutos kun li la aferon. La maljuna Johnson jam de multaj jaroj vivas ĉi tie en la Dominio kaj ekzakte konas la cirkonstancojn; li konas min jam delonge kaj estas honestulo.«

Je la sekva antaŭtagmezo Tom Hopkinson anoncis al siaj junaj kamaradoj senpacience atendintaj lian revenon en la bufedejo de la pensiono, ke li decidis iri kun ili kaj Bill Brown al Dawson-City. La agento konsilis al li kuraĝi la entreprenon kiom eble plej baldaŭ, por ke ili atingu la orkampojn antaŭ la komenco de la mallonga somera sezono. Gravas alveni al Alasko antaŭ tiuj miloj da orserĉistoj, kiuj ekiras ekde San Fransisco.

»Sekve de tio mi petis sinjoron Johnson«, daŭrigis Hopkinson, »ke li sendu la plejparton de la mono, kiun ni konfidis al li, al mia edzino en Yankton, kaj diris al li, ke vi, Harry, dum la hodiaŭa tago venos al li por peti, ke li sendu al via patro la duonon de via parto de la mono por la venditaj feloj. Ni volas reteni nur kelkcent dolarojn por la aĉeto de la necesaj iloj kaj de abunda provizo de nutraĵoj. La agento diris al mi, ke en la orlavejoj kaj minejoj nutraĵoj estas akireblaj nur por plej altaj prezoj.«

Kiam post nelonge William Brown eniris la bufedejon, Hopkinson sciigis al li sian decidon kaj ankaŭ, kion la agento konsilis al li.

»Tio estas saĝa de vi!« elvokis Brown ĝojigite, skuante la manon de sia amiko Tom same kiel de la du junaj homoj. »Mi estas firme konvinkita, Tom, ke ni ĉiuj ne bedaŭros tion! Ni du maljunuloj ja estas spertaj pri ĉi tiu regiono ekde jaroj, kaj en Alasko la cirkonstancoj ne estos tro malsamaj de la Dominio. La du junaj homoj estas fortaj kaj lertaj ĉasistoj, jam gajnis saĝon, jen la afero ne povas malsukcesi. Nun antaŭ ĉio ni havigu al ni nutraĵojn, laŭdire ili estas multkostegaj supre, krome mi serĉos bonan kaj grandan boaton. Mi informiĝis kaj eksciis, ke laŭ la Yukon-rivero ĝis Dawson-City estas ĉirkaŭ tricent kilometroj, kiujn ni povas komforte veturi dum ok ĝis dek tagoj. Perpiede ni bezonas almenaŭ la trioblan tempon, krome la marŝado estus tre peniga por ni, ĉar ni devus porti la nutraĵojn mem.«

Dum la unuaj tagoj de majo la glacio disrompiĝis sur la Pelly- kaj la Lewis-riveroj kaj sekve ankaŭ sur la Yukon-riverego, kiu fontas en la kunfluo de tiuj du kaj nur ekde Fort Selkirk havas la nomon Yukon.

Brown sukcesis malmultekoste aĉeti bone konstruitan, sufiĉe grandan boaton, kaj kiam la akvo senglaciiĝis, la iloj konsistantaj el pioĉoj, ŝoveliloj kaj pluraj kribriloj el forta ferlado kaj la nutraĵoj estis ŝarĝitaj en la veturilon. Ses sakoj da faruno, granda nombro da ladskatoloj kun viandokonservaĵoj, kelkaj lardhaŭtoj kaj du bareletoj da bona viskio formis la stokon de nutraĵoj. Tom Hopkinson retenis nur du el la dudek trenhundoj, kiujn li alkondukis el la nordo, kaj fordonacis la aliajn al konatoj en Selkirk. Kompreneble la kvar ĉasistoj provizis sin abunde per municio por siaj ĉaspafiloj kaj revolveroj.

Ekde Fort Selkirk la Yukon-rivero fluas longdistance en nordokcidentan direkton inter la okcidentaj deklivoj de la Rocky Mountains kaj la orientaj deklivoj de la Alaska Montaro ĝis Dawson-City, tiu urbo ankoraŭ apartenas al la Dominio de Kanado, kaj de tie pli okcidenten ĝis Fort Yukon, kiu estas iom pli ol 1400 kilometrojn for de Selkirk. De Fort Yukon la rivero turniĝas sudokcidenten kaj fluas 270 kilometrojn multkurbe tra plata lando maldense kovrita de piceoj, poploj kaj salikoj, formanta multajn insulojn, tiam ĝi rompas 500 ĝis 1000 metrojn larĝa tra la montokresto[4] de la Tanana-montetoj kaj fluas sub la nomo Kvikhpak per pluraj larĝaj brakoj en la Norton-markolon ĉe la loko Kipnak.

Dua ĉapitro
Sur la Yukon-rivero al Dawson-City

Dum la unuaj tagoj de la veturo sur la rivero Tom Hopkinson kaj liaj kamaradoj devis batali kontraŭ multaj malfacilaĵoj, ĉar precipe la Pelly-rivero venanta el la sovaĝa Rocky Mountains ankoraŭ alportis tre multajn glaci-platojn, kiuj kelkfoje tute kovris la supran parton de la Yukon-rivero, pro kio la vojaĝantoj ofte devis albordiĝi kaj sekurigi sian veturilon surborde.

»Ni atendu unu semajnon«, opiniis la maljuna Hopkinson, kiam ili starigis sian noktan bivakon vespere de la dua tago sur la okcidenta bordo. »Apenaŭ dudek kilometrojn ni antaŭeniĝis post kiam ni ekveturis de Selkirk.«

»Havu paciencon por unu aŭ du tagoj, amiko«, respondis Brown. »La suno plifortiĝas de tago al tago. Vi jam povas rimarki, ke malpli da glaci-platoj flosas laŭ la rivero ol hieraŭ kaj hodiaŭ posttagmeze.«

Efektive la opinio de Brown konfirmiĝis jam la sekvan matenon, ĉar la Yukon-rivero estis preskaŭ tute senglacia, nur unuopaj platoj flosis sur ĝi. La boato sufiĉe rapide antaŭeniĝis, ĉar pro la komenciĝanta neĝo-degelado la rivero estis grave kreskinta.

Je la kvina tago post la forveturo la kvar veturantoj aŭdis muĝan bruon. La pliaĝa Hopkinson sidanta en la antaŭo rimarkis, ke la akvo de la rivero fluas multe pli rapide ol antaŭe. La rokaj bordoj de la montaro malvastigis la riveran valon, nur okcidenten ĝi iomete relarĝiĝis. Baldaŭ ili ekvidis el tiu direkto la alfluon de malgranda rivero, kiu trans la malvastaĵo enverŝiĝis en la Yukon-riveron.

»Direktu la boaton al la bordo de la jena rivero, Bill«, vokis Tom al sia amiko laŭtvoĉe. »Antaŭ ni estas akvofalo; mi povas klare vidi la disŝpruciĝon de la akvo. Forte remu, knaboj«, li aldonis, »alikaze la fluego tiros nin rekte en la akvofalon.«

Nur per streĉado de ĉiuj fortoj la du remantoj kaj Brown sukcesis movi la veturilon el la potenca fluego de la Yukon-rivero en la alfluejon de la maldekstra flanka rivero kaj atingi la nordan bordon. Tuj supre de la kunfluejo ili trovis konvenan lokon por albordiĝi, kvankam tiu nur estis malmultajn metrojn vasta, sed sur ĉiuj aliaj lokoj la roka deklivo tro proksimiĝis al la riverujo.

Sekure fiksinte la boaton sur elstaranta rokaĵo, la kvar viroj iris laŭflue sur la bordostrio apenaŭ unu metron larĝa por certiĝi pri la obstaklo baranta ilian vojon.

Iom pli ol unu kilometron malsupre de la enfluejo ili ekvidis rokan kreston, kiu etendiĝis de la dekstra bordo laŭlarĝe de la Yukon-rivero kaj tiel formis baraĵon, super kiu la riverego falegis pli ol dudek metrojn, kreante belegan akvofalon. Estis la falaĵoj de la supra rivera fluo nomataj Upper Ramparts inter la enfluejoj de la Katsika-rivero en okcidento kaj la Steward-rivero en oriento en la loko, kie la Yukon-rivero rompas tra la Rocky Mountains. Admire rigardante Hopkinson kaj liaj kamaradoj miregis pro la grandega maso de la akvofalo kaj la bruega kirlaĵo je ties piedo; precipe la du junaj homoj estis ravataj de la grandioza rigardo.

»Ni vere ne bonfartus, falante en la bolantan kirlaĵon!« vokis William post kelka tempo. »Ĉiuj niaj ostoj rompiĝus! Estas belega vido, tion mi konsentas, sed kiel ni daŭrigos nian vojaĝon per la boato?«

»Ho, tio ne estas tro danĝera, amiko«, respondis Tom Hopkinson. »Ni nun reiros al nia albordiĝejo, tranoktos tie, malŝarĝos la sakojn kun la nutraĵoj kaj portos tiujn kaj la boaton surborde laŭ la rivero, ĝis la akvo fluas pli trankvile. Estos peniga laboro sur la mallarĝa bordostrio, sed ĝi estas neevitebla, ĉar ne eblas lasi la plejmulton de niaj nutraĵoj ĉi tie!«

Efektive ne estis facila tasko por la kvar viroj, porti la tre pezan veturilon du kilometrojn sur la vojeto nur kelkajn futojn larĝa, sed ili bonŝance atingis malgrandan plivastiĝon de la riverego, ĝuste supre de la enfluejo de la Steward-rivero, kie ili povis remeti la boaton en trankvilan akvon. Ĝis la vespera krepusko ili sukcesis porti la farunajn sakojn kaj la ceterajn nutraĵojn al la nova bivakejo. Je la sekvanta mateno ili ŝarĝis la boaton per siaj nutraĵoj, subite aŭdante pafilan krakon, kiu originis sur la deklivo super ili. En tiu tute senhoma sovaĝeco oni ne preteratentas tian okazaĵon, tial la du junaj homoj ricevis la taskon preni siajn fusilojn kaj suprengrimpi la krutan bordon por esplori, kiu pafis.

Per kelka peno Harry kaj lia kamarado sukcesis altengrimpi tra densaj subkreskaĵoj kaj arbetaĵoj, ĝis ili alvenis al plataĵo kovrita de arboj. Tie al ili prezentiĝis surpriza vido. Juna indiano sin defendis per tranĉilo kontraŭ la atakoj de eksterordinare granda bruna urso, kiu, starante sur la malantaŭaj piedoj, provis ĉirkaŭpreni sian kontraŭulon per la antaŭaj piedegoj kaj tiri lin en la atingodistancon de sia vaste malfermita faŭko kun la terura dentaro. La juna indiano kaptis la gorĝon de la urso per la maldekstra mano, pikante ties korpon per la tranĉilo, sed evidente li estis tro malforta por pli longe rezisti la atakon de la grandega besto.

»Ne pafu, Nan!« vokis Harry al sia amiko, rimarkante, ke tiu pafpretigis sian fusilon. »Vi povas trafi la kompatindan ruĝhaŭtulon. Ni devas ataki la urson per la ĉastranĉiloj. Persistu, viro, persistu!« li vokis al la indiano. »Rezistu ankoraŭ momenton!«

Per kelkaj saltoj ili atingis la batalejon. Vidante siajn novajn malamikojn, la urso forlasis la indianon kaj turniĝis kontraŭ Harry Schlüters, kiu lerte evitis la piedegan baton celatan al li kaj puŝis sian longan ĉastranĉilon ĝis la tenilo sub la maldekstra skapolo[5] en la korpon de la besto, dum la juna Hopkinson samtempe boris la sian en la gorĝon de la urso. Kiel dehakita arbo la bestego falis teren kaj kuŝis senmove post kelkaj konvulsioj kaj batoj per la piedegoj.

Lasinte la gorĝon de la bestaĉo, ankaŭ la juna indiano falis teren, liaj flankoj kaj ŝultroj estis plorinde disŝiritaj kaj senkarnigitaj, li perdis multon da sango, antaŭ ol la du venis helpe al li; la peniga grimpado sur la dense arbokovrita deklivo estis tempopostula.

»La kompatindulo ja estas terure vundita«, atentigis Harry, kiam ili esploris la senkonsciulon kuŝantan surtere, foriginte ties ĉaso-ĉemizon faritan el mola cerva ledo.

»Laŭ la har-ornamaĵoj kaj la fasono de la ledaj pantalonoj li konjekteble estas Crow-indiano[6]«, opiniis Nan Hopkinson. - »Ni ja vidis en Fort Selkirk multajn ruĝhaŭtulojn de tiu tribo, kiu havas loĝlokojn ambaŭflanke de la Yukon-rivero.«

»Ni bandaĝu la malfeliĉulon tiel bone, kiel ni povas fari tion ĉi supre, aŭ li mortos pro la sangoperdo«, diris Harry.

Gute verŝinte iom da viskio el la ladaj boteloj sur la plej ŝiritajn lokojn, kio rekonsciigis la vunditon pro la fortegaj doloroj, ili distranĉis siajn poŝtukojn en striojn, per kiuj ili bandaĝis la plej profundajn vundojn kaj tiel malhelpis pluan sangoperdon. La indiano nun povis ekstari kaj estis prudente kondukata de la du junaj homoj malsupren laŭ la deklivo al la bivakejo.

»Saluton! Kiun vi jen alkondukas?« elvokis la pli aĝa Hopkinson. »Kiel Crow-indiano venas en ĉi tiun sovaĝejon? Ni ja vidis neniun el iliaj vilaĝoj dum la veturado de Fort Selkirk ĉi tien.«

»Mi supozas, ke la Crow-indianoj loĝadas en la interno de la lando, kaj tiu junulo dum ĉasiro devojiĝis al ĉi tiu fora valo. Antaŭ ĉio ni rigardu la vundojn de la kompatindulo, kiuj ŝajnas esti teruraj.«

La du spertaj ĉasistoj rapide forigis la sangoplenajn tolstriojn, aplikis taŭge pruvitan kuracan ŝmiraĵon, kiun ili ĉiam kunportis en sia ĉas-tornistro[7], sur la multnombrajn vundojn kaj tiam korekte rebandaĝis ilin. Poste ili donis al la indiano glason da viskio kaj kuŝigis lin sur kelkaj lan-kovraĵoj kaj peltoj; la vundito ŝajnis esti nekapabla paroli kaj tuj profunde ekdormis.

Tiam Brown kun la du junaj viroj suprengrimpis la deklivon por senhaŭtigi kaj distranĉi la mortigitan urson, dispartigi la malantaŭan femuran karnon kaj la antaŭajn piedegojn, kiuj donas bonegan rostaĵon. Ankaŭ la fusilon de la indiano kaj ties municiujon ili kunprenis.

Revene atingante la bivakon sur la bordo, la tri viroj trovis Tom Hopkinson parolantan kun la juna ruĝhaŭtulo. La maljuna pelto-ĉasisto uzis la lingvon de la Chipewyan-indianoj[8], kiun li lernis dum siaj ĉasiroj en la nordokcidenta parto de la Dominio kaj kiu tre similis la lingvon de la Crow-indianoj, tiel ke la du povis tre bone interkompreniĝi.

»Li estas filo de tribestro, kies komuno loĝas en la valo de la White River«, informis Tom siajn kamaradojn. »Sekvante la postsignojn de urso li malproksimiĝis de siaj kunuloj. Ĉar li estas tute nekapabla reiri la longan vojon al sia vilaĝo, mi jam klarigis al li, ke ni kunvenigos lin en nia boato al Dawson-City, de kie li povos reiri al sia popolo, postkiam liaj vundoj resaniĝos.«

»Estas bone, amiko«, diris Brown. »Estas ja neeble por ni resti tutan semajnon sur ĉi tiu malkomforta loko, krom tio, ke ni perdos multon da tempo.«

Dum la posttagmezo ĉiuj provizoj estis ree metataj en la veturilon, en kies antaŭo estis pretigita komforta kuŝejo el peltoj kaj lankovraĵoj por la vundito, tiel ke je la sekvanta mateno ili povis daŭrigi sian vojaĝon sur la rivero.

Je la tagmezo ili ekrigardis sur la maldekstra bordo de la iomete plivastiĝanta valo grupon de ĉirkaŭ dek indianoj, kiuj, ekvidinte la boaton, laŭte ekkriis kaj pafpretigis siajn fusilojn.

»Vatamba! Vatamba!« ili kriis, montrante al la vundito kuŝanta en la ŝipantaŭo.

»Haltu, mia blanka patro, ne pafu«, diris la juna indiano, pene tiom rektiĝanta, ke li povis rigardi super la rando de la veturilo. »Estas militistoj de mia patro, kiuj serĉas min!«

Poste li vokis kelkajn vortojn al la Crow-indianoj, kaŭze de tio la indianoj demetis siajn fusilojn kaj proksimiĝis al la bordo. Brown, kiu uzis la direktilon, movis la boaton proksime al la bordo, kie ĝi fine kuŝis senmove. Vatamba, tio kredeble estis la nomo de la tribestra filo, mallonge informis iun el la militistoj pri la akcidento kaj ke li estas tute nekapabla marŝi al la hejma vilaĝo. La blankuloj, al kiuj li dankas sian savon el la ungegoj de la urso, kunvenigas lin al Dawson-City kaj flegos lin, ĝis li estos resaniĝinta. Tiam li revenos de Dawson al sia patro.

La estro de la grupeto komence ne emis konsenti la planon de Vatamba, nur kiam Tom Hopkinson klarigis al li, ke la vundoj de la junua viro estas tiom gravaj kaj multnombraj, ke surtera transportado ne eblas, la maljuna militisto kontentiĝis kaj esprimis sian dankon al la ĉasisto pro la savo de ilia estonta tribestro. Tute laciĝinte Vatamba rekuŝiĝis sur sia lito kaj povis adiaŭi nur mansvinge al siaj samtribanoj, post kio la boato denove ekveturis.

La komenciĝinta pluvo igis Tom kaj liajn amikojn, jam frue posttagmeze albordiĝi sur loko ŝirmata per superpendanta, densa arbustaĵo je la maldekstra bordo kaj esplori pri taŭga bivakejo. Baldaŭ ili trovis tian en kavaĵo de la roka deklivo, kiu konjekteble estis forlavita per la forto de la flueganta rivera akvo. Reironte al la boato por porti en la kavaĵon sian vunditan kunveturanton kaj la nutraĵojn necesajn por la preparado de la sia manĝaĵo, ili estis revokataj en la malhelan spacon per malforta voko. Ili eniris pli profunden en la sulkaĵon kaj tie malkovris je sia plej granda miro viron kuŝantan sur lana kovraĵo.

»Vin sendas Dio, sinjoroj!« diris tiu kun elĉerpita voĉo en angla lingvo. »Ekde pli ol dek tagoj mi kuŝas ĉi tie senhelpe kaj forlasite; rompiĝis mia maldekstra piedo, kaj mi ne povas moviĝi.«

»Pro Dio, viro, kiel vi venis en tiun aĉan situacion?« vokis la pliaĝa Hopkinson. »Havu paciencon por kelkaj minutoj, ĝis ni bruligos fajron kaj alportos niajn nutraĵojn el la boato.«

Dum Tom dehakis kelkajn velkajn branĉojn de proksimaj arbetoj kaj bruligis helan fajron, la ceteraj viroj unue lokigis la junan indianon en la kavaĵon, poste alportis kruĉon da viskio, ursan ŝinkon kaj sakon de marista biskvito kaj fine zorgeme kovris la farunajn sakojn kaj la ceterajn nutraĵojn en la boato per granda, akvorezista gudro-kovrilo[9].

»Jen, amiko«, diris Tom, donante glason da viskio al la fremdulo, »trinku, tiam mi esploros vian piedon; dank’ al Dio mi iomete scias pri tiaj aferoj.«

Oni forigis la pantalonojn kaj la ŝtrumpojn kaj konstatis, ke la maldekstra piedo rompiĝis supre de la pied-artiko kaj tre ŝvelis, tiel ke Tom timis, ke ĝi jam putriĝis. Post pli detala esploro li konstatis, ke la osto ne splitiĝis sed nur simple rompiĝis. La resaniĝo jam komenciĝis, sed ĉar la gambo ne estis fiksita, la du ostopartoj kunkreskis ne unu sur la alia, sed unu apud la alia. Tio kredeble kaŭzis la ŝvelaĵon.

»Via maldekstra piedo estiĝos iomete pli mallonga ol la dekstra, viro«, diris Tom, finiĝinte la esploradon. »Mi ŝmiros la gambon per kuracilo kaj firme bandaĝos ĝin, tiam ĝi baldaŭ malŝvelos. Post du semajnoj la ostoj estos firme kunkreskintaj, tiel ke vi povos uzi la gambon, sed vi iomete lamos.«

»Mi dankas vin, amiko, el tuta koro«, respondis la fremdulo. »Sen la benata bonŝanco, kiu kondukis vin en la kavaĵon, mi mizere mortus. Hieraŭ mi formanĝis mian lastan biskviton kaj suferus malsaton, se Dio ne sendus vin.«

»Prenu pecon da ursa ŝinko kaj panon«, sciigis Hopkinson. »Nun ripozu kelkan tempon. Post la manĝo vi povos rakonti, kiel vi venis en tiun angulon.«

Brown, kiu kune kun la juna germano gvidis la kuiradon kaj diligente turnadis super fajro la grandan malantaŭan femuron de la urso pendanta sur rostpikilo, ridetante diris al Harry:

»Se la vojaĝo tiel antaŭeniras, ni alvenos kun ŝippleno da vunditoj en Dawson-City. Jen la viron mi vere kompatas. Kian teruran timon li eltenis tute solece kaj senhelpe en la malhela truo! Mi estas scivolema, kio okazis al li.«

Post kiam la bongusta rostaĵo estis formanĝita, de kiu ankaŭ Vatamba kaj la fremdulo ricevis abundan parton, oni ekbruligis la pipojn kaj trinkis glason da viskio kun akvo. La fremdulo revigliĝis, ĉar malaperis la timo morti pro malsato en la kavaĵo, kaj komencis sian rakonton.

»Mia nomo estas John Braddon. Mi delonge estas ministo kaj laboris multajn jarojn en la orminejoj ĉe Sacramento-rivero kaj en la ŝtato Nebrasko. Antaŭ kelkaj monatoj mi aŭdis pri la nove malkovritaj ortrovejoj en Alasko kaj la okcidenta parto de la Dominio. Mi tuj veturis al San Francisco, de tie per vaporŝipo al Sitka kaj plu al Jimeaŭ-City kaj fine marŝis perpiede al Fort Selkirk. De tie mi volis iri laŭ la Yukon-rivero. Estis malvarmege en la Rocky Mountains, ĉie kuŝis neĝo kaj glacio. En Selkirk mi disiĝis de miaj samvojaĝanoj, kiujn mi intertempe malŝatis. Inter ili estis multaj sovaĝaj senmoraluloj, ne pli bonaj ol friponoj. Mi estas honesta ministo, kiu ne ŝatas komuniĝi kun friponaro. Mi provizis min per nutraĵoj por du semajnoj, kiujn mi povis komforte transporti en mia lankovraĵo. Kiam komenciĝis degela vetero, mi ekiris de Fort Selkirk. Antaŭ iom pli ol unu semajno mi forglitis sur malseka roko kaj falis sur la bordon tiel malbonŝance, ke rompiĝis mia maldekstra piedo. Sentante terurajn dolorojn mi regrimpis supren kaj en ĉi tiun kavaĵon, kies faŭkon mi hazarde malkovris, atinginte la randon de la bordo. Vi povas facile imagi, kiajn turmentojn mi eltenis tiel sole kaj senhelpe en malhela truo sen povi moviĝi. Eĉ parto de mia biskvito malsekiĝis, kiam mi falis en la akvon, kaŭze de tio mi hieraŭ manĝis la lastan pecon da pano, kiel mi jam diris al vi.«

»Nun, amiko, la plej malbona estas pasinta«, diris Tom Hopkinson, post kiam Braddon finis sian rakonton. »Via maldekstra piedo restos pli mallonga, sed tio kredeble ne estas malhelpaĵo por ministo. Ni kompreneble kunvenigos vin al Dawson-City, kie vi povos rapide resaniĝi, tie eble troviĝos kuracisto, kiu konsilos vin.«

»Ĉu vi volas iri al Dawson-City?« demandis la ministo. »Ĉu vi volas serĉi bonŝancon en la orlavejoj? Laŭŝajne vi ne scias tro multe pri tiu metio.«

»Vi tute pravas, viro«, respondis Tom. »Ni estas pelto-ĉasistoj kaj kaptilistoj. Mi, mia nevo Nan kaj la junulo tie, Harry Schlüters, en la servo de Hudson-Golfa Kompanio, mia malnova amiko Bill Brown ĉe la Alaska Pelto-Kompanio. Oni rakontis al ni tiom multe pri la oro, kiun oni trovas en Alasko, precipe ĉe Yukon-rivero, ke ankaŭ ni volas riski tian entreprenon.«

»Do kial ne? Vi havos bonŝancon kiel multaj aliaj«, rimarkigis Braddon, »precipe, se vi ĝuste komencos la aferon. Aŭdu mian proponon. Mi proprasperte bone konas la vivon kaj agadon sur la orminejoj, tial mi intencis ne aliĝi al iu societo, sed nur propramane preni kaj elspluati minparcelon[10]. Ĉar mi dankas al vi, sinjoro Hopkinson, kaj al viaj amikoj mian vivon kaj la savon el turmenta morto, mi volas societiĝi kun vi kaj disponigi al vi miajn longjarajn spertojn kiel ministo sub la kondiĉo, ke vi aprobas mian proponon.«

»Certe, sinjoro Braddon«, reciprokis Tom Hopkinson interkonsentiĝinte per rigardo kun Bill Brown, »certe, amiko, ni kun ĝojo aprobas vian proponon. Por ni estas senduba avantaĝo, labori sub la gvidado de sperta ministo en la orlavejoj kaj orminejoj, ĉar, kiel dirite, ni kvar scias preskaŭ nenion pri tio.«

»Kio estas minparcelo, sinjoro?« demandis Harry. »Vi ĵus uzis la vorton.«

»Minparcelo estas la rajto, fosi pri oro aŭ valormetalo aŭ diamantoj sur ekzakte limigita peco da tero«, klarigis la ministo. »La unuaj malkovrantoj de orejo kompreneble ne bezonas tian parcelon, ili serĉas oron, kie ajn ili volas. Post kiam tiaj trovejoj iĝas konataj kaj multaj miloj da homoj alfluas el ĉiuj landoj, la publika estraro pretendas la kontrolon pri tiaj regionoj, disigas la teron je partoj, kiujn oni nomas parceloj, kaj lasas tiujn al la orfosistoj kontraŭ pago de kotizo. Sen tiu rimedo tre baldaŭ bataloj kaj murdoj regus inter la alirintaj homoj pro la ekspluatado de la plej riĉaj, plej orhavaj trovejoj. Inter la tieaj homoj ne mankas krudaj, perfortemaj uloj pretaj uzi tranĉilon kaj pistolon. - Sed nun mi sentas senfortecon, tiel ke mi devas kuŝiĝi. Lastatempe mi nek multe parolis nek manĝis tiel bonege kiel nun, tio lacigis min.« -

Sekvan tagon pluvegis, tial Tom Hopkinson kaj liaj kamaradoj restis sur la ŝirmita bivakejo. Vespere la vetero pliboniĝis, la mateno komenciĝis per hela sunbrilo, tiel ke la veturo estis daŭrigata, post kiam oni rapide metis la vunditojn en la boaton.

Favorata de plej belega printempa vetero, ili atingis dum la kvina tago sen epizodoj iom supre de Dawson-City la dekstrabordan enfluejon de la Klondike- en la Yukon-riveron.

Sur ambaŭ bordoj de la Klondike-rivero staris multaj kabanoj kunmetitaj el lignaj tabuloj, kiuj etendiĝis en la valon kuŝantan en larĝeco de pli ol unu kilometro inter la cedantaj deklivoj de tiu plej norda parto de la Rocky Mountains. La sciigo pri kelkaj riĉegaj ortrovaĵoj en tiu regiono disvastiĝis antaŭ nelonge kaj allogis jam kelkcentojn da orfosistoj. Ties nombro dum la sekvaj monatoj kreskos al kelkmiloj. Kiam Tom Hopkinson kaj lia societo alvenis, la plej multaj alvenantoj ekloĝis en la orlavejoj ĉe la Forty-Miles-rivero, kiu maldekstraflanke enfluas en la Yukon-riveron ĉe la urbo Fort Cudahy ĉirkaŭ kvindek kilometrojn malsupre de Dawson-City. Sekve de tiuj nove malkovritaj orlavejoj multaj orfosistoj forlasis la bordojn de la Klondike-rivero, tiel ke pluraj el la simple kunmetitaj lignaj kabanoj staris senhome, el kiuj Hopkinson kaj liaj kamaradoj portempe alproprigis al si du.

La boato estis remata laŭ la rivero kaj fiksata maldekstraborde, post kiam la kvar ĉasistoj unue portis la sakojn kun la nutraĵoj en unu el la kabanoj, dum la ministo Braddon, apogita de forta bastono, iris kun la juna indiano en la duan kabanon. La vundoj de Vatamba fermiĝis, kaj li povis iri senhelpe.

Je la sekva mateno Tom, Brown kaj la ministo, kiu povis malrapide iri, marŝis laŭ la Klondike-rivero por serĉi taŭgan lokon, kie ili povus komenci la fosadon pri orbuletoj. Sur ambaŭ bordoj ili vidis multajn virojn, kiuj fervore laboris, fosis la teron, ĝin ŝovelis en kribrilojn el forta fera lado, portis al la rivero kaj tie zorge lavadis. La homoj tiel diligente laboris, ke ili apenaŭ atentis la tri preterirantojn.

Atinginte post duhora migrado la lastan grupon de orlavistoj, ankaŭ ili komencis rompmalfermi kaj esplori la malfirman grundon sur la dekstra bordo je diversaj lokoj per la alportitaj pioĉoj kaj ŝoveliloj. Ili trovis nur tre malmultajn, malgrandajn orbuletojn[11], tiel ke la ministo konsilis post kelkaj vanaj provoj al siaj kamaradoj, ke ili serĉu bonŝancon pli distance de la bordo.

»La tuta valo ŝajnas esti kovrita de alnaĝigita grundo«, li opiniis. »En ties seka parto ni certe trovos pli grandajn orbulojn, sed tie ni devas fosi pli profunden, ĉar ili malleviĝis dum la tempo pli ol la malgrandaj pecoj, kiujn ni trovis ĉi tie. Mi ŝatas ripozi portempe, ĉar mi sentas fortan doloron en la piedo, kredeble la osto ankoraŭ ne firme kunkreskis. Tial mi preferas kuracan ripozon.«

Post nelonge Hopkinson kaj Brown revenis al la bordo kaj montris al li plurajn orbulojn, el kiuj kelkaj havis la grandon de juglando.

»Jen vi vidas, ke mia konjekto estis prava«, diris la ministo. »Antaŭ ĉio ni nun devas havigi al ni la permesilon de la ŝerifo[12] aŭ alia rajtigita oficisto, por fosi je oro sur tiu parto de la bordo, antaŭ ol aliaj devancos nin. Ni nun prenu bonan matenmanĝon, ja ni havas panon, lardon kaj botelon da viskio, kaj tiam vi, Hopkinson, devas reiri. Vi eble rimarkis, ke proksime de la rivera enfluejo staras granda kabano, sur kies tegmento flirtas angla flago, ĉar la lando ĉi tie ankoraŭ apartenas al la Dominio de Kanado. La fakta Alasko komenciĝas okcidente de Dawson-City, tion mi certe scias. En tiu domo vi trovos oficiston, kiu havas la rajton aljuĝi minparcelon por ŝpari al la orfosistoj la vojon al Dawson-City. La ceteraj policistoj zorgas pri sekureco kaj ordo. Brown kaj mi restu ĉi tie kaj intertempe marku kiel eble plej vastan spacon por nia minparcelo, malhelpante ke novalvenontoj postulas la teron por si.«

»Mi tuj ekiros, amiko«, Tom reciprokis. »Mi proponas sendi la du junajn virojn ankoraŭ hodiaŭ ĉi tien kun parto de la pakaĵo, precipe la fusiloj. Certe mi revenos nur je malfrua vespero, eble mi eĉ devos iri al Dawson-City pro la permesilo. La juna indiano povas resti ĉe niaj nutraĵoj en la kabano, alikaze morgaŭ ni ne retrovos multon da ĝi.«

Kiam Tom Hopkinson alvenis al la enfluejo de la Klondike, estis sufiĉe frue por iri en la domon de la administra oficisto kaj prezenti al tiu lian peton pri la necesa permesilo. Li ricevis la respondon, ke policia oficisto iros kun li je la sekvanta mateno al la loko, kie Tom elektis sian minparcelon, por ekzakte fiksi ties limojn kaj ricevi la pagendan kotizon.

Antaŭ noktiĝo Nan Hopkinson kaj Harry Schlüters atingis la lokon en la supra valo de la Klondike-rivero, kie Brown kaj Braddon atendis ili senpacience, ĉar ekmalvarmiĝis.

»Ligno estas diable malfacile havigebla«, respondis Brown je demando de la juna Hopkinson, kial ili ankoraŭ ne ekbruligis fajron kontraŭ la malvarmo. »En la tuta valo ni trovis nek arbon nek arbuston, tial ni markis la limojn de nia parcelo per amaseto da tero. Ni kontentigu nin per lardo, pano kaj viskio kaj tiam ĉirkaŭvolvu la lankovraĵojn. Ja ni estas pelto-ĉasistoj, kiu ne timas la malvarmon. Sinjoro Braddon povas preni du kovraĵojn pro sia malsana piedo, por ke la malvarma nokta aero ne damaĝigu lin, ni ambaŭ, Nan, prenu unu.«

Tuj post mateniĝo Harry Schlüters kaj la juna Hopkinson reiris al la enfluejo de Klondike por entrepreni la transporton de la nutraĵoj kaj duonvoje renkontis Tom Hopkinson kaj la akompanantan policiston. Tom konsilis al ili ŝarĝi la sakojn kun la nutraĵoj en la boaton kaj veturi per tiu laŭ la rivero, ĝis kie la akvonivelo tion permesos.

»Mi kredas, ke vi povos facile veturi ĝis la loko, kie troviĝas via minparcelo«, opiniis la oficisto. »Dum ĉi tiu jarsezono la rivero havas sufiĉe da akvo, ĉar la neĝdegelado supre en la montaro ankoraŭ estas forta.«

La opinio de la oficisto montriĝis ĝusta, ĉar dum la posttagmezo la boato atingis sen akcidento la lokon ĉe la dekstra bordo de la Klondike, kie la pagita minparcelo komenciĝis.

»Mi donas al vi konsilon«, diris la policisto, al kiu Hopkinson kaj Brown donis krom la kotizo por la minparcelo konsiderindan krompagon. »Sen firma domo vi ne povos loĝi ĉi tie, ĉar ni ofte travivas eksterordinare fortajn pluvegojn antaŭ la komenco de la malmultaj varmegaj semajnoj, kiuj proksime ĉe la norda tropiko formas la someron. Via tuta provizo de nutraĵoj iĝos nemanĝebla, se vi ne sukcesos meti ĝin sub firman tegmenton. Ankaŭ vi mem rapide malsaniĝos, se vi ĉiam bivakos sur la malsekiĝinta grundo. Vi vidas, ke la plej proksimaj montodeklivoj kreskitaj de arboj kaj arbustoj troviĝas pli ol du kilometrojn for de ĉi tie, do vi havus multon da peno kaj laboro pro la alporto de la necesa ligno por la konstruado de kabano. Pli malsupre, direkte al la enfluejo de la Klondike, staras pluraj kabanoj senhomaj kaj forlasitaj, kies posedintoj moviĝis al la Forty-Miles-rivero kaj disponigis la kabanojn al la ŝerifo. Se vi konsentas, mi parolos ĉi vespere kun nia ĉefo, tiel ke li lasos al vi unu el la kabanoj kontraŭ eta kotizo. Veturu morgaŭ frumatene per via boato malsupren kaj anoncu vin en la oficejo, kie la afero estos baldaŭ plenumita. La muroj kaj la tegmento de la malgranda kabano estos rapide dismetitaj kaj portitaj en la boaton, tiel ke vi povos reveni ĉi tien ĝis frua vespero.«

Kun multa danko la propono de la oficisto estis akceptita, kaj li tuj ekvojaĝis hejmen.

Je la sekva tago antaŭ noktiĝo la kvar ĉasistoj revenis al la minparcelo kaj tuj ekkonstruis la kabanon, kiu post nemultaj horoj estis finstarigita, ja ne estis tro temporaba kunmeti la unuopajn tabulojn kaj malpezajn tegmentajn trabojn.

Dum la du Hopkinson-oj, Brown kaj Braddon komencis elfosadi teron sur kvar lokoj proksime de la bordo por esplori, ĉu ĝi enhavas oron, Harry Schlüters veturis kun la indiano per la boato laŭ la rivero por alporti la nemalhaveblan lignon el la plej proksimaj arbaroj foraj kelkajn kilometrojn. Ili bezonis tiun jen por la preparado de la manĝado, jen por varmiĝi dum la ankoraŭ tre malvarmaj noktoj. Kiel jam menciite, en la valo de Klondike ekzistis nek arbo nek arbusto.

Tria ĉapitro
Ĉe Klondike-rivero

Dum pli ol unu semajno la ses kamaradoj fervore laboris sur sia minparcelo. Gvidate de la sperta ministo, ili ŝovelis la elfositan teron en la kribrilojn, portis tiujn al la rivero kaj skue tralavis ilin, ĝis nenio el la ŝlimo postrestis en ili. Ili trovis multajn orajn grajnojn kaj buletojn sur la fundo, sed neniu estis pli granda ol avelo.

»Tiel ni ne povas daŭrigi, amikoj«, diris Braddon iutage al siaj kamaradoj, kiam ili tagmanĝis. »La malmultaj orbuletoj, kiujn ni trovis ĉi tie en la ŝlimo, ne valoras la penigan laboron de ellavado. Mi estas konvinkita, ke ni trovos en la riverfundo pli multajn kaj pli grandajn orbulojn ol ĉi tie en la ŝlima tero.«

»Vi certe pravas, amiko«, respondis Brown, »sed mi ne komprenas, kiel ni povas atingi la fundon de la rivero.«

»Tio ne estas malfacila, amiko«, klarigis la ministo. »Ni atendu mallongan tempon, ĝis la akvo iomete malaltiĝos. Pro la ĉiutage kreskanta varmego tio baldaŭ okazos, tiam ni konstruos unu aŭ prefere plurajn digojn en la riveron, kio ne estos tro malfacila. Malantaŭ kaj inter tiuj digoj la akvo estos profunda nur unu futon, tio ne malhelpas esplori la fundon de la riverujo. Mi scias proprasperte, ke la riveroj alfluantaj el orhavaj montaroj ofte portas valorajn orbulojn kun si, kial ne ĉi tie? Vi vidis, ke la tero sur la bordoj de la Klondike-rivero enhavas oron, kaj mi kredas, ke ties tuta valo dum pli fruaj jarcentoj estis lago, kies akvo forvaporiĝis dum la longa tempo, krom la rivero mem, ĉar tiu ricevas sian akvon el pluraj fontoriveroj en la montaro.«

»Do mi proponas, Braddon«, diris Tom Hopkinson, »ke ni esploru la teron malproksiman de la bordo. Nia minparcelo etendiĝas pli ol cent metrojn for de la rivero.«

»Pri tio mi jam pensis, Hopkinson«, reciprokis la ministo. »La laboro de la ellavado estos pli malfacila pro la distanco al la bordo; tamen ni provu tion. Dume la akvonivelo en la rivero falos, tiel ke ni povos komenci fosadon en la riverfundo.«

Je la sekva mateno ili tuj ekfosis la teron sur tri diversaj lokoj ĉirkaŭ kvardek metrojn for de la bordo; komence ilia sufiĉe malfacila laboro estis tute senrezulta, sed post kiam ili atingis profundon de du metroj, ili trovis en ĉiu el la tri fosaĵoj plurajn orbuletojn je grandeco de kokina ovo. Tiun sukceson salutis la du junaj homoj per laŭta ĝojkrio.

»Diablo, knaboj!« vokis Braddon al ili kolerege; »silentu! Via kriaĉado tute superflue atentigas niajn najbarojn sur la apudaj parceloj, ke ni trovis ion bonan! Mi jam diris al vi pli frue, ke sur la nove malkovritaj orkampoj kunvenas fiuloj, kontraŭ kiuj ni gardu nin.«

»Vi pravas, sinjoro Braddon; tio ne okazos denove«, pardonpetis la juna germano. »Nan kaj mi ankoraŭ neniam vidis tian grandan bulon de pura oro, kaj tial kriis pro ĝojo. Kiom peza estas tiu bela ora ovo?«

»Mi taksas la orbulon je dek fundoj«, rimarkis la ministo; »ĝi valoras eble tricent ĝis kvarcent dolarojn.«

»Estas tempo, ke ni finfine havas valoran trovaĵon«, opiniis Brown. »Niaj nutraĵoj rapide malpliiĝas, ili sufiĉos dum malpli ol unu semajno.«

»Do estos pli bone, se ni tuj havigos al ni freŝan provizon«, diris Tom Hopkinson, »dum estas sufiĉe da akvo en la rivero por veturi per boato. Mi proponas, ke ni veturu al Dawson-City, tie vendos parton de la orbuletoj en la banko de Salomon Davis, kiun nia agento en Fort Selkirk rekomendis kiel fidindulon, kaj havigos al ni nutraĵojn por almenaŭ du monatoj. Kiam la akvonivelo estos tiel malalta, ke ni ne plu povos uzi la boaton, tiam la alportado de nutraĵoj estos tre malfacila.«

»Sed mi vidis plurajn vendejojn malsupre ĉe la alfluejo de la Klondike-rivero, onklo, en kiuj estas vendataj faruno, pano kaj konservaĵoj de viando«, atentigis la juna Hopkinson.

»Ho jes, Nan, sed por kiuj prezoj!« respondis Tom. »Mi aĉetis en unu el tiuj vendejoj fundon da tabako kaj devis pagi unu dolaron kaj kvindek cendojn; malgranda skatolo da kondensita lakto kostas unu dolaron, fundo da butero du dolarojn kaj kvindek cendojn, kion mi eksciis post demando. Vi povas facile imagi, kiom kostas faruno, pano kaj konservaĵoj da viando. Mi estas konvinkita, ke ni ricevos ĉi ĉiujn aĵojn pli malmultekoste en Dawson-City.«

»Mi tute konsentas kun vi, amiko Tom«, diris Braddon, »kaj proponas, ke vi kun Brown kaj viaj nevoj morgaŭ tuj post sunleviĝo ekveturos sur la rivero, post du horoj vi facile atingos la alfluejon, kaj de tie vi baldaŭ alvenos la urbon. Mi konsilas al vi kunporti bone pakite en la ĉas-tornistroj ĉiujn orbulojn, kiujn ni ĝis nun trovis, vendi la oron al la bankisto, kiun vi menciis, kaj preni nur tiom da mono, kiom vi bezonos por aĉeti nutraĵojn kaj pliajn bezonaĵojn. La reston de la mono vi deponu ĉe la banko. Ja ni havas sufiĉe da mono kun ni por pagi eventualajn elspezojn.«

»Ĉu vi ne volas kunveni al Dawson-City, Braddon?« demandis Brown.

»Ne, amiko Bill; estas pli bone, ke mi restas ĉi tie, ĉar mi volas zorge trakti mian gambon, kaj ĉefe, ĉar mi volas kun Harry kaj la indiano malhelpi eventualajn entrudemulojn ekloĝi sur nia minparcelo, kio povas facile okazi, se neniu restas por gardado.«

Ĉirkaŭ ducent ĝis tricent metrojn malsupre de la minparcelo de la kvin amerikanoj antaŭ disfaliĝema kabanaĉo sur la dekstra bordo de la Klondike-rivero tagmanĝis kvar viroj. Ilia malpura, multloke disŝirita vestaĵo konigis ilin kiel orministojn, dum iliaj vizaĝoj ŝvelintaj de viskio, ilia sovaĝeca aspekto nomis ilin kruduloj, kiuj ne estas multe pli bonaj ol etkrimuloj.

»La eternan fosadon kaj lavadon faru la diablo!« kriis unu el la uloj, prenante longan guton el sia viskia botelo. »Se la penado estus profitodona, mi volonte farus la laboraĉon, sed mi ne venis la longan vojon de San Francisco pro la mizeraj etaj orbuloj, kiujn ni ĝis nun ellavadis, diable. Ja ni apenaŭ povas satmanĝi kaj de tempo al tempo aĉeti guton da brando. La malbenitaj vendistoj jen malsupre postulas pekajn prezojn por siaj varaĉoj.«

»Vi tute pravas, Jim«, diris ruĝhara, sovaĝaspekta viro. »Nia minparcelo ne donas riĉaĵojn. La uloj laŭ la rivero kredeble estis pli bonŝancaj ol ni; almenaŭ mi antaŭ nelonge aŭdis ĝojkrion de la du junuloj; supozeble ili havis bonan trovaĵon.«

»Povas esti, Dick«, respondis tiu nomata Jim. »La maljunan lamulon, kiu estas kun ili, mi konas kiel ministon de Koloradio; li nomiĝas, se mi ne eraras, John Braddon, kaj certe scipovas la metion pli bone ol liaj kunuloj, kiuj supozeble estas pelto-ĉasistoj aŭ kaptilistoj, almenaŭ unu el ili mi vidis en Sitka ĉe la pelto-agentejo.«

»Hodiaŭ matene la du pliaĝuloj kun unu el la junuloj veturis per sia boato laŭ la rivero«, rimarkigis la ruĝharulo. »Mi vidis ilin paŝantaj el la kabano. Mi supozas, ke ili volas provizi sin per nutraĵoj aŭ ĉe la alfluejo aŭ en la urbo.«

»Certe en Dawson-City«, opiniis Jim. »La pelto-ĉasistoj estas spertuloj. Ili ne aĉetas la varojn de la vendistoj ĉe la Yukon-rivero je la senhontaj prezoj.«

»Tion ni povas facile ekscii«, diris Dick. Se ili veturis al la urbo, tiam ili tute ne povas reveni ĝis la vespero, sed devas tranokti en Dawson. Do ni nur atentu, ĉu ili reen preterveturos ĝis malheliĝo.«

»Diable, ĉu nin interesas, kiam ili revenas?« vokis alia el la orministoj. »Ni same fosu iom for de la bordo, kiel la homoj tie supre, aŭ ni prenu alian parcelon. Laŭ la ĝisnuna maniero ni ne atingos ion ajn.«

»Prave, Jack«, respondis la ruĝhara Dick. »Sed mi estas tre dankema labori en la peza kaj firma tero, kiel tion faras niaj najbaroj, kaj porti la kribrilojn longdistance por lavado en la akvo. Tial mi ne venis ĉi tien. Kiam mi ĉi-matene vidis la preterveturantan boaton kun la tri viroj, mi ekhavis ideon, kies realigo havigos al ni multon da oro sen granda peno.«

Kiam liaj kvar kamaradoj surprizite rigardis la irlandanon, li daŭrigis duonvoĉe:

»Mi estas konvinkita, ke tiuj homoj sub la gvidado de la sperta ministo kunportis konsiderindan amason da orbuletoj, kiun ili certe enfosis en sia kabano. Se la boato ĉi-vespere ne revenos, tiam ni vizitos niajn najbarojn ĉi nokte kaj prenos la orbuletojn. La laman Braddon, la ruĝhaŭtulon kaj la alian junulon ni facile subigos.«

»Sed kio estas, kiel mi supozas, se la du ĉasistoj portas sian tutan provizon de oro al Dawson-City?« esprimis Jim. »Tiam ni atentigus la policon pri ni tute sen gajno.«

»Ne, ne, Jim, tion mi ne kredas«, vigle respondis la ruĝa Dick. »Braddon tre bone scias, ke ili ricevas de la bankistoj en Dawson-City eĉ ne duonon de la prezo kiel en San Francisco. Li same kiel la kvar ĉasistoj certe havas sufiĉe da mono por aĉeti freŝajn nutraĵojn sen vendi la orbuletojn.«

»Tion ankaŭ mi kredas«, vokis Jack, malvirte aspektanta mallaboremulo el unu el la okcidentaj ŝtatoj. »Mi estas via kunulo, Dick, eĉ se ni nur duope efektivigos la planon.«

»Mi ne havas alian preferon«, rimarkigis Jim. »Mi malŝatas ĉi tiun mizeran vivon.«

Post kiam ankaŭ la aliaj du kamaradoj de tiu bando preta je ĉia krimo deklaris sian konsenton, la grupo iris al la plej proksima, tamen du kilometrojn fora brandovendejo por elspezi la lastajn orgrajnojn kaj ĝisatendi la nokton.

Komence de la krepusko Dick kaj Jack iris al sia kabano por atenti, ĉu la boato suprenveturas la riveron, dum Jim kun la aliaj du kamaradoj samcele sidiĝis sur pluraj lokoj de la bordo.

Estiĝis nokto, tamen ili ne rimarkis la boaton. Sekve la kvin kunuloj renkontiĝis en sia kabano, kie ili prenis siajn fusilojn, revolverojn kaj municion kaj pakis siajn ceterajn malmultajn havaĵojn por povi rapide preni ilin al si. Ili decidis, ke ili post la faro samnokte forlasos la Klondike-riveron kaj iros al orlavejoj ĉe la Forty-Miles-rivero, kie ili esperis malaperi inter la multnombre kunvenantaj orfosistoj.

John Braddon, Harry kaj la preskaŭ tute resaniĝinta juna indiano dum la tago diligente kaj kun profito laboris en la fosaĵoj malproksimaj de bordo. Post la vespermanĝo ili komence de la malheliĝo iris en la kabanon por dormi. La gardadon de la pordo malfermita pro la varmece prema aero plenumis la du hundoj, kiujn Tom Hopkinson kunprenis el Selkirk.

Ĉiuj trankvile dormis kelkajn horojn, ĝis Vatamba vekiĝis per la murmurado de la hundoj, kiuj tuj poste ekbojis. Rapide vekinte siajn kamaradojn, li paŝis kun fusilo enmane sub liberan ĉielon kaj ekrigardis en la briletado de la steloj plurajn formojn, kiuj prudente proksimiĝis laŭ la bordo al la kabano.

Vidante, ke la indiano malkovris ilin, la kvin uloj saltis antaŭen por malkapabligi lin per tranĉilo, ĉar ili ne riskis uzi siajn revolverojn, kies pafojn facile povus aŭdi proksimaj orfosistoj aŭ patrolo de policistoj.

Vatamba tuj pafis sian fusilon kontraŭ la plej antaŭa de la atakantoj, kies dekstra brako frakasiĝis per la kuglo, tiel ke Jim, la trafato, malbenante ŝanceliris reen. Laŭte blekante la du hundoj sin ĵetis kontraŭ du aliajn. Tiuj sin defendis per siaj tranĉiloj, sed estis malhelpataj subteni Dick kaj Jack, kiujn atakis la juna germano per revolvero kaj tranĉilo. Braddon staris en la enirejo de la kabano kaj pafadis al la uloj, kiuj defendis sin kontraŭ la hundoj.

Harry Schlüters, eksterordinare forta kaj lerta juna viro, pafis kuglon en la bruston de Jack atakanta per tranĉilo, kiu terenfalis kun laŭta krio, kaj tiam ĵetis sin kun tranĉilo en la mano kontraŭ la ruĝhara irlandano. Dick, kiu estis fortegulo, kaptis per la maldekstra mano la dekstran brakon de la germano kaj provis premi lin teren kaj piki sian bataltranĉilon en la bruston de la juna viro, sed Harry sukcesis per rapida ektiro liberigi sian brakon kaj kapti sian malamikon tiel, ke li ne povis utiligi la tranĉilon. Ambaŭ viroj nun luktis kaj provis terenĵeti unu la alian. La multe pli granda kaj forta irlandano povis nek forskui nek terenĵeti la pli facilmovan Harry, kiu kroĉiĝis al li.

Braddon rimarkis la danĝeron de sia juna amiko, sed ne povis helpi lin, ĉar pro sia lama piedo li ne povis riski batalon de viro kontraŭ viro. Lin atakis unu el la viroj, kiu sukcesis liberigi sin per tranĉilpiko de la hundoj. La indiano tiumomente saltis al la dua kaj batis lin per sia milithakilo tiel forte kontraŭ la kapon, ke tiu sensone terenfalis pro frakasita kranio. Nur nun Vatamba vidis, en kia danĝera situacio troviĝis lia amiko Harry. Per unu salto li estis apud la luktantoj kaj puŝis sian tranĉilon en la flankon de la ruĝa Dick, ĉar li ne povis utiligi sian milithakilon. Pro la malvasta ĉirkaŭpreno de la batalantoj li eble trafus sian amikon. Dick grave vundita tuj malfermis la brakojn, kion Harry uzis por puŝi sian ĉastranĉilon ĝis la tenilo en lian gorĝon, post kio la irlandano terenfalis stertorante.

Jim restariĝis kaj vidis, ke tri el liaj kunuloj jam kuŝis senvive sur la tero, kaj vokis al la unusola restanto, ke li foriĝu de la hundo kaj fuĝu kun li al la proksima bordo, sed Braddon malhelpis lin, antaŭenirante kelkajn paŝojn kaj pafante revolveran kuglon en la gambon de la viro.

Tiumomente kelkaj viroj aperis sur la batalejo kaj kaptis Jack-on, antaŭ ol tiu atingis la bordon de la rivero, kaj ties vunditan kunulon. Ili estis orfosistoj de la apudaj minparceloj. Atentiĝinte per forta pafado kaj laŭta bojado de la hundoj, ili rapidis por helpi la atakitojn.

Braddon informis ilin pri la atako de la kvin orlavistoj kaj dankis al ili. La ekscititaj homoj volis senpripense pafmortigi ilin laŭ la leĝo reganta en la okcidento, sed la ministo malhelpis ilin atentigante, ke estos pli bone je la sekvanta mateno transdoni la krimulojn al la polico, por ke ili estu kondamnataj de laŭleĝa juĝistaro je pendumilo kiel timiga ekzemplo por similaj fiuloj.

Harry ricevinte profundan tranĉilan pikon en la maldekstra ŝultro, kiun li ne priatentis dum la ekscito de la batalo, petis Vatamba-n bruligi kelkajn rezinajn abiajn branĉojn kiel torĉojn kaj tiam Braddon esplori la vundon.

La ministo sperta en tiaj aferoj konstatis post la esplorado de la ŝultro, ke la tranĉilo de la irlandano penetris ĉirkaŭ kvin centimetrojn kaj difektis vejnon, ĉar la juna viro perdis multon da sango. La vundo estis zorge purigata unue per freŝa akvo, poste per viskio kaj fine kovrata per malseka kompresbandaĝo. Harry, kiu sentis sin tre malforta pro la granda sangoperdo, sin retiris en la kabanon kaj kuŝiĝis sur sia lana kovrilo, kie li baldaŭ ekdormis.

Ankaŭ Jack kaj lia kunkrimulo estis necesbezone bandaĝitaj de Braddon kaj unu el la orfosistoj por malhelpi sangoperdon, katenitaj per ŝnuroj je la piedoj kaj metitaj en la herbon antaŭ la kabano.

Post sunleviĝo venis al la kabano de la kvin amerikanoj tri policistoj, kiujn unu el la orlavistoj informis jam dum la nokto pri la atako de la krimuloj. Braddon detale raportis la okazintaĵojn. La du kaptitoj estis portitaj al la policejo ĉe la malsupra Klondike kaj tuj plue per boato al Dawson-City. Je la sekvanta tago la ŝerifo kunvokis juĝistaron, kiu unuanime kondamnis la du krimulojn je pendumilo.

Dum la posttagmezo la boato kun Tom Hopkinson, lia nevo kaj Brown revenis el Dawson-City. Ili tre miris, kiam Braddon raportis pri la nokta batalo kun la fiuloj, tre kore dankis la junan tribestron pro lia kuraĝa konduto kaj esprimis sian bedaŭron al Harry pro la grava vundo, kiun li suferis. Pro la sangoperdo la juna viro estis tiel senforta, ke li ne povis leviĝi de la lito. Hopkinson, kiu havis multajn spertojn pri la traktado de vundoj, certigis post esplorado de la ŝultro, ke ĝi resaniĝos dum du semajnoj, se Harry zorge vivos kaj ne faros pezajn laborojn.

Kiam ili sidis kun glaso da kafo antaŭ la kabano, la pelto-ĉasisto informis la ministon, ke li ricevis mil dolarojn de la bankisto Salomon Davis, sed la orbuletojn, kiujn la bankisto taksis je dudek mil dolaroj, li metis en la banko kontraŭ depona atestilo.

»Dum la posttagmezo ni aĉetis grandan provizon de ĉiaj nutraĵoj, konservaĵojn, du bareletoj da viskio, tabakon kaj cigaredojn. Por tio ni devis elspezi preskaŭ sescent dolarojn, ĉar vere ĉio estas treege multekosta en la urbo. La malbenitaj vendistoj ne scias kiom postuli por sia varo; eĉ se ili postulus la duoblon, ili tamen ĉion vendus, ĉar orlavistoj el la tuta mondo amasas en Dawson-City. De la Bonanza-rivereto, la Forty-Mile-rivero, la orlavejoj sur la maldekstra bordo de la Yukon-rivero la homoj fluadas centope al la urbo por ŝanĝi orbuletojn kontraŭ dolaroj kaj aĉeti freŝajn nutraĵojn. Vi tute ne povas imagi, kio okazas en la brando-vendejoj, dancejoj kaj ludejoj! Kompare al tio la ludejoj kaj dancejoj en San Francisco estas kunvenoj de metodismaj eklezianoj! Ĉiam oni vidas tiritajn tranĉilojn kaj aŭdas la krakadon de revolveroj. Ni eniris tian ejon por trinki glason da brando kaj akvo kaj iom rigardi la teatraĵon, sed ni dankis al la Kreinto, kiam ni eliris tutsane.«

Kvara ĉapitro
Malkovro de El-Dorado-rivereto

La mallonga arkta somero intertempe fortiĝis. Dum la tago la suno brilis per preskaŭ tropika ardo sur la senarbigitan ebenon; post sunsubiro densaj moskitaroj amase atakis la homojn kaj dum la sufoke varmaj noktoj suferigis ilin ĝissange. La unusola rimedo kontraŭ tiuj altrudemaj etaj sangosuĉantoj estis fajro, kiun oni bruligis en la kabano kaj nutris per malseka ligno por estigi kiom eble plej multe da fumo, kiu siaflanke malleviĝis teren sur la dormantojn kaj pelis ilin ekster la kabanon. Kiam la orlavistoj tranoktadis sub libera ĉielo, tiam ili devis ĉirkaŭigi sian bivakejon sur ĉiuj flankoj per tiaj fajroj, alikaze la moskitoj ne ebligis al ili ripozadon.

Laŭ konsilo de la ministo Braddon Tom Hopkinson kaj Brown aĉetis novan minparcelon, kiu najbaris la jam uzatan kaj etendiĝis sur la dekstra bordo de la Klondike-rivero ĝis la piedo de la montara deklivo.

Braddon trovis en la blua tero, kiun ili prilaboris iom for de la rivero, tiom da grandaj orbuloj, ke li konsilis al siaj amikoj preni la tutan terspacon sur tiu ĉi parto de la bordo ĝis la deklivo antaŭ ol aliaj orlavistoj farus tion, malgraŭ la granda pagenda sumo.

Hopkinson kaj Brown plene fidis la fakajn scion kaj sperton de sia maljuna konatulo kaj pere de la polica staciestro ĉe la Klondike-rivero ricevis la necesan permesilon de la oficejo en Dawson-City por la ekspluatado de la vasta terstrio. Kompreneble Braddon pagis sian parton de la kostoj por la permesilo.

Tuj post la ricevo de la permesilo la kvin kamaradoj komencis konstrui grandan kabanon meze de la nova terspaco por marki la posedon kaj malhelpi, ke aliaj orlavistoj tie ekloĝu. Ĉar ili estis nekapablaj propraforte ekspluati tian vastan minparcelon, laŭ propono de Braddon la juna Vatamba akceptis la taskon vojaĝi al sia patro kaj peti eble dudekon da Crow-indianoj, kiuj helpu kiel laboristoj ĉe fosado kaj ellavado kontraŭ tute senpaga nutraĵo kaj unu dolaro tage. La tribestrido kun ĝojo transprenis tiun taskon kaj promesis post du aŭ tri semajnoj reveni al la Klondike-rivero kun la dezirata nombro da samtribanoj. Li tre ŝatis la kvin blankulojn, al kiuj li dankis sian vivon, kaj aparte al Harry li montris sinceran simpation.

Post la finkonstruado de la nova kabano Tom Hopkinson kun Harry kaj Brown ekloĝis en tiu, dum Braddon kun la nevo de Tom restis en la malnova. Ĉar la distanco inter la kabanoj estis tro granda, ili ne povis ĉiutage kunveni por manĝado sen troa perdo de tempo. Tial ili dispartigis la nutraĵojn kaj interkonsentis kunsidi nur dimanĉe kaj merkrede vespere en la malnova kabano.

La nove aĉetita minparcelo estis tre profitodona precipe en la fosaĵoj iom for de la rivero, kie ili trovis en la blua tero tie komenciĝanta amason da grandaj orbuletoj. Male la fosaĵoj ĉe la bordo liveris grandamase malgrandajn orbuletojn kaj orpolvon.

Iun dimanĉon Harry Schlüters post sunleviĝo iris al arbohava montara deklivo por ĉasadi, ĉar ili sentis grandan sopiron pri freŝa viando; pro la varmego jam ne bongustis la sala viando kaj la konservaĵoj.

Dum pli ol du horoj la juna germano migradis tra la arbaro sur la dekstra bordo de la Klondike-rivero sen renkonti cervon aŭ alian grandan ĉasaĵon. Li do reiris en la riveran valon, kiu mallarĝiĝis pro krute rokaj muroj por serĉi bonŝancon sur la maldekstra bordo. Post kelkaj centoj da metroj li ekvidis alfluejon de mallarĝa valo estiĝanta per dekstraflanka fontorivero de Klondike. Ŝaŭme kaj brue la klara, verdeca akvo fluegis super sennombraj rokaĵoj en malvasta riverujo al Klondike, kaj mallarĝa roka vojo ebligis paŝadon laŭflue sur la dekstra bordo.

La freŝiga malvarmeteco en la ombra valo igis la viron pluiri esperante, ke li renkontos cervon, kiu venos por trinki la malvarmetan akvon. Lace kaj malsate li sidiĝis sur ŝtono en mallarĝa roka fendo kaj prenis el sia ĉas-tornistro pecojn da lardo, da pano kaj botelon plenan de viskio por refortiĝi per matenmanĝo.

Liaj okuloj kutimiĝis je la krepusko reganta en la fendo, kaj li rimarkis flave briletantajn striojn sur kelkaj el la ĉirkaŭaj rokpecoj, kiujn li konsideris oraĵojn, kiuj trairis la kvarcan ŝtonaĵon, ne pli larĝajn ol etfingro. Li forbatis kelkajn pecojn de la ŝtonoj per la ferkovrita tenilo de sia fusilo kaj metis ilin en la tornistron por transdoni ilin al la ministo cele al pli bona esploro, ĉar li ne fidis sian propran juĝon pri la valoro de tiuj orhavaj kvarcoj. Ankaŭ en la flankaj muroj de la roka fendo li kredis rimarki similajn flavajn striojn.

Fininte la matenmanĝon kaj ekironte reen, Harry aŭdis la brueton de rompiĝantaj sekaj branĉetoj kaj tuj poste ekvidis sur la kontraŭa maldekstra bordo noblan makulhavan cervon, kiu paŝis el la arbetaĵoj kaj eniris la akvon por trinki. Fulmrapide la fusilo estiĝis pafpreta, laŭta krako eksonis inter la altaj rokoj, la cervo saltegis kaj falis tuj ĉe la bordo senvive en la akvon. La kuglo penetris tra la maldekstra skapolo en la koron.

La feliĉa pafinto lerte saltis en la riverujo de unu rokaĵo sur alian al la kontraŭa bordo, tiris la cervon sur la teron, elprenis la internaĵojn, ŝarĝis sin per la tre peza predo kaj komencis la revojon en plej bona humoro.

Nur post vespera krespusko Harry atingis la grandan kabanon sur la nova minparcelo, ĉar li devis kelkfoje ripozi por gajni freŝajn fortojn. Plenkreskinta cervo estas konsiderinda ŝarĝo por unusola viro.

Li renkontis tie la ministon Braddon kaj Ferdinand Hopkinson, kiuj pasigis la dimanĉon kun siaj amikoj. Ĝojkrie la ĉasisto estis salutata de siaj kamaradoj. Brown kaj Hopkinson tuj senhaŭtigis kaj dispecigis la cervon, poste Ferdinand komencis sperte rosti la lumban fileon kaj la hepaton per rapide bruligita fajro.

Dum ĉiuj fervore manĝis la bongustan rostaĵon, Harry rakontis siajn dumtagajn travivaĵojn kaj metis siajn alportitajn minaĵon el la tornistro.

»Tiuj estas tre riĉaj pecoj«, klarigis Braddon post pririgardo. »Morgaŭ mi detale esploros la minaĵon kaj tiam diros al vi mian opinion, amikoj. Ĉe la flagranta fajro ne eblas fari esploron. Vi devas sola reiri al nia kabano, Nan, kaj alporti al mi morgaŭ matene mian ĉas-tornistron, la grandan giskuleron kaj la martelon, kiujn vi trovos inter mia havaĵo. Pro mia lama piedo mi ne povas iri tiun vojon dufoje sinsekve.«

Kiam la juna Hopkinson je la sekvanta mateno kun la nomitaj objektoj revenis al siaj kamaradoj, la ministo komencis dissbati la minaĵojn per la martelo kaj diserigi la partojn en la granda giskulero per la granda martelo, ĝis postrestis grandgrajna polvo. Aldono de akvo ŝanĝis ĝin al dika kaĉo. El sia ĉas-tornistro Braddon prenis fortan ladan botelon plenan de hidrargo, kaj ŝutis sufiĉan kvanton da ĝi sur la kaĉon por pli facile disigi la oron, kiel li klarigis al siaj amikoj; fine li metis la giskuleron sur la fajron. Post mallonga tempo la kaĉo estiĝis likva, la minaĵo tute fandiĝis, kaj kiam la ministo prudente forverŝis la likvaĵon, el la procezo rezultis peco de pura oro je grandeco de avelo.

»Tio plaĉas al mi, sinjoroj!« ĝoje elvokis Braddon. »Vi faris malkovron, Harry, kiu povas esti treege grava por ni ĉiuj. Antaŭ ol mi povas findecidi, mi nepre devas videsplori surloke la rokfendon kaj ties ĉirkaŭaĵon. Ĉu vi kredas, Harry«, li daŭrigis, »ke mi povos iri malgraŭ mia lama gambo al tiu flanka rivereto de la Klondike?«

»Certe, sinjoro Braddon«, respondis la juna germano. »Ni ne devas grimpi sur la rokaj deklivoj kaj tra arbaroj, sed povas tre komforte iri sur la dekstra bordo de la Klondike-rivero, ĝis ni alvenas al la alfluejo de la rivereto, sur kies dekstra bordo je unu horo kontraŭflue troviĝas la rokfendo, en kiu mi trovis la minaĵon. Dum kvar horoj ni povas atingi la lokon; kiam via piedo laciĝos, ni povos ripozi.«

»Nu bone, amiko«, diris la ministo post kelka pripensado, »ni nepre devas havi certecon, ĉu en tiu flanka valo minaĵo enhavas tiom da oro, ke la instalo de minejo valoras la elspezojn, kiuj estos sufiĉe altaj. Sed estas tute superflue jam nun paroli pri tio. Mi do proponas, ke mi morgaŭ tuj post sunleviĝo ekmarŝos kun Tom Hopkinson kaj Harry al tiu rivereto. Vi, amiko Brown, restos ĉi tie en la granda kabano, kaj Nan reiros al nia malnova, por ke niaj posedaĵoj kaj la orbuletoj ne restu sen observo, kaj neniu fremdulo okupu nian parcelon. Vi ne devas multe labori dum nia forestado, Brown, kaj ĉiam devas resti proksime al la kabano. Antaŭvideble ni forestos plurajn tagojn, amiko Tom, tial ni devas kunpreni abundajn nutraĵojn, krome mi volas alporti el la malnova kabano malgrandan pioĉon, ŝtonborilon, mian saketon da eksploda pulvo kaj kion ajn mi bezonos, ĉe kio Nan kaj Harry povas helpi min.«

Tom Hopkinson kaj Brown konsentis kun la propono de la sperta ministo, kiun ili plene fidis, kaj preparis la malgrandan ekspedicion.

Dum la sekva tago Braddon kaj liaj du kamaradoj atingis la antaŭon de la rokfendo sur la dekstra bordo de la rivereto. Ili fortigis sin per bona manĝo, iom ripozis kaj tiam la ministo dum la resto de la taglumo esploris la krutajn murojn de la mallarĝa intermontaĵo kaj trovis multloke plurajn orvejnojn en la firma ŝtonaĵo, kiuj ofte estis ofte du ĝis tri centrimetrojn larĝaj.

»Laŭ mia opinio«, deklaris Braddon, kiam ili reiris al la antaŭo de la fendo, ĉar la malheliĝo en la fendo malhelpis pluan esploradon, »laŭ mia opinio fortaj pluvoj dum la someraj monatoj estigis tiun fendon en la roka muro, kiu poste plilarĝiĝis per la glacio. Morgaŭ ni iru al la fino de la intermontaĵo kaj provu grimpi al la supra rando de la muro. Se mi ne eraras, la orvejnoj iras tra la tuta ŝtonaĵo de la roka bordo, en tiu kazo mi rekomendas fari la elspezojn por instali kaj ekspluati minejon. Dum la sekvaj tagoj mi prove boros sur diversaj lokoj, kaj se la boraĵoj donos favoran rezulton, kion mi konjektas, tiam ni tuj devos havigi al ni en Dawson-City permesilon pri ekspluatado de minejo sur la tuta dekstra bordo de ĉi tiu rivereto.«

»Bone, amiko«, interrompis Tom Hopkinson; »sed ni kvin tute ne povas instali grandan minejon; tiucele ni bezonas certe spertajn ministojn, krome ĉiajn maŝinojn kaj antaŭ ĉio grandan sumon da mono.«

»Certe, amiko Tom, vi tute pravas«, respondis la ministo; »sed tiuj estas aĵoj, kiujn ni havigos al ni. La somero daŭros ankoraŭ preskaŭ du monatojn. Dum tiu tempo per helpo de la indianoj, kiujn la juna Crow-tribestro alvenigos post nemultaj tagoj, ni prilaboros niajn du minparcelojn, kaj tiam posedos tiom da orbuletoj, ke ni facile povos pagi la unuajn aĉetaĵojn. Ni donos al la indianoj pli altan tagan salajron, tiam ili volonte restos ĉe ni, kaj poste dungos ministojn en Dawson-City aŭ en Forty-Mile. Se la mino estos tiom profita, kiom mi esperas, mi alvenigos spertulojn el Koloradio aŭ el Sacramento. Ankaŭ la necesaj maŝinoj estas havigeblaj sen problemoj. Antaŭ nelonge mi aŭdis en brando-trinkejo ĉe la Klondike-rivero, ke ekde kelkaj monatoj minejo regule funkcias ĉe Bonanza-rivereto, pli granda flank-rivero de Klondike, kaj oni povis instali la necesajn maŝinojn. Onidire jam alvenis negocistoj el la okcidentaj ŝtatoj al Dawson-City kaj la orlavejoj, kiuj vojaĝis al Alasko per komisio de grandaj maŝinfabrikoj por oferti maŝinojn kaj tiel plu al la entreprenoj. La famo pri la eksterordinare riĉaj ortrovaĵoj en Alasko kaj Brita Kolumbio dum nekredeble mallonga tempo disvastiĝis tra la tuta ŝtataro kaj al Eŭropo. La posedanto de la orminejoj ĉe Bonanza-rivereto laŭdire estas usonano el la orientaj ŝtatoj, kiu tute hazarde malkovris riĉajn orvejnojn en la muroj de roka kavaĵo, kiel Harry faris tion. Mi do pensas, ke ni same utiligu tiun bonŝancan hazardon. Sed nun ni dormu, ĉar mi estas lacega post la pena marŝado kaj la grimpado en la fendo.«

Dum la sekvaj du tagoj la ministo boris diversloke en la rokajn murojn, eksplode krevigis orhavajn minaĵojn el la malmola ŝtonaĵo kaj grimpis per helpo de siaj kamaradoj ĉe la fino de la fendo ĝis la supra rando, kiun li trovis kovrita de densa arbaro kaj arbustoj. Kompreneble en la supra parto de la muroj ne troviĝis orvejnoj, aŭ nur tre mallarĝaj. Braddon certiĝis, ke la tuta roka bordo de la rivereto etendiĝis sendiference laŭflue kaj kontraŭflue, tial li konjektis, ke ili povos ekspluati ĉie en la interno de la ŝtonaĵo riĉajn orvejnojn. Ankaŭ la riverujon li esploris kaj ĉe la malfermo de la roka fendo trovis plurajn grandajn orbuletojn lavitajn el la roko.

Reveninte al sia orlavejo ĉe la Klondike-rivero, la ministo kaj liaj kamaradoj renkontis la filon de la tribestro kun dudek kvin samtribanoj, kiuj alvenis antaŭ nemultaj horoj per du malpezaj boatoj.

Vigla laborado ekestis sur ambaŭ minparceloj. La Crow-indianoj sin montris tre laboremaj, kio mirigis la du pelto-ĉasistojn, kiuj dum la longjaraj interrilatoj kun diversaj indianaj triboj en la Dominio de Kanado konatiĝis kun ties malvigleco kaj mallaboremo, kiuj forestis nur rilate al ĉasado kaj militado.

Vatamba modele por siaj samtribanoj fervore laboris en la fosaĵoj, portis la elfositan grundon al la kluzoj kaj aliaj iloj ĉe la bordo de la rivero, kiuj estis konstruitaj por la ellavado, kaj samtempe atentis pri siaj anoj por malhelpi, ke ili ne forprenu orbuletojn, al kio la plejmulto el ili emis. Tagmeze kaj vespere ili ricevis abundan manĝaĵon konsistantan el faruna kaĉo kaj lardo aŭ salviando kun terpomoj, krome dufoje tage porcion da viskio.

Kelkajn tagojn post la alveno de la indianoj Tom Hopkinson kaj Braddon kun ses indianoj veturis per ties du boatoj sur la Klondike- kaj la Yukon-riveroj al Dawson-City por tie aĉeti sufiĉan provizon de ĉiaj manĝaĵoj por nutri siajn kolegojn, kies nombro nun atingis tridekon. Dum Hopkinson okupiĝis pri diversaj aĉetoj, Braddon iris kun du el la Crow-indianoj, kiuj portis ledajn saketojn plenajn de orbuletoj, en la bankon de Salomon Davis por deponi la oron kaj ricevi kelkmilojn da dolaroj en monbiletoj, kiujn ili bezonis por la ĉiutaga elpago de la salajro al siaj ruĝaj laboristoj. La orbuletoj aktuale donitaj al la banko estis taksitaj je tridek mil dolaroj, tiel ke la bonhavo de la kvin orserĉistoj estis pli ol kvindek mil dolaroj, do sukceso, kiu kontentigis ilin post malpli ol sessemajna laboro.

De Salomon Davis la ministo iris al la ŝerifo por ricevi permesilon pri instalado kaj ekspluatado de minejo en la valo de rivereto flanka de Klondike-rivero. Kiam Braddon detale priskribis al la oficisto la troviĝon de tiu valo, la ŝerifo elvokis: »Ho! Vi certe aludas la El-Dorado-rivereton, ĉu, amiko?«

»Tio povas esti«, reciprokis la ministo. »Nek mi nek miaj amikoj sciis, ke la Klondike havas alian flankriveron ol la Bonanza-rivereto, en kies valo onidire jam funkcias orminejo. Nur hazarde juna germano apartenanta al nia societo okaze de ĉasiro malkovris la rivereton, la rokfendon kaj la orhavajn kvarcaĵojn.«

»Vidu, amiko«, diris la ŝerifo sur la tablo etendante mapon, sur kiu sufiĉe simple estis designita la kuro de la Yukon-rivero ĝis Fort Selkirk kun flankriveroj, apudaj montaroj ktp. »Vidu! Jen Klondike-rivero kun siaj fontoriveroj, la El-Dorado-rivereto kaj la Dominion-rivereto, kaj la dekstra flankrivero, Bonanza. Proksimume ĉi tie troviĝas la du minparceloj, sur kiuj vi nun laboras. Tio estas Dawson-City, laŭ la rivero sekvas la urboj Fort Reliance, Forty-Mile kaj Fort Cudahy, kie pasas la limo inter la Dominio kaj Alasko, ekzakte de nordo al sudo. Ĉar nek mi nek iu el miaj oficistoj detale konas la valon de la El-Dorado-rivereto, mi intencas, sinjoro Braddon, doni al vi permesilon por la ekspluatado de la tuta dekstra bordo de la rivereto, kiu ne estas tro longa laŭ la mapo. Vi ne pagos tre multon por tio, amiko«, li aldonis vidante la iom dubeman mienon de la ministo. »Ja ne temas pri minparcelo por ellavado de oro, sed pri entrepreno, kiu espereble ekzistos dum multaj jaroj kaj tiam ankaŭ pagos impostojn al la gubernio. Mi pensas, ke kvincent dolaroj sufiĉas por la permesilo.«

»Mi dankas al vi, sinjoro«, respondis Braddon senŝarĝigite spiregante, ĉar li estis preparita je pluraj miloj da dolaroj. »Se vi konsentas, mi tuj pagas la sumon; mi igis Salomon Davis pagi al mi kontantan monon.«

»Bone, sinjoro Braddon«, diris la oficisto, tuj skribante kvitancon pri la sumo. »Revenu al mi post unu horo, ĝis tiam la permesilo estos skribita en la oficejo.«

Intertempe Tom Hopkinson plenumis parton de siaj aĉetoj, aĉetinte amase farunon en sakoj, salviandon, lardon kaj maristan biskviton, kaj igis porti ĉion en la du boatojn, post kiam li donis la veturilojn en la gardon de kvar Crow-indianoj kaj iris al la pensiono por renkontiĝi kun Braddon laŭ antaŭa interkonsento.

Li trovis la ministon diligente manĝante sukan virbovan rostaĵon ĉe unu el la flankaj tabloj.

»Rapide, Tom«, li diris al sia kamarado, »alportigu al vi bonan virbovan rostaĵon, ni povas regali nin per tio, ĉar mi faris tre bonan negocon. Post duonhoro mi ricevos la permesilon de la ŝerifo, per kiu ni posedos la tutan dekstran bordon de la rivereto, kiun la juna germano malkovris, kaj kiu mirige nomiĝas El-Dorado-rivereto. Tion mi rigardas kiel bonan antaŭsignon por nia tiea entrepreno. Ĉu vi scias, kiom mi pagis por tiu elstara permesilo? Kvincent dolarojn! Krome mi volas informi vin, ke mi prenis tri mil dolarojn de Salomon Davis, kaj nia bonhavo ĉe la banko sumas je pli ol kvindek mil dolaroj. Ĉu, amiko, tio estas bonaj novaĵoj? Sed nun mi devas ekiri al la oficejo. Jen mil dolaroj por vi, Tom, aĉetu aldone al tio, kion vi jam havas, provizon de bona tabako, barelon da bona brando por nia uzo kaj viskion por niaj ruĝaj amikoj. Post unu horo ni renkontiĝos sur la bordo ĉe la boatoj.«

Transdonante la permesilon, la ŝerifo konsilis al la ministo, antaŭ la vintro, do ĝis mezo de septembro, bone videble marki la posedaĵon por malhelpi aĉajn kverelojn aŭ pli malbonajn sekvojn.

»Via estonta najbaro, kolonelo Daysie, kiel li nomas sin, estas diable ruza knabo el la novangliaj ŝtatoj en oriento kaj povus provi devanci vin, eksciinte pri viaj planoj«, la afabla oficisto aldonis, post kio Braddon adiaŭis kun danko.

Kvina ĉapitro
Veturo al Selkirk

Dum la sekvaj semajnoj okazis konsiderindaj ŝanĝoj en la valo de la Klondike-rivero. La famo rapide etendiĝanta tra Norda Ameriko kaj Eŭropo pri multnombraj gravaj ortrovaĵoj en la orlavejoj ĉe Klondike- kaj Yukon-riveroj allogis milojn da ĉiaj orserĉantoj kaj aventuristoj spite al la grandaj penoj, kiujn kaŭzis vojaĝo de San Francisco al Kipnack ĉe Norton-markolo apud la enfluejo en Yukon-riveron kaj de tie laŭ la rivero tra Nuklukveto, Fort Yukon, Circle City al la enfluejo de Klondike same kiel la alia de San Francisco per vaporŝipo al Sitka kaj surlande tra la montaro al Fort Selkirk kaj laŭ la Yukon al Klondike. La lasta vojaĝo daŭris 35 ĝis 40 tagojn kaj estis eksterordinare peniga kaj danĝera. Sed la espero, akiri dum malmultaj semajnoj riĉaĵojn, donis al tiuj miloj kuraĝon kaj persiston elteni kaj superi ĉiujn danĝerojn kaj penojn.

La tuta valo ambaŭflanke de la Klondike-rivero post nelonga tempo estis dispartigita je minparceloj, sur kiuj pluraj miloj da orserĉantoj de mateno ĝis vespero okupiĝis pri elfosado kaj ellavado de la teraĵo. Negocistoj starigis grandajn lignajn remizojn jen sur propraj parceloj, jen sur luprenita terspaco, en kiuj ili vendis nutraĵojn kaj viskion por altegaj prezoj al la orlavistoj.

Ankaŭ niaj amikoj permesis al tia negocisto starigi vendejon sur la unua, nun preskaŭ elĉerpita minparcelo kontraŭ taga lupago de kvin dolaroj. Tom Hopkinson kaj Brown, kiuj nome de sia societo faris la kontrakton kun la negocisto, komence miris, ke tiu sen plendado konsentis la altecon de la lupago. Post kelkaj tagoj Braddon klarigis al ili, ke la negocisto estas skoto kaj tre bone scias, kion li faras, kaj certe havos profiton. Ili decidis iom observi la viron. Kaj prave, post nelonga tempo ili konstatis, ke la ruza skoto sur la placo malantaŭ la granda ligna vendejo, kiun li ricevis kiel korton por stoki barelojn kaj kestojn, helpe de siaj dungitoj elfosis plurajn profundajn fosaĵojn en la blua tero, kiuj donis surprize riĉan ekspluataĵon da orbuletoj, kies valoro ege superis la lupagon.

La pelto-ĉasistoj estis pretervidintaj, ke la terspaco malantaŭ la vendejo tute ne estis ekspluatita de ili. Ili ĉagreniĝis, ĉar la skoto tiel superruzis ilin, sed ne povis ŝanĝi la aferon kaj devis elteni la mokon de siaj kamaradoj.

Komence de aŭgusto ili disponis pri granda kvanto da orbuletoj, tial ili decidis veturi al Dawson-City post kelkaj tagoj, deponi la oron ĉe la banko kaj havigi al si freŝajn nutraĵojn.

Vespere antaŭ la ekveturo ili kunsidis antaŭ la granda kabano, kiam la ministo diris post la manĝo:

»Vatamba hodiaŭ matene diris al mi, ke la plejparto el liaj samtribanoj volas reiri al sia hejmlando, ĉar ili aŭ ne plu ŝatas la sufiĉe penigan laboron aŭ sopiras je edzinoj kaj infanoj. Mi jam miris, ke la ruĝhaŭtuloj tiel longe kunlaboras, ĉar mi konas ilian malŝaton de ĉiu peniga laboro.«

»Certe, Braddon«, respondis Brown, »Tom kaj mi same ĝojis, ke ili tiel diligente laboras. Konjekteble la potaga salajro de unu dolaro subtenis ilian persiston. Nun ili perlaboris konsiderindan sumon kaj sopiras revojaĝi al la hejma vilaĝo, kie ili povas ripozi tutan tagon, dum iliaj edzinoj devas labori por ili. Mi malenvias tion al ili, kaj ĉar ni ne povas persvadi ilin, ili do iru hejmen nome de Dio.«

»Jes, tio estas tre bona«, diris Hopkinson pripenseme; »sed kiel ni ekspluatos nian grandan minparcelon, de kiu ni ĝis nun prilaboris malpli ol kvaronon?«

»Tiun laboron ni daŭrigos, amiko Tom«, reciprokis la ministo. »Inter la miloj da orserĉistoj, kiuj lastatempe alvenis ĉi tien, certe estas multaj, kiuj ne estis tiel bonŝancaj kiel ni, kaj apenaŭ ellavas tiom da oro, ke ili povas pagi la ege altajn prezojn de nutraĵoj, sekve ne povas vivteni sin. Multaj minparceloj sur la maldekstra bordo videble donas nur malgrandajn orbuletojn, plej ofte nur orpolvon, tion mi aŭdis de kelkaj homoj, kun kiuj mi kelkfoje kunsidis en la tiel nomata »Brando-Salono« de nia ruza skoto. Dum la sekvaj tagoj mi volas iri kun Nan al la alia bordo, kaj mi estas konvinkita, ke mi trovos tie kelkajn kompatindulojn, kiuj forlasos sian malriĉan minparcelon kaj venos al ni, tamen ne laboros en niaj fosaĵoj kontraŭ potaga salajro de unu dolaro, sed postulos kvar ĝis kvin dolarojn kaj senpagan manĝaĵon. Pro la riĉa rikolto el niaj fosaĵoj ni povas pagi tion kaj gajnos laboristojn, kiuj laboros duoble ol niaj indianoj.«

»Vi komprenas tiujn aferojn pli bone ol ni, Tom kaj mi, amiko«, respondis Brown per sia trankvila maniero, »kaj ni akceptas ĉion, kion vi proponas aŭ preferas tiurilate; pri unu afero mi tamen ŝatas atentigi vin ĝustatempe. Vi scias, Braddon, ke Tom kaj mi jam de multaj jaroj laboris kiel pelto-ĉasistoj por la Hudson-Golfa Kompanio kaj pasigis la vintrajn monatojn en norda Kanado kaj Brita Kolumbio, do ni scias, kia estos la vintro en ĉi tiuj latitudoj. Dawson-City kaj la tuta regiono troviĝas proksime al la polusa cirklo, kaj havas la saman klimaton kiel nia ĉasejo ĉe la Urso-Lago. La vintro en Alasko estas eĉ pli akra kaj komenciĝas jam meze de septembro, kiel mi aŭdis de malnovaj kamaradoj. Do ni havas nur malmultajn semajnojn da laboro sur nia minparcelo, kaj ni devas pripensi, kiel kaj kie ni pasigos la longan vintran tempon, ĉar ni interkonsentis starigi antaŭ la ekesto de la malvarmeco loĝejon sur la dekstra bordo de la Eldorado-rivereto, por konservi niajn rajtojn pri tiu profitodona regiono.«

»Vi tute pravas, Brown«, diris la ministo, »dum la lastaj tagoj ankaŭ mi multe pensis pri tio kaj faris la jenan planon. Niaj indianoj postmorgaŭ veturos per siaj du boatoj laŭ la Yukon-rivero al sia hejmlando, sed vi, Tom, kun Harry akompanos ilin ĝis Fort Selkirk.«

»Jes, sed kion mi faros en Fort Selkirk, amiko?« elvokis Hopkinson tute mirigite.

»Vi tuj aŭdos«, daŭrigis Braddon. »Vi scias, ke Salomon Davis deponas por ni jam pli ol kvindek mil dolarojn, pli ol la duoblon de tiu sumo valoras la orbuletoj kaj orgrajnoj, kiujn ni elfosis kaj ellavis dum la lastaj semajnoj. Mi ne favoras fidi al Davis ankaŭ tiun oron, kiu estas riĉaĵo por ni. La viro sin montris honesta kaj fidinda, tion mi volonte konfesas, sed en tia maltrankvila regiono ĉe la bordoj de la Yukon-rivero kun la orfosejoj, tramigrata de aventuristoj kaj friponoj, oni ne povas ĉiam kalkuli je la sekureco kaj la efiko de leĝoj. Tial mi proponas, ke Tom kun la juna germano paku nian provizon de orbuletoj kaj orgrajnoj en ledajn sakojn kaj tiujn en malplenajn farunsakojn kaj transportu ilin al Selkirk protektata de la dudek hejmen veturantaj indianoj, kiuj sin montris fidelaj kaj honestaj jam honore al sia estonta tribestro. Tie vi, Tom, estas konata ekde jaroj kaj povas kun helpo de la agento de via pelto-kompanio deponi la oron ĉe sekura banko. Vi kaj Harry povas asigni ian sumon da mono pli facile de tie ol de ĉi tie. Antaŭ ĉio vi devas dungi kelkajn ĉarpentistojn, kiu konstruos por ni firman domon ĉe la Eldorado-rivereto, en kiu ni loĝos dum la vintro, post kiam la laboro ĉi tie ĉe Klondike finiĝis. Por mi mem, la juna tribestro kaj liaj tri indianoj, kiuj decidis resti ĉe ni, vi devas alporti la bezonatajn pelto-vestaĵojn, kiujn oni ne povas aĉeti en Dawson-City aŭ nur por friponaj prezoj. Nu, amikoj, kion vi diras pri miaj proponoj?« finis la ministo sian klarigon.

»Mi tute konsentas, John«, respondis Hopkinson, »kaj estas preta postmorgaŭ ekvojaĝi. Kion vi diras, Harry?«

»Kun ĝojo mi vojaĝos«, konsentis la juna germano. »Mi eĉ tre ĝojas forlasi por kelkaj semajnoj tiun unuspecan laboron kaj forfuĝi de la teruraj moskitoj.«

Laŭ la interkonsento Tom Hopkinson ekveturis kun Harry Schlüters kaj la dudek Crows-indianoj matene de la interkonsentita tago per la du malpezaj boatoj de la indianoj laŭ la Klondike-rivero. La sakoj kun la valora enhavo estis pakitaj sammezure en la du boatojn, same la nutraĵoj por unu semajnoj.

Post tri horoj ili atingis la enfluejon de la Klondike- en la Yukon-riveron kaj pluveturis laŭ tiu, kies akvo nun en somero fluis malpli forte ol dum la printempa neĝ-degelado, tiel ke la plataj boatoj remataj de la fortaj kaj ekzercitaj indianoj rapide antaŭeniĝis. Jam je la kvina tago post la forveturo ili atingis la Upper-Ramparts-akvofalojn, kie ili devis surteriĝi, surbordigi la ŝarĝon kaj porti la veturilojn sur la mallarĝa borda vojo ĉirkaŭ unu kilometron supren de la akvofalo, kion la dudek indianoj plenumis sen penoj.

Intertempe vesperiĝis. Ili starigis sian bivakon sur malgranda plivastiĝo de la roka bordo, bruligis fajron kaj preparis vespermanĝon, kiun kompletigis Hopkinson per duobla porcio da viskio por danki al la ruĝhaŭtuloj pro la diligenta kaj prudenta agmaniero ĉe la transporto de la pezaj sakoj plenaj de oro.

Ĉar tiel proksime ĉe la akvo vidiĝis multaj moskitoj, la fajro devis ĉiam bruladi kaj sekve de tio unu el la indianoj devis maldormi.

Estis eble post noktomezo, kiam la gardanta indiano subite leviĝis kaj iris al la rando de la bordo, kie li kuŝiĝis kaj atente aŭskultis al la kontraŭa bordo. Malgraŭ la bone aŭdebla muĝado de la akvofalo troviĝanta nur unu kilometron malsupre de la bivakejo, la atento de la gardanto estis vekita de brueto, kiu ŝajnis veni de la dekstra bordo. Por certiĝi pri la kaŭzo de tiu mallaŭtaĵo, la juna indiano malsupreniris la bordan randon, kiu estis eble unu metro alta, klinis sin al la surfaco de la akvo kaj nun ekvidis je la malhela brileto de la steloj sur la dekstra bordo plurajn figurojn, kiuj ekiris trans la riveron ĉirkaŭ tridek metrojn larĝan.

La indiano regrimpis alten kaj kvarpiede iris al Tom Hopkinson, kiu dormis sur kovrilo, vekis lin kaj flustris al li:

»Mia blanka patro estu preta. Malamikoj venas de trans la Yukon-rivero!«

Fulmrapide la maljuna pelto-ĉasisto leviĝis, same kiel Harry kuŝanta apud li. Dume la indiano vekis per stranga sibla sono siajn samtribanojn bivakantajn ĉirkaŭ la fajro.

»Disŝiru la fajron, tiel ke ĝi rapide estingiĝu, kaj ĝia lumo ne diskonigu nin«, Tom ordonis mallaŭtvoĉe. »Vi, Harry, gardos kun la kuraĝulo, al kies akraj sensoj ni dankas, ke ni ne estos surprizitaj dormante, tie ĉe la eta disvastiĝo kaj atentos, ke neniu povu ataki nin de malsupre. Mi intertempe zorgos, ke la sakoj kun la oro estu stakigitaj ĉe la malantaŭo de nia bivakejo. Bone atentu, mia knabo, kiom eblas en la krespusko. Se venas ruĝhaŭtuloj de trans la riveroj, tiam ni facile sukcesos; sed se venas friponoj, kiuj iel eksciis pri nia ŝarĝo, tiam la defendado ne estos facila.«

Rapide la boatoj estis tirataj el la akvo, por ke ili ne estu forrabitaj de la atakantoj, kaj portataj en la fonon antaŭ la sakojn. Tom Hopkinson kuŝiĝis kun la plejparto de la indianoj ĉe la bordorando sur la tero, ĉar tiel li povis pli bone kaj pli klare rekoni la malamikojn vadantajn kaj naĝantajn tra la rivero.

»Estas Dog-Ribbed-(hundo-ripaj) indianoj, blanka patro«, flustris la indiano kuŝanta apud la pelto-ĉasisto, kiam la plej antaŭaj proksimiĝis je dek metroj. »Mi povas rekoni tion laŭ la kap-ornamaĵo. Ŝtelemuloj, kiujn ni venkos.«

Tom surgenuiĝis, celis al la plej proksima konturo kaj pafis. De la rivero eksonis akra militkriado, kiun respondis la militvoko de la Crow-indianoj, pluraj fusilaj pafoj fulmis tra la krepusko, sed la kugloj senefike flugis super la kapoj de la genuantoj. Oni aŭdis la brueton de homoj rapide saltantaj tra la malalta akvo, post nemultaj sekundoj eble tridek ruĝhaŭtuloj atingis la subon de la kruta bordo. Sur diversaj lokoj la atakantoj provis alteniĝi, kion malhelpis Tom kaj liaj indianoj per puŝoj de pafilkolboj kaj milithakiloj.

Subite krakis pafoj de la loko de la juna germano, kaj eksonis laŭta kriado, inter kio oni povis kompreni plurajn anglalingvajn malbenojn, kio surprizis la du blankulojn.

Tiuj elvokoj venis de tri viroj, kiuj laboris en minparcelo sur la maldekstra bordo de la Klondike-rivero. Ĉi-matene ili hazarde vidis, ke la pezaj sakoj plenaj de oro estas portitaj en la du boatojn, kiuj kuŝis kontraŭe sur la dekstra bordo. Komence ili kredis, ke la amerikanoj bone konataj al ili portos la oron al la banko en Dawson-City. Rimarkante, ke granda amaso da nutraĵoj estas ŝargita en la boaton, ili konjektis, ke la veturo okazos laŭ la Yukon al Fort Selkirk, kiu estas la plej proksima urbo ekde Klondike.

»Hm!« esprimis unu el la tri al siaj mizere aspektantaj kamaradoj. »Tio estas bona okazo por kuraĝuloj havigi al si amason da mono. Mi nombris ok sakojn, kiuj certe estas plenaj de orbuletoj, ĉar la indianoj peze portis ilin en la boatojn.«

»Vi estas stultulo, Gilbert!« respondis unu el la kunuloj. »Ĉu vi tute ne kalkulas la dudek indianojn?«

»Ho, mi konas rimedon, Fred, kontraŭ la ruĝhaŭtuloj«, rimarkigis Dan, la tria de tiu danĝera trifolio, en kiu oni unuavide rekonis etkrimulojn, kiujn oni renkontas en San Francisco kaj ĉe Sacramento-rivero centope. »Vi scias, ke mi antaŭ kelka tempo serĉis bonŝancon en la orlavejoj inter Boaco- kaj Steward-riveroj je kelka distanco laŭ la Yukon-rivero. Mi trovis nur malmultajn orbuletojn kaj laboregis kiel virbovo por ne morti pro malsato. Sed tial mi ne venis el San Francisco ĉi tien. Antaŭ kelkaj semajnoj mi do venis ĉi tien, kie mi renkontis vin, miajn malnovajn kamaradojn, kaj prenis tiun malbenitan minparcelon, kiu same ne donas konsiderindan profiton.«

»Tion ni bone scias, Dan«, interrompis lin Gilbert senpacience. »Informu nin pri via rimedo, kiel vi volas sendanĝerigi la Crow-indianojn, kiuj partoprenas la veturon en la boatoj.«

»Nu do«, Dan daŭrigis sian parolon, »laborante ĉe la Steward-rivero, mi konatiĝis en drinkejo kun tribestro de la Dog-Ribbed-indianoj, kiu almozpetis botelon da viskio, kiun mi volonte donis al li, ĉar mi faris bonan trovaĵon. La friponeto, kies tribo loĝas en la supra valo de la Steward-rivero, pli ofte venis al mi kaj almozpetis, tial ni estiĝis bonaj amikoj. Ni iru al tiu ulo, post kiam ni estos konvinkitaj, ke tiuj boatoj vere veturos laŭ la Yukon. Se mi promesos al la tribestro kelkajn barelojn da viskio kaj dekon da fusiloj kun municio por liaj tribanoj, tiam li disponigos al ni tiom da militistoj, kiom ni volas havi.«

»Tio estas elstara, kara Dan«, elvokis Gilbert. »Ni rapide paku nian havaĵon. Tion, kion ni ne povas preni kun ni, ni metu en la kabanon. Tiam ni ekiros al la enfluejo de la Klondike, antaŭ ol tiuj du boatoj estos pretaj por ekveturi. Kompreneble ni unue devas konstati, ĉu ili veturos laŭ aŭ kontraŭ la rivero. Eble ni trovos survoje boateton sur la ĉi-flanka bordo, kiun ni povos uzi. Sed nun ek, kamaradoj, ni ne hezitu eĉ unu minuton!«

Post kvaronhoro la tri krimuloj eliris el sia kabano kaj rapide paŝis sur la maldekstra bordo laŭflue. Ili trovis malgrandan boaton tiritan sur la landon, kiu kredeble apartenis al la posedantoj de pli granda minparcelo, kiuj distance de la rivero trafosis la grundon. Dan kaj liaj kunuloj sukcesis nerimarkite ŝovi la boaton en la akvon kaj rapide formoviĝi, tiel ke ili ĝustatempe atingis la enfluejon de la Klondike-rivero. Jen ili rimarkis la du boatojn, kiuj veturis, remataj de po dek indianoj, en la Yukon-riveron kaj plu laŭ tiu rivero.

Dan kaj liaj du kamaradoj sekvis post kelka distanco, sed baldaŭ perdis la rapide rematajn veturilojn pro la multaj kurbiĝoj de la Yukon. Je la tria tago ili atingis la enfluejon de la Boaco-rivero, kie ili surgrundiĝis kaj iradis laŭ la maldekstra bordo por atingi la loĝejojn de la Dog-Ribbed-indianoj, kiuj troviĝis sur monta landostrio inter la supra valo de la Boaco-rivero kaj la Steward-rivero.

Dum la dua tago de la marŝo ili atingis la vilaĝon de la tribestro Leda Lango, kiu avide akceptis la proponon de sia blanka amiko Dan. Samvespere li ekiris kun tridek el siaj plej bonaj militistoj, tute ĝuste konjektante, ke la ĉirkaŭiro de la Upper-Ramparts-akvofalo grave malrapidigas la veturon de Tom Hopkinson kaj liaj amikoj.

Hopkinson intertempe sukcesis plenumi tiun ĉirkaŭiron, antaŭ ol liaj persekutantoj atingis la akvofalon, kaj portis sian valoran ŝarĝon antaŭ la noktiĝo en la pli sekuran malgrandan bivakon.

Kiel ni eksciis, Leda Lango kun la plej granda parto de siaj militistoj iris sur la dekstra bordo de la Yukon-rivero, ĝis li vidis la malfortan lumon de la bivaka fajro. Tiam li enakviĝis por transiri la riveron kaj ataki de tiu flanko Tom kaj liajn amikojn.

Pro la atento de la indiano ilia intenco nuliĝis, kaj ĉe malgranda kurbiĝo ili renkontis la junan Harry kun kvar Crow-indianoj, kiuj akceptis ilin per vigla pafado.

Intertempe la mallonga somera nokto finiĝis, kaj la komenciĝanta mateno ŝutis tiom da lumo, ke la atakintoj povis klare vidi siajn kontraŭulojn kaj efike uzi siajn fusilojn.

La juna germano post la unuaj pafoj tiris sian revolveron el la zono kaj pafis kuglon en la bruston de Gilbert, kiu estis grandega viro kaj kiel unua aperis el la mallarĝa vojo. Tiu ŝanceliĝis kaj falis de la bordo en la akvon. Dan, kiu sekvis senpere malantaŭ la trafito, ĉar ili povis iri nur unu malantaŭ la alia pro la nur duonmetron larĝa vojeto, volis ĵeti sin kontraŭ Harry per longa salto, sed same ricevis revolveran kuglon en la dekstran brakon kaj tuj faligis sin en la akvon,por eviti duan pafon. De la bordo li provis ataki la defendantojn kaj pafis kontraŭ ili. Fred kaj kvin Dog-Ribbed-indianoj tuj sekvis lian ekzemplon, sed antaŭ ol ili atingis firman grundon kaj povis uzi siajn pafilojn, la decidema juna germano kun la indianoj saltis preskaŭ sur iliajn kapojn kaj prilaboris ilin per pafilkolboj kaj milithakiloj, tiel ke ili forgesis la atakadon kaj plej baldaŭ forfuĝis sur la dekstran bordon. El la tri krimuloj unu estis morta kaj dua grave vundita, dum Fred, la tria, savis sin kun hakil-bata vundo en la dekstra ŝultro al la alia bordo.

Tom Hopkinson same sukcesis malhelpi, ke la tribestro kaj ties indianoj suprengrimpu la bordon. Subtenate de la kuraĝaj Crow-indianoj, li seninterrompe pafadis kontraŭ la atakantaj ruĝhaŭtuloj kaj reĵetis tiujn, kiuj sukcesis perforte surrandiĝi. Leda Lango, kiu komprenis la vanan penadon kaj vidis, ke duono de liaj anoj estis nekapabla daŭrigi la batalon, fine signalis per akra voko retiriĝon al la dekstra bordo. La kugloj de Tom kaj la indianoj sekvis ilin kaj ĵetis plurajn en la akvon.

Suprengrimponte la bordon, Harry rimarkis la korpon de la vundita de li fripono sur rokpeco iomete elstaranta el la akvo. Dan suferis pro milithakila bato sur la kapon, kiu falis duon-plate kaj nur senkonsciigis lin. Laŭ peto de la juna germano du indianoj levis la vunditon kaj transdonis lin al siaj kamaradoj, kiuj kuŝigis lin sur la teron.

»Nu, mia knabo«, diris Tom Hopkinson, skuante manon de la juna amiko, »vi faris bonan laboron sen ricevi vundon, kiel mi vidas. Ho«, li daŭrigis, rimarkante la korpon de la fripono, »vi havas kaptiton; sed li kredeble mortis, li tute ne moviĝas.«

»Li nur estas senkonscia, Tom, kaj baldaŭ revekiĝos«, respondis Harry. »Komence mi detruis lian dekstran brakon per revolvera kuglo, la baton sur la kapon li ricevis de indiano, kiam ni luktis malsupre.«

»Ho diablo, ĉu vi saltis sur la kapojn de la friponoj, mia knabo?« elvokis la peltoĉasisto mirigite. »Ĉe Dio, vi estas kuraĝulo! Mi estis kontenta, ke mi povas bati sur la kapojn de la ruĝuloj desupre. Ĉu tiu estas la unusola blanka fripono, kiu unuiĝis kun la ruĝhaŭtuloj al tiu entrepreno?«

»Ne, Tom, estis tri«, raportis Harry. »Al la unua, vere grandega viro, kiu rekte atakis min, mi pafis kuglon en la bruston, tiel ke li falis en la riveron kiel dehakita arbo kaj forpeliĝis, la dua fuĝis kun la ruĝhaŭtuloj al la alia bordo, kaj la tria kuŝas ĉi tie.«

»La tri friponoj certe vidis, kiel ni portis la sakojn kun la oro en la boatojn«, opiniis la peltoĉasisto. »Ili sekvis nin iel kaj interaranĝis kun la tribestro de la Dog-Ribbed-indianoj, kiun ili konas de pli frua tempo, ataki kaj elrabi nin. Sen nia gardema ruĝa amiko ili sukcesus. Mi jam promesis aĉeti al li en Selkirk novan fusilon kun municio, pri kio li estas sufiĉe fiera. Jen, via kaptito ŝajnas rekonsciiĝi, Harry.«

»Kion ni faru pri la ulo?«, demandis Harry. »Ĉu ni portos nin al Selkirk kaj tie transdonos lin al la ŝerifo?«

»Tion mi ne pensas«, respondis Tom. »Ni traktos la friponon laŭ la leĝo de la limregionoj kaj pendigos lin sur la plej proksima arbo.«

Refreŝiĝinte kaj sidante rekte, Fred rigardis konfuzite kaj ne tuj komprenis, kiel li venis en tiun strangan ĉirkaŭaĵon. Rimarkante la maljunan pelto-ĉasiston kaj ties severan, decideman vizaĝon, li bone sciis, kia sorto lin atendas, kontraŭ kiu savos lin nek petado nek insistado.

La bona koro de Harry kompatis la sorton de lia kaptito, sed li same komprenis la neceson de strikta severeco kontraŭ tiaj friponoj, la pesto de la okcidentaj ŝtatoj. Li preparis kun kelkaj indianoj fortan matenmanĝon ĉe la fajrejo, dum la pelto-ĉasisto igis du indianojn levi la kaptitan friponon, enkatenigi liajn manojn kaj porti lin al la supra angulo de la malgranda disvastiĝo, kie staris forta abio. Unu el la indianoj grimpis al la plej proksima dika branĉo kaj ĵetis trans ĝin ŝnuron. Oni starigis la friponon sub la arbon, metis maŝon ĉirkaŭ lian kolon kaj tiris la korpon alten, ĝis ĝi pendis libere ŝvebante sub la branĉo.

La tuta proceduro pasis sen unu vorto. Hopkinson igis, ke la krimulo ricevis buŝŝtopilon por malhelpi, ke li malbenu kaj insultu.

Post la matenmanĝo oni reportis la ŝarĝon en la du boatojn kaj daŭrigis la vojaĝon. Sen plia epizodo Tom Hopkinson atingis kun siaj amikoj dum la sekva tago la urbon, kie li ekloĝis kun Harry en la sama pensiono, kie li ripozis antaŭ kvin monatoj. La valora enhavo de la sakoj estis portata de la indianoj en la ĉambron de la du amikoj, ĉar estis tro malfrue por deponi ĝin samvespere en banko. La fidelaj ruĝhaŭtuloj ripozis en granda budo, la sekvan matenon ili ricevis siajn salajron kaj dankon por la fideleco kaj kuraĝo kaj adiaŭis hejmen.

Je la sekvanta mateno Hopkinson iris al sinjoro Johnson, la agento de la Hudson-Golfa Kompanio, kiu tre miris, vidante sian malnovan konaton en tiu jarsezono.

»Saluton, sinjoro Hopkinson«, li bonvenigis lin, »vi certe venas el la orminejoj. Ĉu vi faris bonajn negocojn?«

La pelto-ĉasisto detale raportis, kion travivis li kaj liaj kunuloj dum la lastaj monatoj, kaj kial li venas al Fort Selkirk. La agento esprimis sian ĝojon pro la elstara sukceso de ilia entrepreno kaj diris:

»Vi bone decidis, ke vi ne deponas vian tutan monon ĉe la bankisto en Dawson-City, ĉar sub tiuj malcertaj cirkonstancoj oni devas esti sufiĉe prudenta. Mi tuj iros kun vi al sinjoro Morris, la bankisto de nia kompanio, kaj konatigos vin kun tiu tre fidinda viro, kun kiu vi povas priparoli la transdonon de via oro.«

Dum la antaŭtagmezo ili donis la saketojn kun la orbuletoj kaj grajnoj al sinjoro Morris. Tiu igis, ke oni ekzamenis, pesis kaj taksis ilin, kaj kvitancis la ricevon de centdudek mil dolaroj al la surprizita Hopkinson. Li promesis sendi la oron per la sekva sekura rimedo al Vancouver, unu el la ĉefaj stacioj de la kompanio, kie ĝi estos sekure konservata.

Hopkinson petis la bankiston disponigi al li el la deponita mono dudek mil dolarojn, kaj el tiu mono sendi ĉekon pri kvin mil dolaroj al lia edzino en Yankton ĉe Misuro-rivero en la ŝtato Dakoto kaj duan pri la sama sumo al la patro de Harry Schlüters en Omaha, Nebrasko. Li ricevis de sinjoro Morris la promeson, ke li tuj plenumos la sendadon.

Tom krome petis informon pri la honoreco de sinjoro Salomon Davis en Dawson-City kaj ricevis la trankviligan sciigon, ke Salomon Davis estas fidinda negocisto.

Pere de la agento Johnson, kiu jam de jaroj loĝis en tiu urbo kaj konis multajn homojn, Tom utiligis la sekvajn tagojn por kontaktiĝi kun sperta ĉarpentista majstro, kiu estis preta akompani lin kun ses ĉarpentistoj al la Klondike-rivero por starigi ĉe El-Dorado-rivero la necesajn konstruaĵojn antaŭ la vintro. La majstro postulis por si kaj siaj laboristoj sumon, kiu eble estis la kvinoblo de la ordinara salajro. Ĉar Tom nepre bezonis la metiistojn, li devis koncedi la postulon de la majstro. Li estis kontenta entute ricevi metiistojn.

Aĉetinte grandan provizon de nutraĵoj, municion por fusiloj kaj revolveroj, kelkajn barelojn da viskio, tabakon, lankovrilojn kaj peltojn, li havigis al si helpe de la ĉarpentista majstro du grandajn boatojn, en kiuj li veturis fine de aŭgusto de Fort Selkirk al la Klondike-rivero kune kun la dungitaj metiistoj.

Sesa ĉapitro
Ĉe El-Dorado-rivereto

Kelkajn tagojn post la forveturo de la du boatoj la ministo John Braddon efektivigis sian intencon esplori la minparcelojn sur la maldekstra bordo de la Klondike-rivero pri homoj, kiuj povas labori por li kaj liaj amikoj.

En la antaŭ nelonge malfermitaj orlavejoj la ĵus alvenintaj orserĉistoj esperis profitodonajn sukcesojn post la unuaj bonŝancaj trovaĵoj. Ĝis la komenco de la vintro, kiu malebligos ĉiun laboron sub libera ĉielo, ili tial malakceptis ĉiujn ofertojn esti dungataj de la societo de Braddon, Hopkinson kaj Brown. Ili havis antaŭ si pli ol unu monaton, dum kiu ili povus perlabori grandan havaĵon da oro, kion jam sukcesis pluraj orserĉistoj.

Jen kaj jen Braddon, kiu migris kutime akompanate de la juna Hopkinson, renkontis konatojn el la okcidentaj ŝtatoj kaj teritorioj, kiujn la orserĉemo pelis al Alasko kaj la Klondike-rivero. Kelkajn el tiuj homoj la diino de la feliĉo ne favoris tiel, kiel niajn kvin amikojn, Ili ellavis apenaŭ tiom da oro, ke ili povis mizere vivteni sin pro la semajnon post semajno altiĝantaj prezoj por la plej necesaj bezonoj. Aliaj plej rapide fordiboĉis la trovitajn orbulojn en la brandejoj aŭ en la dancejoj kaj ludejoj en Dawson-City. Sed ĉiuj sen escepto rifuzis la proponojn de la ministo.

»Estas tro frue, amiko«, diris la pelto-ĉasisto Brown, kiam Braddon iun vesperon sidis kun li, Nan, la juna tribestro kaj la tri Crow-indianoj ĉe fajro kaj post la vespermanĝo plendis pri la vanaj penoj dungi kelkajn spertajn laboristojn por la vintro. »Meze de la sekva monato venos la malvarmaj nebuloj, kaj la homoj ne havos la emon dum tuta tago elfosi, lavi kaj trakribri la grundon. Nokte forta frosto ekestos, tiam ili tute ne povos labori ekstere. Amiko, vi havos pli da homoj, ol ni bezonas.«

»Tion mi kredas, Brown«, respondis la ministo. »Sed mi ne povas uzi ĉiun por la laboroj, kiujn mi planas, mi bezonas laŭeble ellernintajn ministojn.«

»Sed kial do ministojn?« demandis la pelto-ĉasisto mirigite.

»Mi klarigos al vi, amiko. Post kiam ni starigis hejmon por la malvarma jarsezono, mi intencas utiligi la vintrajn monatojn por komenci la minadon de la orhavaj kvarcaj rokoj. Eble ni fosos ŝakton[13], kio estos pena laboro, por kiu mi ne volas dungi iun ajn laboriston, sed spertajn ministojn.«

»Tio konvinkas min«, diris Brown, »nek mi nek mia malnova amiko Hopkinson scias ion pri tiuj aferoj, do ni lasos al vi ties gvidadon.«

»Ni atendu la revenon de Tom«, fine opiniis Braddon, »kaj tiam ni planu, kiel ni komencos nian entreprenon.«

En la lasta semajno de aŭgusto Hopkinson revenis kun la boatoj al la Klondike-rivero, ĝoje salutate de siaj amikoj. Por la provizora loĝigo de majstro Howart kaj liaj laboristoj same kiel por la stokado de la ampleksa ŝarĝo de la du boatoj ne estis spaco en la pli granda kabano. Tial ili malkonstruis la kabanon sur la unua minparcelo, kiu intertempe estis elĉerpita, kaj transmetis ĝin al la tiu granda, krome ili alportis el la malsupra rivera valo grandan nombron da tabuloj, kiuj devenis parte de forlasitaj malgrandaj kabanoj, parte de negocisto.

Dum malmultaj tagoj la ĉarpentistoj starigis grandspacan budon, en kiu ili loĝis kun la tri Crow-indianoj kaj najbare de la provizo de nutraĵoj. Vatamba plu restadis en la kabano de siaj blankaj amikoj, al kiuj lin ligis amikaj fido kaj ŝato. Precipe la juna germano sincere reciprokis tiujn sentojn.

Majstro Howart kaj liaj dungitoj deklaris sian pretecon kunlabori sur la minparcelo, ĝis ili iros al la El-Dorado-rivereto por komenci tie la promesitan konstruadon. Braddon kaj liaj kamaradoj tre volonte akceptis tion, ĉar ili devis utiligi la malmultajn semajnojn, dum kiuj la vetero ebligis al ili labori sub libera ĉielo.

Permesante al si nur la plej necesan paŭzon por manĝi, la dekses viroj de sunleviĝo ĝis la vespera krepusko fervore fosis la grundon el la minoj kaj portis ĝin al la kluzoj konstruitaj ĉe la bordo, kie ili lavis kaj kribris ĝin. La laboro donis elstaran profiton; ofte ili trovis orbuletojn en valoro de preskaŭ kvarcent dolaroj. La sep ĉarpentistoj tre miris, tute ne havante imagon pri la valoraj buletoj, kiujn kaŝis la blua tero. Laŭ propono de la ministo Hopkinson promesis al ili malgrandan parton de la enspezoj aldone al la taga salajro de kvin dolaroj, por ke ili restu laboremaj kaj diligentaj.

Meze de septembro unuafoje nebuloj leviĝis, kaj la noktoj komencis esti malvarmaj. Braddon diris iun vesperon al la pelto-ĉasistoj:

»Nun estas tempo, kaj mi iros kun Howart kaj Harry al la El-Dorado-rivereto por montri al la ĉarpentista majstro, kie ni volas konstruigi nian vintran loĝejon. Ni ne povas atendi, ĝis la unua neĝo falos. Do mi morgaŭ matene forveturos kaj forestos eble tri tagojn, ĉar mi povas iri nur malrapide.«

Efektive je la sekva mateno migris la ministo kun la majstro, la juna germano kaj du Crow-indianoj, kiuj portis la nutraĵojn por tri tagoj, al la valo de la El-Dorado-rivereto. Alveninte al la rokfendo, majstro Howart esprimis sian opinion, ke estas neeble konstrui la bezonatan nombron da trunkodomoj en la profunda kaj mallarĝa valo aŭ en la malvasta roka fendo.

»Nur trunkodomoj povas doni al ni sekuran, varman rifuĝejon kontraŭ la vintraj ŝtormoj kaj la terura malvarmo, sinjoro Braddon«, fine li diris. »Ĉi-malsupre inter la krutaj rokomuroj la grandaj neĝ-amasoj nepre ŝutkovrus nin. Ni devus fari temporabajn eksplodigojn por gajni spacon eĉ nur por unusola trunkodomo. Mi proponas, ke ni grimpu en la fendo al la supra rando kaj tie esploru pri konvena placo.«

La ministo volonte obeis la deziron de la majstro, kies pripensojn kontraŭ konstruaĵo en la valo li taksis tute kaŭzita. Post ioma peno ili atingis la supran randon de la roko.

»Vidu, sinjoro Braddon«, komencis majstro Howart, esplorinte la ĉirkaŭaĵon de la fendo, »ĉi tie ni havas ĉion, kion ni bezonas. La arbaro, kiu kovras la randon de la valo, donos al ni la lignon por du ĝis tri trunkodomoj, kiujn ni devos havi, kaj poste por la ĉarpentaĵoj en la ŝakto, kiun vi volas fosi ĉe la fendo, kiel vi rakontis al mi. Krome ĉi tie ne estas danĝero, male al la malsupro, ke la neĝo ŝutkovras nin por pluraj monatoj, kontraŭ tio la dense starantaj arboj ŝirmas nin. Mankas nur akvo, sed ni certe trovos vojon por havigi ĝin al ni.«

»Mi konsentas vian opinion, sinjoro Howart«, respondis Braddon, detale rigardinte la lokon. »Via plano, ke ni ĉi-supre starigos nian vintran loĝejon kaj nur post tio komencos la minadon, havas la grandan avantaĝon, ke ni ne devas fari vojon malsupre en la mallarĝa valo direkte al la Klondike-rivero. Pli facile ni konstruos la nepre necesan straton ĉi tie tra la arbaro, ĉar la faligado de arboj estas pli senpena laboro ol la eksplodigado de rokoj, kio estus farenda malsupre en la valo. Do mi pensas, ke estas interkonsento ekloĝi ĉi tie. Miaj amikoj, Hopkinson kaj Brown, sendube aprobos la proponon, ĉar ili cedis al mi la gvidadon de ĉiuj laboroj pri la estonta minejo.«

»Ĉu ni ekiru hejmen, sinjoro Braddon?« demandis la ĉarpentista majstro. »Ni atingis nian celon kaj destinis la lokon de nia vintra loĝejo.«

»Mi timas, amiko, ke mi ne plu povos iri longan vojon pro mia lama piedo kaj preferas pasigi la nokton ĉi-supre«, respondis la ministo. »Apud forta fajro ni bonfartos.«

»Tiu-okaze mi volas malsuprengrimpi en la valon kun unu el la indianoj«, diris Harry, »kaj provi pafmortigi cervon por la noktomanĝo. Vespere iuj ĉasbestoj venos al la rivereto por trinki.«

»Faru tion, mia knabo, kaj bonan ĉason!« respondis Braddon. »Ni intertempe bruligos fajron kaj preparos ĉion alian.«

Akompanate de la juna indiano, Harry malsuprengrimpis la rokan fendon kaj sidiĝis ĉe ties fundo. Kiam malheliĝis, li vidis makulitan cervon ĉe la kontraŭa bordo, kiu eliris el la arbetaĵoj, atente ĉirkaŭrigardis kaj tiam paŝis en la akvon por trinki, dum ambaŭ ĉasistoj restis senmovaj.

Post nemultaj sekundoj pafo rompis la silenton de la valo, kaj la cervo trafita en la koron falis en la rivereton. Harry kaj lia akompananto saltis de unu rokpeco kuŝanta en la riverujo al alia por tiel transiri la riveron. La juna germano mortigis la baraktantan beston per tranĉil-piko en la nukon. Poste ili pene portis ĝin al la fundo de rokfendo. Ĝi estis impona, peza cervo, tial la germano voke petis la duan indianon, ke li malsuprengrimpu. Kun ties helpo ili sukcesis suprenporti la beston sur la rokon, kie ili rapide elprenis la internaĵojn kaj distranĉis la viandon. La bongustajn rostaĵojn de lumba fileo kaj unu el la postfemuroj ĝuis precipe majstro Howart, kiu ĝis nun ne manĝis tian frandaĵon. La reston de la cervaĵo ili volvis en kovrilon, kaj je la sekva tago ili kunprenis ĝin al la minparcelo.

Por ne perdi la vojon en la densa arbaro, Braddon kaj liaj akompanantoj iris proksime al la dekstra bordo de rivereto. Antaŭ tagmezo ili atingis la enfluejon de la El-Dorado-rivereto en la Klondike-riveron kaj post pliaj du horoj la kabanon sur la minparcelo.

Post mallonga interkonsiliĝo kun la pelto-ĉasistoj ili decidis, ke la konstruado de tri nepre bezonataj trunkodomoj tuj komenciĝu. La ĉarpentistoj estu pretaj por ekiri je la sekva mateno al la El-Dorado-rivereto; Brown kaj tri indianoj akompanu ilin. Ili prenu kun si nutraĵojn por unu semajno kaj siajn ilojn.

Hopkinson fine deklaris: »Mi restos ĉi tie kelkajn tagojn kun Braddon, la du junuloj kaj Vatamba por komplete ellabori la lastajn fosaĵojn. Poste mi veturos kun Braddon kaj la ceteraj al Dawson-City por deponi la oron ellavitan dum la lastaj semajnoj ĉe Salomon Davis. El la mono mi prenos kelkajn milojn da dolaroj kaj kompletigos niajn nutraĵojn. Tiam ni povos neĝenate labori por kelka tempo supre ĉe la rivereto.«

Destinite, plenumate. Tuj post sunleviĝo William Brown ekmarŝis kun la ĉarpentistoj kaj la indianoj al la supra malfermiĝo de la roka fendo ĉe la rivereto. Majstro Howart estis bone enmemoriginta la direkton, la sperta pelto-ĉasisto bezonis nur kelkajn proksimumajn indikojn por trovi la vojon.

Post tri tagoj la kamaradoj restintaj sur la minparcelo lastfoje fosis en la grundo, malkonstruis la kluzojn sur la bordo kaj metis ilin kun la kribriloj en la kabanon, kies pordo estis zorge ŝlosita. La pikpioĉojn kaj la ŝovelilojn ili bezonos por la laboroj ĉe la rivereto kaj tial prenos kun si.

En la du boatoj, per kiuj Tom Hopkinson antaŭe venis el Selkirk, ili veturis al Dawson-City, alvenante tie je posttagmezo. Braddon kaj Tom portis la saketojn kun la orbuletoj al la banko de Salomon Davis, pri kies honesteco kaj fido ili estis konvinkita laŭ la sciigo, kiun Tom ricevis en Selkirk. La bankisto taksis la oron je iom pli ol sepdek mil dolaroj, do la enspezo de la lastaj semajnoj estis eksterordinare riĉa, kaj pagis al ili kelkajn milojn da dolaroj en monbiletoj. Ili petis la bankiston, ke ili priparolu gravan aferon kun li en lia privata ĉambro.

»Sinjoro Davis«, komencis Braddon, post kiam ili sidiĝis, »ĉi tiu papero prezentas permesilon de la ŝtato, per kiu ni rajtas serĉi oron kaj instali minejon sur la dekstra bordo de la El-Dorado-rivereto.«

»Ĉu ĉe El-Dorado-rivereto?« elvokis la bankisto mirigite. »Pri tiu mi tute ne aŭdis ion. Kie ĝi troviĝas?«

»Ĝi estas fontorivero de la Klondike inter la Bonanza- kaj la Dominion-rivereto«, respondis la ministo. »Ne temas pri orlavejoj kiel ĉe Klondike aŭ en Alasko, sed pri instalado de orminejoj laŭ regula, minlaborista maniero. Membro de nia malgranda societo, por tiel diri, hazarde trovis eksterordinare riĉajn orvejnojn tie en la valo de la rivereto, kiujn mi kiel sperta ministo surloke esploris kaj taksis ilin indaj por minado.«

»Nu, do mi deziras bonŝancon al vi, sinjoroj«, gratulis sinjoro Davis, »sed mi ne vidas, kiel vi volas ekspluati tiun malkovron.«

»Mi jam klarigis al vi, sinjoro Davis, ke mi estas sperta ministo, kiu laboris dum multaj jaroj en plej diversaj minejoj en Koloradio, Montano, Nevado kaj aliaj okcidentaj ŝtatoj, do mi estas kapabla pritaksi la riĉecon de mino. Tiuj orvejnoj, kiujn malkovris nia juna amiko ĉe la El-Dorado, apartenas al la plej orhavaj, kiujn mi iam vidis.«

»Tio ĝojigas min por vi kaj viaj amikoj, sinjoro Braddon«, diris la bankisto, »tamen mi ne povas imagi al mi, kiel mi helpu al via entrepreno.«

»Ho, sinjoro Davis, ni tute ne petas vian financan subtenon, tiun ni ne bezonas«, elvokis la pelto-ĉasisto, kiun la multvortemo de la negocisto faris malpacienca, »ni nur petas vin, ke vi havigu al ni interrilatojn kun kelkaj komercaj vojaĝistoj. Ni aŭdis, ke tiaj alvenis al la urbo por akiri komisiojn por pluraj gravaj maŝinfabrikoj en San Francisco kaj la okcidentaj ŝtatoj pri liverado de ĉiaj maŝinoj por minado.«

»Do pri tio temas«, respondis sinjoro Davis profunde enspirante, ĉar li vere kredis, ke la du viroj petos pli grandan krediton ol estas ilia bonhavo ĉe lia banko. »Jen mi povas komplezi al vi, sinjoroj. Ĉi-antaŭtagmeze tia sinjoro estis ĉe mi por kontantigi ĉekon, li estis komerca vojaĝisto por la maŝin-fabriko de la Fratoj Lewis kaj Smith en San Francisco. Se mi ne eraras, la sinjoro ricevis komisiojn de kolonelo Daysie, kiu instalis minejon ĉe la Bonanza-rivereto, kiel vi eble scias. Laŭ mia scio tiu sinjoro, kies nomon mi forgesis, loĝas tre proksime en la hotelo La Aglo. Se vi interkonsentos kun li pri eblaj liveroj, tiam mi volonte donos plej bonan informon pri vi.«

»Ni tre dankas al vi, sinjoro Davis«, diris Braddon leviĝante, »kaj ni tuj iru al la hotelo, eble ni ankoraŭ renkontos la sinjoron.«

Efektive sinjoro Steffens, la komerca vojaĝisto por la fabriko de Lewis kaj Smith, ankoraŭ ne finis sian tagmanĝon en la malgranda, sed tre agrable ekipita hotelo, kiam la mastro kondukis Braddon kaj Hopkinson al lia manĝotablo. Ili salutis kaj sciigis lin pri sia deziro. Sinjoro Steffens petis ilin sidiĝi kaj permesi al li fini la manĝon. Ĉar ambaŭ estis malsataj, ili mendis pretan manĝon kaj ĝuis ĝin kun granda apetito.

Post la manĝo la vojaĝisto kondukis ilin en sian ĉambron por akcepti la komisiojn. Tiuj limiĝis je liverado de borila kaj elminiga maŝinoj, krome de martela muelilo por la pistado de la minaĵo. Por ne elspezi tro da kontanta mono, la ministo mendis tiujn neprajn maŝinojn nur en meza grandeco. Kiam la orminejo donos sufiĉan profiton, tiam oni facile povos akiri pli fortajn maŝinojn. Kiel referencon por informoj Braddon kaj Hopkinson nomis la bankiston Salomon Davis. La livero okazu en la monato Majo de la venonta jaro, tuj post kiam la Yukon estos senglacia, ĉar la maŝinpartoj estos transportata de San Francisco al Dawson-City nur per vaporŝipo.

»Vi povas esti tute certaj pri ĝustatempa liverado, sinjoroj«, diris sinjoro Steffens, kiam la dokumentoj estis subskribitaj, »ĉar ni devas liveri en printempo plurajn maŝinojn por la minejoj de kolonelo Daysie ĉe la Bonanza. Mi kontraktis kun la kolonelo antaŭ nemultaj tagoj.«

Braddon kaj Hopkinson iris en la modestan restoracion ĉe la bordo de la rivero, kie ili laŭ interkonsento volis renkontiĝi kun la junuloj kaj Vatamba.

Ili trovis siajn tri kamaradojn, kiuj sin fortigis per viandaĵo, kaj sciigis ilin pri la negoco kontraktita kun la vojaĝisto. Fine ili retiriĝis en sian ĉambron, dum Harry kaj Ferdinand kun sia ruĝa amiko iris en la urbon por amuziĝi en dancsalono.

Orserĉistoj el la orlavejoj ĉe la Klondike kaj de la maldekstra bordo de la Yukon-rivero plenigis la vastan salonon kaj la apudan bufedejon. Plejmulto el ili finis la laboron en la fosejoj kaj intencis reveturi per vaporŝipo sur la Yukon tra la Norton-markolo al San Francisco. Tiuj homoj faris pli malpli bonajn negocojn en la fosejoj, ŝanĝis la akiritan oron ĉe la bankisto Davis kontraŭ tratoj je la bankoj en San Francisco kaj utiligis la malmultajn tagojn ĝis la forveturo de la sekva vaporŝipo, serĉante kompenson por la laboro de la someraj monatoj.

Vigleco regis la ĉambrojn de la dancejo. Egaj kvantoj da forta grogo kaj brando troe ekscitis la spiritojn de la viroj, ĉiuj kriis kaj laŭte ridis, kelkaj dancis kun la malmultaj ĉeestaj knabinoj kaj virinoj laŭ la sonoj de tre simpla orkestro. Iuj el la malpli ebriaj viroj iris en ĉambron malantaŭ la bufedejo, kie oni hazardludis ĉe longa tablo per kartoj[14].

Harry kaj la juna Hopkinson tre baldaŭ ekmalŝatis la bruaĉon en la antaŭaj salonoj kaj sekvis kun Vatamba kelkajn pliaĝajn virojn en la ludejon. Per mirantaj okuloj ili observis la okazaĵojn ĉe la granda tablo tute fremdajn al ili.

Meze de laŭlonga tabloflanko sidis dikventra ĉino, evidente la banktenanto, kiu per neskuebla trankvileco tiris la kartojn, dum du pli junaj ĉinoj sidantaj ĉe liaj flankoj akceptis aŭ elpagis la monon de la ludantoj depende de tio, ĉu iliaj kartoj gajnis aŭ malgajnis. Ĉe unu el la mallarĝaj flankoj de la tablo same sidis du ĉinoj, kiuj ankaŭ deĵoris kiel krupieroj[15]. Sespafaj revolveroj, kiuj kuŝis apud la banktenanto kaj la krupieroj sur la tablo, pruvis, ke la ludo ne pasis en paco kaj sen danĝeraj epizodoj.

Allogitaj de oraj kaj arĝentaj moneroj, kiujn la banktenanto amasigis antaŭ si apud monbiletoj kaj saketoj da orpolvo, ankaŭ Harry kaj lia kamarado riskis kelkajn dolarojn. La juna tribestro staris malantaŭ ili, tute ne komprenante la ludon.

»Vi ĉina hundo«, subite kriis granda barbulo. »Mia karto gajnis kaj ne malgajnis, vi fripono! Kiel vi povas enkasigi mian monon?«

»La damo gajnis, ne la reĝo, je kiu vi vetis, ulo«, trankvile respondis la dika ĉino.

»Ne, tio ne estas vera, malbenita krimulo! Mi vetis dek dolarojn je la reĝo, kaj tiu gajnis, ne la damo! Donu al mi la monon, aŭ mi mem prenos ĝin!«

»Jes, la viro pravas«, vokis pluraj el la ĉetablaj starantoj. »Ni ekzakte vidis tion.«

Mallonge post la komenco de la ludo la ĉino emis eviti ĝeneralan tumulton, en kiu oni ofte uzis revolverojn kaj tranĉilojn. Li mansignis al krupiero, kiu ŝovis du orajn monerojn al la koncerna viro. La ludo daŭris plu.

De tempo al tempo, kiam la banko tro avantaĝis, la dika ĉino alportigis por ĉiuj ludantoj grogon aŭ viskion de bufedo troviĝanta en la fono de la salono por fervorigi la malgajnintojn.

Harry faris nur modestajn ludojn kaj iujn gajnis, aliajn malgajnis. Fine li ĉesis la ludadon kaj kontentiĝis pro plezuro rigardi la diversajn ludantojn. Sur la kontraŭa flanko de la tablo li rimarkis junan viron, kies pala, konsternita vizaĝo kaj distaŭzita hararo atestis, ke la feliĉo ne favoris lin. Kelkaj germanlingvaj elvokoj, farataj pro denova malgajno, indikis al Harry samlandanon.

Kiam la krupiero denove enkasigis malgrandan saketon da orpolvo taksita je kvindek dolaroj per sia flekse formita bastono de la sidejo de la fremdulo, tiu leviĝis ĝemegante, ĵetis senesperan rigardon al la mono amasigita antaŭ la banktenanto, kaj ŝancele iris al la pordo.

Harry, kiu sentis kompaton kun la evidente senmona kaj malesperanta juna viro, rapidis post lin, sekvata de Vatamba, al kiu li mansignis. Atinginte la straton antaŭ la domo, li apenaŭ povis rekoni en la lumo de lanterno pendanta super la enira pordo la konturojn de la fremdulo en la densa nebulo ondanta de la Yukon-rivero. Tiu proksimiĝis al la bordo, subite haltis, per la dekstra mano tuŝis la zonon kaj klare vokis la vortojn: Mein Gott, mein Gott![16]

Per salto Vatamba sin ĵetis preter la amiko kaj kaptis la dekstran brakon de la fremdulo. Per siaj akraj okuloj li rimarkis, ke tiu tiris sian revolveron el la zono kaj pafpretigis ĝin. Tuj Harry estis ĉe lia flanko kaj diris trankvile kaj en germana lingvo:

»Haltu, amiko! Neniun malsaĝecon! Brava viro ne malesperu, perdinte la feliĉon. Kion vi intencas, tion vi ne povas ŝanĝi je feliĉo.«

»Lasu min, sinjoro!« respondis tiu. »Miaj agoj ne koncernas vin! Ne zorgu pri aliaj homoj!«

»Kiel kristano kaj samlandano mi sentas devon deteni vin de malespera ago«, diris Harry moltone. »Iru kun mi, sinjoro, kaj konfidu min. Mi havas spertajn amikojn, kiuj certe trovos vojon por helpi vin el la nuna krizo. Laŭ via esprimmaniero vi estas klera homo, por tia ekzistas solvo kaj dungo. Akompanu min, amiko!«

»Mi ne povas, neeble!« kontraŭis la fremdulo, kortuŝita de tiuj afablaj vortoj. Li batis la manojn kontraŭ la vizaĝo kaj singultis konvulsie. Iomete trankviliĝinte post la bonkora persvado de Harry, li daŭrigis:

»Mi devas iri al amiko, kiu venis kun mi el Germanujo. Li kuŝas malsane en lignodomo ĉe la bordo, ankaŭ lin mi pereigis per mia facilanimeco.«

»Bone, mi akompanos vin al via amiko«, decidis Harry. »Tiam ni komune priparolos, kiel mi kaj miaj kamaradoj povos helpi al vi.«

Post nemultaj minutoj ili atingis gastejon tuj apud la bordo de la Yukon-rivero, en kiu orserĉistoj kutime trovis loĝlokon, devante tranokti en la urbo. En malgranda ĉambro sur pajlosako sub lana kovrilo kuŝis juna viro, kiu aspektis pala kaj ftiza kaj mirigite rigardis la enirantojn.

»Ho, Albert!« vokis la fremdulo, »mi kompletigis nian mizeron! Ĉio estas perdita! Malbonŝancoj ĉiam persekutis min. Sen tiu samlandano mi ne revidus vin. Ĉu vi povas pardoni min?«

»Ne parolu malsaĝe, Karl!« diris la malsanulo. »Ne rigardu mian amikon facilanima, kara sinjoro«, li daŭrigis al Harry. »Ni komune havis malgrandan minparcelon en la orlavejoj sur la maldekstra bordo, kiu estis tiel malriĉa, ke ĝi apenaŭ vivtenis nin. Kiam ekestis malvarmaj nebuloj, mi malsaniĝis pro la laborado en la akvo, ricevis febron kaj devis foriri de la minparcelo. Ni posedis nur malmulton da oro, saketon kun orgrajnoj kaj polvo, kaj decidiĝis veturi per la sekva vaporŝipo al San Francisco, ĉar ĉi tie ni certe mortus pro malsato dum la vintraj monatoj. Bedaŭrinde nia oro ne valoris tiom da dolaroj por pagi la veturprezon por ni ambaŭ. Do ni decidis, ke Karl provu sian bonŝancon kaj havigu al si la mankantan monon en unu el la ludsalonoj. Ke la malfeliĉulo perdis ĉion, tio ne estas lia kulpo, ĉu ne, sinjoro? Ja li ludis kun plej bona intenco! Tamen mi devas riproĉi vin, kara amiko, ĉar malesperante vi volis ĉesigi vian vivon. Mi dankas al vi, kara samlandano, el tuta koro, ĉar vi malhelpis la plenumon de tiu stultaĵo«, li finis, premante la manon de Harry.

»Mi jam diris al via amiko«, tiu respondis, »ke mi kaj miaj amikoj sendube sukcesos liberigi vin el via nuna krizo. Se via stato tion permesos, vi ambaŭ venos morgaŭ matene al la pensiono de Jefferson. Ĝi troviĝas laŭflue ĉe la rivero. Demandu tie pri Tom Hopkinson aŭ pri mi, Harry Schlüters, tiam ni povos priparoli, kiel vi ricevos nian subtenon.«

»Mi kore dankas al vi, sinjoro Schlüters. Mia nomo estas Albert Weimann, mia amiko nomiĝas Karl Melcher. Dum pluraj jaroj ni vizitis la Ministan Akademion en Freiberg en Saksujo kaj en la venonta printempo intencis trapasi la ekzamenojn kiel minejaj inĝenieroj. La famo pri la miraklaj ortrovaĵoj ĉe la Klondike-rivero kaj en Alasko konfuzis nin. Komence de ĉi tiu jaro ni havigis al ni la necesajn rimedojn kaj forveturis de Bremen al New York, de tie per la pacifika fervojo al San Francisco kaj fine per vaporŝipo ĉi tien. Ni ne kulpis pri tiu malriĉa minparcelo, kaj mankis al ni la mono por aĉeti alian, pli grandan.«

»Ho, ĉu vi havas sciojn pri minado, sinjoroj?« vokis Harry ĝojigite. »Do mi povas certigi al vi, ke ne estas kaŭzo de malespero. Ni, do mi kaj miaj amikoj, ĝuste nun serĉas laboristojn, kiuj estas sufiĉe spertaj pri la instalado kaj funkciado de minejo. Do venu al ni bonanime morgaŭ matene je la oka horo. Permesu al mi doni intertempe malgrandan antaŭpagon de dudek dolaroj. Per tio vi pagu vian fakturon ĉe la gastejestro. Morgaŭ mi mendos por vi ĉambron en nia pensiono, kie vi loĝos pli bone ol en ĉi tiu domaĉo. Ĝis revido, sinjoroj!«

Kun larmoj en la okuloj la du fraŭloj skuis la manon de sia savinto kaj dankis lin tutkore.

Harry kun sia fidela ruĝa amiko reiris al sia pensiono. Preterpaŝante la dancejon, li iris en la ludsalonon por vidi, ĉu Ferdinand Hopkinson ankoraŭ estas tie, sed ne trovis lin.

Dum la komuna matenmanĝo je la sekva tago Harry raportis pri siaj travivaĵoj dum la antaŭa vespero. Kiam li menciis, ke la du junaj samlandanoj studis ĉe la akademio de Freiberg en Saksujo kaj edukiĝis je minejaj inĝenieroj, Braddon ĝoje vokis:

»Tion vi faris bonege, mia knabo! Tiajn homojn ni bezonas! Mi laboris ekde preskaŭ tridek jaroj kiel praktika ministo kaj detale konatiĝis kun ĉio, kio koncernas la ekspluatadon de minejo. Sed mankas al mi la scioj pri la procedoj aplikataj en la plej nova tempo, kiuj celas tute utiligi la minaĵon, do per aliaj vortoj komplete eligi la oron. Pri la fama Minista Akademio mi jam multon aŭdis. Tiuj junaj inĝenieroj aŭskultis prelegojn pri ĉiuj manieroj de la kemia traktado de elfositaj minaĵoj oraj, arĝentaj kaj kupraj. Mi proponas, Tom, ke ni dungu la du samlandanojn de Harry por nia entrepreno. Komence ni donos al ili tagan salajron de kvin dolaroj kaj senpagan nutradon. Kiam ili montriĝos taŭgaj, tiam ni povos pagi pli.«

»Mi konsentas, amiko«, respondis Hopkinson. »Laŭ la priskriboj de Harry ili estas bonmoraj viroj, kiuj certe mizere pereus sen tiu bonŝanco, kiu ĝustatempe kondukis nian bravulon en la vojon de la malfeliĉulo.«

En tiu momento kelnero gvidis la du germanojn en la bufedejon, kie la societo matenmanĝis. Harry tuj leviĝis, iris renkonte al ili kaj prezentis ilin al sinjoro Braddon, Tom Hopkinson kaj Nan, kiuj ĝentile etendis la manojn al la pale kaj timeme aspektantaj fraŭloj kaj invitis ilin al matenmanĝo. Dum ili ĝuis tason da teo kaj panon kun malvarma viando, Harry informis laŭ tasko de la pli aĝaj amikoj, kiujn paŝojn tiuj decidis rilate al ili.

»Ho, kun ĝojo ni akceptas tiun dungon, kara sinjoro Schlüters!« elvokis Albert Weimann kun ĝoja vizaĝo. »Bonvolu diri tion al la sinjoroj, ĉar Karl kaj mi parolas nur malmulton de la angla lingvo kaj ne scipovas ĝuste esprimi nin.«

Tiam ili ekstaris kaj kun dankoplena esprimo sur la palaj, elĉerpitaj vizaĝoj skuis la manojn de la ministo kaj la pelto-ĉasisto, tiel ke la malmolaj viroj estis kortuŝitaj. Ankaŭ Nan, afable kapsignante, respondis ilian manpremon per »En ordo, sinjoroj!«

»Harry rakontis al ni, ke vi estas estontaj ministaj inĝenieroj, sinjoroj«, komencis Braddon, post kiam ĉiuj trankviliĝis. »Tial vi estas duoble bonvenaj, ĉar en tiu fora regiono mankas fakuloj kaj fake edukitaj ministoj.«

La juna germano tradukis la vortojn de Braddon al la du saksoj, poste Weimann, la pli aĝa el la du, petis informon, ĉu la minejo jam funkcias, kaj kie ĝi proksimume troviĝas. Harry detale priskribis la lokon, ties hazardan malkovron kaj la eltrovon de la orvejnoj, kaj menciis, ke plia membro de la malgranda societo kun kelkaj ĉarpentistoj kaj indianoj surloke konstruas la trunkodomojn por la vintra loĝado.

»Vi certe intencas en plej proksima tempo komenci la fosadon de galerio[17] en tiu rokfendo?« demandis Weimann. »Oni povas fari tion tre bone eĉ dum plej akra malvarmeco. Ju pli oni venas en la rokon, des pli la aero varmiĝas en tia galerio. Mia amiko kaj mi dum du jaroj praktike laboris kiel ministoj en la saksa montaro Erzgebirge[18], antaŭ ol ni iris al la akademio, do ni parolas el propraj spertoj.«

Aŭdinte la tradukon de Harry, Braddon surprizite elvokis: »La viro pravas, mi tute ne pensis pri galerio, sed nur volis bori sur diversaj lokoj. Demandu lin, ĉu la bormaŝino mendita de mi estos superflua?«

»Tian maŝinon oni ofte bezonas«, estis la respondo, »fosante ŝakton rekte de la surfaco, sur kiu oni iras, tra rokaĵo sen minaĵo. Bonvolu demandi sinjoron Braddon, ĉu li mendis sufiĉajn kvantojn da hidrargo kaj ciankalio ĉe la komerca vojaĝisto?«

»La hidrargon mi vere forgesis«, konfesis la ministo, »mi tuj poste iros al sinjoro Steffens kaj donos al li taskon, kunsendi ĝin al mi. Kion ni faru per ciankalio, tion mi ne scias.«

»En lasta tempo oni uzas ciankalion«, klarigis Weimann, post kiam Harry tradukis la demandon de la maljuna ministo, »por disigi per speciala procedo dek ĝis dekkvin procentojn da oro el la pulvore pistitaj ŝlakoj[19] de la ŝutmontoj kaj de la postrestinta ŝlimo. Antaŭ malpli ol du jaroj oni unuafoje aplikis ĉi tiun procedon en la grandaj orminejoj en Transvalo[20]. El la tieaj grandegaj ŝutaĵoj oni gajnis konsiderindajn amasojn da oro.«

»Mi dankas al vi, por tiu informo«, diris Braddon post la traduko, »tiu afero estis al mi tute nekonata, ĉar en niaj oro- kaj arĝentominejoj en la okcidentaj ŝtatoj tiu procedo kun ciankalio ankoraŭ ne estis enkondukata. Ties avantaĝon mi komprenas. Bonvolu skribi sur papero, kiom da ciankalio mi mendu. Dum la unua jaro de la funkciado de nia minejo ni bezonos nur malgrandan kvanton, ĉar ni komence ne havos ŝutmontojn.«

»Mi rekomendas al vi,« atentigis Hopkinson, post kiam Braddon kaj Ferdinand foriris, »ke vi iru en vian ĉambron kaj en la liton. Vi aspektas mizere kaj nepre devas refreŝiĝi, antaŭ ol vojaĝi kun ni al El-Dorado, kio okazos postmorgaŭ. Laŭ mia scio Harry aranĝis ĉion necesan por vi kaj via amiko.«

Ambaŭ fraŭloj sincere dankis al la bonkora maljuna pelto-ĉasisto pro la subteno kaj sekvis sian savinton en la ĉambron destinitan por ili. La pliaĝulo prenis dozon da kinino[21], kiun Harry aĉetis en drogvendejo, kaj tuj enlitiĝis.

Dum la sekvaj du tagoj Tom kaj liaj tri kamaradoj akiris abundan provizon de faruno, salviando, kafo, brando kaj tabako kaj kelkajn lanajn kovrilojn por la du germanoj, tiel ke iliaj veturiloj estis plene ŝarĝitaj.

Laŭ komisio de Tom kaj Braddon Harry Schlüters donis iom da mono al la saksaj ministaj studentoj kun la indiko, ke ili aĉetu al si varmajn vestaĵojn, litaĵojn kaj firmajn ŝuojn kontraŭ la venonta malvarmeco.

Je la destinita tago tuj post la sunleviĝo la boatoj forveturis de Dawson-City. La veturantoj intencis atingi laŭeble antaŭ la nokto la kabanon sur la supra minparcelo kaj tranokti tie.

Sepa ĉapitro
Arkta vintro

La akvo en la El-Dorado-rivereto estis tro malprofunda, la riverujo tro plenigita de rokpecoj, tial eĉ senŝarĝe boatoj ne povis veturi sur la rivero. La ŝarĝo de la du veturiloj estis portata sur la vojo tra la arbaro supren al la konstruejo. Tuj post la tagiĝo Tom Hopkinson sendis la junan Harry al Brown kun la komisio, ke tiu kaj la Crow-indianoj alvenu por helpi la transportadon. Nur la ĉarpentistoj restu supre kaj ne interrompu sian laboradon.

Aperante kelkajn horojn poste ĉe sia amiko, la pelto-ĉasisto raportis, ke unu el la trunkodomoj, nome la pli granda, estas preta krom la tegmento. La naŭ viroj dum la tago sukcesis porti la tutan ŝarĝon al la konstruejo kaj meti ĝin en rapide starigitan lignan budon. Intertempe la minparceloj sur la maldekstra bordo estis tute forlasitaj de orserĉistoj. Senzorge oni povis treni la boatojn sur la teron kaj loki ilin ambaŭflanke de la malplenigita kaj fermota kabano. Pro la ĉiutage kreskanta malvarmeco kaj la densaj nebuloj ili ne timis, ke iuj orserĉistoj ekloĝos tiel supre ĉe la rivero.

La preskaŭ finkonstruita trunkodomo konsistis el fortikaj trunkoj kvar ĝis kvin metrojn longaj, kiuj estis metitaj strikte unu sur la alian kaj firme kunigitaj ĉe la kvar anguloj de la domo. Ĝi enhavis tri ĉambretojn kaj salonon en la mezo, en kiun oni eniris tra pordo direktita al la arbaro. Tiu salono kaj la ĉambretoj ricevis lumon kaj aeron tra mallarĝaj malfermaĵoj hakitaj en la murojn. En la societa salono staris kuirforno masonita el ŝtonoj, kiu servis ankaŭ kiel kameno por hejtado. El tabuloj tablo estis farata, ŝtipoj anstataŭis fotelojn. La tri ĉambretoj estis destinataj kiel dormejoj por la sep amikoj. Por la ĉarpentistoj kaj por Vatamba kaj liaj tri samtribanoj estos konstruataj apartaj, pli malgrandaj trunkodomoj.

Dum la dua tago la tegmento de la plej granda domo estis finkonstruita. Ĝi same konsistis el fortikaj trunkoj, kiujn oni kovris per tero je alteco de kelkaj futoj. La tuto aspektis sufiĉe firma por rezisti eĉ kontraŭ plej fortaj neĝoŝtormoj.

Dum la sekvaj tagoj ili finkonstruis la du pli malgrandajn trunkodomojn, ĉe kio ĉiuj diligente helpis la ĉarpentistojn. Ĉar tiuj domoj servos por restado dum la nokto, ili enhavis nur po tri ĉambretojn. Sole en la kabano destinita por la indianoj troviĝis pli granda ejo, en kiu estos stokataj la nutraĵoj, kiuj ne povis resti en la malfortika budo.

Post kiam la konstruado finiĝis, majstro Howart deklaris, ke li deziras nuligi la kontrakton.

»Dum la vintro mi havos nenian aŭ nur malmultan laboron ĉi tie«, diris li al Braddon kaj la pelto-ĉasistoj, »do mi ricevus mian salajron kontraŭ nenio. Tio ne estas laŭ mia moro, sinjoroj. Ĉar ankoraŭ ne kuŝas neĝo, mi intencas revojaĝi al Selkirk, kie mi povas pasigi la vintran sezonon kun mia familio pli agrable ol ĉi tie. Se vi ne kontraŭas, mi tuj morgaŭ ekiros kun tri el miaj laboristoj, kiuj same volas reiri hejmen. La aliaj tri restos ĉi tie, se vi plue dungos ilin.«

Post nelonga interkonsiliĝo la pli aĝaj societanoj konsentis la proponon de la majstro. Pro la maldungo ili ŝparis dudek dolarojn tage. Ili vokis la ĉarpentistojn. Braddon, kiu estis la kasisto de la societo, donis al ili la salajron kaj kelkcent dolarojn kiel promesitan parton de la valoro de la oro, kies elfosadon ili partoprenis. Al la restantaj ĉarpentistoj ili deklaris, ke oni volonte plu dungos ilin, sed nur je taga salajro de du dolaroj kaj duona. Ili estis kontentaj pri tio, ĉar en la vintraj monatoj ili enspezus neniom en la urbo.

En la unuaj tagoj de oktobro neĝo falis, fortaj ŝtormoj komenciĝis kaj aparte la noktoj estis tre malvarmaj. Sur la forno en la salono de la granda trunkodomo dumtage bruladis grandaj ŝtipoj elradiantaj bonfartigan varmon. La unuopaj fendetoj inter la trunkoj estis zorge plenigataj per musko, kaj en la dormoĉambroj oni pretigis la litojn. Tiuj konsistis el tavolo de musko, sur kiu etendiĝis pelta aŭ lana kovrilo, tiaj samaj kovriloj utilis kiel surlitaĵoj. La ĉarpentistoj kaj la kvar indianoj loĝis simile. Dumtage ĉiuj restadis en la bone varmigita komuna salono. Eltranĉitaj truoj kovreblaj per lignaj klapoj funkciis kiel fenestroj, kiujn oni devis fermi pro la enfluanta malvarmega aero post sufiĉa aerumado. Nun du lampoj lumigis la ĉambron, kiujn Hopkinson antaŭvide aĉetis en Dawson-City.

Antaŭ ol la neĝo amasiĝis, la ministo iris kun Weimann kaj Melchers en la fendo malsupren por montri al la saksaj minfakuloj la lokon, akompanate kompreneble de Harry, kiu tradukis. Post kiam ili detale trarigardis la ejon, batis minaĵojn el la roko kaj ekzamenis la orvejnojn, Weimann diris:

»Mi povas sincere gratuli al vi, sinjoro Braddon, vi trovis eksterordinare riĉan minon en ĉi tiu kvarcroko. Laŭ mia opinio tiuj orvejnoj etendiĝas vaste en la rokaĵon, en la valo laŭ kaj kontraŭ la fluo de la rivero kaj profunde en la rokon. Mi proponas al vi, ke tuj morgaŭ ni komencos fosadon de galerio ĉi tie piede de la rokfendo internen. Ni tri kaj eble du el la ĉarpentistoj provizore sufiĉos por la laboro, ĝis ni penetros en la ŝtonaĵon. Kiam dum la unuaj semajnoj la malvarmeco estiĝos tro ĝena, tiam ni povos fari fajregon por revarmigi niajn rigidajn manojn.«

»Mi tute konsentas«, deklaris la ministo post la traduko de Harry, »tio estas ankaŭ mia intenco, komenci la laboron ĉi tie en la fono.«

»Ankoraŭ unu demandon, sinjoro«, daŭrigis Weimann. »Ĉu vi posedas kelkajn Fäustel kaj Schlägel, krome malgrandan ŝtonborilon? Komence ni nepre devos bori truojn kaj helpe de tiuj per eksplodigoj krei grandan malfermaĵon en la rokaĵo, kio estus tro temporaba per Fäustel.«

»Kio estas Fäustel kaj Schlägel?« demandis Harry, antaŭ ol li tradukis.

»Fäustel estas forta kaj akra ĉizilo, kaj Schlägel estas martelo, kiun uzas ministoj por rompi minaĵon el la minmuroj«, estis la respondo.

»Mi alportis nur unu ĉizilon el Koloradio«, respondis la ministo. »Niaj ĉarpentistoj certe havas plurajn kun si, ni ankaŭ povas uzi niajn pikpioĉojn, forfajlinte la duonon de la feraĵo. Diru tion al la fraŭlo.«

»Sendube«, opiniis la juna ministo, »por la komenco tiuj iloj helpos al ni.«

Laŭ ordono de Braddon oni kreis kelkajn ŝtupojn en la fona muro de la fendo por faciligi la alten- kaj malaltengrimpadon de sur la roka supraĵo. La pli aĝa el la studentoj dum la lastaj tagoj preskaŭ resaniĝis kaj brave laboris kun la aliaj, elhakante la ŝtupojn. La restado en la malvarma, sed pura aero, la fortiga manĝajo kaj antaŭ ĉio la liberiĝo de la zorgo pri la proksima estonteco kontribuis al la saniĝo de la viro.

La tuta societo nun nombranta dekkvar personojn sidis ĉirkaŭ la longa tablo en la salono kaj tagmanĝis la pladojn preparitajn de Tom Hopkinson kun la helpo de Vatamba. Weimann rimarkigis al la ministo:

»Mi deziras atentigi vin pri la jena: Post ioma fosado de la galerio en la rokaĵon de la malvasta fendo mankos spaco por la stokado de la dehakita minaĵo. Tial mi proponas al vi, sinjoro Braddon, plivastigi la faŭkon de la valo direktitan al la rivereto per eksplodigoj tiel, ke ni gajnos sufiĉan ejon por stoki la minaĵon. Pli poste ni devos starigi malsupre sur la bordo martelan muelilon, por kies funkciado ni bezonos akvon.«

»Vi tute pravas, sinjoro«, respondis Braddon, al kiu Harry komprenigis la proponon de Weimann. »Sendube ni havigos al ni plian spacon ĉe la rivereto, sed mi kredis, ke ni povas prokrasti la eksplodigojn ĝis printempo. Sed nun ni devos komenci la kreadon de la galerio plej baldaŭ. Bedaŭrinde mi havas nur malgrandan provizon de eksplodaĵo.«

»Tiucele mi konas solvon, amiko John«, diris Hopkinson, atente aŭskultinte la paroladon inter la juna kaj la maljuna ministoj. »En la sekva semajno mi iros kun Brown, Nan kaj Harry al Dawson-City kaj tie aĉetos la eksplodan pulvon kaj ĉion alian, kion vi bezonos.«

»Ja kion vi volas fari en la urbo, kaj kiel vi volas iri tien, amiko?« vokis Braddon. »Ĉie alta neĝo kuŝas!«

»Sed tio ne estas malhelpaĵo por pelto-ĉasisto!« respondis Tom ridetante. »Ĉu vi kredas, ke neĝo ne kuŝas ĉe la Granda Urso-Lago aŭ ĉe la Mackenzie-rivero en ĉi tiu sezono? Mi jam komisiis al Vatamba kaj liaj indianoj fari por ni neĝoŝuojn, tiel nomatajn skiojn. Ili elstare scipovas tion. Sur la skioj ni povas senĝene iri ĉien. Ni devos havigi al ni kelkajn hundojn. Sen tiuj ni estos detranĉitaj de ĉia trafiko, kiam la vintro serioze regos. La ĉarpentistoj intertempe faru ses sledojn, kiajn ni pelto-ĉasistoj uzas por la transportado de peltoj kaj nutraĵoj. En la urbo certe ne estas malfacile aĉeti al ni hundojn. Se mi estus sciinta, ke ni restados ĉi tie dum la vintro, tiam mi ne estus vendinta niajn bone trejnitajn hundojn en Selkirk.«

Dum kelkaj tagoj la indianoj faris ses neĝosuojn, kaj la kvar pelto-ĉasistoj ekmarŝis al la Klondike-rivero kaj laŭ tiu al la Yukon kaj al Dawson-City. Krom fusiloj, revolveroj, ĉastranĉiloj kaj ĉastornistroj ĉiu havis longan bastonon kun pinto ĉe unu ekstremaĵo, kiu servis por plirapidigi la kuradon kaj superi eventualajn malhelpaĵojn.

Estante spertaj skiantoj, ili rapidis sur la neĝŝuoj, atingis la urbon frue antaŭ la vespero kaj ekloĝis en la pensiono de Jefferson.

La vivo en Dawson-City estis sufiĉe vigla, multaj orserĉistoj el proksimaj orlavejoj decidis pasigi la vintron en la urbo. Plimulto el ili havis bonŝancon en sia laboro kaj volis plue ekspluati la ankoraŭ ne elĉerpitajn minparcelojn komence de la sekva bona jarsezono aŭ akiri novan. Aliaj evitis la konsiderindajn kostojn de la vojaĝo al San Francisco, de kie ili devus revojaĝi por ne rezigni siajn multpromesajn minparcelojn. La vivo en Dawson-City estis ege multekosta, klafto[22] da brulligno kostis kvardek ĝis kvindek dolarojn, funto da butero du dolarojn kaj duonan, lada skatolo da kondensita lakto unu dolaron, sako da faruno dek ĝis dekkvin dolarojn. Oni povas facile kalkuli, kian grandan profiton la komercistoj faris per nutraĵoj. Multaj el tiuj, kiuj travintrumis, helpe fondis kvar- aŭ kvinope komunan mastrumadon. Tio estis konsiderinde pli malmultekosta ol se ĉiu estus loĝanta en pensiono kun ĉambro kaj manĝo.

Dum la unua tago en Dawson-City Hopkinson kaj liaj kamaradoj ne trovis hundojn konvenajn por iliaj celoj. La malmultaj hundoj posedataj de kelkaj urbanoj estis aŭ ne vendataj aŭ ne taŭgaj. Tom vespere petis sciigon de sinjoro Jefferson, la dommastro, ĉu li konas iun en la urbo, kiu havigos al li dekon da bonaj sledohundoj. La mastro konsilis, ke la pelto-ĉasistoj plej facile atingos sian celon veturante al Fort Cudahy ĉirkaŭ kvardek kilometrojn for sur la maldekstra bordo de la Yukon-rivero. Tie troviĝas filio de la angla misio. Laŭ tio, kion li aŭdis, la misiistoj tenas amason de tiaj hundoj, kiujn ili bezonas por siaj vintraj ekskursoj.

»Morgaŭ ni iros al Fort Cudahy«, sekve deklaris Hopkinson. »Sur niaj skioj ni iros la kvardek kilometrojn sen penoj en tri horoj, do vespere ni denove estos ĉi tie.«

Post la vespermanĝo la juna Hopkinson proponis al sia amiko Harry, akompani lin al proksima danco-salono por iomete distriĝi. La juna germano tamen rifuzis la proponon, ĉar li sentis sin laca post la irado dum la tuta tago. Ferdinand sole ekiris, post kiam lia onklo admonis lin ne tro longe foresti, ĉar ili volis ekvojaĝi al Fort Cudahy frue en la sekva mateno.

Estis jam je la dekunua horo nokte, kiam Tom Hopkinson iris en la ĉambreton de Harry, en kiu tiu loĝis kun Brown, kaj vekis la profunde dormantan.

»Bonvolu komplezi al mi, mia knabo«, diris Tom, »kaj iru al la danco-salono. Nan ankoraŭ ne venis hejmen, tial mi timas, ke okazis io malbona. Li estas flamiĝema kaj facile kverelas.«

Post nemultaj minutoj alveninte la salonon, Harry ne povis malkovri la serĉaton kaj iris en la ludejon, sed tamen ne trovis Ferdinand-on. Li nun serioze zorgis pri ties foresto. Li sin turnis al la domservisto, kiu troviĝis ĉe la bufedo kaj kiun li konis de antaŭaj vizitoj, kaj demandis, ĉu li scias, kie troviĝas lia amiko, kiun la domservisto same konis, ĉu tiu jam forlasis la domon.

»Ho ne, sinjoro«, estis la respondo, »via amiko ankoraŭ estas ĉi tie. Bonvolu sekvi min, mi kondukos vin al li.«

Li iris antaŭ la perpleksa viro al ĉambreto apud la ludejo, kie Harry terurigite ekvidis la serĉaton. Pale kaj ĝermante li kuŝis en kovrilo sur la planko.

»Mia Dio, kio okazis? Ĉu li mortos?« vokis li kaj surgenuiĝis apud la evidente grave vundita. Li rimarkis, ke tiu sangis el vundo ĉe la dekstra brusto, sur kiu oni pansis malsekan tukon.

»Via amiko, sinjoro«, klarigis la domservisto, »dum ludado kvereliĝis kun aliaj ludantoj. Baldaŭ estiĝis granda interbatiĝo, kia okazas preskaŭ ĉiunokte. En tiu batado la juna viro ricevis tranĉilan pikon en la bruston. Kun helpo de kolego mi portis lin en tiun ĉambreton kaj pansis la vundon, kiu eble ne estas tro dangera, per malseka tuko. Ne sciante, kie la viro loĝas, mi ne povis forportigi lin.«

»Mi dankas al vi, amiko«, diris Harry, donante al la domservisto tri dolarojn. »Alportu glason da viskio miksita kun akvo, kiun ni donu al li por ke li plene konsciiĝu. Tiam ni vidu, kio estas farenda.«

Eltrinkinte la glason, Nan efektive revenis post malmultaj minutoj el la senkonsciiĝo, en kiun lin metis la sangoperdo. Li evidente ĝojis vidi sian amikon Harry, etendis al li la manon kaj diris per malforta voĉo: »Dankon al vi, mia knabo. Portu min hejmen, se tio eblas.«

Li provis leviĝi, sed tuj devis rezigni, ĉar kaŭze de tiu movo la sango fluis pli forte el la vundo, kaj ĉio turniĝis ĉirkaŭ li.

»Ni portu lin sur lia kovrilo al la loĝejo, sinjoro«, opiniis la domservisto, kiu estis tre fervora post la abunda trinkmono. »Kie vi loĝas, sinjoro?«

»En la pensiono de Jefferson«, respondis la juna germano.

»Ho, tio estas tute proksima. Atendu nur momenton, mi petos kolegon transpreni mian laboron ĉe la bufedo por mallonga tempo. Metu ĉi tiun malsekan buŝtukon panse sur lian bruston. Mi tuj revenos.«

Post nelonge la domservisto revenis kun pluraj lankovriloj, kiujn ili metis sur la vunditon por ŝirmi lin kontraŭ la nokta malvarmo. Harry levis la kovrilon, sur kiu Nan kuŝis, ĉe la kapo, la kelnero prenis la alian ekstremaĵon, tiel la du fortaj viroj portis senpene sian ŝarĝon tra la doma koridoro sub liberan ĉielon kaj al la pensiono. Tie Hopkinson kaj Brown alrapidis post voko de Harry kaj portis la vunditon en la ĉambron de Hopkinson, senvestigis kaj enlitigis lin.

»Malbona piko«, opiniis Brown, post kiam li kaj lia amiko ekzakte esploris la vundon. »La pulmo ne estas trafita, alikaze li havus ruĝas ŝaŭmon sur la lipoj. Kredeble la tranĉilo disŝiris vejnon, mi konkludas tion laŭ la forta sangoperdo.«

Ili zorge lavis la vundon per akvo, surŝmiris la kuracan ŝmiraĵon taŭge pruvitan ĉe la pelto-ĉasisto kaj bandaĝis ĝin, tiel malhelpante pluan sangadon. Doninte al la vundito iom da viskio kun akvo, la maljunaj amikoj ripozigis lin kaj iris al Harry, kiu en sia ĉambro scivoleme atendis ilian juĝon pri la vundo.

»La fiknabo metis nin en tre malfacilan situacion«, diris Tom, sidiĝinte ĉe la malgranda tablo en la ĉambro. »La vundo ne minacas la vivon, sed ĝi povus estiĝi tia, kiam Nan elmetos sin je la malvarmeco, kiu pliakriĝas ĉiutage. Do li devas restadi almenaŭ du aŭ tri semajnojn en la ĉambro, ĝis la vundorandoj fermiĝos. Sed estas neeble por ni resti tro longe en ĉi tiu multekostega urbo. Krome Braddon maltrankviliĝus pro nia longa forestado kaj pensus, ke ni iel akcidentis.«

»Mi kredas, ke la afero ne estas tiel malbona, kiel vi opinias, Tom«, atentigis Brown pripenseme. »Ni ambaŭ kuros morgaŭ al Fort Cudahy kaj provos havigi al ni la bezonatajn hundojn. Harry kompreneble devas resti ĉi tie kaj zorgi pri la vundito. Via nevo estas sana, fortika knabo, kiu post nemultaj tagoj tiom resaniĝos, ke ni povos transporti lin en sledo al El-Dorado-rivereto. Ĉefe ni havigu al ni dekon da hundoj, ĉio alia sekvos.«

»Vi vere pravas«, respondis Hopkinson, »pri transporto en hunda sledo mi tute ne pensis. Dum nia forestado morgaŭ kaj eble postmorgaŭ Harry ĉirkaŭrigardu, kie ni povos aĉeti konvenan sledon.«

La pelto-ĉasistoj konstatis, ke je la sekva tago survoje ĉe la Yukon-rivero la vetero ne estis pli malvarma ol novembre dum la ĉasiroj supre en norda Kanado. Je tiu sezono la tagoj en Alasko estas tre mallongaj kaj krespuskaj, la noktoj tre belaj kaj klaraj, ofte heligataj plej grandioze de la norda brilo.

Estante lertaj skiantoj, ili post duhora kurado atingis la malgrandan fortikaĵon Fort Reliance tridek mejlojn for de Dawson-City. Tie ili sin fortigis en la manĝejo de la militistaro konsistanta el unu oficiro kaj dudek soldatoj, poste transiris la Yukon-riveron firme kovritan de glacio kaj kuris sur la dekstra bordo dek kilometrojn al Forty-Mile-City. Tiu urbeto starigita antaŭ nelonge troviĝas apud ĉe la enfluejo de Forty-Mile-rivero sur la dekstra bordo de ĉi tiu rivero, rekte kontraŭe sur la maldekstra staras Fort Cudahy. La malgranda urbo havas bonan estontecon, ĉar ambaŭflanke de la rivero ĝis la Tanana-montaro oni malkovris tre riĉajn orlavejojn kaj orminejojn, al kiuj kunkuris miloj da orserĉistoj, tiel ke Fort Cudahy kredeble baldaŭ konkuros kun la floranta Dawson-City. En Cudahy Hopkinson kaj Brown tuj iris al estro de la angla misio. Tiu akceptis ilin tre afable, sed ne povis subteni ilin atingi sian celon en la filio. Dum la vintro la misianoj ofte veturis al Circle-City kaj al iuj kelkaj disaj trunkodomoj en la flankaj valoj. Temis pri krizaj malsaniĝoj, al kiuj ili povis veturi nur per hundosledoj.

Ripozinte kelkajn horojn en la gastama domo de la misiestro kaj partopreninte ties tagmanĝon, la pelto-ĉasistoj forveturis el la misio por reiri al Dawson-City. Ĉe Fort Reliance ili revoje transpaŝis la Yukon-riveron kaj daŭrigis sian vojon sur la dekstra bordo. Estis profunda nokto, la ĉielo kovrita de nuboj, nek steloj nek la luno heligis la senlumecon.

Estante plurajn kilometrojn supre de la malgranda fortikaĵeto, ili subite aŭdis laŭtan kriadon el la direkto de la riverujo kaj ekvidis svingatajn lanternojn. Ili singardeme malsupreniris la krutan bordon kaj malkovris malfermitan senglaciejon inter la bordo kaj insulo meza de la rivero, sur kiu ili rimarkis homojn, kiuj laŭte vokis Hallo! Hallo! kaj movis tien kaj reen bruligitajn lanternojn.

La distanco inter la dekstra bordo kaj la insulo, da kiuj ekzistas granda nombro en la riverujo de Yukon, ne estis tiel granda, ke oni ne povus interkompreniĝi per laŭta vokado. Tom Hopkinson kriis al la homoj, ke ili reiru al la maldekstra bordo. Ĉi tie pasado tra la rivero estis neebla, ĉar varma fonto malhelpis glaciiĝon de la rivero, kaj la senglacia akvo etendiĝis je longa distanco laŭ- kaj kontraŭflue. »Denove atinginte la alian bordon, vi devos iri proksimume unu kilometron laŭflue. Tie la glacio estas firma, kaj vi povas facile transpaŝi. Ĉie tie estas tute neeble. Ni returnos nin kaj vokos al vi, kiam vi atingos lokon por facila transiro.«

»Multan dankon, fremdulo, por via konsilo«, iu revokis. »Sen vi ni pasigus la tutan nokton sur ĉi tiu malbenita insulo.«

Post duonhoro Tom kaj lia kamarado ekvidis la brilon de la lanternoj sur la alia bordo ĉe loko, kie la glacio estis firma kaj la transpaŝo de la rivero realigebla. Tom tial vokis, ke ili ne pluiru, kaj ili tuj komencis la transiradon.

Ili estis kvin viroj vestitaj en peltoj, kiuj havis ses grandajn sledojn kun si, peze ŝarĝitajn kaj trenatajn de po ses fortaj hundoj.

»Kiel vi venas en ĉi tiu jarsezono el iu sovaĝejo al la Yukon-rivero?« demandis Hopkinson, salutinte la virojn.

»Ni estas komercistoj el Nuklukveto, la granda komercejo malsupre ĉe la Yukon«, raportis la gvidanto de la fremduloj, »kaj portas menditajn varojn al Dawson-City. En la valo de la Tanana-rivero, kiu ĉe Nuklukveto fluas en la Yukon-riveron, kion vi eble scias, ni marŝis kontraŭflue tiom, kiom eble, trans la montojn kaj laŭ la Forty-Mile-rivero, ĝis ni troviĝis ĉe Fort Reliance proksimume sur la loko, kie ni volis transpaŝi la Yukon-riveron. Pro la krespuska vetero ni kredeble turniĝis tro dekstren kaj dum la malheleco atingis tiun insulon, de kiu vi savis nin bonŝance, sinjoroj.«

»Ĉu vi restos en Dawson?« demandis Brown, kiu piediris pinte de la malgranda karavano. Li kaj lia amiko demetis la neĝoŝuojn. »Aŭ ĉu vi eble reiros al via komercejo?«

»Dio savu nin!« vokis la fremdulo, »ni sufiĉe suferis dum la alvojaĝo, kiu estis ege pena kaj danĝera, tion mi certigas al vi.«

»Do vi espereble ne bezonos viajn hundojn dum la vintro, aŭ ne ĉiujn?« daŭrigis la pelto-ĉasisto.

»Tute ne, kial ni manĝigu la hundojn, kio estas multekosta en la urbo«, estis la respondo. »Trovante aĉetanton, ni tuj vendos ilin.«

»Mia amiko kaj mi volonte aĉetus dekdu fortajn, sledospertajn hundojn kaj pagus bonan prezon«, rimarkigis Brown.

»El tuta koro, sinjoro«, respondis la komercisto. »Jam pro danko pri via ĝustatempa helpo vi havu la rajton aĉeti kiel la unua.«

»Konsentite. Komplezu viziti nin morgaŭ matene en la pensiono de Jefferson«, diris Brown ĝoje pro la hazardo, kiu havigis al li kaj Tom la hundojn. »Mi estas William Brown, mia amiko nomiĝas Tom Hopkinson.«

»Mia nomo estas Benjamin Steinfeld«, respondis la fremdulo. »Morgaŭ matene je la deka mi vizitos vin.«

»Tre bone«, diris la pelto-ĉasisto. »Sed nun ni denove surmetu niajn skiojn kaj rapide iru al Dawson, ni survojas jam ekde la frua mateno. Do, ĝis revido morgaŭ antaŭtagmeze, sinjoro Steinfeld.«

»Tion vi bone faris«, rimarkigis Hopkinson, post kiam ili kelkdistance foriris. »Nia hodiaŭa vojaĝo ne estis vana.«

Estis jam post la naŭa, kiam Tom kaj lia kamarado alvenis en la pensiono, kie Harry senpacience atendis ilin en la bufedejo. Ekde unu horo blovis neĝa vento, la juna viro ekzorgis pri siaj amikoj.

Dum tiuj fortigis sin per vespermanĝo kaj glaso da varmega grogo, Harry raportis pri la sanstato de la vundito. Tiu havis iom da febro, kredeble pro la sangoperdo, li dormis preskaŭ dum la tuta tago, trinkis viandobrogaĵon kaj kelkajn tasojn da teo.

»Tio estas la plej bona, kion la knabo povas fari«, diris Hopkinson. »Morgaŭ matene mi nove bandaĝos lin, kaj mi esperas, ke li estos transportebla post du aŭ tri tagoj.«

»Ĉu vi parolis pri transporto, Tom?« demandis la juna germano. »Sed kiel vi volas aranĝi tion?«

»Tute simple, per sledo trenata de hundoj, mia knabo«, respondis la pelto-ĉasisto kaj sciigis lin pri la renkontiĝo kun la komercistoj el Nuklukveto.

Je la sekva mateno Benjamin Steinfeld aperis en la pensiono de Jefferson por konduki Hopkinson kaj Brown al la domo de negoca amiko, ĉe kiu li loĝis, kaj en kies grandspaca magazeno oni loĝigis la hundojn. Ili tre rapide akordiĝis pri la prezo. La du pelto-ĉasistoj pagis modestan sumon por dekdu fortaj hundoj kaj du sledoj. Ĝis la tago de la forveturo la hundoj restos kun la aliaj en la magazeno. Nun Hopkinson aĉetis por Braddon kaj liaj laboristoj kelkajn malgrandajn lanternojn, kiujn ili povis uzi kiel minejajn lampojn, bonajn martelojn kaj ĉizilojn, sakon da kafo, kelkajn rulaĵojn da tabako kaj diversajn malgravaĵojn, kiujn ili bezonis por mastrumado kaj agrableco. Por tiuj aĉetoj Tom devis pagi mil dolarojn.

La vundito je la dua tago tiom resaniĝis, ke oni aŭdacis transporti lin sur sledo al El-Dorado-rivereto.

Sur la tiucela sledo estis metita longa kesto el tabuloj, kiun oni plenigis per kovriloj kaj peltoj, tiel ke Smith kuŝis en ĝi varme kaj komforte. Ĉar la vundo ankoraŭ ne estis fermita, li ne povis sidi rekte. En la duan sledon ili metis la aĉetitajn varojn.

La mateno de forveturo ekestis malklare kaj krepuske, kiam ili forvojaĝis el Dawson-City direkte al la enfluejo de la Klondike-rivero. Ili ne riskis veturi kun la peze ŝarĝitaj sledoj tra la ebenaĵo kovrita de alta neĝo. Tuj apud la bordo la neĝo kuŝis malpli alte. Nuliĝis la danĝero perdi la direkton pro la malforta krepuska lumo, kiam oni iris proksime de la rivero.

Tom Hopkinson antaŭkuris je mallonga distanco, tiam sekvis Harry kun la sledo, sur kiu kuŝis la vundito, kaj kondukis la gvidrimenon de la plej antaŭaj hundoj, ĉar oni ne sciis, ĉu la bestoj estas fidindaj. Sekvis la dua sledo, kaj Brown fermis la malgrandan karavanon.

Antaŭ tagmezo ili atingis la enfluejon de la Klondike-rivero, kie oni haltis por doni al la hundoj horon da ripozado kaj al si mem manĝon. Por la bestoj Tom havis grandan pecon da sekigita bubala viando kaj plurajn panojn akiritajn de la pensiona mastro.

Ĝis posttagmezo ili kuris longan distancon kontraŭflue de la Klondike-rivero. Subite tute senlumiĝis, kaj akra vento ĵetpelis la neĝon de la grundo en iliajn vizaĝojn.

»Neĝoŝtormo!« vokis Hopkinson kaj haltis. »Rapidu malsupren sur la glacion, proksimen al la bordo, dank’ al Dio ĝi estas kruta kaj alta kaj sufiĉe ŝirmos nin kontraŭ la ŝtormo. Sed rapidu, aŭ ni estos perditaj! Ekprenu, Harry! Ni portu la sledon kun Nan malsupren. Unue maljungu la du plej malantaŭajn hundojn, sed tenu la rimenon por ke la hundoj ne forkuru. Vi, Bill, glitigu la alian sledon de la bordo malsupren. La pakaĵoj estas firme fiksitaj kaj ne elfalos.«

Post nemultaj minutoj ili estis malsupre sur la glacio proksime al la bordo unu metron alta. La hundoj flaris la almuĝantan ŝtormveteron kaj kuŝiĝis inter kaj sub la sledoj, la tri viroj sidiĝis sur la rando de la sledo, en kiu kuŝis la vundito.

Estis urĝa tempo! Homoj kaj bestoj estis apenaŭ preparitaj tiom, kiom la cirkonstancoj permesis, kiam terure muĝante la ŝtormo alrapidis super la ebeno, akompanate de hajlado, kiu detruus ĉion vivan, kiun senŝirma ĝi trafus. Sekvis neĝoblovado tiel densa, ke oni vere ne vidis la manon antaŭ la okuloj, la neĝo falis amase ne sole de supre, sed la grandega ŝtormo relevis tiun kuŝantan sur la grundo en sovaĝa kirla danco.

Post kelkaj minutoj la viroj estis tegitaj de neĝa kovraĵo, kiun ili devis forskui denove kaj denove por ne esti ŝutkovrita. Samtempe estis akre malvarme, ili estis en danĝero, ke ili glacie rigidiĝos, ne povante moviĝi. La ŝtormego furiozis super la kapoj de la sidantoj, ili ne riskis sin levigi kaj iomete varmigi piedbatante. La rando de la bordo estis nur unu metron super la glacio kaj ne ŝirmis la supran parton de staranta korpo.

»Espereble la neĝoŝtormo ne daŭros longe«, diris Hopkinson. »Jen supre ĉe Mackenzie-River mi plurfoje travivis neĝoŝtormojn, kiuj kutime finiĝis post du ĝis tri horoj. Tia malvarmo ne estas eltenebla, kiam oni devas sidi senmove.«

»Ni prenu glason da viskio«, proponis Brown. »Ĝenerale ne estas konsilinde trinki alkoholaĵon ĉe akra malvarmo, ĉar estas danĝero, ke oni endormiĝus kaj mortus pro frosto. Ni povas atenti unu pri la alia, tiam tiu danĝero ne ekzistas.«

»Certe, amiko«, respondis Tom. »Ni nepre devas varmiĝi. Jen, Nan«, li daŭrigis, trinkinte plengorĝon el sia lada botelo, »ankaŭ vi havu vian parton.«

»Multan dankon, onklo«, diris la vundito trinkinte. »Malgraŭ peltoj kaj kovriloj mi iom post iom sentas la froston, la malbenita vento penetras tra ĉio. Juĝante laŭ muĝado kaj bruado la ventego ankoraŭ longe daŭros.«

»Povas esti, mia knabo«, respondis la onklo. »Sed Dio gardu nin. Se ni devos resti en tiu situacio dum la tuta nokto, tiam neniu el ni ĝisvivos la matenon.«

»Ĉu vi ne povas bruligi fajron sub la borda rando, kie la vento ne sukcesos estingi ĝin, onklo?« demandis Nan.

»Per kio? Ni havas eĉ ne ŝtiperon da ligno«, estis la respondo.

»Via knabo pravas«, atentigis Brown. »Ni devas fari ĉion por protekti nin kontraŭ morto pro frosto. Kiu scias, kiom longe la ŝtormvetero daŭros. Ne havante lignon, ni eble trovos ĉe la bordo postrestaĵojn de kluzoj aŭ defalintajn tabulojn de ruiniĝantaj kabanoj. Mi iros distancon laŭflue, Harry iros kontraŭflue. Irante dorsfleksinte, ni kontraŭstaros la venton, kaj piede de la bordo kuŝas nur malmulte da neĝo. Eble ni trovos iom da ligno.«

La maljuna, alte kreskinta pelto-ĉasisto devis rampi sur manoj kaj genuoj, sed efektive li malkovris eble ducent metrojn malsupre de la loko, kie ili bivake haltis, kelkajn brakdikajn lignaĵojn elstarantajn el la frostiĝinta tero. Helpe de sia stabila ĉastranĉilo li elterigis la pecojn kaj portis ilin al la sledoj laŭ tiu pena maniero. Tom ĝoje akceptis lin. Brown reiris al la loko, kie li estis trovinta la lignon, kiu evidente devenis de kluzo, kiu estis instalita por ellavado kaj kribrado de grundo. Tie elstaris pliaj fortaj pecoj el la bordo.

Duafoje revenante kun sia gajnaĵo al la sledoj, li tie renkontis ankaŭ la junan germanon, kiu estis trovinta du tabulojn nur maldike kovritajn de neĝo, kiuj konjekteble devenis de disfalanta kabano de orserĉistoj.

»Kie mi trovis ĉi tiujn tabulojn«, raportis Harry, »tie la bordo estas pli alta ol ĉi tie, la akvo iomete kavigis la teron, tial formiĝis malgranda plilarĝiĝo, kiu ŝirmas nin pli bone ol la loko ĉi tie. Tial mi proponas ŝanĝi la noktan bivakejon tien. La loko estas ĉirkaŭ tricent metrojn kontraŭflua. La ŝtormo malfortiĝis, sed pro la terura neĝoblovado ni ne povas daŭrigi nian marŝadon sur la nuda ebeno.«

»Certe, mia knabo, vi tute pravas«, respondis Hopkinson. »Unue ni veturigu la lignon kaj la sledon kun la varoj tien, preparu la ejon kaj fine alportu la sledon kun Nan. Intertempe Brown kondukos la hundojn al la nova bivakejo. Estas neeble pasigi la nokton ĉi tie.«

Post duonhoro la viroj bruligis fajron en la ŝirmo de la alta borda rando kaj preparis kaldronon da forta kafo. Tiu efikis bonfartige kaj agrable varmigis la duone rigidiĝintajn virojn pli bone ol viskio, kiu helpis nur momenton. Fortaj ventoj pelis la neĝon super la kapoj de la bivakantoj, ne ĝenante ilin. La hundoj ricevis iom da bubala viando kuirita en akvo kaj panon kaj kuŝiĝis proksime de la fajro sur kovriloj.

Post du horoj la ŝtormvetero finiĝis, la nokto estiĝis klara kaj hela. Baldaŭ ili rigardis grandiozan nordan brilon kun purpuraj, flavaj kaj ruĝaj radioj. Estiĝis malvarmege, sed Brown kaj Harry trovis ankoraŭ kelkajn tabulojn kaj trunketojn de la ruiniĝinta kabano kaj per ili nutris malgrandan fajron dum la tuta nokto.

Matene ili faris bonan kafon kaj tiam levis la sledojn sur la bordon. La vundito devis forlasi la sledon dum tio. Junginte la hundojn, ili ekmarŝis malrapide, ĉar la trablovita neĝo ankoraŭ ne firmiĝis. Ĝi kaŭzis grandajn problemojn kaj penojn kaj al la tri skiantoj kaj al la hundoj. La tago estis krepuska, la heleco daŭris apenaŭ tri horojn.

Post treege malfacila kvinhora marŝado ili atingis la arbaron, kie ili haltis unu horon por ripozo. Ŝirmate de la arboj, ili pli bone antaŭeniĝis kaj tute elĉerpite atingis la trunkodomojn je la sepa horo vespere.

Pro voko de Hopkinson Braddon kaj ĉiuj domanoj venis el la trunkodomo, salutis la alvenantojn per ĝojaj krioj kaj unuavice portis la vunditon en la varman salonon. La Crow-indianoj maljungis la hundojn, kondukis ilin en sian kabanon kaj preparis por ili varman kuŝejon el kovriloj. La ĉarpentistoj malpakis la duan sledon kaj portis la varojn en la provizejon.

Dum la komuna vespermanĝo Tom rakontis, kio estis la kaŭzo por la malfrua reveno, kaj kiel ili sin ŝirmis kontraŭ la detruemo de la neĝoŝtormo.

»Ankaŭ ĉi tie furiozis neĝoŝtormo«, raportis la ministo. »Niaj trunkodomoj bone rezistis kaj ne difektiĝis. La malvarmeco pliiĝis, la termometro falis ĝis kvardek gradoj sub nulo! Neniam mi travivis ion similan en la okcidentaj teritorioj. Ĉar ni dekkvar viroj ne povas komune dormi ĉi tie, la ĉarpentistoj ĉi-matene konstruis kamenojn el rokpecoj en ambaŭ trunkodomoj kaj almuntis fumtubojn el ladopecoj. Tiel la fumo nun foriĝas tra unu el la malgrandaj lukoj. Nur mankas peltoj, ĉar la lanaj kovriloj nesufiĉe protektas kontraŭ la akra malvarmo.«

»Peltojn ni povos havigi al ni«, opiniis Tom. »Post la hieraŭa neĝoŝtormo ni havos kelkajn trankvilajn tagojn, kiujn ni uzos por ĉasi ursojn en la montoj sur la kontraŭa bordo. Brown, Harry kaj mi ekiros morgaŭ matene kun la indianoj, ni prenos unu el la sledoj kaj ses hundojn.«

»Mi konsentas, amiko«, respondis Braddon. »Prenu sledon, kiun niaj ĉarpentistoj faris dum via foresto. Ĝi estas iom pli malgranda ol la ŝarĝosledoj alportitaj de vi kaj pli facile glitos tra inter arboj.«

»En ordo, John«, diris Tom Hopkinson. »Sed nun estas tempo, ke ni enlitiĝu. Post la peniga marŝo tra la malfirma neĝo ni estas elĉerpitaj.«

Oka ĉapitro
Ĉasiro

Preninte nutraĵojn por pluraj tagoj, je la sekva mateno la du pelto-ĉasistoj ekiris kun la juna germano, Vatamba kaj la tri Crow-indianoj. Ili havis kun si unu el la malgrandaj sledoj, al kiu ses hundoj estis jungitaj. La kvar indianoj estis vestitaj per peltoj kaj kovrilo volvita ĉirkaŭ la ŝultroj. La akvo de la rivereto estis glaciiĝinta malgraŭ la forta fluo, tial ili facile atingis la kontraŭan bordon kaj komencis supreniri la okcidentan deklivon de la Chippeway-montaro, la norda flankaĵo de la Rocky Mountains.

Viciĝinte longdistance sen perdi unu la alian el la okuloj, la sep ĉasistoj rapide kuris sur siaj neĝoŝuoj, ĉar la neĝo estis surface glaciiĝinta kaj bone portis ilin. La mallonga tago pasis, sen ke ili trovis postsignojn de ĉasbesto aŭ urso. Kiam la vespera krepusko malebligis la malkovradon de bestoj, ili starigis noktan bivakon ŝirmitan de roka muro. La indianoj dehakis dikajn branĉojn de la proksimaj arboj per siaj hakiloj, kiun ĉiu el la ĉasistoj havis en sia zono, dume la blankuloj forigis glaciaĵon kaj neĝon piede de la roko por fari spacon por fajrejo kaj bivakejo. Baldaŭ fajro ekflamis, per kiu granda peco da lardo kun terpomoj estis preparata en kaldrono. En la varmega cindro ili bakis simplan panon el faruno kaj akvo. Fininte la manĝadon, la viroj abunde satigis la hundojn.

Ĉe glaso da grogo kaj pipo da tabako la tri blankuloj iomete babilis, dum la indianoj silente trinkis viskion kaj fumis pipon. Post la destino de la gardantoj, kiuj zorgos pri la fajro, ĉiuj volvis sin en peltojn kaj kovrilojn kaj baldaŭ profunde dormis.

Je la sekva tago en valo etendiĝanta al nordo ili trovis en la neĝo grandajn postsignojn, en kiuj ili ekkonis fortan urson, sekvis tiujn por kelka tempo kaj fine konstatis, ke la signoj kondukis en mallarĝan fendon plivastiĝantan je granda kaverno.

La pelto-ĉasistoj sciis, ke kaj en la Rocky Mountains kaj en ties flankaj montaroj ekzistis centoj da kavernoj diversformaj, ili ankaŭ sciis, ke grizaj kaj brunaj ursoj ofte elektis tiujn kavernojn kiel loĝejon, kiun ili eliris nur pro malsato.

»Mi vetas, ke ni trovos tie en la malhela truo tutcerte brunan knabon, kiu vintrodormas,« diris Hopkinson. »Dehaku kelkajn rezinajn branĉetojn de la proksimaj abioj«, li ordonis al la indianoj. »Ni devas havigi al ni lumon, ja oni ne povas vidi ion ajn.«

Kiam du branĉetoj brulis, la pelto-ĉasistoj kaj Harry penetris tra la mallarĝa enirejo en la kavernon, kiu etendiĝis pli ol dek metrojn en la rokon. Vatamba kaj Nizo sekvis ilin, tenante la branĉetojn alte super la kapoj. La ceteraj du indianoj restis kun la sledo antaŭ la faŭko de la fendo. En la brilo de la simplaj torĉoj la ĉasistoj ekrigardis en la fono de la kaverno du grandegajn ursojn leviĝantajn de la kuŝejoj. Kredeble ili vekiĝis per la sonoj de la paŝoj kaj la ekbojado de la hundoj flarintaj la du bestojn. Tuj Brown kaj Harry pafis, pro la flakranta lumo de la torĉoj ili evidente ne celis sufiĉe bone kaj ne trafis la ursojn mortige. De unu la maldekstra femuro dissplitiĝis, de la alia la kuglo celata al la dekstra okulo forŝiris la orelon.

Terure blekante, la bestegoj leviĝis sur la malantaŭaj piedoj kaj sin ĵetis kontraŭ la atakantojn. Malgraŭ la minacanta danĝero ne perdante sian malvarmsangecon, Hopkinson trankvile celis al la pli granda urso kaj pafis al ĝi kuglon en la maldekstran okulon. La trafito ŝanceliĝis kaj falis, sed, ĉar la kuglo ne penetris en la cerbon, ĝi tuj denove ekstaris kaj atakis la ĉasiston per furioza kolero. Tiu tiris sian longan, solidan tranĉilon kaj atendis la danĝeran kontraŭulon. Kiam la urso estis ĉirkaŭprenonta lin per la antaŭaj piedoj, Hopkinson lerte evitis la prenon kaj pikis al la besto la ĉastranĉilon sub la skapolo ĝis la tenilo en la korpon. Kriegante la urso falis, rulis sin tien kaj reen kaj fine kuŝis senmove. La tranĉilo penetris profunde en la koron. La du aliaj ĉasistoj havis malfacilan pozicion kontraŭ la dua urso, kies orelon la kuglo de Harry forŝiris. Antaŭ ol Brown povis tiri sian ĉastranĉilon, la besto atakis kaj batis lin per la dekstra antaŭa piedego sur la ŝultron, tiel ke la granda, forta viro ŝanceliris reen. Jen Harry starigis sin kontraŭ ĝin kaj atakis pertranĉile, prenante la gorĝon de la urso per la maldekstra mano kaj malhelpante, ke tiu atingu lin per sia dentaro. Malgraŭ la muskola forto de la juna germano la besto kaptis lin per la antaŭaj piedoj ĉe la ŝultroj kaj komencis disŝiri la karnon per la ungegoj. Kelkfoje Harry pikis sian ĉastranĉilon en la korpon sen mortige vundi ĝin. Li certe malvenkus en la batalo, se Vatamba ne alsaltus pro la danĝero de morto. Batante la kapon de la urso per brulanta branĉo por blindigi ĝin, la indiano pikis sian tranĉilon sub la maldekstra skapolo en la koron. La besto ĉesis ataki kontraŭ Harry kaj falis laŭte ĝemante, kiam Brown restariĝinte ekatakis ĝin per la ĉastranĉilo kontraŭ la dekstra flanko de la korpo.

En tiu momento la abiaj branĉoj estingiĝis, kaj la kaverno senlumiĝis. Kiam post kelkaj minutoj unu el la indianoj restintaj ĉe la sledoj laŭ voko de la juna tribestro aliris kun aliaj brulantaj branĉoj, Hopkinson terurigite rimarkis, ke Harry kaj lia malnova amiko estis superfluitaj de sango. Post zorgoplena demando Brown respondis al li:

»Ho, tio ne estas danĝera, mia amiko. La besto batis sur mian maldekstran ŝultron, tiel ke mi ŝanceliĝis. Sen nia juna amiko mi estus en granda danĝero, perdinte la ekvilibron. Mi dankas al vi«, li diris, kaj skuis la manon de Harry. »Mi ne forgesos tion. La sangoperdo ne estas grava. La pelto malhelpis profundan enpenetron de la ungegoj, nur la karno sur la maldekstra flanko estas iomete gratita. Ni poste pririgardos tion. Harry eble estas pli grave vundita. La urso disŝiris al la kompatindulo la karnon sur ambaŭ skapoloj. La sango ja fluetas senĉese tra la ŝiroj en la pelto.«

»Ĉu vi havas fortajn dolorojn, mia amiko?« demandis Tom, »aŭ ĉu vi povas elteni ilin por mallonga tempo? Certe ni devos resti ĉi tie, ĝis viaj vundoj fermiĝos, antaŭe vi ne povos eliri en la froston. Unue ni bruligu fajron por havigi al ni lumon kaj varmecon. Donu al mi vian torĉon, ruĝa amiko, kaj diru al viaj amikoj, ke ili dehaku kaj enportu kelkajn arbojn. Mi formetos la brunajn knabojn. Faru kelkajn balailojn el malsekaj branĉetoj, per tiuj ni purigos la fundon. La ĝisnunaj enloĝantoj ne zorgis pri pureco.«

Post unu horo fajro nutrata per ŝtipoj brulis meze de la seka kaj purigita fundo de la kaverno, kiu havis diametron de dek metroj kaj alton de minimume ok metroj. La mallarĝan enirejon ĉe la fendo fermis du pendigitaj lanaj kovriloj. Inter tiuj kaj la rando de la roko eliris la fumo. La hundoj kuŝis en angulo de la kaverno sur siaj kovriloj kaj avide manĝis pecojn de la internaĵoj, kiujn la pelto-ĉasistoj ĵetis al ili. Ili senhaŭtigis kaj dispartigis la du grandajn ursojn, post kiam ĉe la brilo de la fajro Tom esploris la vundojn de sia kamarado, ilin ellavis per viskio kaj firme bandaĝis.

La du valoraj peltoj estis sternitaj per kvar palisetoj fiksitaj en la vetere detruitaj flankaj muroj de la volbaĵo. La kvar antaŭaj piedoj donontaj bonajn rostaĵojn kaj la kvar grandaj malantaŭaj femuroj estis elkorpigataj kaj formanĝotaj dum la sekvaj tagoj. La ceteraj karno kaj internaĵoj servos kiel nutraĵoj por la hundoj kaj estis metataj ekster la kaverno en la mallarĝan alirejon kaj kovrataj per ŝtonoj ŝirmantaj kontraŭ vulpoj.

La juna germano, kies ŝultroj estis disŝiritaj de la malmolaj kaj akraj ungegoj de la urso, fartis senforte pro la signifa sangoperdo kaj devis kuŝigi sin sur siajn peltojn apud la fajro. Vespere vekiĝinte, li estis fortiĝinta kaj refreŝiĝinta post kelkhora dormado kaj partoprenis la manĝadon de la bongusta ursa ŝinko, kiun Tom intertempe preparis per improvizita rostilo.

Dum la sekvaj kvar tagoj Brown kaj Harry restis en la agrable varmigita kaverno. Ili facile ricevus gangrenon en la relative malgravaj vundoj, sin elmetante al la mordanta frosto. Akompanate de Vatamba kaj du pliaj indianoj, Hopkinson skolte esploris la ĉirkaŭajon kaj pafis kelkajn vulpojn eltrovitajn de Nizo. Preskaŭ ĉiuvespere la peltoĉasistoj revenis al sia rifuĝejo kun kvar aŭ kvin vulpofeloj, inter tiuj troviĝis pluraj peltoj de bluaj kaj arĝentaj vulpoj.

Iun vesperon Tom rakontis al siaj amikoj, ke sur la okcidenta parto de la montaro li atingis valon, sur kies grundo rivero fluas nordorienten al la kresto de la montoj, kiun ĝi devus trarompi ne tro malproksime, ĉar la riverujo plilarĝiĝas.

»Eble tio estas la Peel-rivero, pri kiu kamaradoj ĉe Mackenzie-rivero raportis al mi, ke ĉe ties bordoj troviĝas multaj kastoraj kolonioj. La Peel-rivero onidire rompas tra la Chippeway-montaro kaj fluas norden laŭ la orienta deklivo ĝis la enfluejo en la Mackenzie-riveron ĉe Fort Macpherson, la plej norda komercejo de nia Kompanio[23] proksime al la Arkta Oceano. Mi proponas, ke ni jam morgaŭ ekiru al la Peel-rivero kaj ĉasu kastorojn, kies peltojn ni povus bone utiligi. Via ŝirita karno preskaŭ resaniĝis, tiel ke vi povos elteni iom da malvarmo.«

Je la sekvanta mateno la ĉasistoj ŝarĝis la sledon per la du grandaj ursaj kaj la vulpaj feloj, krome per la superfluaj nutraĵoj, al kiuj apartenis nemanĝita malantaŭa femuro, kaj ekmarŝis al la Peel-rivero, kiun ili atingis vespere de la sama tago, rapide antaŭeniĝinte sur la glaciiĝinta neĝo.

La nokton ili pasigis sur ŝirmita loko en la profunda valo. Je la sekva tago ili atingis la trarompejon de la rivero, kiu fluis oblikve de sudokcidento al nordoriento tra la kresto de la montaro. Krepusko regis sur la fundo de la valo borderita de altaj, krutaj rokaj muroj, kiu nenie havis spacon por bivakejo. Tial la viroj devis daŭrigi sian marŝadon ĝis la nokto, kiam ili fine venis al la elfluejo de la rivero sur la orienta deklivo de la montaro. Tie ili bruligis fajron en pina arbetaro kaj preparis manĝaĵon, kiun la laculoj urĝe bezonis post dekokhora marŝado tra akra malvarmo.

Iliaj penoj baldaŭ estis rekompencitaj, ĉar dum la sekva tago ili trovis evidente multbestan kastoraron, kies arte faritaj loĝejoj troviĝis plejparte meze de la riverujo. Por teni senglacia la alirejon al tiuj, kiuj kiel konate troviĝas sub la akvonivelo, la saĝaj bestoj ronĝis truojn en la firman glacian kovraĵon, tra kiuj ili atingis la surfacon por iri al la tero kaj por fiŝkapti. Ĉar la ĉasado de kastoroj ne estis planita, la ĉasistoj ne havis kastorkaptilojn kun si kaj devis mortigi la bestojn per kugloj. Por ne tro maltrankviligi aŭ forpeli la tre timemajn kastorojn, laŭ ordono de la sperta Hopkinson la ĉasistoj disiris granddistance sur ambaŭ riveraj bordoj kaj sin kaŝis en la pinarbetaĵoj. Vidante la kastorojn aperantajn el la truoj en la glacio, ili pacience atendis, ĝis la bestoj iom foriris de la malfermaĵoj, ekzakte celis kaj tiam pafis. La nemortige trafitaj bestoj fulmrapide malaperis en la truojn kaj nur post longa tempo denove eliĝis. Tiel Tom kaj liaj kamaradoj jam je la unua tago akiris dek kastoroj, kiujn ili tuj senhaŭtigis. La karno ne estis utiligebla, eĉ la hundoj ne volis manĝi ĝin.

Antaŭvideble ĉasonte kastorojn dum pluraj tagoj, ili starigis ion similan je trunkodomo el pinoj, kiu almenaŭ iomete ŝirmis ilin kontraŭ malvarmeco kaj preskaŭ ĉiutage falanta neĝo.

Por ne tute fortimigi la bestojn, je la sekva tago la ĉasistoj iris distancon laŭflue, kie ili post nelonga tempo trovis duan kolonion. Mirigite ili malkovris eĉ ne unu kastoron sur la surfaco de la glacio.

»Ĉu pelto-ĉasistoj jam laboris ĉi tie? Eĉ vosteto de la bestoj ne estas videbla«, rimarkis Tom.

»Jen vidu, amiko!« vokis Brown kaj fingromontris al fora punkto. »Jen la kaŭzo, kial la kastoroj fuĝis en siajn kabanojn.«

Efektive ili nun ekkonis sur la glacio grandegan blankan urson, kiu manĝis kastoron, kiun ĝi sukcesis surprizi.

»Tiun knabon ni kaptos«, diris la maljuna pelto-ĉasisto ekscitite. »Ĝia pelto estas pli valora ol tiuj de du brunaj ursoj. Sur la glacio ni ne povos ataki la beston. Se unu el ni forglitus, tiam li estus perdita. Tia granda blanka urso estas multe pli danĝera ol eĉ griza urso, aparte se ĝi estas pafvundita. Ni kaŝu nin ĉi tie malantaŭ la pinoj kaj atendu, ĝis ĝi finos sian manĝon. Kiam ĝi revenos al ĉi tiu bordo, tiam ni ĉiuj samtempe pafos. Brown kaj mi celos al la kapo, vi, Harry, kaj Vatamba al la maldekstra skapolo, vi ceteraj tri pafos nur vidante, ke la urso ne falas teren. Tio povas facile okazi, ĉar la blankaj ursoj havas tre rezisteman vivon.«

Post kvaronhoro la besto leviĝis kaj sin turnis al la maldekstra bordo. Proksimiĝinte al tiu je kvardek metroj ĝi ŝajne flaris la virojn, subite haltis, levis la kapon alten, malfermis la sangan faŭkon kaj kolerete grumblis. En tiu momento Hopkinson ordonis la pafadon, kvar pafoj krakis kaj kvar fusilaj kugloj trafis la fortan beston, kiu ĝemante falis teren kaj kuŝis senmove post kelkaj spasmaj skuiĝoj. La kvar bonegaj pafintoj evidente trafis ekzakte.

La grandan blankan urson oni tuj senhaŭtigis. Tri indianoj portis la pelton al la kabano. La hundoj ricevos la karnon preskaŭ neĝueblan pro la olea gusto. Hopkinson kaj liaj kamaradoj jam troviĝis norde de la polusa cirklo, do la apero de blanka urso ne estis miriga, ĉar en vintro oni renkontas tiujn bestojn ĝis la 60-a grado de norda latitudo, sed neniam sude de la 65-a grado.

Pro la pafoj kaj la bruo de la mortigo de la blanka urso la kastoroj dum la sekvaj horoj ne eliros el siaj konstruaĵoj. Tial la ĉasistoj kontentaj pri la valora predo decidis reiri al sia kabano. Ili estis ekirontaj, kiam Vatamba montranta al arbetaĵo sur la maldekstra bordo ĉirkaŭ tricent metrojn laŭflue vokis:

»Jen fumo de blankaj viroj, mia patro!«

»Mi nenion rimarkas, Vatamba«, respondis Hopkinson. »Mi vidas nur nebulon super la pinoj.«

»Fumo de blankaj viroj, tute certe«, denove asertis la juna tribestro. »Ruĝaj viroj ne uzas malsekan lignon por fajrado, ĉar tio faras nigran fumon.«

»Vatamba pravas, Tom«, nun diris ankaŭ Harry, kiu havis tre akrajn okulojn. »Mi same ekkonas tie malfortan fumkolonon.«

»Do ni ekiru kaj esploru, kiu bruligis la fajron«, decidis la pelto-ĉasisto.

Post nemultaj minutoj la kvar viroj atingis la lokon sur la bordo, kie Vatamba rimarkis la fumon. Efektive ili ekvidis kelkajn paŝojn supren de la deklivo malgrandan trunkodomon, el kies malfermita pordo eliĝis la fumo. Sur la skioj ili proksimiĝis tute senbrue kaj ne estis rimarkataj de la enloĝantoj de la kabano. Hopkinson tial vokis laŭtvoĉe Hallo!, Hallo!, post kio granda impona viro vestita tute en peltoj aperis antaŭ la malalta pordo, mirigite rigardis la alvenintojn kaj fine demandis: »Kio estas, fremduloj?«

»Mia animo«, nun elvokis Brown, »tiu estas Phil Barnes, se mia okulo ne trompas min. Kiel vi venas en ĉi tiun sovaĝejon meze de la vintro?«

»Same mi povus demandi vin, Bill Brown«, respondis la fremdulo, »nur nun mi ekkonas vin sub la pelta ĉapo. Mi elkore ĝojas vidi kristanan homon post multaj semajnoj.«

»Parolu libere, Phil, se ni povas helpi vin«, kuraĝigis Brown. »Ni estas malnovaj kamaradoj, miaj amikoj volonte helpos vin. Tiu estas Tom Hopkinson el Dacota, ankaŭ delonga pelto-ĉasisto de la Kompanio, la juna viro tie nomiĝas Harry Schlüters el Omaha, kamarado de Tom. Do, amiko, rakontu, kio zorgigas vin.«

»Unue eniru, sinjoroj«, diris la fremdulo nomata Philipp Barnes. »La kabano estas plena de fumo, sed interne estas pli varme ol ekstere.«

Kutimiĝinte je la duonmallumo en la ĉambro, ili ekvidis antaŭ la fona muro viron sternitan sur kuŝejo de peltoj kaj kovriloj, kiu rigardis ilin el pala kaj suferanta vizaĝo.

»Kio okazis, viro?« demandis Tom kompateme, aliranta al la evidenta malsanulo. »Mi estas duona kuracisto, kaj se mi povos helpi vin, tiam mi volonte faros tion.«

»Dankon al vi, fremdulo«, respondis la malsanulo, »mi dankas vin pro la bona volo. Phil rakontos al vi, kio okazis, la parolado kaŭzas al mi penojn.«

»Unue trinku plengorĝon da viskio«, diris Hopkinson, ofertante al li la botelon. »Tio certe ne malutilos vin.«

»Dankon al vi, amiko! Estis antaŭ longa tempo, kiam mi lastfoje havis tian korfortigilon.«

»Nun rakontu, Phil, kio kondukis vin kaj vian amikon en tiun diablan situacion?« demandis Brown, same doninte al sia malnova amiko la ladan botelon kaj sidiĝinte sur kelkaj peltoj sternitaj sur la planko, ĉar tute mankis ŝtipoj kaj similaĵoj.

»Antaŭ ĉirkaŭ du monatoj«, komencis Barnes, »mi vagis kun mia kamarado Georg Schultes de Fort Macpherson kontraŭ la Reel-rivero por pafi ursojn kaj kapti kastorojn. Ni jam pafmortigis seson de la unuaj, kion vi povas vidi pro la peltoj ĉi tie, kaj konstruis ĉi tiun trunkodomon, kiu troviĝas proksimume en la mezo de la regiono, kie ni volis persekuti kastorojn. Intertempe malvarmiĝis kaj la rivero preskaŭ tute glaciiĝis, tial ni ne ofte sukcesis per la kaptiloj. Iun tagon antaŭ eble unu monato ni iris distancon kontraŭflue por meti kaptilojn proksime ĉe glacitruoj de la kastora kolonio, kiun vi certe rimarkis; Georg supre de la kolonio, mi malsupre. Estis krespuska tago, kaj ni baldaŭ perdis unu la alian el la okuloj. Subite mi aŭdis laŭtan vokadon de mia kamarado kaj samtempe la grumbladon de urso. Mi rapidis reen kaj vidis, ke blanka urso atakis mian malfeliĉan Georg, prenis lin per la antaŭaj piedoj kaj provis dismordi lian vizaĝon. Georg kaptis la gorĝon de la besto kaj prilaboris ĝian korpon per la tranĉilo sen mortige trafi ĝin. Antaŭ ol mi estis proksime ĉe la batalantoj, la urso liberigis sian kolon kaj mordis per la terura dentaro la ŝultron de mia malbonŝanca amiko. En tiu momento mi alproksimiĝis, puŝis la tubon de mia fusilo profunde en la faŭkon malfermitan kontraŭ mi kaj pafis. La besto tuj lasis Georg-on kaj falis sur la glacion. Antaŭ ol ĝi povis leviĝi, mi puŝis al ĝi mian ĉastranĉilon sub la maldekstra skapolo en la koron, kio mortigis ĝin post nemultaj momentoj. Mia malfeliĉa kamarado same falis, mi prenis lin sur la ŝultrojn kaj portis la senkonscienculon ĉi tien en la kabanon. Mi senvestigis lin por esplori la vundojn. La maldekstra ŝultro estis tute frakasita per la longaj akraj dentoj de la blanka urso, kaj la ungegoj de la antaŭaj piedoj estis disŝirintaj la karnon sur ambaŭ skapoloj kaj la dorso.«

»Sukcesinte rekonsciigi lin per frotado per viskio, mi trinkigis al li plengorĝon da brando kaj ellavis la ŝirojn per varmeta akvo. Da tiu ni havis sufiĉe, ĉar dum la tuta tago la fajro brulas pro la malvarma vetero. Laŭ mia scipovo mi forigis la elstarantajn ostajn splitojn el la ŝultro, surmetis nian kuracan ŝmiraĵon kaj pansaĵon. Dum la kvar semajnoj la karnoŝiroj sur la ŝultroj kaj la dorso saniĝis, sed la dismordita ŝultro ankoraŭ forte pusas. Mi tre timas, ke estiĝos gangreno.«

»Brown kaj mi tuj rigardos la vundon, amiko«, diris Hopkinson. »Kiel longjaraj pelto-ĉasistoj ni iomete scipovas tiajn aferojn.«

»Via kamarado havas fortan staton, suferante ekde tiom da semajnoj en ĉi tiu kabanaĉo sen regula flegado kaj en malvarmeco, tamen ne mortante. Vi certe ne havas tro da nutraĵoj.«

»Vi tute pravas, kamarado«, diris Barnes. »Ekde pli ol tri semajnoj mankas al ni faruno, same viskio kaj kafo, ni nutris nin nur per la karno de kelkaj procionoj, kiujn mi iam kaj tiam pafis, kaj per du malgrandaj cervoj.«

»Ĉu ne estis ebleco havigi al vi el Fort Macpherson helpon por via amiko kaj nutraĵojn?« demandis Harry.

»Kion vi pensas«, vokis Barnes. »La distanco al Fort Macpherson estas pli ol tricent kilometroj, ĝi havas nur taĉmenton de serĝento kaj dek soldatoj, nek kuraciston, nek apotekon. La tiea agento de la Hudson-Golfa Kompanio donus al mi nutraĵojn, sed nenion pli, intertempe mia malfeliĉa amiko ĉi tie mortus pro frosto aŭ malsato, li ja ne povas moviĝi.«

»Unue mi esploros kun Brown la ŝultron de la viro«, diris Hopkinson, »Vi, Harry, intertempe kuru kun Vatamba al nia kabano kaj alportu farunon kaj lardon, krome du ladajn botelojn da viskio kaj iom da kafo. Vi, amiko«, li sin turnis al Barnes, »bruligu rezinan pinobranĉon kaj lumigu al ni dum la esplorado.«

Detale esplorante, la pelto-ĉasisto konstatis, ke pluraj osto-splitoj troviĝas en la supra parto de la vundo kaj kaŭzas la pusaĵon kaj la fortajn dolorojn. Helpate de Brown li forigis ilin per tranĉoj en la supra brako, lavis kaj bandaĝis la plivastigitan vundon. Dum la operacio la kliento senkonsciiĝis. Li vekiĝis, kiam Tom trinkigis al li iom da viskio kaj deklaris, ke li ne plu sentas fortajn pikojn kaj dolorojn en la ŝultro.

Post nelonge Harry kaj Vatamba revenis kaj donis al Barnes la nutraĵojn menditajn de Tom. Tiu lasta promesis, ke li revenos kun Brown je la sekva tago por pririgardi la vunditon, kaj adiaŭis kun siaj kamaradoj.

Kiam ili manĝis en la kabano sian pladon, Hopkinson demandis al sia amiko, ĉu li jam delonge konas Phil-on Barnes kaj ties amikon.

»Mi konas Phil-on jam ekde almenaŭ dekkvin jaroj«, estis la respondo. »Li estas fidela kaj honesta, kion li pruvis sinofere flegante sian kamaradon sub kondiĉoj, kiuj kelkiun instigus lasi la malfeliĉulon al la sorto. Schultes-on mi hodiaŭ vidis la unuan fojon.«

»Kion vi konsilas, Bill, ĉu ni invitu la duon veni kun ni al la El-Dorado-rivereto?« demandis la bonkora pelto-ĉasisto. »Pro la manko de ĉiuj nutraĵoj ili mizere pereos ĉi tie. Konsideru, ke estas kvin monatoj da vintro antaŭ ni! Barnes povas facile kuri sur neĝoŝuoj la tricent kilometrojn ĝis Fort Macpherson en du tagoj, sed por la malforta, elĉerpita viro kun malferma vundo en la ŝultro tio estas neeblaĵo.«

»Tio estas penso, kiu honoras vian bonan koron, mia kara Tom«, respondis Brown kun afabla rigardo al sia amiko. »Tuj morgaŭ ni parolu pri tio kun Phil.«

Freŝe bandaĝante la vunditon je la sekva tago, la du pelto-ĉasistoj konstatis, ke la vundo nur malmulte pusis kaj ke Schultes estos transportebla post nemultaj tagoj. Brown do informis sian konaton pri la propono de Tom, kiun Barnes akceptis kun danko. Oni rakontis al li, kiel ili venis al la Klondike-rivero kaj ekposedis la orminejojn, kaj kial ili ĉasiris al la Chippeway-montaro.

»Vian vunditan amikon«, Brown daŭrigis, »ni povas bone kuŝigi sur nian sledon kune kun la akiritaj peltoj. Por la transportado de viaj ĉi-tieaj peltoj kaj niaj kastoraj kaj vulpaj feloj ni konstruos duan sledon. La tempon ĝis la ekveturo ni utiligos pafante kelkajn ursojn.«

»Jen mi povas helpi al vi, Bill«, diris Barnes. »En la arbaroj direkte al la montara kresto mi malkovris kelkajn urso-signojn, kaj tie ni pafis la ursojn, de kiuj estas niaj peltoj.«

Je la sekva tago la ĉasistoj gvidataj de Barnes ekiris al la altaĵo de la montara kresto, lasante unu el la indianoj por flegado de Schultes. Dum unu semajno ili pafmortigis kvin ursojn, inter tiuj nigran, kies pelto estas plej valora en Kanado. Post la reveno de la ĉasado ili konstruis el dikaj trunkoj kaj branĉoj du sledojn destinitajn por la transportado de la akiritaj peltoj de ursoj, vulpoj kaj kastoroj.

Intertempe la stato de la vundito tiom pliboniĝis, ke lia transportado povis okazi sen danĝeroj. Volvita en grandaj peltoj, li estis metita sur la sledon trenatan de ses hundoj. Por la transportado de la ceteraj du sledoj sufiĉis po du viroj, kiuj de tempo al tempo alternis.

Tiumaniere la revojaĝo al la El-Dorado-rivereto okazis sen akcidento, malfacilaĵojn kaŭzis nur la naturo de la grundo kaj la eksterordinara malvarmeco. Meze de januaro ili atingis la rivereton.

La roka fendo estis plena de neĝo, glacio kaj la minaĵo elminigita dum la lastaj semajnoj, tiel ke efektive estis neeble atingi la supran randon de la bordo. Serĉante lokon por supreniĝi, ili trovis en distanco de kelkcent metroj duan fendon aŭ ravinon, kiu estis pli larĝa ol tiu konata. Kompreneble ĝi same estis plena de neĝo, sed la juna germano suprengrimpis helpe de unuopaj arbotrunkoj ĝis la supra rando de flanka muro, de kie li rapidis al la trunkodomoj kaj tie informis la ĉeestantajn ĉarpentistojn pri la alveno de la ĉasistoj. Braddon kaj la ceteraj homoj laboris en la galerio kaj ne povis aŭdi la laŭtajn vokojn de Tom kaj liaj kamaradoj.

Unu el la ĉarpentistoj tuj malsupreniris en la fendo por alvenigi la laborantojn el la galerio. Kondukataj de Harry, poste ĉiuj iris al la ĵus malkovrita ravino por elŝoveli vojeton, sur kiu oni povos suprenporti la sledojn. Post kelkhora peniga laboro la vojo estis finita, kaj antaŭ noktiĝo la tuta societo kunvenis en la saloneto de la granda trunkodomo. Post kiam Hopkinson detale raportis la okazintaĵojn kaj la rezultojn de la ĉasiro, la ministo informis pri la progreso de la laboro en la galerio.

»Ni penetris dek metrojn en la ŝtonaĵon«, li rakontis. »Ferdinand komencis labori jam malmultajn tagojn post via forveturo. Niaj du germanaj sinjoroj kaj li eligis amason da minaĵo per eksplodigoj kaj poste per martelo kaj ĉizilo. La minaĵon ni bedaŭrinde devis ĵeti simple en la neĝon. Unuarange ni bezonis sufiĉan lokon por labori. Ni volonte plivastigus laŭplane la malsupran parton de la fendo per eksplodigoj, sed neĝo kaj glacio malhelpis tion, do ni devas atendi por tio ĝis printempo. La minaĵo kovrita de neĝo ja ne estas perdita. Kiam la neĝo degelos, tiam la minaĵon ni facile povos kolekti kaj stakigi en la valo. Weimann kaj lia kolego plurfoje klarigis, ke la mino donos elstaran rezulton, ĉar la orvejnoj intermetas la ŝtonaĵon per eksterordinara abundeco. Ni kelkfoje faris provon per minaĵoj kaj ĉiufoje ricevis altan procentaĵon da oro. Morgaŭ vi akompanu nin malsupren kaj konvinkiĝu pri la vereco de mia raporto. Ĝis nun nur ni kvar laboris en la galerio, la ĉarpentistoj mastrumadis, preparis la manĝadon kaj havigis brullignon. Penetrinte dek pliajn metrojn, ni elfosos flankajn galeriojn kaj ĉiuj devos partopreni la laboron.«

Barnes kaj lia kamarado Schultes, al kiu la malvarmo ne malutilis malgraŭ la longa vojaĝo, ekloĝis post la manĝado en la trunkodomo de la ĉarpentistoj. La peltoj kaj feloj ne destinitaj por kovriloj estis portataj en la provizejon. La sekvaj du semajnoj pasis sen ĝenoj en trankvila laboro. Hopkinson kaj Brown partoprenis la rompadon de minaĵoj en la galerio nur dum malmultaj tagoj kaj tiam klarigis, ke la restado en la mallarĝa, mucida spaco estas neeltenebla por ili, ĉar dum la tuta vivo ili kutimiĝis je movado sub libera ĉielo. Tial ili preferus ĉasi cervojn en la arbaroj sur la maldekstra bordo aŭ ĉe malbona vetero mastrumadi en la domo helpate de unu el la indianoj. Kelkfoje ankaŭ Harry interrompis sian laboron, prenis la fusilon kaj akompanis iun el la pelto-ĉasistoj aŭ ĉasiris kun Vatamba. Ankaŭ li malŝatis la laboron en la galerio, ĉe kiu li devis persisti kelkhore dorsfleksinte.

Interrompo tre bonvena al la tri ĉasistoj estis necesa ekskurso al Dawson-City fine de januaro. La provizo de nutraĵoj estis preskaŭ elĉerpita kaj devis nepre kompletiĝi. Hopkinson, Brown, Harry, Vatamba kaj tri el liaj tribanoj do ekveturis kun la du grandaj sledoj, al kiuj estis jungitaj po ses hundoj. Estis malklara kaj krepuska vetero dum la mallongaj tagoj, malvarmeco de 35 ĝis 40 gradoj laŭ Reaumur. La noktoj estis ofte klaraj kaj grandioze heligataj de arkta brilo. Neĝoŝtormoj estis maloftaj, tiel ke la membroj de la malgranda ekspedicio rapide iris per siaj skioj sur la glaciiĝinta neĝo. Ankaŭ la bone ripozintaj kaj nutritaj hundoj bonege iradis. Ili atingis Dawson-City je la samtaga vespero.

Dum la sekvaj du tagoj ili plenumis la necesajn aĉetojn kaj reveturis sen epizodoj.

Naŭa ĉapitro
Kolonelo Daysie de Bonanza-rivereto

Kelkajn tagojn post ilia reveno de Dawson-City Hopkinson okupiĝis kun Brown kaj Harry en la saloneto de la granda trunkodomo pri la preparado de la komuna tagmanĝo, kiam li subite aŭdis laŭtan Hallo! Hallo! antaŭ la domo. Malfermante la pordon, li ekvidis okulfrape grandan, malgrasan viron vestitan en peltaj jako, pantalono kaj ŝuoj kun granda pelta ĉapo surkape, akompanate de kvin viroj same vestitaj, kiuj ĉiuj havis neĝoŝuojn sur la piedoj, longajn bastonojn en la manoj kaj ĉiu pistolon en la zono.

»Kio estas, fremdulo, kaj kion vi volas?« demandis Tom mirigite.

»Ni venas de la Bonanza-rivereto«, respondis la malgrasulo akratone, »kaj mi volas demandi, kiu donis al vi la rajton ekloĝi ĉi tie sur mia bieno kaj eĉ ekspluati orminejon, kiel mi aŭdis. Mia nomo estas James Daysie, kaj mi estas unusola posedanto de la tuta regiono inter la Bonanza- kaj la El-Dorado-riveretoj.«

»Ĉe la Bonanza eble jes, sed ne ĉi tie, sinjoro«, trankvile respondis la pelto-ĉasisto, »ĉi tiu grundo apartenas al mi kaj miaj amikoj - ĉu vi komprenis?«

»Tion mi decide kontestas!« vokis kolonelo Daysie. »Mi posedas dokumentojn pri mia rajto aŭtentikigitajn de la registaro.«

»Kaj ni samajn paperojn sigelitajn kaj subskribitajn de la ŝerifo!« reciprokis Hopkinson.

»Tio estas neebla, mi asertas, sinjoro!« ĉagrenite nun kriis la kolonelo. »Tio estas mia bieno, kaj mi indulgos vin nur se vi pagos al mi konsiderindan renton!«

»Tiu rento konsistos el kelkaj bone celitaj fusilaj kugloj - ĉu vi komprenas min?« elvokis Tom nun ekscitiĝinta. »Kaj se vi ne tuj parolos al mi en alia tono, tiam vi senprokraste ricevos malgrandan partopagon en tiu mono.« Li prenis sian fusilon starantan apud la pordo sur la muro kaj paŝis sub liberan ĉielon.

Tiumomente, kiam la interparolo inter ilia amiko kaj la fremdulo plivigliĝis, Brown kaj Tom interrompis sian laboron ĉe la forno, ŝovis la grandan kaldronon kun la manĝaĵo de sur la fajro, prenis siajn fusilojn kaj rapidis eksteren por subteni Tom-on, se necese. Ili sin starigis apud lin kun siaj fusiloj enmane.

Ekvidante la du imponajn kamaradojn de la pelto-ĉasisto, kolonelo Daysie, kiu estis kuraĝa sed same saĝa viro, tuj komprenis, ke post la unua pafo la ceteraj societanoj de tiu alrapidus kaj kreus malesperan situation por li kaj liaj amikoj.

»Nu, nu, amiko«, diris la usonano en trankvila tono. »Ni ne volas pafi, certe oni povas interkonsenti laŭ kompleza maniero. Ja ni ne estas varmegsangaj junuloj kaj pace ĉesos la aferon, mi esperas.«

Daysie ĵus finis la paroladon, kiam la ministo kun ambaŭ inĝenieroj, la tri ĉarpentistoj, kvar indianoj kaj Barnes aperis sur la placo antaŭ la trunkodomoj por iri al la tagmanĝo. Ili ĉiuj miris, vidante siajn tri amikojn en malamika pozicio kontraŭ fremdulo. Antaŭ ol Braddon povis demandi Tom-on pri la kaŭzo de la kverelo, la longa usonano surprizite elvokis:

»John Braddon, ĉe Dio! Kiel vi venas ĉi tien, amiko, mi supozis vin en Koloradio, kie ni lastfoje vidis nin!«

»Kolonelo James Daysie, ĉe mia vivo«, nun diris la ministo. »Kial vi venas de la Bonanza-rivero, kie vi loĝas laŭ mia scio, ĉi tien?«

»La kolonelo venis por forpeli nin, John«, atentigis Hopkinson. »Li asertas, ke la grundo apartenas al li, kaj ne volas kredi, ke ni havas dokumentitan rajton pri ĝi.«

»Nu, pri tio mi povas facile konvinki vin, kolonelo«, diris la ministo. »Envenu kun ni, ankaŭ viaj akompanantoj eniru kaj varmigu sin. Niaj pladoj ne sufiĉos por tiom da gastoj, sed plengorĝon da viskio, pecon da lardo kaj varmegan panbakaĵon ĉiu korvolonte povas ricevi.«

Ĉiuj sidiĝis sur la ŝtipoj servantaj kiel seĝoj kaj rapide manĝis la pladojn. Tiam Braddon prenis la permesilon skribitan de la ŝerifo en Dawson-City el sia ĉastornistro kaj donis ĝin al la kolonelo. Surprizite tiu legis, ke la posedo de la grundo sur la dekstra bordo de la El-Dorado-rivereto je distanco de unu kilometro estas aljuĝita al Braddon kaj liaj amikoj.

»Pri tio mi nenion sciis, amiko, je mia vorto!« elvokis Daysie, leginte la dokumenton. »Mi firme kredis, ke la tuta grundo inter la Bonanza- kaj la El-Dorado-riveretoj estas sole mia posedaĵo.« Li etendis la manon al la pelto-ĉasisto. »Ne koleru, sinjoro Hopkinson. Se mi scius pri la permesilo, mi ne parolus tiel malafable al vi. Kutime mi estas pacema homo, kion via amiko Braddon povas certigi al vi. Mi esperas, ke ni tamen vivos en bona najbareco.«

»Certe, kolonelo«, respondis Tom Hopkinson. »Bonvolu forgesi, kion mi diris pri la maniero, per kiu ni pagus vian renton.«

»Vere, Braddon!« vokis la kolonelo ridante. »Via varmegsanga amiko volis pagi mian renton fusilkugle kaj estis preta tuj elpagi parton al mi, kiam vi bonŝance aperis.«

Oni bruligis la pipojn kaj faris kafon, kaj post kiam la du germanoj el Saksujo kun Barnes, la ĉarpentistoj kaj la indianoj reiris al la minejo, la ministo rakontis al sia konato, kiel li kaj liaj kamaradoj alvenis al la Klondike-rivero kaj ekposedis la orminejon.

Poste la kolonelo sciigis al la atentemaj aŭskultantoj, ke li jam antaŭ du jaroj kun sia kompaniano, angla pelto-ĉasisto, kiel la unuaj blankuloj malkovris la orlavejojn en la malsupra valo de la Klondike-rivero kaj ekspluatis ilin kun surpriza prospero.

»Dum la unua jaro ni elfosis orbuletojn por kvarcent mil dolarojn. Nin helpis aro de Dog-Ribbed-indianoj, kiuj estis duonmortaj pro malsato, kiam ili venis al ni. En la sekva vintro ni faris ĉasiron de Dawson-City al la Bonanza-rivereto por ĉasi ursojn, ĉar ni malhavis ursajn peltojn. Ĉe tiu okazo Jack Patters, mia kompaniano, eniris kavernon kaj trovis tre riĉajn orvejnojn en ties muroj. Esplorinte la elrompitajn minaĵojn kaj juĝinte ilin tre orhavaj, mi tuj havigis al mi permesilon de la registaro, per kiu granda parto de tiu valo estis aljuĝata al mi. Ni vendis niajn orparcelojn ĉe la Klondike al nove alvenintaj orserĉistoj kontraŭ pago de bona rento, transloĝiĝis al Bonanza, konstruigis samajn trunkodomojn, kiajn vi havas, dungis kelkajn fiulajn ministojn kaj komencis fosi kelkajn galeriojn en la ŝtonaĵon, ĉar ni alvenigis ankaŭ la Dog-Ribbed-indianojn. En printempo ni ricevos kelkajn nemalhaveblajn maŝinojn, kiujn mi mendis ĉe Lewis kaj Smith en San Francisco per komerca vojaĝisto de tiu fabriko. Poste mi mem vojaĝos al Sacramento por dungi kapablajn ministojn por regule ekspluati nian minon. De Salomon Davis, al kiu ni donis nian oron por konservado, mi eksciis antaŭ kelka tempo, ke ĉi tie ĉe El-Dorado-rivereto iu instalis orminejon, kaj nun mi venis hodiaŭ ĉi tien por persone konvinkiĝi kaj insisti pri mia supozita rajto, kiu tamen montriĝis senkaŭza. Do, sinjoroj, nun vi scias, kiel ni najbariĝis.«

»Dankon al vi pro viaj malkaŝemaj informoj, kolonelo«, diris la ministo. »Ankaŭ ni mendis plurajn maŝinojn ĉe la sama fabriko kiel vi, kiujn ni atendas en printempo. Mi timas, ke la liverado estos tre malfacila por ni, ĉar mankas al ni uzebla vojo.«

»Mi faras al vi kaj viaj amikoj la jenan proponon«, respondis la usonano. »Mia kolonio ĉe Bonanza estas apenaŭ dudek kilometrojn for de ĉi tie, - ja ni aliris ĉi tien dum unu horon kaj duonan, - la monteta kresto, kiu pasas inter ambaŭ riveretoj, havas negrandan altecon kaj nur malmulton da arbaro, preskaŭ neniom sur nia flanko. Mi pensas, ke la farado de vojo de ĉi tie al mia minejo ne estos malfacila. Se vi konsentas, sinjoroj, tiam ni komencos la laboron kaj hakigos vojon tra la arbaro tuj post kiam la neĝo ekdegelos. Vi de ĉi tie, mi de la Bonanza. Mi laborigos pri tio miajn tridek indianojn, kaj vi povos utiligi por tio iujn el viaj homoj, tiel ke ni finos la vojfaradon post unu monato. Per tio vi havos multe pli proksiman interligon al Dawson-City ol se vi irus malsupren al Klondike kaj farus ĉirkaŭvojon tra ties valo. Mi certe havos avantaĝon pro la najbareco de via orminejo. Vi, amiko, rakontis al mi pri du junuloj studintaj ĉe la fama Minista Akademio en Freiberg en Saksujo, kiujn vi akceptis ĉe vi. Tiaj homoj povas esti tre utilaj por ni, precipe por mi, kiu komprenas nenion pri minado. Do mi povus peti konsilon de ili en malfacilaj kazoj aŭ pruntepreni unu el la inĝenieroj por kelkaj tagoj, se vi ne kontraŭas tion.«

»Memkompreneble, kolonelo«, diris Hopkinson kun rideto kaŭzita de la sekreta penso de la saĝa usonano. »Tio estas devo inter najbaroj.«

Daysie, rimarkanta la rideton de la pelto-ĉasisto, ripetis aldoni, ke li same komplezos al ili, disponigante en printempo por la transporto de la maŝinoj el Dawson-City kelkajn jungitarojn de bubaloj, kiujn li posedas.

»Mi entute konsilas al vi iom post iom havigi kelkajn bubalojn, kiuj estas nemalhaveblaj por postaj havigado de nutraĵoj kaj por la transportado de la akirita oro al la urbo.«

Ili trinkis adiaŭan glason da varmega grogo, la kolonelo invitis Braddon kaj liajn amikojn viziti lin je la sekva dimanĉo kaj ekmarŝis kun siaj akompanantoj por reiri al la Bonanza-rivereto en la klara, hela nokto.

»Vera sagaculo, via konato«, rimarkigis Brown al la ministo. »Sed li pravas pri la vojo, tion mi devas konsenti. Mi timas, ke li volas forlogi niajn inĝenierojn, ĉar li estis tre surprizita, kiam vi rakontis al li pri ili.«

»Mi volonte kredas, ke la usonano intencas tion«, diris Harry. »La du germanoj certe ne forlasos nin libervole, por tio mi garantias. Kiam nia minejo laŭorde funkcios, tiam miaj samlandanoj havos pli plaĉan laboron kaj pli altan salajron ol nun, kiam ili laboras kiel simplaj ministoj.«

»Certe, mia knabo«, respondis Hopkinson, »mi akceptas vian opinion. Ne domaĝas al ambaŭ, se ili kelktempe pene laboras. Tiel ili lernas, ke eĉ bone edukitaj viroj devas subiĝi sub plej malmildaj cirkonstancoj de la vivo kaj prosperas per tio. Post la funkciigado de la minejo ili gvidu la laboron kaj ricevu krom la salajro ankaŭ parton de la profito, laŭ mia opinio.«

»Vi forgesas, Tom«, aldonis la ministo, »ke vi kaj William estas la kapoj de nia malgranda socio, do nepre povas agi laŭ propra bontrovo. Mi nur staras konsilante kiel simpla ministo kun praktikaj spertoj ĉe via flanko.«

»Vi vere parolas malsaĝe, amiko«, reciprokis la pelto-ĉasisto. »Neniu el ni kvar havus la ideon instali ĉi tie minejon, kiam Harry trovis la minaĵon en la fendo. Nur sole vi havis la ideon kaj parte ĝin realigis, kaj se Dio volas, ni dankos al ĉi tiu via ideo post nemultaj jaroj neniam atenditan prosperon.«

»Kaj sen vi kaj viaj amikoj la vulpoj deronĝus miajn ostojn jen ĉe la Yukon-rivero, kie vi savis min de certa morto!« tute ekscitite elvokis la maljuna, honesta ministo.

»Jes, Tom, vi meritas rekompencon de Dio por viaj noblaj faroj«, diris Schultes sidanta en angulo de la salono sur larĝa ŝtipo kovrita per pelto. »Sen via interveno mi mizere estus mortinta, kaj eble ankaŭ mia bona, fidela Phil!« La eniro de Ferdinand, la du inĝenieroj, la ĉarpentistoj kaj la pelto-ĉasisto Barnes finis la interparolon.

Weimann kaj lia amiko Melchers dum la lastaj monatoj lernis tiom de la angla lingvo, ke ili tre bone povis interkompreniĝi kun la amerikanoj. Sciiĝinte detale pri la vasteco de la orvejnoj kaj la direkto de la tavoloj enhavantaj tiujn, ili desegnis sur granda papera folio, kiu troviĝis inter iliaj pakaĵoj, planon, kiu klare montris la direkton de diversaj galerioj kaj la lokon sur la surfaco, de kie oni volis fosi vertikalan ŝakton en la internaĵon. Tra tiu la unuopaj galerioj estos interligitaj por transporti la minaĵon al la ŝakto kaj de tie per levmaŝino supren.

Kiam kelkajn tagojn post la vizito de kolonelo Daysie la du fraŭloj submetis kaj klarigis al la ministo la desegnaĵon, tiu tiom ĝojis, ke li apenaŭ ĝisatendis la revenon de Tom kaj Harry de mallonga ĉasiro kaj tuj montris al ili la planon.

Hopkinson kaj Harry skuis al ili la manon kaj esprimis sian aprobon, tamen sincere konfesante, ke ili nenion komprenas pri tiaj desegnaĵoj.

»Estu paciencaj, ĝis la menditaj maŝinoj alvenos, junaj sinjoroj«, deklaris Hopkinson, »tiam vi havos eblecon realigi la farendaĵojn de sur la papero. Dum neĝo kaj glacio kovras la teron kelkmetrojn alte, vi kontentiĝu per la subtera laboro, kiel ĝis nun.«

La ŝultrovundo de Schultes tute resaniĝis, sed lia maldekstra brako estis senforta kaj rigida kaŭze de la disŝiro de tendenoj kaj la dissplitiĝo de ostoj. Li demandis samvespere Hopkinson-on, ĉu li aŭ la ministo havas facilan laboron por li. La neniofarado estas tre malagrabla al li, precipe nun, kiam li estas tute sana krom la brako.

»Vi povas mastrumi nin, Schultes,« respondis Hopkinson, afable ridetante, »purigi nian salonon, kiam Braddon kaj liaj anoj laboras en la galerio kaj mi kun la du aliaj ĉasas, vi povas helpi al la indiano preparanta niajn manĝaĵojn, ĉar pri manĝado vi certe scias pli ol la ruĝa knabo. Ne faru al vi superfluajn zorgojn, kara amiko, kiam venos la somero, vi havos okupiĝon, se vi deziras resti kun ni.«

Je la sekva dimanĉo Tom Hopkinson, liaj delongaj kunuloj, la du inĝenieroj kaj Phil Barnes skikuris al la Bonanza-rivereto, lasante la domojn sub la gardo de Schultes, la ĉarpentistoj kaj la indianoj. Nur Vatamba akompanis sian amikon Harry. Ili ekkuris post la matenmanĝo, ekzakte sekvis la direkton priskribitan de kolonelo Daysie kaj alvenis je la dekunua horo antaŭtagmeze en la kolonio sur la maldekstra bordo de la rivereto.

La valo de la Bonanza-rivereto estis multe pli larĝa ol tiu de la El-Dorado. La unua flankrivero estis ĉirkaŭ kvindek kilometrojn longa, la alia apenaŭ dudek. Sur la bordorando granda placo estis liberigita de arboj kaj arbustoj, tie staris ses trunkodomoj de diversaj grandoj.

Kiam Hopkinson kaj liaj akompanantoj aperis sur la libera placo, kelkaj hundoj laŭte bojante alkuris ilin el stalo. Tuj poste el unu el la domoj paŝis la longa, malgrasa figuro de la kolonelo salutanta ilin per laŭta Hallo! Ili ankoraŭ estis malligantajn siajn skiojn, kiam en la domopordo aperis impona, dikventra virino, kies vizaĝo estis tre ruĝa certe ne nur pro la malvarmo. La kolonelo prezentis ŝin kiel sian edzinon.

»Estu bonvenaj, sinjoroj!« salutis ilin sinjorino Daysie en forta irlanda dialekto. »Rapide eniru, ĉe tiu malbenita malvarmo oni ne restu longe antaŭ la pordo!«

Harry kaj Ferdinand amuziĝis pri tiu kruda peto de eniro kaj kaŝe ridetis, la du germanaj fraŭloj estis frapitaj, kvankam ili ne komprenis ĉion, kion la virino kun la raŭka voĉo parolis. Ili havis alian imagon pri edzino de kolonelo. Rimarkinte la miron de siaj samlandandoj, Harry klarigis per kelkaj vortoj la diferencon inter germana Oberst kaj usona Colonel, ĉe tiu lasta la titolo ofte estas malplena nomumo.

Sed sinjorino Daysie estis brava hejmmastrino, post nelonga tempo fortiga matenmanĝo kaj kelkaj boteloj da viskio staris sur la tablo meze de la agrable varmigita loĝĉambro. Post la manĝo Daysie kondukis siajn gastojn malsupren al la Bonanza-rivereto, transpaŝis la riveron kovritan de glacio kaj montris al ili en la kruta roka muro de la kontraŭa bordo la kavernon, kiun malkovris lia kompaniano kaj kiu nun formis la enirejon al la orminejo. Piede de la muro oni kreis spacon per eksplodigoj, sur kiu staris budo el dikaj tabuloj, en kiu troviĝis la martela muelilo, kiu frakasis la elminigitan minaĵon. Nun ĝi kompreneble ne funkciis, dum la rivero estis glacikovrita, ĉar ĝi estis movata nur per akvoforto.

»Kiam niaj maŝinoj staros ĉi tie, la frakasilo funkcios ankaŭ en vintro. Nuntempe ni amasigas la minaĵon rompitan de la indianoj en la kaverno kaj sur diversaj lokoj sur ambaŭ bordoj«, klarigis la kolonelo. Revoje ili eniris malgrandan trunkodomon, en kiu loĝis la dua posedanto de la orminejo kaj ties juna edzino. Daysie informis ilin, ke Jack Patters konatiĝis kun juna knabino antaŭ kelkaj monatoj en dancejo en Dawson-City kaj baldaŭ edziĝis al ŝi. Komence la juna paro loĝis en la domo de la kolonelo, sed baldaŭ devis forlasi ĝin, ĉar la du virinoj tute ne harmoniis. Jack Patters kaj lia bela juna edzino tre afable akceptis la fremdulojn, prezentis al ili glason da varmega grogo kaj bonhumore babilis kun ili.

»Ho, la situacio ne estis eltenebla kun la maljuna damo«, respondis sinjorino Patters je petola demando de Harry, al kiu plaĉis la viglulino. »Ĉiutage estis kvereloj, kiuj ofte ŝanĝiĝis al interbatiĝoj, almenaŭ la duono de miaj haroj restis en la manoj de sinjorino Daysie.«

Ĉiuj devis ridi pro la ridiga maniero, per kiu la juna virino diris tion, eĉ la kolonelo konsentis.

»Jes«, li reciprokis, »mia edzino havas tre viglan karakteron, kaj estas malfacile vivi kun ŝi, sed tial ŝi scipovas bridi kaj ordigi la tutan komunon. Precipe la indianoj, kiujn ŝi nomas nur ›skunkoj‹ kaj ›ŝtelistoj‹, timas ŝin kiel fajron kaj ofte sentis ŝian grandan kuleron, ŝian preferatan armilon. Mi sola certe ne sukcesus tiel bridi la homojn blankajn kaj ruĝajn.«

Irante al la domo de la kolonelo ili paŝis preter granda budo, antaŭ kies pordo staris kelkaj indianoj scivoleme rigardantaj la fremdulojn. »Mi ĵuras«, mallaŭte diris Hopkinson subite al Harry apud si, »ke la longa ulo jen estas la tribestro de la friponaro, kiu atakis nin dum la veturo al Selkirk supre de la akvofalo. La luno brilas tiel hele, ke mi klare rekonas la vizaĝon de la knabo. Ĉu tiu ruĝhaŭtulo eble nomiĝas Leda Lango, kolonelo?« demandis li al la Daysie.

»Tute ĝuste«, estis la respondo, »la ulo nomiĝas Leda Lango kaj estas la tribestro de la Dog-Ribbed-indianoj. Ĉu vi konas lin, amiko?«

Hopkinson rakontis, kiel li kaj lia juna kamarado konatiĝis kun la tribestro kaj lia grupo. »Jes, ili estas ŝtelema friponaro, sed ĉi tie ili estas akre observataj precipe de mia edzino, tiel ilia ŝtelemo forvaporiĝas. Oni devas ĝoji havante homojn, kiuj laboras.«

Post adiaŭa trinkado en la domo de la kolonelo la pelto-ĉasisto ekiris kun sia societo revoje al la El-Dorado-rivereto. Tute ne ekzistis ekkonebla vojo, tial ili orientiĝis laŭ la pozicio de la luno kaj la steloj kaj rapide kuris en la treege malvarma, sed hela nokto trans la montokreston al sia celo, kiun ili atingis post du horoj sen akcidento.

Deka ĉapitro
La orminejo ĉe El-Dorado-rivereto

En la unua duono de Aprilo pluraj treege fortaj neĝoŝtormoj kun mallongaj intertempoj muĝegis de nordokcidento tra la lando per tia forto, ke la enloĝantoj ofte dum tutaj tagoj ne povis eliri el la trunkodomoj ĉe la El-Dorado-rivereto. Eĉ la laboroj en la galerio interrompiĝis, ĉar estus tro aŭdace iri al la rando de la roka fendo kaj malsupreniri sur la ŝtonaj ŝtupoj ĉiam denove kovritaj per neĝo. Hopkinson kaj Brown, la pelto-ĉasistoj spertaj ekde jaroj pri la vetero en la norda Kanado kaj Brita Kolumbio, certigis la ceterajn enloĝantojn de la kolonio, ke tiuj neĝoŝtormoj estas la antaŭaĵoj de baldaŭa degela vetero. Efektive tiu vetero estiĝis post malpli ol du semajnoj, la suno denove aperis unuafoje post preskaŭ naŭ monatoj, la neĝo rapide degelis, la tagoj plilongiĝis, la aero mildiĝis.

Post kiam la roka fendo kaj ties faŭko ĉe la bordo senglaciiĝis, la laboroj komenciĝis per eksplodigoj de la flankaj muroj, farante spacon por la instalo de martela muelilo kaj por la amasigo de la minaĵo rompita dum la vintro. Tiun laboron partoprenis ĉiuj membroj de la malgranda kolonio escepte de Schultes, kiu oficis kiel kuiristo.

Komence de majo la spaco ĉe la rivereto estis sufiĉe granda, kaj Hopkinson deklaris post interparolo kun la ministo, ke nun estas tempo por denove eklabori sur la minparcelo malsupre ĉe la Klondike-rivero, antaŭ ol tie ekloĝos fremdaj orserĉistoj. Je la sekva mateno li iros malsupren kun Brown, Harry, Barnes kaj Vatamba por rekonstrui la kabanon, kiu certe kunfalis dum la vintro, fosi kavaĵojn kaj fari ĉiujn aliajn laborojn. Lia nevo Nan ankoraŭ ne povis partopreni la penigan kaj malfacilan laboron de orlavado pro la tranĉilpiko, kiun li ricevis antaŭ kelkaj monatoj, kaj tial li restu kun Braddon por plenumi facilajn laborojn en la galerio. La du germanoj, tri ĉarpentistoj kaj tri indianoj kun Schultes ankaŭ restu por labori en la minejo.

Hopkinson ĝuste antaŭvidis, ke la kabano sur la granda minparcelo preskaŭ neniiĝis escepte de la kvar angulaj fostoj kaj la boatoj ligitaj al ili. Ĉiuj tabuloj de la flankaj muroj kaj de la tegmento estis forŝiritaj de la ŝtormoj kaj disĵetitaj sur la ebeno. Ankaŭ de la tri ĉebordaj kluzoj postrestis eĉ ne lignaĵeto. Vatamba devis samtage reiri al la trunkodomoj, sciigi Braddon pri tio kaj peti lin, ke li sendu la ĉarpentistojn kun la necesa ligno je la sekva tago. Ĉar tiuj ne havis tabulojn je dispono, ili alportis trunketojn el la arbaro kovranta la deklivojn de la supra Klondike-rivero kaj konstruis malgrandan trunkodomon sufiĉe vastan por la kvin viroj. Stariginte du novajn kluzojn ĉe la rivero, ili reiris al Braddon por partopreni la konstruadon de la vojo.

La ministo tute ĉesis la laboron en la galerio kaj konstruis la vojon proponitan de kolonelo Daysie, por ke la laboro finiĝu ĝis la alveno de la maŝinoj el San Francisco. Li informis la kolonelon, kaj tiu promesis tuj komenci la saman laboron ekde la Bonanza-rivereto. Laŭ la konsilo de ambaŭ inĝenieroj oni starigis malgrandan fandejon apud la portempa pistilo ĉe la bordo de la rivereto. La minaĵo estis pistata je pulvoro kaj kirlata kun akvo je dika kaĉo, poste fandata, tiu lasta proceduro rapidiĝis per iom da hidrargo. La pistadon de la martela muelilo pelis akvorado, kiu estis movata de akvo de la nun tute senglacia rivereto. La unuaj fandoprovaĵoj, kiujn Weimann faris en ĉeesto de Braddon, Ferdinand kaj sia kolego Karl Melchers, donis eksterordinare favoran rezulton. Tial la ministo komisiis la inĝenierojn okupiĝi dum la sekva tempo nur pri la fandado de la amasigitaj minaĵoj por iom post iom forigi la du grandajn ŝutmontojn.

»Per tiu laboro vi estas multe pli utila, sinjoro Weimann«, aldonis Braddon, »ol se vi forhakas arbarojn. Bezonante helpon, ekzemple por alportado de grandaj minaĵ-pecoj, voku Schultes, kiu laboras kiel kuiristo en la trunkodomo. La maldekstra brako de la malfeliĉulo estas lama, sed per la dekstra li povas forte kapti. Mi partoprenos la vojkonstruadon cele al plej rapida finiĝo.«

Hopkinson kaj liaj kvar kamaradoj post la instalo de la kluzoj eklaboris sur sia minparcelo, faris fosaĵojn en ties parto malproksima de la rivero, portis la grundon en patoj al la kluzoj, ellavis kaj trakribris ĝin. Phil Barnes kiel pelto-ĉasisto miris pri tiuj diversaj procedoj celantaj al akirado de oraj buletoj, grajnoj kaj pulvoro, kiuj estis tute fremdaj al li. Vespere sidante antaŭ sia kabano kaj manĝante la pladojn preparitajn de Vatamba, ili konstatis, ke ili dum la tago ellavis konsiderindan amason da oro, inter tiu unuopajn buletojn grandajn kiel kolomba ovo. Tom Hopkinson, kiu jam havis spertojn pri tio, taksis la valoron de la unuataga rezultaĵo je tricent ĝis kvarcent dolaroj.

»Cetere, amiko Barnes«, diris li, »ekde hodiaŭ vi ricevos la saman parton de oro kiel ni, tio estas justa kaj ĝusta.«

»Mi dankas vin, Hopkinson, pro via bona intenco«, respondis la pelto-ĉasisto, »sed mi ne povas akcepti vian proponon. Tiu devigas min, almenaŭ subkomprenite, plue resti ĉe vi kaj partopreni vian entreprenon iel aŭ tiel. Tion mi ne volas, almenaŭ portempe.«

»Ne estu stultulo, Barnes«, reciprokis Tom. »Vi restas, kiom plaĉas al vi, kaj foriros, kiam vi volos, tio estas memkomprenebla, sed dum vi laboros kun ni kaj por ni, vi havu la saman parton kiel ni.« -

»Mi rimarkis, ke ni ne trovis fremdajn orserĉistojn sur nia minparcelo, Tom«, atentigis Harry.

»Tio estas facile klarigebla, mia knabo. Nia minparcelo troviĝas tiom kontraŭflue, ke la alvenantoj preferas okupi neelĉerpitajn minparcelojn pli proksimajn al la Yukon-rivero ol tian malproksiman, kia estas nia. Post mallonga tempo, kiam la orserĉistoj alkuros amase, ni havos pli da vizitantoj ol ni ŝatos.«

Post kelkaj tagoj Hopkinson veturis kun Harry kaj Barnes per unu el la du boatoj, kiujn ili trovis ĉe la fosto de la forblovita kabano, al Dawson-City por provizi sin per freŝaj nutraĵoj, viskio kaj tabako. En la malgranda urbo svarmis orserĉistoj el ĉiuj landoj de la mondo, venintaj per vaporŝipoj de San Francisco aŭ perpiede tra Fort Selkirk por serĉi la feliĉon en la nova Benita Lando. La tuja konsekvenco de tiu alkurado de miloj estis duobliĝo kaj triobliĝo de la prezoj de nutraĵoj kaj aliaj varoj.

Barnes, kiu eniris kun Harry en vendejon por aĉeti kelkajn funtojn da tabako, preskaŭ kolere atakus la vendiston, kiu postulis senhontan prezon, se Harry lin ne retenus kaj tirus el la vendejo.

»Tiuj estas malbenitaj friponoj, la vendejestroj!« vokis Barnes indigne. »Oni pendigu la fiulojn! Postuli unu dolaron kaj duonan por funto da tabako!«

»Jes, plej bona amiko«, diris la juna germano, »Tio estas malpli, ol la komercistoj postulas en vintro por siaj varoj. Demandu Hopkinson, kiom li devis pagi por sako da faruno aŭ konservaĵo da viando. Venu, Barnes, ni iru al la viro, ĉe kiu ni ĝis nun aĉetis, kaj havigu al ni tabakon, eble li havas pli homecajn prezojn.«

Ĉe tiu komercisto ili renkontis Hopkinson. Tiu ĵus eksciis de la bankisto Davis, ke la vaporŝipo el San Francisco aliris al Forty-Mile-City, tie elŝipigis la ŝarĝon destinitan por la urbo kaj samvespere atingos Dawson-City.

»Dum la nokto ni restu ĉe Jefferson«, destinis Tom, »kaj morgaŭ matene surŝipiĝu por ekscii, ĉu oni alvenigis la maŝinojn destinitajn por ni.«

»Ĉu mi eble demandu ĉi-vespere en la hotelo, Tom, ĉu sinjoro Steffens, ĉe kiu vi kaj Braddon mendis la maŝinojn pasintjare, denove loĝas tie?« demandis Harry.

»Jes, mia knabo«, respondis Hopkinson, »faru tion, tiam ni tuj ekscios la staton de la afero.«

Demandante kelkaj horojn poste en la malgranda hotelo pri sinjoro Steffens, li ricevis la informon, ke la nomita sinjoro alvenis per la vaporŝipo, ekloĝis en la hotelo, sed jam iris al la bankisto Salomon Davis.

Je la sekva mateno Hopkinson vizitis la komercan vojaĝiston de la maŝinfabriko de Lewis kaj Smith, renkontis lin ĉe la matenmanĝo kaj ricevis la agrablan informon, ke la menditaj maŝinoj estas alportitaj. Ili estos malŝarĝitaj en la sekvaj tagoj kaj transdonitaj al li, la maŝinfabriko sendis ankaŭ kelkajn muntistojn por ĝustloke starigi la maŝinojn.

Reveninte al la pensiono, li trovis en la bufedejo Harry kaj Barnes, kiuj atendis lin.

»Vi devas tuj ekiri al la minparcelo«, li klarigis al ambaŭ. »Ni portu la aĉetitajn varojn en la boaton kaj ekveturigu vin. Mi restos ĉi tie por akcepti la maŝinojn, kiuj alvenis per la vaporŝipo. Vi, Harry, devas ĉi-vespere iri al El-Dorado-rivereto kaj diri al Braddon, ke li ekiru kun la du germanoj morgaŭ tiel frumatene, ke li alvenos ĉi tie laŭeble vespere. Pro lia lama gambo certe estas rekomendinde, ke vi kaj Vatamba veturigos lin sur la rivero. Ĝis revido, mia knabo, kaj vi, Barnes, laboros kelkajn tagojn sole kun Brown sur la minparcelo. Sed nun rapide foriĝu, diligente uzu la remilojn, ja vi devos veturi kontraŭflue.«

Laŭ la ordono de la maljuna pelto-ĉasisto je la sekva vespero Harry alvenis al Dawson-City kun la ministo kaj la du inĝenieroj. Ĉe la komuna noktomanĝo Hopkinson informis ilin, kion li eksciis pri la alveno de la maŝinoj kaj ankaŭ pri la muntistoj senditaj de la fabriko.

»Tio estas tute memkomprenebla, sinjoro Hopkinson«, diris Weimann. »Kiu ĉi tie kapablas munti kaj funkciigi maŝinon? En la tuta urbo vi ne trovas eĉ nur iomete lertan seruriston, tial mi ŝatas doni konsilon.«

»Nu, kaj kiu estas la konsilo?« demandis la ministo streĉite.

»Ke vi provu varbi du el la muntistoj kiel maŝinistojn por nia minejo«, respondis Weimann. »Ni nepre havu tiajn virojn, kaj maŝiniston kaj hejtiston, ne nur por la ĉiutaga funkciado, sed ankaŭ por la kazo, se io ĉe la kaldronoj aŭ iu maŝinpeco malordiĝos. Kiu el ni povus reordigi kaj plenumi la necesajn riparojn? Mi pensas, ke la homoj postulos treege altan salajron, bone sciante, ke ĉi tie taŭgaj personoj ne estas dungeblaj, sed donu al ili, kion ili postulas, sinjoroj, ĉar ni nepre devas havi du el la muntistoj por niaj maŝinoj, alikaze tiuj lastaj estus restintaj en San Francisco.«

»Vi tute pravas, sinjoro Weimann«, deklaris Braddon. »Mi povus diri tion al mi mem, ĉar ĉe ĉiuj instalaĵoj de minoj en Koloradio kaj Nevado, en kiuj mi laboris, la maŝinoj estis manipulataj de speciale trejnitaj personoj. Mi estas nur simpla ministo, kiu ne povas pensi pri ĉio!«

»Ankaŭ mi samopinias kun vi, amiko«, akceptis Hopkinson turniĝanta al la juna inĝeniero. »Laŭ mi estas necese, ke ni tuj morgaŭ matene iru sur la vaporŝipon kaj penu dungi du el la muntistoj por ni, antaŭ ol la ruza kolonelo de la Bonanza devancos nin.«

Je la sekva mateno alvenante sur la vaporŝipo, ili surprize eksciis, ke la sperta usonano vere devancis ilin, dunginte du el la muntistoj por unu jaro jam ĉe la mendo de la maŝinoj per la vojaĝisto de la fabriko. El la du aliaj unu sin deklaris preta servi unu jaron ĉe Braddon kaj lia societo, la alia sin dungigis nur ĝis la komenco de la vintro, ĉar lia korpa stato malebligis al li elteni la akrecon de arkta vintro. Ambaŭ ricevos tagan salajron de dek dolaroj.

Je la sama tago kolonelo Daysie alvenis kun kvar fortikaj ĉaroj, al ĉiu estis jungitaj du bubaloj direktataj de Dog-Ribbed-indianoj. Afable salutinte Braddon kaj ties kamaradon kaj fiksinte postan renkontiĝon ĉe Jefferson kun ili, li surŝipiĝis por akcepti la maŝinpartojn destinitajn por li kaj ŝarĝi ilin sur la ĉarojn.

Dum komuna tagmanĝo en la bufedejo de sinjoro Jefferson la kolonelo klarigis, ke samvespere ĉaroj reveturos al la enfluejo de la Bonanza- en la Klondike-riveron. Dum la sekva tago ili revenu laŭ la dekstra bordo de la rivereto al la kolonio sur vojo, kiun la amerikano farigis jam pasintjare por ekhavi rektan interligon al Dawson-City. Post unutaga ripozado la bubaloj reiros al la urbo kaj transportos la maŝinpartojn destinitajn por la El-Dorado samvoje tra la kolonio de la kolonelo kaj de tie sur la antaŭ nelonge konstruita vojo al la El-Dorado-rivereto.

»Pro la transport-kostoj ni poste reguligos la konton, amiko«, diris la kolonelo al la ministo, kiam tiu demandis, kiom li devos pagi por la uzado de la bubalo-ĉaroj.

La sekvajn tagojn ĝis la reveno de la bubaloj niaj amikoj dungis en la urboj kelkajn masonistojn, kiujn ili bezonis por starigo de la nemalhaveblaj fundamentoj por la konstruota kaldronejo. Ne estis facile trovi taŭgajn homojn. Ekzistis amase ĉiaj komercistoj, gastejestroj kaj vendejestroj, sed nur treege malmultaj metiistoj.

Komence de la monato julio la kaldron- kaj maŝindomo konstruita el fortikaj tabuloj staris. Ankaŭ la bormaŝino funkciadis kaj borfosis ŝakton tra la supra senminaĵa ŝtonaĵo sur loko destinita de inĝeniero Weimann. Tiu ŝakto servos por elminigi la orhavan ŝtonaĵon.

Sur la minparceloj sur la maldekstra bordo de la Yukon-rivero multaj orserĉistoj ĵus alvenintaj akiris nur malgrandan profiton dum la unuaj semajnoj. El ili Braddon sukcesis dungi plurajn virojn, kiuj preferis certan altan salajron. Li laborigis ilin malsupre en la galerio, kie ili plenumis siajn taskojn kune kun la tri indianoj volonte kaj diligente.

Karl Melchers, la dua inĝeniero, troviĝis preskaŭ dum la tuta monato junio ĉe la Bonanza-rivereto, kie li laŭ urĝa peto de la kolonelo Daysie subtenis tiun komenci la laŭregulan funkciadon de la orminejo per teknikaj konsiloj. Ricevinte elstaran salajron de la kolonelo, la juna germano revenis fine de la monato al la El-Dorado-rivereto, kie la du muntistoj detale instruis lin pri la manipulado pri la maŝinoj por ke li povu transpreni la pozicion de la muntisto reironta al San Francisco komence de la kruda vetero.

Weimann, Ferdinand Hopkinson kaj la ministo dum tiu tempo pistis en la martela muelo ĉe la rivereto la tutan minaĵon elminigitan ĝis nun, prilaboris ĝin en la malgranda fendejo kaj ŝanĝis ĝin al plataj orkukoj kun valoro de preskaŭ kvardek mil dolaroj. La ŝlakon ili denove pulvorigis kaj aplikis la procedon per ciankalio, kiu rezultigis ok ĝis dek procentojn, do el cent kilogramoj da ŝlako ili gajnis ĉirkaŭ dek kilogramojn da pura oro.

En la unuaj tagoj de julio Tom Hopkinson aperis kun Harry en la malgranda kolonio kaj deklaris al Braddon kaj ties nevo, ke la minparcelo estas preskaŭ tute elĉerpita, kaj ili volas ĉesi la laboron sur ĝi. Li same kiel Harry kaj Brown ne plu ŝatis esti turmentita de la abomenaj moskitoj kaj decidis veturi per unu el la venontaj vaporŝipoj al San Francisco kaj de tie per trajno en siajn hejmurbojn.

»Mi nepre devas pasigi kelkan tempon ĉe mia familio«, aldonis la pelto-ĉasisto, »kaj Harry same sopiras pri siaj gepatroj kaj gefratoj. Ankaŭ Brown volas travivi la vintron en Cheyenne, sia hejmurbo. Vi, amiko«, li sin turnis al Braddon, »havas nek familion nek domon kaj povas resti ĉi tie pli facile ol ni. En printempo ni revenos, kaj tiam vi feriadu tiom longe, kiom vi volas. Barnes volonte restos kun vi, tamen li ne ŝatas labori en la mino, sed preferas ĉasi en la Chippeway-montaro, krome li ne volas disiĝi de sia longjara amiko Schultes. Tiu laŭ sia eldiro sentas sin tre bone kaj poste volas labori kiel maŝinisto, post kiam la muntisto trejnis lin. Vatamba informis min, ke li nepre devos reiri kun siaj tri indianoj al sia patro kaj promesis, ke li revenos en printempo kun granda nombro da siaj samtribanoj, se vi deziras tion.«

»Mi ne povas malaprobi, Tom«, respondis Braddon, »ke vi volas vojaĝi al via familio. Por Nan, via nevo, estos avantaĝo, ke li ne restos plian vintron ĉi tie. Lia brusto estas iom difektita post la tranĉilpiko. Taskon mi havas por vi, amiko. Laŭ mia opinio kaj tiu de ambaŭ germanoj nia minejo estos tre profitodona, tial mi deziras, ke vi provu dungi dekon da trejnitaj ministoj el la minejoj en Koloradio kaj Montano. Proponu al la homoj trioblon de la salajro, kiun ili ricevas tie, kaj vi facile dungos tian nombron. Sen lertaj ministoj ni nur pene ekspluatos la minon, tion opinias ankaŭ ambaŭ inĝenieroj.«

»Ĉio okazu, kiel vi deziras, John«, diris Hopkinson.

»Mi proponas, ke vi morgaŭ matene iros kun mi, Harry kaj Ferdinand malsupren al la minparcelo. Vi igu, ke la indianoj portos la ĉarmajn orkukojn bakitajn de vi malsupren, kaj tiam veturos kun ni al Dawson-City. Ankaŭ ni intertempe kolektis konsiderindan amason de orbuletoj kaj volas deponi la tutan kvanton ĉe Salomon Davis. Krome ni devas fari kontrolkalkulon kun la bankisto, por ke ni konu nian financan staton. La kostoj por la maŝinoj, la salajroj de la lastaj du monatoj kaj tiel plu konjekteble tre malaltigis nian bonhavon. Vi devas kunveturigi la ĉarpentistojn, Braddon, por ke ili remu vin reen, ĉar vi ne povas marŝi tiun longan vojon.«

»Mi devas ĉiuokaze aĉeti en Dawson freŝajn nutraĵojn«, atentigis la ministo, »kaj tial urĝe bezonas la homojn.«

Post kora adiaŭo de la germanaj inĝenieroj kaj Schultes je la sekva mateno Hopkinson kaj liaj kamaradoj forvojaĝis de la kolonio ĉe la El-Dorado-rivereto. Alveninte malsupre ĉe la malgranda kabano sur la minparcelo, ili pretigis la du boatojn, plenigis ilin per la tre valora ŝarĝo kaj remis laŭ la Klondike-rivero. Frue posttagmeze ili atingis la urbon, rapide manĝis en sia konata pensiono kaj poste iris al la bankisto Salomon Davis. En ties kontoron eniris nur Braddon kaj Hopkinson, la aliaj aĉetis la varojn necesajn por la vojaĝo.

La kontrolkalkulo kun la zorgema bankisto montris surprize favoran rezulton por la sindikato Hopkinson kaj kompanio, kiel Davis nomis ilin ŝerce. Inkluzive de la ĵus liverita oro kaj post dekalkulo de ĉiuj ĝisnunaj pagoj restis bonhavo de centdek mil dolaroj por ilia konto. Do dum unu jaro ili enspezis preskaŭ tricentkvindek mil dolarojn inkluzive de la cent mil dolaroj deponitaj ĉe la bankisto Morris en Selkirk. Certe elstara kapitalo por kvin tiel simplaj viroj, kiaj estis la kvar pelto-ĉasistoj kaj la ministo! Estis la preskaŭ certa ŝanco, akiri renton tre altan por siaj cirkonstancoj per la ekspluatado de la ormino.

Tom prenis de la bankisto trajtojn je la banko de San Francisco en sumo po kvinmil dolaroj por Brown, Harry, sia nevo kaj si mem. Braddon elpagigis al si la saman sumon en monbiletoj por egaligi salajrojn kaj similajn kostojn, krome li akceptis dumil kvincent dolarojn por Philipp Barnes kiel ties parton de la oro gajnita el la minparcelo.

La simpla pelto-ĉasisto tre ĝojis ricevi sumon, kian li posedis neniam en sia vivo. Post kiam li aĉetis kelkajn malpezajn vestaĵojn konformajn al la varmega jarsezono por si kaj sia kamarado Schultes, li retenis ĉirkaŭ cent dolaroj kaj deponis la reston ĉe la bankisto Davis.

Vatamba ricevis la duan boaton por sia reveturo kontraŭflue de la Yukon-rivero ĝis la loĝlokoj de sia tribo kaj donace de sia amiko Harry ties fusilon kaj revolveron. Krome Tom Hopkinson pagis al li mil dolarojn kiel salajron por la pasinta jaro. La ceteraj tri indianoj akceptis po kvincent dolarojn kiel reston de sia salajro. Ĉiu de la ruĝhaŭtuloj nun posedis sumon, kiu signifis por indiano riĉecon.

Farinte la necesajn aĉetojn, je la sekva tago Braddon reveturis akompanate de Barnes kaj la tri ĉarpentistoj en unu boato al la supra Klondike kaj la El-Dorado-rivereto, samtempe Vatamba adiaŭis de Harry kaj ties amikoj kaj hejmenveturis kun siaj samtribanoj sur la Yukon-rivero.

Du tagojn poste la granda vaporŝipo estis ekveturonta. Hopkinson anticipe aĉetis duaklasajn kajutojn por si kaj siaj tri akompanantoj kaj jam vespere antaŭ la forveturo enŝipiĝis. La kvar amikoj trovis nur malmultajn vojaĝantojn, la plej multaj estis komercistoj el Dawson-City vojaĝantaj al San Francisco. Tie ili havigos al si novajn provizojn de varoj por la vintro. Ĉar la tienvojaĝo daŭros tridek kvin tagojn kaj la reveturo de San Francisco al Dawson-City kompreneble same, ili ne povis reveni al la urbo antaŭ la komenco de oktobro.

Survoje de Dawson-City al Fort Yukon la vaporŝipo haltis ĉe Forty-Mile-City, Fort Cudahy, la angla misio, kaj Circle-City, kiu troviĝas nur iomete sude de la polusa cirklo. La ŝipo preterpasis multajn malgrandajn kaj grandajn insulojn kuŝantajn dise en la riverujo. De tiuj vespere milionoj da moskitoj leviĝis kaj svarmis super la ferdeko malebligante restadon tie. Nur en la salonoj kaj kajutoj oni povis sufiĉe defendi sin kontraŭ tiuj turmentantoj per daŭra fumado. De Fort Yukon la rivero sin direktas al sudokcidento kaj fluas kvincent ĝis mil kvincent metrojn larĝe tra plata lando kun malabundaj peĉo-abioj, poploj kaj salikoj, rompas post tricent kilometroj tra montoĉeno kaj fine, nomata Kvikhpak, per pluraj brakoj enfluas en la Norton-markolon.

Niaj kvar amikoj trapasis la monotonan vojon sen ĝenoj, eĉ la malbona marmalsano indulgis ilin, kvankam neniu krom Harry iam veturis sur la maro. Ili sin tenis for de la aliaj vojaĝantoj, parte ĉar la homoj ne plaĉis al ili, parte ĉar ili rimarkis, ke tiuj kartludis dum la tuta tago, kion ili tute ne volis partopreni. Ĝoje ili plenspiris, ekvidante finfine post kvin semajnoj Golden Gate, la Oran Pordegon, la enveturejon al la haveno de San Francisco.

En la bela ĉefurbo de Kalifornio la kvar amikoj restis kelkajn tagojn, kontantigis siajn tratojn je la banko, aĉetis belajn garnaĵojn kaj vestoŝtofojn kaj provizis sin mem per tolaĵoj kaj vestaĵoj, ĉar tiuj iliaj tre eluziĝis dum la lastaj du jaroj.

Per la Sudpacifika Fervojo ili tiam veturis tra Cheyenne, kie Brown adiaŭis de ili, al la urbo Plattsmouth ĉe Misuro. Tie ili suriris vaporŝipon por veturi kontraŭflue al la urbo Omaha, ĉe kiu troviĝis la bieno de la gepatroj de Harry. Post kora adiaŭo de siaj du amikoj Harry surbordiĝis, dum Tom Hopkinson kun sia nevo veturis plu per la vaporŝipo al Yankton. Harry tuj havigis al si veturilon, kio estis facila afero en la prosperanta industria kaj komerca urbo de Nebrasko, kaj veturis al la bieno de la patro fora ĉirkaŭ dudek kilometrojn. Oni povas facile imagi al si, per kia ĝojo la gepatroj kaj gefratoj akceptis la filon kaj fraton forestintan je pli ol du jaroj.

Kiam Harry raportis post la vespermanĝo pri siaj travivaĵoj en la malproksima, preskaŭ nekonata lando, la patro rimarkigis: »Nu, mia knabo, vi travivis multajn danĝerojn, feliĉe superis ilin kun la indulga helpo de Dio kaj revenas al ni kiel konsiderinde riĉa viro. Jam la letero, kiun vi skribis al ni antaŭ unu jaro, nin ĝojigis kaj trankviligis pri via estonteco. La kvinmil dolaroj per ĉeko senditaj al mi venis ĝustatempe. Tial mi havis la eblecon kompletigi mian bienon per la aĉeto de kelkaj tre bonaj kampoj apud mia posedaĵo.«

»Ĉu vi nun restos ĉe ni?« demandis la patrino.

»Nur ĝis printempo, kara patrino«, estis la respondo. »Mi devoligis min alveni al Dawson-City kun Tom Hopkinson kaj Bill Brown je fino de majo de la sekva jaro kaj nepre devas plenumi mian promeson.«

»Kompreneble, mia knabo«, vokis la maljuna sinjoro Schlüters. »Krome estus tre malprudente cedi la funkciadon de la ormino sole al la maljuna ministo. Certe li estas honestulo, sed ne pli ol simpla ministo. La gvidado de tia entrepreno kaj la respondeco por la espereble riĉa profito certe superus liajn kapablojn. Dum la akra vintro io malbona povus okazi al li, kaj via minejo restus cedita al la du germanaj inĝenieroj sen kontrolo.«

»Por la honesto de niaj samlandanoj mi garantias, patro«, respondis Harry, »sed vi tute pravas, estas konsilinde, ke ĉiam unu aŭ du el ni posedantoj de la minejo troviĝu surloke.«

»Ĉu vere estas terure malvarme tie dum la vintro, Harry?« demandis Marie, lia pli juna fratino.

»Vi tute ne havas imagon pri la malvarmo«, respondis Harry. »Dum semajnoj la termometro malaltiĝis al kvardek gradoj sub nulo laŭ Reaumur. Al mi la vetero ŝajnis esti pli malvarma ol dum la antaŭjara vintro ĉe la Granda Urso-Lago kaj ĉe Mackenzie-rivero. La plej terura sperto estis la neĝoŝtormo, kiu surprize atakis nin ĉe la Klondike-rivero dum la reveturo de Dawson-City. Se Brown kaj mi ne bonŝance trovus kelkajn lignopecojn kaj deŝiritajn tabulojn, ni certe rigidiĝus.«

Hermann, la pli aĝa frato de Harry laboranta en unu el la plej gravaj fabrikoj de Omaha, alvenis je la sekva dimanĉo el la urbo por saluti sian fraton, pri kies alveturo oni informis lin per kelkaj linioj.

»Sciu, Harry«, diris Hermann, post kiam lia frato priskribis al li detale siajn travivaĵojn kaj la cirkonstancojn ĉe la Yukon- kaj la Klondike-riveroj dum promeno tra la arbaro apartenanta al la bieno, »sciu, mi vere intencas printempe akompani vin tien. Por saĝa negocisto mi vidas en nove evoluanta lando pli prosperajn ŝancojn ol ĉi tie pro la grandega konkurantaro en ĉiuj branĉoj de komercado kaj trafikado.«

»Tion mi volonte konfesas«, respondis Harry, »sed pripensu, kara frato, ke tia fermita regiono fora de civiligita mondo ne plaĉos al vi. Jen tute mankas ĉia distrado, ĉia amuzado, je kiu vi kutimiĝis ĉi tie en la granda urbo.«

»Ho, mia knabo«, vokis Hermann, »mi volonte rezignas pri tiaj aferoj havante la ŝancon, ke mi post kelkaj jaroj okupos respektindan pozicion. Vidu, Harry, vi kaj viaj societanoj post mallonga tempo devos dungi spertulon pri la gvidado de la komerca parto de via entrepreno, la tenado de la nemalhaveblaj libroj kaj tiel plu. Nu, mi estas tia spertulo kaj havas la ardan deziron eliri el la ĉi-tieaj limigitaj cirkonstancoj.«

»Pri tio ni kvin ankoraŭ ne pensis«, diris Harry. »Ni estas simplaj homoj sen scioj pri tio. Mi komprenas, ke vi tute pravas. Ĉar mi sola ne povas dungi vin, mi veturos ĉi-semajne al Yankton kaj parolos kun Tom Hopkinson pri la afero. Se ankaŭ li konsentas, tiam vi akompanu nin kiel komerca direktoro en printempo al la El-Dorado-rivereto. Sed kion diros niaj gepatroj, ke ankaŭ ilia plejaĝulo volas forfuĝi?«

»Patro certe ne rifuzos sian konsenton«, respondis Hermann. »Nia Karl restos ĉe li por prilabori la bienon, la knabo havas deknaŭ jarojn kaj inklinas al agrikulturo. Nia patrino estos kontenta pro la penso, ke ŝia plejaĝulo eble prosperos en la orlando same kiel ŝia dua.«

Kiam vespere ĉe la familia tablo Hermann sciigis siajn familianojn, pri kio li parolis kun sia frato, la maljuna Schlüters estis la unua, kiu konsentis pri la ideo de sia plej aĝa filo. Nur la patrino longe rezistis kaj plendis, ke ŝi ricevos de siaj du filoj mesaĝon ne pli ofte ol unufoje jare.

»Ne kredu tion, kara patrino«, konsolis Hermann. »Mi estas firme konvinkita, ke ni havos jam en la sekva jaro telegrafan interligon al Dawson-City, nome tra Fort Selkirk rekte al Victoria sur la insulo de Vancouver, kiu jam estas ligita al la fervoja stacio Seattle en la Washington-teritorio. Estas nur demando de tempo, ke tiu riĉa orlando estos ligita al la trafiko kun la Unuiĝintaj Ŝtatoj per fervojo de Selkirk tra Brita Kolumbio ĝis la Nord-Pacifika Fervojo.«

En la sama semajno Harry veturis per vaporŝipo al Yankton, kie Tom Hopkinson informis lin post la unua saluto, ke tuj post lia alveno lia edzino transdonis al li skribaĵon de la direktoro de la banko en Yankton, per kiu oni informis lin pri la transpago de bonhavo de cent mil dolaroj je lia nomo per la bankisto Morris en Fort Selkirk.

»Mi igis doni al mi«, daŭrigis Hopkinson, »deponan atestilon pri dudek mil dolaroj por ĉiu el ni kvin. Ferdinand jam ricevis la sian. Jen tiu via, knabo, kaj mi sendis tiun de Brown al Cheyenne. Braddon ja devas pacienci ĝis printempo. Mi aranĝis la aferon tiamaniere, por ke ĉiu povu utiligi sian parton laŭplaĉe kaj deponi la monon pli bone ol en la banko.«

Kiam la juna Schlüters informis, kio kondukis lin al Yankton, la pelto-ĉasisto tuj deklaris sian konsenton dungi ties fraton kiel komercistan direktoron.

»Vidu, mia knabo«, li aldonis, »tutcerte ni estas spertaj pelto-ĉasistoj kaj honestuloj, sed scipovas neniom pri komercado. Via frato pravas pri tio, kion li diris pri la starigo de komercista direktado en nia minejo.«

Post la manĝado Harry vizitis sian amikon Ferdinand en la domo de ties gepatroj, kiu same esprimis sian konsenton pri la dungo de Hermann Schlüters. La vintron pasigis nia juna amiko en plej agrabla maniero kaj en fortega diferenco al tiu lasta, travivita en la arktaj regionoj. Ofte Harry veturis kun siaj gefratoj al Omaha por tie viziti la teatron aŭ ĉeesti amuziĝon.

Fine de marto Tom Hopkinson alvenis al la bieno de la maljuna Schlüters por kunveturigi la du plej aĝajn filojn al San Francisco. Je la demando, ĉu lia nevo ne akompanas lin, li respondis, ke Ferdinand laŭ konsilo de kuracisto preferas resti ĉe siaj gepatroj, ĉar la stato de lia brusto nepre ordonas al li, ke li ne plu elmetu sin al la akreco de la vetero en Alasko kaj ĉe Klondike-rivero. En Cheyenne la telegrafe informita Brown akceptis la tri vojaĝantojn en la stacidomo, tiam ili veturis al San Francisco kaj daŭrigis de tie sian vojaĝon per la sekva vaporŝipo al la Yukon-rivero.

Granda estis la ĝojo de Braddon kaj ambaŭ germanoj, kiam ili ricevis en la dua duono de majo per speciala kuriero la informon pri la reveno de siaj amikoj. Tuj ili veturis per boato al Dawson-City por akcepti Tom kaj liajn akompanantojn kaj ŝpari al ili la longan perpiedan marŝon al la El-Dorado-rivereto.

»Estu kore bonvena ĉe la El-Dorado-rivereto, sinjoro Schlüters!« salutis la ministo la fraton de Harry, kiam tiu estis prezentita al li kiel estonta komercista estro de ilia entrepreno. »Tio estis bona ideo de vi, Tom, alvenigi la sinjoron. Mi neniom scipovas pri librotenado kaj tiaj aferoj, kaj ambaŭ germanaj fraŭloj same apenaŭ, nek havas tempon okupiĝi pri tio. Kion pri la ministoj, amiko, ĉu vi forgesis ilin?«

»Tute ne, John«, respondis Hopkinson. »Mi dungis dek bravajn virojn en Koloradio por ni, sed tiuj ne povis eksiĝi el sia nuna dungiĝo antaŭ la unua de majo. Ili alvenos per la sekva vaporŝipo, do post du semajnoj. Mi donis al ili la necesan vojaĝmonon kaj la ordonon ekloĝi ĉi tie en la pensiono de Jefferson. Tio estas tre favora, ĉar ni gajnas tempon por zorgi pri ilia loĝejo tie supre. Ĉu la ĉarpentistoj ankoraŭ estas tie?«

»Certe, Tom«, estis la respondo. »Antaŭ kelkaj semajnoj majstro Howart revenis kun kvin laboristoj, ankaŭ Vatamba alvenis kun dudek indianoj, kaj ĉiuj diligente laboras en la galerioj. Dum la vintraj monatoj mi kun la inĝenieroj, Barnes, la tri ĉarpentistoj kaj la ses orserĉistoj, kiujn mi trovis en oktobro, povis seninterrompe elminigi el la nove faritaj galerioj, tial mi povis transdoni al Davis oron en valoro de kvardek mil dolaroj en la lasta semajno post pago de salajroj, aĉeto de nutraĵoj kaj simile.«

»Tio estas bonega«, ĝoje elvokis Hopkinson. »Ni veturu morgaŭ matene al la rivereto, mi tre deziras vidi, kiel nia kolonio evoluis.«

Kiam la societo je la sekva vespero alvenis al la trunkodomoj, Tom, Brown kaj Harry estis surprizitaj pro la vido, kiun ili havis. Meze sur la placo iom distance de la plej granda domo troviĝis la enirejo al la elminiga ŝakto jam fosita. La elminigilo estis ligita al la maŝindomo kaj regule levis la pelvon ŝarĝitan per minaĵo al la surfaco. Apud la kaldrondomo staris martela muelilo same pelita per vaporo kaj fandejo. La akvo necesa por la fluigo de la pistita minaĵo estos levata tra ligna akvokondukilo el la rivereto sur la plataĵon. Intertempe majstro Howart kaj liaj laboristoj konstruadis tiun kondukilon.

Schultes helpis kiel hejtisto kaj maŝinisto al la muntisto, dum Barnes ofte ĉasiris por provizi la societon per freŝa viando.

Vatamba preskaŭ perdis la kutiman trankvilegon, subite ekvidante sian amikon Harry, kaj ne povis ĉesi skui ties manon.

La ses ministoj loĝis en grandspaca trunkodomo konstruita jam antaŭ la komenco de la vintro, kaj por la dudek Crow-indianoj antaŭ nelonge alvenintaj oni konstruos grandan budon. Kiam Braddon informis siajn amikojn Hopkinson kaj Harry, ke ĉiuj novaj instalaĵoj estiĝis laŭ instigo de la du germanoj. Tom skuis ties manojn kun koraj kaj laŭdaj vortoj kaj la promeso, ke li kaj liaj amikoj zorgos plibonigi ilian pozicion. Ili atingos prosperon post malmultaj jaroj. Tutcerte ili ricevos parton el la profito de la mino.

Post kiam la junaj viroj dankis elkore kaj skuis la manon ankaŭ de Harry, tiu ridetante diris al Karl Melchers:

»Nu, kara amiko kaj samlandano, ĉu mi ne pravis, tiutempe malhelpante vin ĉe la bordo de la Yukon-rivero fari grandan stultaĵon? Jes, ankaŭ ĉi tiu entrepreno pravigas la proverbon, ke Dio helpas la bravulojn.«

F I N O

Glosaro

1. dominio – memadministranta brita kolonio ↩

2. Rocky Mountains – »Roka Montaro« en norda Ameriko ↩

3. grogo – Varma trinkaĵo el brando (plej ofte rumo, ĉi tie viskio) kaj sukerita akvo, spicita per citrono aŭ en Germanio per cinamo kaj kariofilo. ↩

4. kresto – elstara, longforma konturo, tiaforma dorso de monto ↩

5. skapolo – maldika plata triangula osto de la posta parto de la ŝultro ↩

6. Crow-indianoj – (Absarokee, Absaroka, Crow-Nation) vivas en la usona ŝtato Montano, ne ĉe Yukon-rivero. Eble estas konfuzo kun la Cree-indianoj (kenistenoag). ↩

7. tornistro – (rigida, ekz. leda) dorsosako kun rimenoj ↩

8. Chipewyan – originale: Chapewyan. Ankaŭ konata kiel »Denesuline« ↩

9. gudro – nigra fluidaĵo gajnita per la subbruligado ekz. de ligno ↩

10. originale: claim ↩

11. originale: nugget ↩

12. ŝerifo – Ŝerifo en Kanado estas administra leĝa oficisto. ↩

13. ŝakto – vertikala malplenaĵo, puto, borita truo ↩

14. En la originala teksto temas pri »Monte Bank«. Ĝi estas hazarda kartludo venanta el Meksikio kaj unu el la plej ŝatataj kartludoj en la salonoj de la »Sovaĝa Okcidento«. ↩

15. krupiero – kunlaboranto ĉe tablo de monludejo ↩

16. Mein Gott! – germane: Mia Dio! ↩

17. galerio – subtera koridoro ↩

18. Erzgebirge – germana montaro ofte tradukita kiel »Ercmontaro« ↩

19. ŝlako – postrestaĵo de metalurgia fandado ↩

20. Transvalo – ĝis 1902 sendependa respubliko, hodiaŭ dispartigita en kvar provincojn regiono en Suda Afriko ↩

21. kinino – planta sendolorigilo kaj senfibrigilo ↩

22. klafto – Male al la difinoj en PIV kaj vikipedio klafto en germanlingvaj landoj ne estas nur longa, sed ankaŭ volumena unuo. Klafto da brulligno (3,133 m³) estas proksimume duona kuba klafto. ↩

23. nia kompanio – Tio estas la Hudson-Golfa Kompanio. ↩

La aŭtoro

Karl Richard Eginhard von Barfus vivis 1825-1909. Li skribis pli ol dudek verkojn. La romano »Die Goldsucher am Klondyke« aperis en 1899 en la eldonejo Gustav Weise en Stuttgart.

- 1842 – soldatiĝo en la prusa armeo

- 1851 – elarmeiĝo kiel leŭtenanto, aliĝo al la nederlanda kolonia armeo

- 1858 – eksiĝo el la nederlanda kolonia armeo

- 1859 – edziĝo de Luise Wierz

- 1860 – naskiĝo de filo Arthur

- 1860 – reveno al Germanio, estiĝas verkisto

- 1861 – naskiĝo de filino Natalie

Kolofono

Titolo

La orserĉistoj

Originala titolo

Die Goldsucher am Klondyke

Aŭtoro

Eginhard von Barfus (1825-1909)

Bildoj

W. Zweigle

Originala Eldono

La libro aperis en 1899 en la eldonejo Gustav Weise en Stuttgart.

Traduko el la germana originalo, aranĝo kaj elektronika publikigo

Michael Lennartz

Lingva kontrolo

Vladimír Türk

Versio

2017-03-10

Noto

Ĉiujn piednotojn aldonis la tradukinto.